Tekst druku sejmowego nr 2598

Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

14 maja 2026 r. · druk sejmowy · PDF · 433 stron · 989 787 znaków · 8,6 MB

Tekst został odczytany automatycznie z pliku opublikowanego przez Kancelarię Sejmu. Odczyt może różnić się od oryginału układem, podziałem wierszy i formatowaniem tabel. Wersją rozstrzygającą jest plik źródłowy. Pobierz oryginał (PDF).

Druk nr 2598 Warszawa, 14 maja 2026 r.

SEJM

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

X kadencja Prezes Rady Ministrów RM-0610-70-26 Pan Włodzimierz Czarzasty Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Szanowny Panie Marszałku, na podstawie art. 118 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedstawiam Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej projekt ustawy

- o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Do prezentowania stanowiska Rządu w tej sprawie w toku prac parlamentarnych został upoważniony Minister Zdrowia.

Z poważaniem Donald Tusk /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/

Tłoczono z polecenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

Projekt

U S T AWA

z dnia o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

Art. 1. W ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581 oraz z 2026 r. poz. 26) wprowadza się następujące zmiany: 1)

w art. 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu:

„7) postępowanie w sprawach praktyk pseudomedycznych.”;

w art. 47: a)

w ust. 1: –

po pkt 1a dodaje się pkt 1b w brzmieniu:

„1b) prowadzenie postępowań w sprawach praktyk pseudomedycznych;”,

–

po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:

„6a) gromadzenie i upowszechnianie orzecznictwa w zakresie praktyk, o których mowa w pkt 1 i 1b, w szczególności przez zamieszczanie decyzji Rzecznika na stronie internetowej urzędu go obsługującego;”,

po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu:

„1b. Rzecznik publikuje w całości treść decyzji w zakresie praktyk, o których mowa w pkt 1 i 1b, na stronie internetowej urzędu go obsługującego, ze wskazaniem, czy decyzja ta jest prawomocna. Publikacja uzasadnienia decyzji nie obejmuje informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.”;

w art. 47a ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Rzecznik

przetwarza dane osobowe, o których mowa w

art. 9

ust. 1 rozporządzenia 2016/679, wyłącznie w celu ochrony praw pacjentów przy realizacji zadań, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1–3b, 6a–10a.”; 4)

w art. 52 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

„2a. W żądaniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1a, Rzecznik określa termin jego realizacji oraz poucza o zagrożeniu karą pieniężną, o której mowa w art. 69 ust. 2, w przypadku niewykonania żądania w tym terminie.”;

–2– 5)

art. 55 otrzymuje brzmienie:

„Art. 55. 1. W sprawach cywilnych dotyczących praw pacjenta, określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych, Rzecznik może z urzędu lub na wniosek strony: 1)

żądać wszczęcia postępowania,

brać udział w toczącym się postępowaniu

– na prawach przysługujących prokuratorowi.

2. Z uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, Rzecznik może skorzystać w sprawach, o których mowa w art. 4 ust. 2, oraz w sprawach o roszczenia wynikające ze śmierci pacjenta, do której doszło podczas udzielania świadczeń zdrowotnych lub w związku z ich udzielaniem albo na skutek ich nieudzielenia.”; 6)

w art. 59 w ust. 1 uchyla się pkt 2;

art. 60 otrzymuje brzmienie:

„Art. 60. 1. Każdy może zawiadomić Rzecznika o podejrzeniu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Rzecznik przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie informację o sposobie rozpatrzenia tego zawiadomienia.

2. Stroną postępowania jest podmiot, wobec którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.”;

w art. 62 wyraz „strony” zastępuje się wyrazem „stronę”;

uchyla się art. 63;

10) w art. 64: a)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „albo organizatora strajku”,

w ust. 3 skreśla się wyrazy „albo organizator strajku”,

w ust. 4 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:

„W zakresie usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.”,

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu:

„4a. W decyzji, o której mowa w ust. 1 lub 4, Rzecznik może nakazać publikację decyzji w całości lub w części, wraz z informacją, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonych w niej formie i miejscu, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych. Przy wyborze formy i miejsca publikacji Rzecznik bierze pod uwagę w szczególności stopień i okoliczności naruszenia

–3– przepisów ustawy, w tym zasięg terytorialny tych naruszeń, a także koszt publikacji.”, e)

w ust. 5 skreśla się wyrazy „albo organizatorze strajku”;

11) po art. 64 dodaje się art. 64a w brzmieniu:

„Art. 64a. 1. Jeżeli z informacji zgromadzonych w toku postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów wynika, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych dopuszcza się praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów, która może zagrażać życiu lub zdrowiu pacjentów, Rzecznik podaje do publicznej wiadomości, w tym na stronie internetowej urzędu go obsługującego, zgromadzone w toku postępowania informacje o tej praktyce oraz jej prawdopodobnych skutkach.

2. Rozstrzygnięcie dotyczące podania do publicznej wiadomości informacji, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze postanowienia. Na to postanowienie przysługuje stronie skarga do sądu administracyjnego.

3. Jeżeli w toku postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów zostanie uprawdopodobnione, że dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjentów, Rzecznik przed zakończeniem postępowania w sprawie stosowania tych praktyk może, w drodze decyzji, zobowiązać podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych do zaprzestania określonych działań lub zaniechań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom.

4. Do decyzji, o których mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego.

5. W decyzji, o której mowa w ust. 3, Rzecznik określa czas jej obowiązywania.

Decyzja ta obowiązuje niedłużej niż do dnia wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

6. Rzecznik może przedłużyć, w drodze decyzji, czas obowiązywania decyzji, o której mowa w ust. 3. Przepis ust. 5 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

7. Decyzji, o której mowa w ust. 3, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.”;

12) po rozdziale 13b dodaje się rozdział 13c w brzmieniu:

„Rozdział 13c Postępowanie w sprawach praktyk pseudomedycznych

Art. 67zj. 1. Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się:

–4– 1)

udzielanie

świadczeń

zdrowotnych

przez

osobę

niewykonującą

zawodu

medycznego, 2)

oferowanie lub stosowanie metody diagnostycznej lub leczniczej niebędącej świadczeniem zdrowotnym, której przypisuje się właściwości takiego świadczenia lub w przypadku której deklaruje się lub sugeruje, że metoda ta ma działanie diagnostyczne lub lecznicze, w tym że zastosowanie tej metody wyłącza potrzebę podjęcia lub kontynuacji metody diagnostycznej lub leczniczej zgodnej z aktualną wiedzą medyczną lub uzasadnia odstąpienie od niej,

wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskania wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, z zastrzeżeniem art. 104 ust. 2 tej ustawy,

działanie wprowadzające w błąd, polegające na publicznym rozpowszechnianiu lub promowaniu: a)

metody diagnostycznej lub leczniczej lub metody, w przypadku której deklaruje się lub sugeruje, że ma właściwości świadczenia zdrowotnego, niezgodnej z aktualną wiedzą medyczną, zagrażającej życiu lub zdrowiu, w szczególności przez podawanie nieprawdziwych informacji dotyczących zastosowania danej metody jako skutecznej i bezpiecznej w diagnozowaniu lub leczeniu, lub

szkodliwości lub nieskuteczności stosowania metody diagnostycznej lub leczniczej zgodnej z aktualną wiedzą medyczną, w szczególności przez podawanie nieprawdziwych informacji na temat tej metody lub zniekształcenie informacji o niej, lub takie przedstawienie informacji o tej metodzie, które może wywołać u pacjenta wrażenie, że jest ona szkodliwa lub nieskuteczna

– podejmowane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

2. Zakazane jest stosowanie praktyk pseudomedycznych.

3. Ochrona przed praktykami pseudomedycznymi nie wyłącza ochrony wynikającej z innych ustaw.

Art. 67zk. Stroną postępowania w sprawach stosowania praktyk pseudomedycznych jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, wobec której zostało wszczęte postępowanie w sprawie stosowania takiej praktyki.

Art. 67zl. 1. W przypadku wydania przez Rzecznika decyzji o uznaniu praktyki za praktykę pseudomedyczną nakazuje on jej zaniechanie i wskazuje działania niezbędne do

–5– usunięcia skutków stosowania tej praktyki oraz wyznacza terminy podjęcia tych działań, jeżeli takie skutki ustalono w toku postępowania. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, Rzecznik może nałożyć na podmiot, który stosuje praktykę pseudomedyczną, obowiązek składania w wyznaczonym terminie informacji potwierdzającej zaniechanie tej praktyki lub o stopniu realizacji działań niezbędnych do usunięcia skutków jej stosowania.

3. Jeżeli podmiot, który stosował praktykę pseudomedyczną, zaprzestał jej stosowania, Rzecznik wydaje decyzję o uznaniu tej praktyki za praktykę pseudomedyczną i stwierdza jednocześnie zaniechanie jej stosowania. W zakresie usunięcia skutków stosowania praktyki pseudomedycznej przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

4. Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 3, spoczywa na stronie postępowania.

5. W decyzji, o której mowa w ust. 1 lub 3, Rzecznik może nakazać publikację decyzji w całości lub w części, wraz z informacją, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonych w niej formie i miejscu, na koszt podmiotu, który stosował praktykę pseudomedyczną. Przy wyborze formy i miejsca publikacji Rzecznik bierze pod uwagę w szczególności szkodliwość i okoliczności stosowania praktyki, w tym jej zasięg terytorialny, a także koszt publikacji.

Art. 67zm. 1. Do postępowania w sprawie stosowania praktyk pseudomedycznych przepisy art. 60 ust. 1, art. 61, art. 62, art. 64a, art. 65 zdanie pierwsze, art. 66 oraz art. 67 stosuje się odpowiednio.

2. W zakresie nieuregulowanym w przepisach niniejszego rozdziału oraz w przepisach, o których mowa w ust. 1, do postępowania w sprawie stosowania praktyk pseudomedycznych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.”;

13) art. 68 i art. 69 otrzymują brzmienie:

„Art. 68. 1. W decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 i 4 albo art. 67zl ust. 1 i 3, Rzecznik może nałożyć na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, które stosują praktykę pseudomedyczną, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 złotych za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 59 ust. 2 albo art. 67zj ust. 2.

