Art. 16. Orzekanie sądu właściwego do wykonania kary

W sprawach określonych w art. 14, jeżeli postępowanie nie jest uregulowane innymi przepisami, orzeka na posiedzeniu sąd właściwy do wykonania kary; na postanowienie przysługuje zażalenie.

Komentarz do Art. 16.

Przepis określa sposób rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 14, ale tylko wtedy, gdy postępowanie w tych sprawach nie zostało uregulowane innymi przepisami. W takiej sytuacji właściwy do rozstrzygnięcia jest sąd właściwy do wykonania kary. Oznacza to, że przepis wskazuje zarówno organ orzekający, jak i tryb rozpoznania sprawy.

Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu, a więc w formie przewidzianej wprost przez ten przepis. Regulacja ma charakter uzupełniający, ponieważ znajduje zastosowanie dopiero w razie braku odmiennych zasad postępowania określonych w innych przepisach. Nie ustanawia więc ogólnej procedury dla wszystkich spraw, lecz wskazuje rozwiązanie na wypadek nieuregulowania postępowania w sprawach określonych w art. 14.

Końcowa część przepisu zapewnia możliwość zakwestionowania rozstrzygnięcia, stanowiąc, że na postanowienie przysługuje zażalenie. Przepis nie określa jednak w tym miejscu szczegółów dotyczących sposobu wniesienia tego środka ani terminu do jego złożenia. Jego praktyczne znaczenie polega na tym, że w opisanej sytuacji nie ma potrzeby poszukiwania odrębnego trybu rozpoznania, ponieważ ustawa wskazuje sąd właściwy do wykonania kary, posiedzenie jako formę rozpoznania oraz dopuszczalność zażalenia na wydane postanowienie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 554.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 15.Art. 17.