Art. 8. Kara za handel niewolnikami i niewolnictwo

Kto powoduje oddanie osoby w stan niewolnictwa lub utrzymuje ją w tym stanie albo uprawia handel niewolnikami, podlega karze pozbawienia wolności od lat 3 do 20.

Komentarz do Art. 8.

Przepis określa odpowiedzialność karną za trzy zachowania związane z niewolnictwem. Obejmuje on osobę, która powoduje oddanie innej osoby w stan niewolnictwa, utrzymuje ją w takim stanie albo uprawia handel niewolnikami. Są to odrębnie wskazane sposoby realizacji tego przepisu, połączone słowem „albo”, dlatego każde z tych zachowań zostało wymienione jako podstawa zastosowania przewidzianej kary.

Znaczenie ma zarówno doprowadzenie do stanu niewolnictwa, jak i dalsze utrzymywanie osoby w tym stanie. Przepis obejmuje także handel niewolnikami, a więc zachowanie wskazane obok działań bezpośrednio dotyczących konkretnej osoby pozostającej w niewolnictwie. Z samego brzmienia regulacji wynika, że sprawcą może być „kto”, czyli każda osoba, która podejmuje jedno z opisanych działań. Tekst nie zawiera dodatkowych przesłanek ani wyjątków odnoszących się do tych zachowań.

Za każde z wymienionych zachowań przewidziano karę pozbawienia wolności od lat 3 do 20. Jest to jeden przedział kary odnoszący się do wszystkich trzech form czynu. Dolna granica wynosi 3 lata, a górna 20 lat, co wskazuje na poważną ocenę czynów objętych przepisem. Praktycznie przepis wyraźnie wyznacza zarówno zakres zakazanych zachowań, jak i granice sankcji, bez różnicowania ich w zależności od tego, którą z opisanych form przyjęło działanie sprawcy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 554.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 7.Art. 9.