2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, Rzecznik nakłada, w drodze decyzji, w przypadku:

–6– 1)

braku zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta lub niepodjęcia działań określonych w decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 i 4, w terminie w niej wskazanym;

braku zaniechania stosowania praktyk pseudomedycznych lub niepodjęcia działań określonych w decyzji, o której mowa w art. 67zl ust. 1 i 3, w terminie w niej wskazanym;

stwierdzenia

ponownego

podjęcia

przez

podmiot

udzielający

świadczeń

zdrowotnych działań lub zaniechań, które już zostały uznane za praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjenta; 4)

stwierdzenia, że podmiot, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, ponownie podjął praktyki pseudomedyczne.

3. Kara pieniężna określona w decyzji, o której mowa w ust. 2, może być nakładana

przez Rzecznika w drodze decyzji wielokrotnie do czasu: 1)

zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta albo praktyk pseudomedycznych lub

podjęcia działań niezbędnych do usunięcia skutków stosowania tych praktyk

– z tym że postępowanie w sprawie nałożenia ponownie kary pieniężnej może zostać wszczęte niewcześniej niż przed upływem 6 miesięcy od dnia, w którym poprzednia decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.

Art. 69. 1. W przypadku nieprzekazania na żądanie Rzecznika, o którym mowa w art. 61 ust. 1 lub art. 67z ust. 1 pkt 2, dokumentów lub informacji w terminie określonym w tym żądaniu, Rzecznik może nałożyć, w drodze decyzji, na podmiot, do którego skierowano żądanie, karę pieniężną do wysokości 100 000 złotych.

2. Rzecznik może nałożyć, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 złotych na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, jeżeli podmiot ten nie zrealizował żądania, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, w terminie wskazanym w tym żądaniu.”;

14) po art. 69a dodaje się art. 69b w brzmieniu:

„Art. 69b. 1. Rzecznik może nałożyć, w drodze decyzji, na kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, w szczególności na osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego, karę pieniężną w wysokości do dwudziestokrotności

przeciętnego

wynagrodzenia

poprzednim

kwartale,

–7– ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ogłoszenie, jeżeli osoba ta, w ramach sprawowania swojej funkcji, umyślnie dopuściła przez swoje działanie lub zaniechanie do naruszenia zakazu określonego w art. 59 ust. 2 albo art. 67zj ust. 2 lub do niepodjęcia działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź do usunięcia skutków ich stosowania.

2. Kary pieniężnej nie nakłada się, jeżeli na osobę wymienioną w ust. 1 została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 68 ust. 1 za to samo naruszenie zakazów określonych w art. 59 ust. 2 albo art. 67zj ust. 2 albo za niepodjęcie działań niezbędnych do zaniechania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź do usunięcia skutków ich stosowania.”;

15) art. 70 otrzymuje brzmienie:

„Art. 70. 1. Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 68, art. 69 i art. 69b, należy uwzględnić okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także możliwości finansowe podmiotu i uprzednie naruszenie przez niego przepisów ustawy.

2. Kary pieniężne, o których mowa w art. 68, art. 69 i art. 69b, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji podmiotowi, na który została nałożona kara.”.

Art. 2. Do prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

UZASADNIENIE

Głównym celem projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, zwanego dalej „projektem ustawy”, jest wprowadzenie zmian w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, i w konsekwencji zwiększenie poziomu przestrzegania praw pacjenta oraz przeciwdziałanie działaniom szkodliwym i niebezpiecznym dla zdrowia i życia ludzkiego, przez modyfikację, uzupełnienie lub uregulowanie nowych zadań i kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta.

Postępowania w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów Jednym z zadań Rzecznika Praw Pacjenta jest prowadzenie postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, których celem jest ochrona praw ogółu pacjentów danego podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub grupy pacjentów w podobnych okolicznościach. Co istotne – w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego zapadłego na kanwie spraw prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta – dla uznania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów nie jest istotne faktyczne naruszenie praw szerszej grupy pacjentów, ale sam już potencjał naruszenia praw pacjentów1).

Spektrum przypadków naruszenia zbiorowych praw pacjenta jest bardzo szerokie – w swojej praktyce Rzecznik Praw Pacjenta stwierdza stosowanie ww. praktyk między innymi w zakresie:

1) zasad udostępniania dokumentacji medycznej (np. wysokość opłat za udostępnienie);

2) zakażeń w szpitalach (np. przekroczenie dopuszczalnej liczby mikroorganizmów (bakterii) Legionella sp. w ciepłej wodzie);

3) nieprawidłowego stosowania środków przymusu bezpośredniego wobec pacjentów szpitala psychiatrycznego;

4) dostępu do świadczeń lekarza podstawowej opieki zdrowotnej (np. brak możliwości zarejestrowania się do lekarza, ograniczenia w rejestracji na świadczenia);

5) pobierania od pacjentów dodatkowych opłat w ramach świadczeń udzielanych na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (np. wyższa niż dopuszczalna opłata za pobyt pacjenta w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym,

Tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 2826/12).

znieczulenie do kolonoskopii w ramach ambulatoryjnej opieki specjalistycznej dla pacjenta, który poniesie dodatkową opłatę);

6) zakazu odwiedzin pacjentów (np. ograniczenia w odwiedzinach stosowane w trakcie epidemii SARS-CoV-2);

7) zobowiązywania hospitalizowanych pacjentów do zapewniania sobie we własnym zakresie leków przyjmowanych na stałe na cały okres hospitalizacji (choroby przewlekłe);

8) automatycznej separacji w szpitalu noworodka od matki zakażonej lub podejrzanej o zakażenie SARS-CoV-2, bez uwzględnienia decyzji matki w tym zakresie;

9) funkcjonowania podmiotów leczniczych oferujących konsultacje lekarskie, w tym możliwość szybkiego uzyskania e-recepty za pośrednictwem serwisu internetowego i wypełnianej przez pacjenta ankiety on-line, w tym na preparaty objęte załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 11 września 2006 r. w sprawie środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów kategorii 1 i preparatów zawierających te środki lub substancje (Dz. U. z 2025 r. poz. 1678), bez osobistego zbadania pacjenta przez osobę wystawiającą receptę.

Istotnym obszarem zainteresowania Rzecznika Praw Pacjenta w omawianym zakresie jest także udzielanie pacjentom świadczeń zdrowotnych niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych. Tego rodzaju działanie jest wyjątkowo niebezpieczne dla pacjentów, gdyż w ramach działalności leczniczej, która jest działalnością regulowaną, i w ramach której powinny być udzielane wyłącznie świadczenia odpowiadające wymogom aktualnej wiedzy medycznej, pacjenci otrzymują świadczenia o niepotwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwie lub w ogóle zdezaktualizowane, odrzucone bądź przestarzałe. Skuteczność danej terapii oraz jej bezpieczeństwo powinny być potwierdzone w przeprowadzonych badaniach klinicznych2) lub na podstawie innych, wiarygodnych i rzetelnych, dowodów naukowych, które mogą mieć swoje odzwierciedlenie w stanowiskach gremiów eksperckich, towarzystw naukowych w formie wytycznych, zaleceń lub rekomendacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 października 2024 r. (V SA/Wa 153/24) wskazał, że „w doktrynie prawa przyjmuje się, że wiedza medyczna stanowi rezultat badań naukowych, dlatego musi być jawnie ogłoszona, czyli podana publicznie do wiadomości celem oceny jej poprawności przez całe środowisko 2)

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r., VII SA/Wa 2249/20.

medyczne. Powinna być zatem zaprezentowana w formie weryfikowalnej – tak aby umożliwić nie tylko kontrolę i ewentualną krytykę poprawności zastosowanej metody, ale także powtórzenie badań wedle zaproponowanej metody celem porównania uzyskanych wyników.

Wiedza medyczna wykorzystywana w celu udzielania pacjentowi świadczeń zdrowotnych w danym czasie musi spełniać bezwzględny warunek <aktualności>, rozumiany – zgodnie z definicją słownikową – jako <obowiązujący w danej chwili> (…) jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów, zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.”.

Z kolei w wyroku z dnia 23 października 2024 r. (V SA/Wa 767/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że „żaden podmiot leczniczy, niezależnie od formy prawnej, nie może oferować usług, które są niezgodne z aktualną wiedzą medyczną (…) jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów, zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.”.

Udzielanie pacjentom przez podmioty wykonujące działalność leczniczą świadczeń zdrowotnych niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną (a więc w sposób naruszający art. 6 ust. 1 ustawy) jest zjawiskiem wyjątkowo niepokojącym i niebezpiecznym dla pacjentów. Jako przykład takiego postępowania można przywołać stosowanie u pacjentów metody ILADS (ILADS – The International Lyme and Associated Diseases Society) w związku z boreliozą. Metoda ta zakłada długotrwałe (przez wiele miesięcy) stosowanie antybiotyków (w tym 2 lub nawet 3 jednocześnie), kiedy zgodnie z rekomendacjami leczenie boreliozy powinno się odbywać jednym antybiotykiem i trwać do 30 dni. W ramach działań niepożądanych, które przy intensywnej, długotrwałej antybiotykoterapii mogą mieć miejsce, eksperci wymieniają między innymi: trwałe uszkodzenie wątroby, trzustki, jelit, nerek, ośrodkowego układu nerwowego, zapalenia ścięgien, predyspozycje do zakażeń Clostridium difficile.

Nie ulega zatem wątpliwości, że praktyki naruszające zbiorowe prawa pacjentów mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo pacjentów, w tym na wystąpienie zagrożenia dla ich zdrowia lub życia, przez zastosowanie u pacjenta nieskutecznej terapii, o nieznanym profilu bezpieczeństwa, narażenie go na wystąpienie działań niepożądanych przy żadnych korzyściach zdrowotnych oraz opóźnienie wdrożenia właściwego leczenia, a konsekwencji – dalszy rozwój choroby.

Ochrona zbiorowych praw pacjenta i przeciwdziałanie stosowaniu praktyk naruszających te prawa jest zadaniem Rzecznika Praw Pacjenta, który powinien posiadać odpowiednie uprawnienia w tym zakresie, a te wymagają modyfikacji lub uzupełnienia: 1.

zgodnie z art. 64 ustawy Rzecznik Praw Pacjenta może zobowiązać do usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjentów tylko ten podmiot, który w dniu wydania decyzji dalej stosuje praktyki naruszające zbiorowe prawa pacjentów. Jeżeli przed wydaniem decyzji zostanie ona zaniechana, Rzecznik Praw Pacjenta ma możliwość wyłącznie stwierdzenia stosowania praktyki z jednoczesnym orzeczeniem zaniechania jej stosowania. Zatem, nawet w przypadku długotrwałego stosowania ww. praktyk i ich daleko idących skutków, w przypadku zaniechania ich stosowania (nawet na dzień przed wydaniem decyzji) Rzecznik Praw Pacjenta nie ma możliwości zobligowania podmiotu, który takie praktyki stosował, do usunięcia powstałych skutków ich stosowania.

