Art. 2. Utrata mocy dotychczasowych przepisów w uregulowanych kwestiach

Z dniem wejścia w życie Kodeksu postępowania karnego tracą moc dotychczasowe przepisy w kwestiach unormowanych w tym kodeksie, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej.

Komentarz do Art. 2.

Przepis ustanawia zasadę dotyczącą relacji między Kodeksem postępowania karnego a przepisami obowiązującymi wcześniej. Z dniem wejścia w życie kodeksu tracą moc dotychczasowe przepisy, ale tylko w zakresie tych kwestii, które zostały unormowane w kodeksie. Oznacza to, że skutek ten nie obejmuje całego wcześniejszego ustawodawstwa ani wszystkich jego regulacji. Odnosi się wyłącznie do takich przepisów, których przedmiot został uregulowany w Kodeksie postępowania karnego.

Przepis wprowadza więc mechanizm zastąpienia wcześniejszych regulacji przez rozwiązania kodeksowe. Jego działanie jest powiązane z wejściem w życie kodeksu, a nie z późniejszym rozstrzygnięciem konkretnej sprawy. Od tego momentu przepisy dotychczasowe dotyczące kwestii objętych kodeksem przestają być podstawą obowiązujących unormowań.

Jednocześnie ustanowiona zasada nie ma charakteru bezwzględnego. Końcowa część przepisu przewiduje wyjątek, wskazując, że wcześniejsze przepisy mogą zachować moc, jeżeli przepisy poniższe stanowią inaczej. Ostateczna ocena skutku wobec konkretnej regulacji wymaga zatem uwzględnienia nie tylko tego artykułu, lecz także dalszych przepisów wprowadzających Kodeks postępowania karnego.

Znaczenie praktyczne art. 2 polega na wskazaniu podstawowej reguły porządkującej zmianę stanu prawnego: regulacje dotychczasowe ustępują kodeksowi w zakresie przez niego uregulowanym, chyba że przewidziano szczególne odstępstwo. Przepis pozwala tym samym odróżnić przepisy, które tracą moc, od tych, które mogą nadal obowiązywać na zasadzie wyjątku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 556.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.