Art. 3. Utrata mocy przepisów uregulowanych w Kodeksie karnym

§ 1. Z dniem wejścia w życie Kodeksu karnego tracą moc przepisy dotyczące przedmiotów w tym kodeksie unormowanych, chyba że przepisy tej ustawy stanowią inaczej.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do ustaw, które weszły w życie po dniu 6 czerwca 1997 r.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa, jaki skutek dla wcześniejszych regulacji ma wejście w życie Kodeksu karnego. Zgodnie z § 1, z tym dniem tracą moc przepisy dotyczące przedmiotów unormowanych w Kodeksie karnym. Oznacza to, że regulacje odnoszące się do tych samych zagadnień co Kodeks co do zasady przestają obowiązywać, bez potrzeby odrębnego wskazywania każdego z nich. Reguła ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Wyjątek występuje wtedy, gdy przepisy ustawy stanowią inaczej. W takim przypadku szczególne postanowienie ustawy może zachować moc określonej regulacji albo odmiennie uregulować skutek wejścia w życie Kodeksu karnego.

§ 2 ogranicza zakres zastosowania § 1. Przewidzianej w nim utraty mocy nie stosuje się do ustaw, które weszły w życie po dniu wskazanym w tym przepisie. Oznacza to, że sam fakt uregulowania danego przedmiotu w Kodeksie karnym nie powoduje na podstawie § 1 utraty mocy przepisów takich ustaw. Przepis rozdziela więc wcześniejsze regulacje od ustaw późniejszych, a jednocześnie pozostawia pierwszeństwo odmiennym postanowieniom ustawy.

W praktyce art. 3 służy uporządkowaniu systemu przepisów w momencie wejścia w życie Kodeksu karnego. Wskazuje, które regulacje mogą przestać obowiązywać, określa wyjątek od tej zasady i wyłącza z jej działania ustawy, które weszły w życie po wskazanym dniu. ocena skutku wymaga zatem ustalenia, czy dany przepis dotyczy przedmiotu unormowanego w Kodeksie, czy ustawa nie przewiduje odmiennego rozwiązania oraz kiedy weszła w życie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 554.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.