W związku z powyższym proponuje się dodanie w art. 64 w ust. 4 zdania drugiego w zakresie odpowiedniego stosowania przepisów art. 64 ust. 1 i 2 ustawy do decyzji stwierdzającej zaniechanie stosowania ww. praktyk. Takie rozwiązanie umożliwi Rzecznikowi Praw Pacjenta nałożenie na podmiot obowiązku usunięcia skutków naruszenia zbiorowych praw pacjenta, także w sytuacji zaniechania stosowania ww. praktyk, co jest ze wszech miar uzasadnione i w interesie pacjentów. Takim instrumentem dysponuje także Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta w zakresie przeciwdziałania praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów (art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2025 r. poz. 1714)).

analogicznie do uprawnień Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta (art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów) proponuje się przyjęcie, że karę pieniężną, o której mowa w art. 68 ustawy, Rzecznik Praw Pacjenta będzie mógł nałożyć za samo naruszenie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów (art. 59 ust. 2 ustawy). Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 68 ustawy nałożenie kary pieniężnej przez Rzecznika Praw Pacjenta jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy adresat decyzji nie zaniecha stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów lub nie podejmie działań zmierzających do usunięcia skutków powstałych w wyniku stosowania tych praktyk; dla osiągnięcia efektu odstraszającego do podejmowania działań niezgodnych z przepisami prawa proponuje się uzupełnienie katalogu nakładanych kar pieniężnych przez Rzecznika Praw Pacjenta o karę 4

wymierzaną za samo naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 59 ust. 2 ustawy, łącznie z przypadkami, w których adresat decyzji przed jej wydaniem zaniechał stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów (okoliczność ta powinna wpływać na wymiar kary, a nie zapewniać bezkarność). Jednocześnie należy podkreślić, że nałożenie ww. kary pieniężnej będzie fakultatywne.

Równocześnie proponuje się dodanie obowiązku Rzecznika Praw Pacjenta nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 68 ustawy, w przypadku ponownego podjęcia przez podmiot praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, co do których Rzecznik Praw Pacjenta już wydał decyzje i zakazał ich stosowania (quasi recydywa), w celu umożliwienia podjęcia szybkiej reakcji i działania dla ochrony praw pacjentów.

Celem decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 ustawy, jest doprowadzenie do ustania bezprawnego stanu w zakresie naruszenia zakazu stosowania ww. praktyk, zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy, co wyraża się również w nakładanym z mocy prawa rygorze natychmiastowej wykonalności decyzji w ww. zakresie. Należy ponownie wskazać, że stosowanie ww. praktyk jest z mocy prawa zakazane, a same prawa pacjenta mają swoją podstawę w art. 68 ust. 1 Konstytucji RP. Nałożenie kary pieniężnej, na podstawie art. 68 ustawy, za brak zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów i nawet uiszczenie tej kary nie legalizuje działania podmiotu w zakresie stosowania praktyk niezgodnych z przepisami prawa, zakazanych z mocy prawa. Kwestią zasadniczą jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i w związku z tym w celu wyegzekwowania takiego zachowania jest możliwe nałożenie kolejnej kary pieniężnej, na podstawie art. 68 ustawy. W projekcie ustawy, mając na uwadze, iż art. 68 w proponowanym

brzmieniu

będzie

miał

zastosowanie

także

praktyk

pseudomedycznych, które będą dotyczyć nowego kręgu podmiotów (niewykonujących działalności leczniczej), proponuje się doprecyzowanie tej kwestii w ten sposób, że kara pieniężna może być nakładana w drodze decyzji wielokrotnie do czasu: 1)

zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta albo praktyk pseudomedycznych lub

podjęcia działań niezbędnych do usunięcia skutków stosowania tych praktyk

w obecnym brzmieniu art. 69 ustawy stanowi, że w przypadku nieprzekazania na żądanie Rzecznika Praw Pacjenta dokumentów oraz informacji, o których mowa w art. 61 oraz art. 67z ust. 1 pkt 2, Rzecznik Praw Pacjenta nakłada, w drodze decyzji, na podmiot, do którego skierowano żądanie, karę pieniężną do wysokości 50 000 złotych; aktualnie tylko brak realizacji żądania organu uprawnia do nałożenia ww. kary pieniężnej; jeżeli przekazanie materiałów lub informacji przez adresata ww. żądania nastąpi ze znacznym opóźnieniem, ale jednak przed wydaniem decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 69, postępowanie w tym przedmiocie staje się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. W celu zapewnienia skuteczności działań Rzecznika Praw Pacjenta proponuje się zatem zmianę art. 69 ustawy w tym zakresie.

projektowany art. 64a ustawy przewiduje nowe uprawnienie Rzecznika Praw Pacjenta, analogiczne do tego, jakie posiada Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w zakresie ostrzeżenia publicznego, jeżeli strona postępowania dopuszcza się praktyki, która może zagrażać życiu lub zdrowiu pacjentów. W projekcie przewidziano możliwość szybkiej reakcji Rzecznika Praw Pacjenta na praktyki naruszające zbiorowe prawa pacjentów, których dalsze stosowanie może spowodować zagrożenie ich życia lub zdrowia – w takim przypadku Rzecznik będzie mógł jeszcze przed zakończeniem postępowania wydać decyzję tymczasową, zobowiązującą podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych do zaprzestania określonych działań lub zaniechań (art. 64a ust. 3–7). Celem wprowadzenia takiej procedury jest zbiorowa ochrona zdrowia lub życia pacjentów w okresie prowadzenia przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowania końcowego. Brak instrumentu szybkiej reakcji Rzecznika Praw Pacjenta w okresie prowadzenia postępowania głównego może spowodować negatywne i nieodwracalne skutki dla zdrowia lub życia wielu pacjentów. Przy tym przewiduje się, że ocena zasadności wydania decyzji tymczasowej w danej sprawie będzie należała do Rzecznika Praw Pacjenta. Należy bowiem wskazać, że spektrum spraw prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta i ocenianych praktyk jest bardzo szerokie, a co za tym idzie różny będzie również stopień ww. zagrożenia, jego rozmiar, waga potencjalnych naruszeń przepisów prawa czy przewidywane skutki danych praktyk, na które to kwestie może mieć wpływ kategoria badanego prawa pacjenta, rodzaj wykonywanej dzielności leczniczej lub zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych przez dany podmiot. Nie w każdym przypadku konieczne będzie wydawanie decyzji tymczasowej. Przykładowo – obowiązkiem podmiotu wykonującego działalność leczniczą udzielającego świadczeń 6

z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej na podstawie umowy zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia jest ustalenie warunków realizacji teleporady oraz zamieszczenie informacji w tym zakresie na stronie internetowej świadczeniodawcy. O ile w dłuższej perspektywie uchybienie w zakresie realizacji ww. obowiązków może mieć wpływ na zdrowie pacjentów, to jednak może nie wymagać wydania decyzji tymczasowej, jeśli podmiot faktycznie zapewnia dostęp do świadczeń. Inaczej sytuacja może także wyglądać w przypadku podmiotu, który zabezpiecza stosunkowo niedużą liczbę pacjentów, a inaczej w przypadku ośrodków uniwersyteckich, do których zgłaszają się pacjenci z innych województw, a jeszcze inaczej w przypadku podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, przez co zasięg terytorialny ich działalności obejmuje cały kraj. Inną miarę należy także przyłożyć i uwzględnić w ocenie uchybień w zakresie nieprawidłowych zasad udostępniania dokumentacji medycznej – np. pobierania nieznacznie zawyżonych opłat za udostępnienie dokumentacji medycznej, którą mogą jednak mieć wpływ na uzyskanie dokumentacji medycznej przez jakąś grupę pacjentów (a potrzebną ze względów zdrowotnych – do kontynuacji leczenia w innym podmiocie), a inną do uchybień w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną, gdzie zagrożenie zdrowia może być realne i bezpośrednie. Decyzja tymczasowa w ocenie projektodawcy jest rozwiązaniem adekwatnym, koniecznym i uzasadnionym w świetle konstytucyjnej zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Decyzja ta będzie wydawana na okres niedłuższy niż do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Do decyzji nie znajdą zastosowania przepisy art. 10 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691). Wyłączenie prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oznacza jedynie, że Rzecznik Praw Pacjenta przed wydaniem decyzji tymczasowej nie musi wzywać podmiotu do zapoznania się z aktami i ustosunkowania do zebranych dokumentów. Wprowadzone rozwiązanie przyczyni się do usprawnienia postępowań prowadzonych przed Rzecznikiem Praw Pacjenta. Ponadto, aby instrument szybkiej reakcji, jakim jest decyzja tymczasowa, był skuteczny, decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 5.

nowe uprawnienie Rzecznika Praw Pacjenta, ponownie analogiczne do posiadanego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, przewiduje także art. 69b w zakresie możliwości nałożenia na kierownika podmiotu udzielającego świadczeń 7

zdrowotnych lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego, kary pieniężnej w wysokości do dwudziestokrotności przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ogłoszenie, jeżeli osoba ta, w ramach sprawowania swojej funkcji, umyślnie dopuściła przez swoje działanie lub zaniechanie do naruszenia zakazu określonego w art. 59 ust. 2 albo art. 67zj ust. 2 lub do niepodjęcia działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź usunięcia skutków ich stosowania.

Rzecznik Praw Pacjenta nie będzie mógł nałożyć tej kary, jeżeli na kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, została już nałożona kara pieniężna na podstawie art. 68 ust. 1 za to samo naruszenie zakazów określonych w art. 59 ust. 2 albo art. 67zj ust. 2 bądź za niewykonanie działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź usunięcia skutków ich stosowania.

Jednocześnie należy wskazać, że wprowadzenie zmian w przepisach dotyczących kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta znalazło się w rekomendacjach Zespołu ds. Preskrypcji i Realizacji Recept3) powołanego przez Ministra Zdrowia: Zespół ds. preskrypcji i realizacji recept przedstawia także propozycję, aby Rzecznik Praw Pacjenta otrzymał uprawnienie do nakładania kary pieniężnej na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych w związku ze stwierdzeniem, że podmiot ten stosował praktyki naruszające zbiorowe prawa pacjentów.

