Art. 11. Odwołania od orzeczeń komisji dyscyplinarnych

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, Nr 98, poz. 1071, Nr 123, poz. 1353 i Nr 128, poz. 1403 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 18) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.”;

2) w art. 38 skreśla się ust. 2;

3) w art. 39 skreśla się wyrazy „w sprawach niewymienionych w art. 38 ust. 1”.

Komentarz do Art. 11.

Przepis wprowadza trzy zmiany w ustawie o pracownikach urzędów państwowych, dotyczące postępowania dyscyplinarnego oraz zakresu regulacji zawartej w art. 38 i art. 39.

Najważniejsza zmiana dotyczy odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 36 ust. 2 stronom przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego, działającego jako sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Przepis wskazuje więc zarówno właściwość miejscową sądu, jak i jego właściwość w określonym rodzaju spraw. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Jednocześnie wyraźnie wyłączono możliwość wniesienia kasacji od orzeczenia sądu apelacyjnego.

Druga zmiana polega na skreśleniu ust. 2 w art. 38. Oznacza to usunięcie całej jednostki redakcyjnej tego przepisu, bez określenia w komentowanej regulacji jej dotychczasowej treści ani zastąpienia jej nowym ustępem.

Trzecia zmiana ma charakter redakcyjno-zakresowy. W art. 39 skreślono wyrazy „w sprawach niewymienionych w art. 38 ust. 1”. Usunięcie tego fragmentu zmienia brzmienie art. 39, eliminując zawarte w nim bezpośrednie ograniczenie odnoszące się do spraw niewymienionych w art. 38 ust. 1.

W praktyce przepis porządkuje drogę odwoławczą w postępowaniu dyscyplinarnym, wskazuje sąd właściwy do rozpoznania odwołania oraz przesądza, że postępowanie przed sądem apelacyjnym kończy się bez możliwości wniesienia kasacji. Równocześnie modyfikuje powiązanie między art. 38 i art. 39 przez usunięcie ust. 2 oraz określonych słów w art. 39.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2002 r. poz. 1271.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 10.Art. 12.