Art. 12. Uznanie kościelnych jednostek za odrębne podmioty podatkowe

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1169 oraz z 2014 r. poz. 498) w art. 55 ust. 8 otrzymuje brzmienie: „8. Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 12, mogą być na wniosek kościelnej osoby prawnej uznane przez właściwego dyrektora izby administracji skarbowej za odrębne podmioty podatkowe, jeżeli są organizacyjnie wyodrębnione.”.

Komentarz do Art. 12.

Przepis zmienia brzmienie art. 55 ust. 8 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Reguluje możliwość uznania niektórych kościelnych jednostek organizacyjnych za odrębne podmioty podatkowe. Chodzi o jednostki wskazane w art. 12 tej ustawy, jeżeli spełniają warunek organizacyjnego wyodrębnienia.

Uznanie nie następuje automatycznie. Wymaga wniosku złożonego przez kościelną osobę prawną oraz działania właściwego dyrektora izby administracji skarbowej. Przepis określa więc zarówno podmiot uprawniony do wystąpienia z wnioskiem, jak i organ właściwy do uznania jednostki za odrębny podmiot podatkowy. Podstawową przesłanką jest to, aby dana jednostka była organizacyjnie wyodrębniona.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na stworzeniu formalnej możliwości oddzielenia jednostki organizacyjnej od pozostałej struktury w zakresie jej statusu podatkowego. Samo wyodrębnienie organizacyjne nie wystarcza jednak do uzyskania tego statusu, ponieważ konieczny jest również wniosek kościelnej osoby prawnej i uznanie przez właściwego dyrektora izby administracji skarbowej. Przepis nie określa dodatkowych warunków ani szczegółowej procedury, ograniczając się do wskazania tych elementów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 1948.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 11.Art. 13.