W odniesieniu do nakładanych przez Rzecznika Praw Pacjenta administracyjnych kar pieniężnych projekt ustawy przewiduje również zwiększenie ich maksymalnych wysokości – z 500 000 zł do 1 000 000 zł, w przypadku kary nakładanej na podstawie art. 68 ustawy, oraz odpowiednio z 50 000 zł do 100 000 zł, w przypadku kary, o której mowa w art. 69 ustawy.

Należy w tym zakresie wskazać, że ww. obecne maksymalne wysokości kar pozostają na niezmienionym poziomie od początku obowiązywania ustawy, czyli od ponad 15 lat. 3)

Raport z prac: https://www.gov.pl/web/zdrowie/raport-zespolu-ds-preskrypcji-i-realizacji-recept-na-leki-gotowe-irecepturowe, opublikowany 23 września 2024 r.

Od dnia 5 czerwca 2009 r., tj. od wejścia w życie ustawy, nastąpił znaczny spadek siły nabywczej pieniądza. Proces ten nasilił się w latach 2022–2024. Łącznie inflacja za okres od 2009 r. do 2024 r. przekroczyła 50%4). Oznacza to, że aby nabyć tyle samo towarów co w 2009 r. za kwotę 500 000 zł, obecnie musimy dysponować kwotą przeszło 750 000 zł.

Należy zauważyć, że zjawisko inflacji w Rzeczypospolitej Polskiej nadal występuje. Dlatego też wysokość maksymalnej kary pieniężnej, jaką Rzecznik Praw Pacjenta może nałożyć, wymaga waloryzacji i podniesienia do proponowanego poziomu.

W zakresie zmiany art. 60 ustawy należy wskazać, że obecnie za stronę postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów uznaje się każdego: 1)

kto wnosi o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub

wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie stosowania takiej praktyki.

Status strony postępowania względem podmiotu, wobec którego zostało wszczęte postępowanie, nie budzi wątpliwości. Proponuje się natomiast odstąpienie od przypisywania statusu strony postępowania podmiotom wnoszącym o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów. Należy wskazać, że propozycja nawiązuje do rozwiązań przyjętych w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów w zakresie postępowań prowadzonych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (art. 100 oraz art. 101 ww. ustawy). Podmiotem wnoszącym o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów, a więc przy obecnych uregulowaniach – stroną postępowania, może być każda osoba fizyczna, w zasadzie każdy podmiot. Stronie postępowania przysługuje dostęp do akt sprawy, na które nierzadko składają się dane medyczne i dokumentacja medyczna wielu pacjentów. Postępowanie nie dotyczy zaś naruszenia praw indywidualnego pacjenta. Z tego też powodu w projekcie ustawy proponuje się zawężenie definicji strony postępowania w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów tylko i wyłącznie do podmiotu, wobec którego to postępowanie jest prowadzone. Indywidualny pacjent ma możliwość dochodzenia naruszenia jego praw w ramach postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 50–53 ustawy. Przyjęto jednak, że każdy może poinformować Rzecznika Praw Pacjenta o podejrzeniu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów; zgłaszający takie podejrzenie otrzyma informację o sposobie jego rozpatrzenia. Przedstawiona propozycja nie uniemożliwia uczestnictwa w toku 4)

Dane Głównego Urzędu Statystycznego dot. rocznych wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych (https://stat.gov.pl/).

postępowania organizacjom pacjentów, które mogą być dopuszczone do postępowania na mocy art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

W konsekwencji powyższej zmiany proponuje się także uchylenie art. 63 ustawy, który reguluje kwestię odmowy wszczęcia postępowania na wniosek.

Z uwagi na postulaty przedstawicieli zawodów medycznych i niemedycznych przewiduje się zmianę polegającą na odstąpieniu od regulacji, zgodnie z którą praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów może stosować organizator strajku. Obecnie art. 59 ust. 1 ustawy normuje, że ww. praktykę może stosować podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo właśnie organizator strajku. Należy jednak wskazać, że konstrukcja tego przepisu czyni go w tym zakresie martwym. Dowodem na to jest to, że nigdy nie było prowadzone żadne postępowanie w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez organizatora strajku (przez ponad 15 lat). Przesłanką stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów przez organizatora strajku jest zorganizowanie wbrew przepisom o rozwiązywaniu sporów zbiorowych akcji protestacyjnej lub strajku, które musi być potwierdzone przez sąd w prawomocnym orzeczeniu. W praktyce, do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu w tym zakresie, praktyka dawno już nie będzie stosowana, natomiast w okresie jej trwania Rzecznik Praw Pacjenta nie może nakazać jej zaniechania. Dodatkowo, zgodnie z art. 67 ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok.

W celu upowszechniania wiedzy na temat ochrony zbiorowych praw pacjenta i tym samym prewencji naruszeń w tym nakresie projekt ustawy przewiduje dodanie w art. 47 ustawy zadania Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie upowszechniania orzecznictwa w zakresie praktyk, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 1b, w szczególności przez zamieszczanie w całości decyzji Rzecznika Praw Pacjenta na stronie internetowej urzędu go obsługującego. Publikacja jest opatrzona informacją, czy decyzja jest prawomocna. Projektowany przepis art. 47 ust. 1b, który przewiduje upowszechnienie orzecznictwa w zakresie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów oraz praktyk pseudomedycznych, w szczególności przez zamieszczanie uzasadnienia decyzji Rzecznika na stronie internetowej urzędu go obsługującego, zawiera odpowiednie gwarancje zarówno w zakresie ochrony danych osobowych, jak i informacji oraz danych dotyczących zdrowia pacjentów. Przepis ten zawiera zakaz publikacji zawartych w uzasadnieniu informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów (w tym

również tych wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO), jak i ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, z późn. zm.)). Tym samym Rzecznik Praw Pacjenta, publikując decyzję, uwzględniał będzie wszystkie wymogi ujęte w przepisach rozporządzenia RODO (w tym zakaz wynikający z art. 9), a także usuwał z treści decyzji dane, które nie powinny zostać udostępnione (zarówno dane dotyczące pacjentów, jak i personelu medycznego).

Podsumowując powyższe, projekt ustawy przewiduje szereg zmian w zakresie kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta celem skuteczniejszej ochrony zbiorowych praw pacjenta, przy czym analogiczne kompetencje w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów posiada Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta, a ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta nie była od początku jej obowiązywania (2009 r.) nowelizowana w tym zakresie.

Praktyki pseudomedyczne Istotnym komponentem projektu ustawy są propozycje regulacji odnoszące się do praktyk pseudomedycznych, tj. działań i zachowań wysoce szkodliwych społecznie i niebezpiecznych dla zdrowia ludzkiego, które obecnie nie są odpowiednio zabezpieczone instytucjonalnie. Koncentrują się one na trzech obszarach.

Pierwszy z nich dotyczy udzielania świadczeń zdrowotnych przez osobę niewykonującą zawodu medycznego, a więc nieposiadającą uprawnień czy też kwalifikacji do udzielania tych świadczeń, a także oferowania lub stosowania metod diagnostycznych lub leczniczych, które nie są świadczeniem zdrowotnym, a którym przypisuje się właściwości lecznicze.

W omawianym przypadku nie można mówić o zachowaniu jakichkolwiek standardów czy wymogów fachowych lub sanitarnych. Tego rodzaju działalność należy określić jako skrajnie szkodliwą i niebezpieczną. W podobnym tonie trzeba wypowiedzieć się w zakresie świadczeń niezgodnych z aktualną wiedzą, udzielanych przez podmioty wykonujące działalność leczniczą. Jakkolwiek w przypadku podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych mogą one zostać objęte działaniem Rzecznika Praw Pacjenta, to w tym pierwszym przypadku działalność ta jest właściwie poza kontrolą.

Należy wskazać, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 i 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2026 r. poz. 156) przez:

1) świadczenie zdrowotne rozumie się działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania;

2) osobę wykonującą zawód medyczny rozumie się osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Świadczenia te mogą być

udzielane za pośrednictwem

systemów

teleinformatycznych lub systemów łączności.

Pacjentem zaś, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy, jest osoba zwracająca się o udzielenie świadczeń zdrowotnych lub korzystająca ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub osobę wykonującą zawód medyczny.

W kontekście powyższego nie budzi wątpliwości, że udzielanie świadczeń zdrowotnych jest zarezerwowane wyłącznie dla osób wykonujących zawody medyczne i w ramach działalności leczniczej.

W Internecie jest jednak dostępnych bardzo wiele ofert od osób, które nie wykonują zawodu medycznego i nie wykonują działalności leczniczej. Dotyczą one między innymi leczenia boreliozy, autyzmu, chorób autoimmunologicznych, nowotworów, leczenia toksykologicznego, chorób przewlekłych, zlecania badań diagnostycznych, leczenia łuszczycy, insulinooporności, alergii czy też chorób pasożytniczych. Właściwie można odnaleźć remedium na każdą przypadłość zdrowotną.

Korzystanie z ww. usług jest szczególnie niebezpieczne z kilku powodów:

1) nie gwarantują one powodzenia terapeutycznego (wyleczenia);

2) mogą opóźnić wdrożenie skutecznego i bezpiecznego leczenia konwencjonalnego i w konsekwencji doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia osoby, a nawet do stanu zagrożenia jej życia;

3) narażają tę osobę na niepotrzebne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych;

4) wprowadzają osobę w błąd, dając złudną nadzieję wyleczenia czy poprawy stanu zdrowia;

5) generują po stronie korzystającej z usług znaczne koszty finansowe.

Do przykładów oferowanych metod pseudomedycznych można zaliczyć:

1) terapie jodem w chorobach onkologicznych;

2) stosowanie płynu lugola w chorobach tarczycy;

3) leczenie bezpłodności suplementami;

4) leczenie z zakresu immunologii i toksykologii, leczenie chorób przewlekłych, autyzmu „holistycznymi programami”;

5) odczulanie biorezonansem;

6) leczenie miażdżycy, chorób tarczycy, grzybicy, niszczenie komórek nowotworowych Plazmoterapią.

