Art. 32. Przeniesienia wydatków i założenia dla sądów wojskowych

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676, z 2008 r. Nr 237, poz. 1651 oraz z 2009 r. Nr 26, poz. 157 i Nr 56, poz. 453) w art. 4:

a) § 2 otrzymuje brzmienie: „§ 2. Minister Obrony Narodowej, jako dysponent części budżetowej, nie jest uprawniony do dokonywania przeniesień, o których mowa w art. 171 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), jeżeli powodowałoby to zmniejszenie wydatków w rozdziale klasyfikacji wydatków dotyczących sądów wojskowych.”,

b) § 5 otrzymuje brzmienie: „§ 5. Organy wymienione w § 4 są związane założeniami, o których mowa w art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240).”.

Komentarz do Art. 32.

Przepis zmienia dwa postanowienia art. 4 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych, dotyczące zasad wykonywania budżetu w zakresie sądów wojskowych.

Po pierwsze, nowe brzmienie § 2 określa ograniczenie uprawnień Ministra Obrony Narodowej występującego jako dysponent części budżetowej. Minister nie może dokonywać przeniesień, o których mowa w art. 171 ustawy o finansach publicznych, jeżeli skutkiem takiego działania byłoby zmniejszenie wydatków w rozdziale klasyfikacji wydatków dotyczącym sądów wojskowych. Przepis wiąże więc dopuszczalność przeniesienia nie z każdym jego skutkiem, lecz w szczególności z tym, czy prowadzi ono do zmniejszenia wydatków przeznaczonych na sądy wojskowe.

Po drugie, § 5 wiąże organy wymienione w § 4 założeniami wskazanymi w art. 138 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Oznacza to, że przy wykonywaniu zadań objętych tym przepisem organy te mają działać zgodnie z określonymi tam założeniami.

W praktyce regulacja wyznacza dwa uzupełniające się mechanizmy. Jeden chroni poziom wydatków w rozdziale dotyczącym sądów wojskowych przed określonymi przeniesieniami budżetowymi, drugi wskazuje wiążące ramy działania organów wymienionych w § 4. Znaczenie przepisu polega zatem na doprecyzowaniu zarówno kompetencji ministra w gospodarowaniu środkami, jak i obowiązków właściwych organów przy realizacji zasad finansowych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2009 r. poz. 1241.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 31.Art. 33.