Art. 71. Terminologia przedsiębiorców w funduszu świadczeń socjalnych

W ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335, Nr 118, poz. 561, Nr 139, poz. 647 i Nr 147, poz. 686 oraz z 1997 r. Nr 82, poz. 518) użyte w art. 2 w pkt 6 i w art. 7 w ust. 4 w różnych przypadkach i liczbach wyrazy „podmiot gospodarczy” zastępuje się użytym w odpowiednich przypadkach i liczbach wyrazem „przedsiębiorca”.

Komentarz do Art. 71.

Przepis wprowadza zmianę terminologiczną w ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Dotyczy wyłącznie dwóch wskazanych miejsc: art. 2 pkt 6 oraz art. 7 ust. 4. W tych przepisach dotychczasowe określenie „podmiot gospodarczy” ma zostać zastąpione określeniem „przedsiębiorca”.

Zastąpienie nie polega na mechanicznym wpisaniu jednej, niezmiennej formy nowego wyrazu. Przepis wyraźnie wskazuje, że „przedsiębiorca” powinien być użyty w odpowiednim przypadku i liczbie. Oznacza to konieczność dostosowania formy gramatycznej tego określenia do zdania, w którym występuje, na przykład do wymaganej liczby pojedynczej lub mnogiej oraz właściwego przypadku.

Regulacja obejmuje tylko wyrazy użyte w art. 2 pkt 6 i art. 7 ust. 4. Nie ustanawia odrębnych zasad dotyczących innych przepisów ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Jej praktyczne znaczenie polega na ujednoliceniu nazewnictwa stosowanego w tych dwóch jednostkach redakcyjnych. W miejsce określenia „podmiot gospodarczy” należy odczytywać odpowiednio odmienioną formę słowa „przedsiębiorca”, zgodnie z jego funkcją w danym zdaniu. Przepis porządkuje więc brzmienie wskazanych regulacji i zapewnia spójność używanej w nich terminologii.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 770.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 70.Art. 72.