„Chociaż opieka medyczna w krajach członkowskich UE jest zapewniona w ramach ustawowych regulacji dotyczących fachowych pracowników służby zdrowia, leków, wyrobów medycznych i produktów dotyczących ochrony zdrowia, to w wielu państwach członkowskich UE duża część tradycyjnych, komplementarnych i alternatywnych praktyk oraz produktów nie podlega żadnej regulacji i może stanowić znaczące ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa pacjentów. Stosujący praktyki alternatywne oraz reklamodawcy produktów alternatywnych często twierdzą, nie mając na to naukowych lub medycznych dowodów, że są w stanie wyleczyć określone choroby. Pacjenci mogą być zachęcani do korzystania z tradycyjnych, komplementarnych i alternatywnych rozwiązań zamiast leczenia, co może prowadzić do opóźnienia właściwego rozpoznania lekarskiego zgodnego z nauką medyczną, w konsekwencji skutkować pogorszeniem stanu ich zdrowia, a w niektórych przypadkach doprowadzić do przedwczesnej śmierci. Niezbędne jest podejmowanie środków prawnych, aby powstrzymać dostawców alternatywnych praktyk i terapii przed podejmowaniem nieuzasadnionych obietnic i stosowaniem reklamy wprowadzającej w błąd.”.

Na powyższe zwrócono także uwagę w 2018 r. w badaniu opublikowanym w JAMA Oncology: Complementary Medicine, Refusal of Conventional Cancer Therapy, and Survival

https://nil.org.pl/aktualnosci/1210-komplementarne-i-alternatywne-metody-leczenia-stanowisko-cpme

Among Patients With Curable Cancers6) – pacjenci, którzy korzystali z terapii o nieudowodnionej skuteczności znacznie częściej niż pacjenci z grupy kontrolnej odmawiali poddania się konwencjonalnej terapii. W rezultacie pacjenci korzystający z ww. terapii umierali dwukrotnie częściej niż osoby leczone wyłącznie metodami konwencjonalnymi.

Obecnie osoby oferujące i stosujące ww. metody nie mogą podlegać działaniom Rzecznika Praw Pacjenta. Jedyną możliwością jest ustalenie względem tych osób odpowiedzialności karnej. Zgodnie bowiem z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2026 r. poz. 37, z późn. zm.), „kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób oraz ich leczeniu, podlega karze grzywny”. W sytuacji, kiedy sprawca tego czynu działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Ustalenie odpowiedzialności karnej wymaga natomiast wykazania zaistnienia przesłanek takiej odpowiedzialności, np. uszczerbku na zdrowiu osoby korzystającej z ww. usług, przy czym reagowanie dopiero w sytuacji wystąpienia szkody jest niewystarczające z punktu widzenia interesu społecznego – kluczowa jest prewencja takich skutków i szybkie działanie w tym zakresie. Stąd też propozycja rozpoznawania tego rodzaju spraw w trybie administracyjnym przez Rzecznika Praw Pacjenta, który posiada odpowiednie narzędzia (z uwzględnieniem także tych proponowanych w projekcie) do szybkiego przeciwdziałania praktykom pseudomedycznych w ww. zakresie.

W związku z powyższym proponuje się określenie, że zakazana jest działalność – jako wysoce szkodliwa dla zdrowia – polegająca na oferowaniu lub stosowaniu metody diagnostycznej lub leczniczej niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a której przypisuje się właściwości takiego świadczenia lub w przypadku której jest deklarowane lub sugerowane takie działanie tej metody, z tym że jej zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia odstąpienie od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej.

https://jamanetwork.com/journals/jamaoncology/fullarticle/2687972 W tym retrospektywnym badaniu obserwacyjnym wykorzystano dane z National Cancer Database z ośrodków akredytowanych przez Komisję ds. Raka w Stanach Zjednoczonych.

właściwości świadczenia zdrowotnego i sugeruje skuteczne działanie lecznicze tych metod względem szeregu chorób, nie zaś ograniczenie działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług. Celem jest ograniczenie takich form działalności, które polegają na oferowaniu metod diagnostycznych i leczniczych, które nie mają zastosowania w medycynie i nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, a przypisywane są im właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego.

Kolejnym obszarem podlegającym proponowanej regulacji jest wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskania wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą ma charakter konstytutywny i dopiero od momentu uzyskania tego wpisu można rozpocząć wykonywanie działalności leczniczej, udzielanie świadczeń zdrowotnych pacjentom oraz realizację praw pacjenta. Wyjątkiem będzie sytuacja, o której mowa w art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, umożliwiająca rozpoczęcie tej działalności po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie organu, który nie dokonał wpisu w wynikającym z ww. ustawy terminie.

Podmioty bez wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, które udzielają świadczeń zdrowotnych, nawet w odpowiednich warunkach i przy pomocy fachowego personelu, nie podlegają kontroli organów rejestrowych (np. wojewody) czy też właściwości Rzecznika Praw Pacjenta. Ich działalność w ww. zakresie jest poza kontrolą, co jest obszarem wymagającym odpowiedniej regulacji. Stąd też w projekcie ustawy proponuje się, aby wykonywanie działalności leczniczej bez wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą było zakazane, jako działanie szkodliwe i podlegało kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta.

Proponuje się również wprowadzenie regulacji normujących działania Rzecznika Praw Pacjenta związane z tzw. „medyczną dezinformacją”, przy pomocy której pacjenci są zachęcani do korzystania z wcześniej omówionych form praktyk pseudomedycznych, w szczególności z metod, które nie są świadczeniami zdrowotnymi, ale którym przypisuje się właściwości lecznicze (świadczenia zdrowotnego). Proponowane w projekcie regulacje dotyczą – z uwagi na liczne możliwe drogi i kanały dotarcia do odbiorców – szeroko pojętych działań wprowadzających w błąd, polegających na publicznym rozpowszechnianiu lub promocji metod, którym są przypisywane właściwości świadczenia zdrowotnego, przez podawanie nieprawdziwych informacji dotyczących zastosowania danej metody jako skutecznej

i bezpiecznej w diagnozowaniu lub leczeniu chorób, oraz wprowadzanie w błąd co do szkodliwości zgodnych z aktualną wiedzą medyczną metod leczenia. Należy w tym zakresie wskazać, że samym stosowaniem wskazanych metod oraz wprowadzaniem (promocją) w błąd co do ich skuteczności i bezpieczeństwa mogą zajmować się różne podmioty (osoby).

Uregulowanie w projekcie tego obszaru ma na celu kompleksowe ujęcie normowanej materii.

Należy przy tym wskazać, że celem proponowanych regulacji nie jest ograniczenie wolności wyrażania poglądów na tematy związane z ochroną zdrowia, a proporcjonalna interwencja w obszarze, który ze względu na zdrowie i interes publiczny tego wymaga, skierowana względem działalności nastawionej na czerpanie zysków z dezinformacji. Ponadto działania w tym zakresie muszą polegać na „publicznym rozpowszechnianiu lub promocji”, tak więc intencją nie jest objęcie omawianymi regulacjami każdej wypowiedzi. Dla uznania praktyki za pseudomedyczną konieczne jest powiązanie jej z celem osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Dotyczy to wszystkich trzech omawianych powyżej obszarów.

Zakaz stosowania praktyk pseudomedycznych wpisuje się bezpośrednio w realizację konstytucyjnego prawa do ochrony zdrowia. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 marca 1999 r., sygn. K 2/98, gwarantowane konstytucyjnie prawo do ochrony zdrowia (art. 68 Konstytucji RP), stanowiąc jedno z najistotniejszych praw człowieka, nakłada na władze publiczne obowiązek podejmowania takich działań, które są konieczne dla należytej ochrony i realizacji tego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2016 r. (sygn. akt II OSK 3047/15) uznał, że warunki w zakresie prowadzenia działalności leczniczej zostały wyznaczone w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Jednym z tych warunków jest zakaz stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów. Nie można więc czynić wobec Rzecznika Praw Pacjenta zarzutu, że w wyniku uznania praktyk za naruszające zbiorowe prawa pacjentów naruszył on zasadę wolności działalności gospodarczej. Wolność prowadzenia tej działalności kończy się wówczas, gdy naruszane są prawa pacjentów.

Jednocześnie zgodnie z intencją projektodawcy przepisy dotyczące praktyk pseudomedycznych oraz zakazu ich stosowania nie będą dotyczyć działań podejmowanych jako legalne na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawa. Przykładem tego typu działań jest prowadzenie badania klinicznego czy eksperymentu medycznego. Przepisy te będą przepisami szczególnymi wobec przepisów ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w projektowanym zakresie.

Regulacje odnoszące się do praktyk pseudomedycznych w projekcie ustawy umiejscowiono w rozdziale 13c (art. 67zj–67zm). W art. 67zj ust. 1 reguluje się zakres praktyki pseudomedycznej, zgodnie z omówionymi wyżej obszarami. W art. 67zj ust. 2 unormowano zakaz stosowania ww. praktyk. Ochrona przed praktykami pseudomedycznymi nie będzie wyłączać ochrony wynikającej z innych ustaw. Wszczęcie postępowania w sprawie stosowania praktyk pseudomedycznych nie spowoduje braku możliwości wszczęcia postępowania przez inne organy uprawnione na podstawie ustaw odrębnych, zwłaszcza przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w tym na podstawie przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Praktyka pseudomedyczna będzie mogła być również źródłem odpowiedzialności cywilnej na zasadach ogólnych określonych w Kodeksie cywilnym. Dalsze przepisy dotyczą kwestii proceduralnych w zakresie prowadzenia postępowania w sprawie stosowania praktyk pseudomedycznych, przy czym proponuje się w tym zakresie przyjęcie rozwiązań analogicznych jak w przypadku postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Zgodnie z założeniem do postępowania w sprawie stosowania praktyk pseudomedycznych będzie się także stosować przepisy dotyczące nakładanych kar pieniężnych – w tym za naruszenie zakazu stosowania tych praktyk, brak ich zaniechania czy też brak usunięcia skutków naruszeń.

Inne zmiany Projekt ustawy przewiduje także jedną zmianę w przepisach odnoszących się do postępowań wyjaśniających prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta w sprawach indywidualnych pacjentów. Na podstawie art. 52 ust. 2 pkt 1a ustawy, prowadząc tego rodzaju postępowanie, Rzecznik Praw Pacjenta ma prawo żądać między innymi złożenia wyjaśnień oraz zapewnienia dostępu do dokumentów przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych. Należy przy tym zaznaczyć, że za brak realizacji ww. żądania nie jest przewidziana żadna sankcja, zaś w swojej praktyce Rzecznik Praw Pacjenta spotyka się z przypadkami braku współpracy ze strony podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, co uniemożliwia właściwe przeprowadzenie postępowania i realizację prawa pacjenta do wyjaśnienia jego sprawy. Stąd też w projekcie ustawy proponuje się dodanie sankcji za brak realizacji ww. żądania Rzecznika Praw Pacjenta w postaci kary pieniężnej (do wysokości 20 000 zł).

Projekt ustawy przewiduje również rozszerzenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie udziału tego organu w postępowaniach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta. Zgodnie z art. 55 ustawy w sprawach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta, określonych w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych, Rzecznik Praw Pacjenta może z urzędu lub na wniosek strony: 1)

żądać wszczęcia postępowania,

brać udział w toczącym się postępowaniu

– na prawach przysługujących prokuratorowi.

podstawie

ww.

uprawnienia

Rzecznik

Praw

Pacjenta

bierze

udział

w postępowaniach cywilnych na terenie całego kraju, wspierając pacjentów w dochodzeniu na ich rzecz roszczeń związanych z naruszeniem praw pacjenta.

Stosownie do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2018 r. (sygn. V CSK 33/18), w obowiązującym stanie prawnym, Rzecznik Praw Pacjenta nie ma zdolności sądowej do wytaczania powództwa o zadośćuczynienie na rzecz bliskich pacjenta zmarłego na skutek naruszenia jego praw. Przewiduje się zmianę w tym zakresie i przyjęcie, że z przedmiotowego uprawnienia Rzecznik Praw Pacjenta będzie mógł skorzystać w sprawach, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy, oraz o roszczenia wynikające ze śmierci pacjenta, do której doszło podczas lub w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych albo na skutek ich nieudzielenia, w szczególności w sprawach o zapłatę świadczeń odszkodowawczych wynikających z art. 446 i art. 448 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, z późn. zm.). Przedmiotowa zmiana jest wskazana z uwagi na konieczność zapewnienia spójności z innymi kompetencjami Rzecznika Praw Pacjenta. Nierzadko wytoczenie sprawy cywilnej poprzedza przeprowadzenie przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowania wyjaśniającego, które może już dotyczyć naruszenia praw zmarłego pacjenta. Konsekwentnie Rzecznik Praw Pacjenta powinien mieć możliwość przedstawienia i obrony swojego stanowiska na etapie postępowania sądowego w sprawie zmarłego pacjenta. Ponadto istotnym, wręcz nieodłącznym, elementem analizy w tego rodzaju sprawach cywilnych jest ustalenie, czy w danym przypadku doszło także do naruszenia przepisów dotyczących praw pacjenta, w zakresie których właściwy jest Rzecznik Praw Pacjenta i który powinien mieć możliwość wzięcia udziału w tych sprawach, jako dotyczących realizacji praw pacjenta. Podkreślić należy także aspekt społeczny tego rozwiązania, a więc wsparcie osób najbliższych pacjentowi, których stan psychiczny, a także sytuacja materialna,

uległy znacznemu pogorszeniu po śmierci pacjenta, która może mieć związek z naruszeniem jego praw jako pacjenta.

Dodatkowo obecne brzmienie art. 55 ustawy posługuje się określeniem „naruszenie”, tymczasem Rzecznik Praw Pacjenta powinien mieć legitymację sądową w zakresie wszystkich spraw dotyczących praw pacjenta, a nie tylko dotyczących ich naruszenia, a więc np. w sprawach o ustalenie (art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r. poz. 468, z późn. zm.)) czy w sprawach dotyczących przyjęcia pacjenta do szpitala psychiatrycznego bez zgody.

Zawarty w projekcie ustawy przepis przejściowy przewiduje, że do prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie projektowanej ustawy, zastosowanie będą miały przepisy dotychczasowe.

Zakłada się, że projekt ustawy wejdzie w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Za skróceniem tego terminu z 6 miesięcy (art. 68b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480, z późn. zm.) przemawia ważny interes publiczny, jakim jest ochrona zdrowia i życia ludzkiego przed praktykami pseudomedycznymi, z jednoczesnym zachowaniem odpowiedniego czasu na dostosowanie się przez adresatów norm prawnych do nowych przepisów. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 marca 1999 r., sygn. K 2/98, gwarantowane konstytucyjnie prawo do ochrony zdrowia nakłada na władze publiczne obowiązek podejmowania takich działań, które są konieczne dla należytej ochrony i realizacji tego prawa.

Projektowana ustawa nie jest sprzeczna z prawem Unii Europejskiej.

Projekt ustawy nie wymaga przedstawienia właściwym organom i instytucjom Unii Europejskiej, w tym Europejskiemu Bankowi Centralnemu, w celu uzyskania opinii, dokonania powiadomienia, konsultacji albo uzgodnienia.

Projekt ustawy wywiera wpływ na obszar danych osobowych. W związku z tym przeprowadzono ocenę skutków ochrony danych osobowych, o której mowa w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.). 19

Projekt ustawy będzie miał wpływ na działalność mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców w zakresie uregulowania nowego obowiązku – przestrzegania zakazu stosowania praktyk pseudomedycznych, w szczególności przedsiębiorców, których działalność obejmuje działania określone praktykami pseudomedycznymi. Projekt ustawy będzie miał także wpływ na ww. przedsiębiorców wykonujących działalność leczniczą w związku z rozszerzeniem uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie egzekwowania przestrzegania zbiorowych praw pacjenta i zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Jednocześnie projekt może wywrzeć pozytywny wpływ na działalność tych podmiotów od strony przestrzegania praw pacjenta.

Projekt ustawy zawiera wymogi nakładane na usługodawców, o których należy powiadomić za pośrednictwem Systemu Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, w zakresie określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym i uchylającego decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1) w obszarach: usługi na rynku wewnętrznym oraz uznawanie kwalifikacji zawodowych w innym państwie członkowskim. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje o wprowadzeniu nowych wymogów w odniesieniu do świadczenia działalności usługowej (art. 16 ust. 3 w związku z art. 39 ust. 5 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r.). W obszarze uznawania kwalifikacji zawodowych w innym państwie członkowskim właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego w razie uzasadnionych wątpliwości mogą zwrócić się do właściwych

organów państwa

członkowskiego siedziby o przedstawienie informacji dotyczących spełnienia warunków zgodnego z prawem prowadzenia działalności przez usługodawcę i jego należytego postępowania, jak również braku kar dyscyplinarnych lub sankcji karnych związanych z wykonywaniem przez niego działalności zawodowej (art. 8 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie uznawania kwalifikacji zawodowych w innym państwie członkowskim). Zakaz praktyk pseudomedycznych może być uznany za jeden z wymogów, jakie muszą spełnić podmioty podejmujące lub prowadzące działalność usługową, bądź warunek zgodnego z prawem prowadzenia działalności przez usługodawcę i jego należytego postępowania.

Projekt ustawy oddziałuje na sądy powszechne w wyniku modyfikacji art. 55 ustawy, który przewiduje rozszerzenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie udziału tego organu w postępowaniach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta.

Projekt ustawy nie zawiera przepisów technicznych w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597) i w związku z tym nie podlega procedurze notyfikacji.

Nie ma możliwości podjęcia alternatywnych w stosunku do projektu ustawy środków umożliwiających osiągnięcie zamierzonego celu.

Nazwa projektu Data sporządzenia Ustawa o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta 6.05.2026 r.

Ministerstwo wiodące i ministerstwa współpracujące Ministerstwo Zdrowia, Biuro Rzecznika Praw Pacjenta

Źródło Inicjatywa własna

Osoba odpowiedzialna za projekt w randze Ministra, Sekretarza Stanu lub Podsekretarza Stanu Pani Katarzyna Kęcka – Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia

Nr w Wykazie prac legislacyjnych i programowanych Rady Ministrów UD207

Kontakt do opiekuna merytorycznego projektu Z Ministerstwa Zdrowia:

Pan Jakub Bydłoń – dyrektor Departamentu Dialogu Społecznego w Ministerstwie Zdrowia (j.bydlon@mz.gov.pl; tel. 22 63-49-848)

Z Biura Rzecznika Praw Pacjenta:

Paweł Grzesiewski, Dyrektor Departamentu Prawnego (p.grzesiewski@rpp.gov.pl tel. 696-450-137)

Mariusz Mamczarek, radca prawny w Departamencie Prawnym (m.mamczarek@rpp.gov.pl tel. 696-449-623)

OCENA SKUTKÓW REGULACJI

1. Jaki problem jest rozwiązywany?

Projekt ustawy przewiduje dwa podstawowe obszary interwencji:

1) modyfikację lub dodanie nowych uprawnień Rzecznikowi Praw Pacjenta i zmianę przepisów w zakresie postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów – w celu zwiększenia skuteczności Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie ochrony zbiorowych praw pacjenta oraz ograniczenia naruszania przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych zakazu określonego w art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”;

2) określenie w przepisach ustawy praktyk pseudomedycznych, odnoszących się do udzielania świadczeń zdrowotnych przez osobę niewykonującą zawodu medycznego oraz oferowania lub stosowania metody diagnostycznej lub leczniczej niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a której przypisuje się właściwości takiego świadczenia lub w przypadku której jest deklarowane lub sugerowane takie działanie tej metody, z tym że jej zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia odstąpienie od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej, i przypisanie kompetencji w zakresie tych praktyk Rzecznikowi Praw Pacjenta. Praktyki pseudomedyczne będą odnosić się również do tzw. „medycznej dezinformacji” oraz wykonywania działalności leczniczej bez uzyskania wpisu do właściwego rejestru (najczęściej w ramach działalności gospodarczej). Za praktykę pseudomedyczną uznane będzie mogło być tylko takie zachowanie, które powiązane jest z uzyskiwaniem z niej korzyści majątkowej lub osobistej.

Podstawowym celem projektu ustawy jest przeciwdziałanie działaniom szkodliwym i niebezpiecznym dla zdrowia oraz życia ludzkiego, których źródłem mogą być zarówno praktyki podmiotów wykonujących działalność leczniczą, przede wszystkim przez udzielanie świadczeń zdrowotnych niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną, jak i podmiotów lub osób niewykonujących zawodu medycznego i działalności leczniczej, oferujących metody pseudomedyczne, paramedyczne, ale którym są przypisywane właściwości zgodnego z aktualną wiedzą medyczną świadczenia zdrowotnego.

W ramach działalności leczniczej, która jest działalnością regulowaną, powinny być udzielane wyłącznie świadczenia odpowiadające wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej. Skuteczność danej terapii oraz jej bezpieczeństwo powinny być potwierdzone w przeprowadzonych badaniach klinicznych1) lub na podstawie innych, wiarygodnych i rzetelnych, dowodów naukowych, które mogę mieć swoje odzwierciedlenie w stanowiskach gremiów eksperckich, towarzystw naukowych w formie wytycznych, zaleceń lub rekomendacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 października 2024 r. (V SA/Wa 153/24) wskazał, że w doktrynie prawa przyjmuje się, że wiedza medyczna stanowi rezultat badań naukowych, dlatego musi być jawnie ogłoszona, czyli podana publicznie do wiadomości celem oceny jej poprawności przez całe środowisko medyczne. Powinna być zatem zaprezentowana w formie weryfikowalnej – tak aby umożliwić nie tylko kontrolę i ewentualną krytykę poprawności zastosowanej metody, ale także powtórzenie badań wedle zaproponowanej metody celem porównania uzyskanych wyników. Wiedza medyczna wykorzystywana w celu udzielania pacjentowi świadczeń zdrowotnych w danym czasie musi spełniać bezwzględny warunek <aktualności>, rozumiany – zgodnie z definicją słownikową – jako <obowiązujący w danej chwili> (…) jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów, zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej. Z kolei w wyroku z dnia 23 października 2024 r. (V SA/Wa 767/24)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że żaden podmiot leczniczy, niezależnie od formy prawnej, nie może oferować usług, które są niezgodne z aktualną wiedzą medyczną (…) jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów,

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r., VII SA/Wa 2249/20.

zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

Udzielanie pacjentom przez podmioty wykonujące działalność leczniczą świadczeń zdrowotnych niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną (a więc w sposób naruszający art. 6 ust. 1 ustawy) jest zjawiskiem wyjątkowo niepokojącym i niebezpiecznym dla pacjentów. Jako przykład takiego postępowania można przywołać stosowanie u pacjentów metody ILADS w związku z boreliozą. Metoda ta zakłada długotrwałe (przez wiele miesięcy) stosowanie antybiotyków (w tym 2 lub nawet 3 jednocześnie), kiedy zgodnie z rekomendacjami leczenie boreliozy powinno się odbywać jednym antybiotykiem i trwać do 30 dni. W ramach działań niepożądanych, które przy intensywnej, długotrwałej antybiotykoterapii mogą mieć miejsce, eksperci wymieniają między innymi: trwałe uszkodzenie wątroby, trzustki, jelit, nerek, ośrodkowego układu nerwowego, zapalenia ścięgien, predyspozycje do zakażeń Clostridium difficile. W ocenie projektodawcy należy dążyć do ograniczania ww. negatywnych zjawisk w ramach działalności leczniczej, co przełoży się na bezpieczeństwo pacjentów oraz ich dostęp do świadczeń zdrowotnych zgodnych z aktualnym stanem wiedzy medycznej.

W zakresie zaś praktyk pseudomedycznych należy wskazać na wyjątkowo szkodliwe i niebezpieczne zjawisko dotyczące leczenia i diagnozowania chorób przez osoby niewykonujące zawodu medycznego i podmioty niewykonujące działalności leczniczej, stosowanie metod paramedycznych w połączeniu z przypisywaniem tym metodom wartości i właściwości świadczenia zdrowotnego. Ten element szkodliwej działalności jest istotnie powiązany z medyczną dezinformacją.

Informacje dotyczące tzw. pseudoterapii są rozpowszechniane w szerokiej przestrzeni publicznej, w szczególności w internecie bądź na organizowanych, najczęściej odpłatnych lub z celem komercyjnym, konferencjach i spotkaniach.

Informacje te są publikowane w szczególności przez osoby, które nie wykonują zawodu medycznego i działalności leczniczej, a dotyczą metod leczenia między innymi: boreliozy, autyzmu, chorób autoimmunologicznych, nowotworów, leczenia toksykologicznego, chorób przewlekłych, zlecania badań diagnostycznych, leczenia łuszczycy, insulinooporności, alergii czy też chorób pasożytniczych. Wiele osób poddaje się tym pseudoterapiom. Skutki takich zachowań mają wpływ na zdrowie tych osób. Niebezpiecznym zjawiskiem jest zachęcanie tych osób do rezygnacji ze świadczeń zdrowotnych udzielanych zgodnie z aktualną wiedzą medyczną. Jeżeli osobą taką jest pacjent onkologiczny, to zaniechanie leczenia może prowadzić do jej śmierci.

Korzystanie z ww. usług jest szczególnie niebezpieczne z kilku powodów: ̶ w żaden sposób nie gwarantują one powodzenia terapeutycznego (wyleczenia), ̶ mogą wręcz opóźnić wdrożenie skutecznego i bezpiecznego leczenia konwencjonalnego i w konsekwencji doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, a nawet do stanu zagrożenia jego życia, ̶ narażają pacjenta na niepotrzebne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, ̶ wprowadzają pacjenta w błąd, dając złudną nadzieję wyleczenia czy poprawy stanu zdrowia, ̶ generują po stronie korzystającej z usług znaczne koszty finansowe.

Do przykładów oferowanych metod pseudomedycznych można zaliczyć: ̶ terapie jodem w chorobach onkologicznych, ̶ stosowanie płynu lugola w chorobach tarczycy, ̶ leczenie bezpłodności suplementami, ̶ leczenie z zakresu immunologii i toksykologii, leczenie chorób przewlekłych, autyzmu „holistycznymi programami”, ̶ odczulanie biorezonansem, ̶ leczenie miażdżycy, chorób tarczycy, grzybicy, niszczenie komórek nowotworowych Plazmoterapią.

Na powyższą kwestię zwrócono także uwagę w stanowisku STAŁEGO KOMITETU LEKARZY EUROPEJSKICH (CPME) z dnia 23 maja 2015 r. w sprawie komplementarnych i alternatywnych metod leczenia (complementary and alternative medicine – CAM)2): „Chociaż opieka medyczna w krajach członkowskich UE jest zapewniona w ramach ustawowych regulacji dotyczących fachowych pracowników służby zdrowia, leków, wyrobów medycznych i produktów dotyczących ochrony zdrowia, to w wielu państwach członkowskich UE duża część tradycyjnych, komplementarnych i alternatywnych praktyk oraz produktów nie podlega żadnej regulacji i może stanowić znaczące ryzyko dla zdrowia i bezpieczeństwa pacjentów. Stosujący praktyki alternatywne oraz reklamodawcy produktów alternatywnych często twierdzą, nie mając na to naukowych lub medycznych dowodów, że są w stanie wyleczyć określone choroby. Pacjenci mogą być zachęcani do korzystania z tradycyjnych, komplementarnych i alternatywnych rozwiązań zamiast leczenia, co może prowadzić do opóźnienia właściwego rozpoznania lekarskiego zgodnego z nauką medyczną, w konsekwencji skutkować pogorszeniem stanu ich zdrowia, a w niektórych przypadkach doprowadzić do przedwczesnej śmierci.

Niezbędne jest podejmowanie środków prawnych, aby powstrzymać dostawców alternatywnych praktyk i terapii przed podejmowaniem nieuzasadnionych obietnic i stosowaniem reklamy wprowadzającej w błąd”.

Na powyższe zwrócono także uwagę w 2018 r. w badaniu opublikowanym w JAMA Oncology: Complementary Medicine, Refusal of Conventional Cancer Therapy, and Survival Among Patients With Curable Cancers3) – pacjenci, którzy

2) 3)

https://nil.org.pl/aktualnosci/1210-komplementarne-i-alternatywne-metody-leczenia-stanowisko-cpme https://jamanetwork.com/journals/jamaoncology/fullarticle/2687972

korzystali z terapii o nieudowodnionej skuteczności, znacznie częściej niż pacjenci z grupy kontrolnej odmawiali poddania się konwencjonalnej terapii. W rezultacie pacjenci korzystający z ww. terapii umierali dwukrotnie częściej niż osoby leczone wyłącznie metodami konwencjonalnymi.

Odnosząc się do kwestii potencjalnej skali stosowania praktyk pseudomedycznych (wielkość rynku), należy wskazać, iż osób prowadzących działalność gospodarczą w zakresie 86.90.D Działalność paramedyczna oraz 86.96.Z Działalność w zakresie medycyny tradycyjnej, uzupełniającej i alternatywnej jest blisko 40 tysięcy. Oczywiście nie każda działalność będzie kwalifikowana jako praktyka pseudomedyczna, w tym przez określenie przesłanek uznania stosowania takich praktyk. Jest to obszar nierozpoznany. Szacuje się jednak, że może to być liczba od kilku do kilkunastu tysięcy osób/podmiotów, wliczając także osoby niewykonujące żadnej działalności gospodarczej oraz inne podmioty, jak fundacje czy stowarzyszenia. Przy czym na wielkość rynku wpływa także medialna działalność najpopularniejszych osób/podmiotów stosujących takie praktyki, których zasięgi w mediach społecznościowych są bardzo duże. Mają kilkaset tysięcy osób obserwujących. Przykład w tym zakresie opisano w dalszej części OSR w pkt 3, dotyczy on osoby, która miała na różnych portalach społecznościowych w sumie ok. 370 tys. osób obserwujących.

Kolejnym obszarem wymagającym interwencji w tym zakresie jest wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskania wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2026 r. poz. 156). Wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą ma charakter konstytutywny. Dopiero od momentu uzyskania tego wpisu można rozpocząć wykonywanie działalności leczniczej i udzielanie świadczeń zdrowotnych pacjentom oraz realizację praw pacjenta. Podmioty bez wpisu do odpowiedniego rejestru, które udzielają świadczeń zdrowotnych, nawet w odpowiednich warunkach i przy pomocy fachowego personelu, nie podlegają kontroli organów rejestrowych (np. wojewody) czy też właściwości Rzecznika Praw Pacjenta. Działalność tych podmiotów w ww. zakresie jest poza kontrolą w zakresie możliwości nakazania zaniechania takiej działalności lub doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem (uzyskania wpisu do rejestru), co jest obszarem wymagającym odpowiedniej regulacji. Stąd też w projekcie proponuje się, aby wykonywanie działalności leczniczej bez odpowiedniego wpisu do rejestru było zakazane jako działanie szkodliwe i podlegało kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta. Wyjątkiem będzie sytuacja, o której mowa w art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, umożliwiająca rozpoczęcie tej działalności po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie organu, który nie dokonał wpisu.

2. Rekomendowane rozwiązanie, w tym planowane narzędzia interwencji, i oczekiwany efekt W ocenie projektodawcy należy dokonać zmian w przepisach prawa, które przyczynią się do zwiększenia poziomu przestrzegania praw pacjenta przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych oraz ograniczania działań szkodliwych i niebezpiecznych dla zdrowia, określonych w projekcie jako praktyki pseudomedyczne.

W tym zakresie można wyróżnić trzy zasadnicze obszary proponowanych zmian:

1) postępowania w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów;

2) postępowania w sprawach praktyk pseudomedycznych;

3) nakładanie przez Rzecznika Praw Pacjenta kar pieniężnych.

Ad 1)

Od początku obowiązywania ustawy do kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta należy prowadzenie postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Należy wskazać, że przepisy ustawy w tym zakresie były wzorowane na przepisach dotyczących postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów prowadzonych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Od czasu wejścia w życie ustawy przepisy dotyczące postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów nie były zmieniane. Natomiast praktyka i doświadczenia Rzecznika Praw Pacjenta wskazują na potrzebę dokonania zmian w tym zakresie, jak niżej.

Projektowane przepisy przewidują, analogiczną do tej, jaką posiada Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, kompetencję Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie wydawania tzw. ostrzeżeń publicznych, jeżeli strona postępowania dopuszcza się praktyki, która może zagrażać życiu lub zdrowiu pacjentów.

Kolejnym instrumentem wzmacniającym kompetencję Rzecznika Praw Pacjenta jest wydawanie tzw. decyzji tymczasowych, które zobowiązują strony postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów do zaprzestania określonych działań lub zaniechań w celu zapobieżenia wystąpienia zagrożenia życia lub zdrowia pacjentów do czasu zakończenia postępowania. Ma to na celu zabezpieczenie przed negatywnymi skutkami stosowania tych praktyk, które mogą okazać się niemożliwe do usunięcia.

Projekt przewiduje także zmianę, która pozwoli na zobowiązanie podmiotu stosującego praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów do usunięcia skutków tej praktyki, także w przypadku podmiotu, który zaprzestał jej stosowania przed wydaniem decyzji w sprawie, co obecnie nie jest możliwe (i nałożenie kary pieniężnej w przypadku braku realizacji tych działań).

W tym retrospektywnym badaniu obserwacyjnym wykorzystano dane z National Cancer Database z ośrodków akredytowanych przez Komisję ds. Raka w Stanach Zjednoczonych.

W celu upowszechniania wiedzy na temat ochrony zbiorowych praw pacjentów proponuje się dodanie zadania Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie upowszechniania orzecznictwa w zakresie ww. praktyk, w szczególności przez zamieszczanie w całości decyzji Rzecznika na stronie internetowej urzędu go obsługującego. Jednocześnie w projektowanych przepisach zawarto odpowiednie gwarancje zarówno w zakresie ochrony danych osobowych, jak i informacji oraz danych dotyczących zdrowia pacjentów. Uwzględniono zakaz publikacji zawartych w uzasadnieniu informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów (w tym również tych wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO), jak i ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, z późn. zm.)). Tym samym Rzecznik Praw Pacjenta, publikując decyzję, uwzględniał będzie wszystkie wymogi ujęte w przepisach rozporządzenia RODO (w tym zakaz wynikający z art. 9), a także usuwał z treści decyzji dane, które nie powinny zostać udostępnione (zarówno dane dotyczące pacjentów, jak i personelu medycznego).

Proponuje się ponadto odstąpienie od przypisywania statusu strony postępowania podmiotom wnoszącym o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów. Należy wskazać, że propozycja nawiązuje do rozwiązań przyjętych w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2025 r. poz. 1714) w zakresie postępowań prowadzonych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (art. 100 oraz art. 101 ww. ustawy).

Podmiotem wnoszącym o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów, a więc przy obecnych uregulowaniach – stroną postępowania, może być każda osoba fizyczna, w zasadzie każdy podmiot. Stronie postępowania przysługuje dostęp do akt sprawy, na które nierzadko składają się dane medyczne i dokumentacja medyczna wielu pacjentów.

Postępowanie nie dotyczy zaś naruszenia praw indywidualnego pacjenta. Z tego też powodu w projekcie proponuje się zawężenie definicji strony postępowania w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów do podmiotu, wobec którego to postępowanie jest prowadzone. Indywidualny pacjent ma możliwość dochodzenia naruszenia jego praw w ramach postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 50–53 ustawy. W konsekwencji należy uchylić art. 63 ustawy.

Ad 2)

Projekt ustawy zakłada wyposażenie Rzecznika Praw Pacjenta w nowe zadanie, jakim będzie prowadzenie postępowań w sprawach praktyk pseudomedycznych. Praktyki te zostaną wyodrębnione od praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów i będą koncentrować się na kwestii udzielania świadczeń zdrowotnych przez osobę niewykonującą zawodu medycznego. Tego rodzaju działalność należy określić jako skrajnie szkodliwą i niebezpieczną. O ile w podobnym tonie trzeba wypowiedzieć się w zakresie świadczeń niezgodnych z aktualną wiedzą udzielanych przez podmioty wykonujące działalność leczniczą, to jednak w przypadku osób bez uprawnień nie można mówić o zachowaniu jakichkolwiek standardów czy wymogów fachowych lub sanitarnych.

Pojęcie „osoby wykonującej zawód medyczny” zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Przez osobę wykonującą zawód medyczny należy rozumieć osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny (art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Zatem a contrario osobą niewykonującą zawodu medycznego będzie każda osoba, która nie posiada uprawnień na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoba nielegitymująca się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. W konsekwencji za taką osobę będzie można uznać w szczególności tego, kto:

1) nie posiada w ogóle uprawnień do wykonywania danego zawodu medycznego (np. wykonywanie działań o charakterze terapeutycznym, w zakresie psychiatrii, praktykowanej przez osoby niewykonujące zawodu medycznego) oraz

2) nie posiada uprawnień do realizacji świadczeń w określonej dziedzinie medycyny (np. asystentka stomatologiczna udziela świadczeń zdrowotnych, do których udzielania uprawniony jest wyłącznie lekarz dentysta).

Przy czym proponowane regulacje mają zabezpieczyć pierwszą ze wskazanych wyżej sytuacji – wykroczenie przez daną osobę poza kompetencje i uprawnienia określonego zawodu medycznego będzie stanowiło naruszenie zasad wykonywania tego zawodu i skutkowało sankcją z tytułu deliktu zawodowego w ramach odpowiedzialności zawodowej. Obszar ten jest zabezpieczony.

Drugi obszar dotyczy oferowania lub stosowania metody diagnostycznej lub leczniczej niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a której przypisuje się właściwości takiego świadczenia lub w przypadku której jest deklarowane lub sugerowane takie działanie tej metody, z tym że jej zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia odstąpienie od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej. Przesłanka ta dotyczy stosowania metod, w stosunku do których deklaruje się lub sugeruje właściwości lecznicze lub diagnostyczne, a osoba korzystająca z takiej metody może pozostawać w przekonaniu o celowości takiego działania w kontekście jej problemu zdrowotnego. W internecie jest dostępnych wiele tego rodzaju ofert. Dotyczą one między innymi leczenia: boreliozy, autyzmu, chorób autoimmunologicznych, nowotworów, leczenia toksykologicznego, chorób przewlekłych, leczenia łuszczycy, insulinooporności, alergii czy też chorób pasożytniczych. Właściwie można odnaleźć remedium na każdą przypadłość

zdrowotną. Tytułem przykładu należy wskazać na sprawę opisaną w komunikacie Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze4), w którym mowa o podejmowaniu dokładnie ww. rodzaju działalności przez 25-latka, posiadającego wykształcenie gimnazjalne, który udzielał porad medycznych w internecie, narażając pacjentów na utratę zdrowia i życia. Zebrany w toku śledztwa materiał dowodowy wskazuje, że podejrzany, nie posiadając wykształcenia medycznego, prowadził działalność sugerującą profesjonalne usługi zdrowotne. Oferował odpłatne konsultacje online, w ramach których udzielał porad dotyczących leczenia różnych chorób – od schorzeń dermatologicznych po choroby onkologiczne. W jednym z udokumentowanych przypadków podejrzany udzielał konsultacji pacjentce onkologicznej, dokonując samodzielnej interpretacji badań obrazowych i zalecając przyjmowanie niezweryfikowanych naukowo preparatów, w tym rozpuszczalnika chemicznego – dimetylosulfotlenku (DMSO). Jednocześnie namawiał pacjentkę do rezygnacji z biopsji nowotworowej oraz kontynuacji leczenia onkologicznego. Pacjentka nie podjęła leczenia i zmarła. Należy wskazać, że postępowanie karne w ww. sprawie organy ścigania podjęły na podstawie zawiadomienia Rzecznika Praw Pacjenta. Należy dążyć do zapobiegania tego rodzaju tragicznym przypadkom, czemu służyć mają proponowane rozwiązania, a nie reagować po ich zaistnieniu.

Jednocześnie należy wskazać, że celem proponowanych rozwiązań w ww. zakresie jest poprawa bezpieczeństwa polskich pacjentów, w tym przez ograniczenie stosowania u nich metod niesprawdzonych, niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia, a którym przypisuje się właściwości świadczenia zdrowotnego i sugeruje skuteczne działanie lecznicze tych metod względem szeregu chorób. Nie chodzi natomiast o samo ograniczenie działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, a jedynie takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie i nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, i przypisywanie im właściwości leczniczych, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego.

Praktyką pseudomedyczną będzie ponadto wykonywanie działalności medycznej bez uzyskania właściwego wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, a także tzw. „medyczna dezinformacja”.

Do uznania danej praktyki za pseudomedyczną konieczne będzie wykazanie, że jest podejmowana w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Zasady dotyczące prowadzenia postępowań w sprawach praktyk pseudomedycznych będą analogiczne do postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, włącznie z upowszechnianiem przez Rzecznika Praw Pacjenta orzecznictwa w tym zakresie. Objęta ww. praktyką ma zostać zatem nie każda działalność paramedyczna, a taka, która przewiduje udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osobę niewykonującą zawodu medycznego oraz oferowanie lub stosowanie metody diagnostycznej lub leczniczej niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a której przypisuje się właściwości takiego świadczenia lub w przypadku której jest deklarowane lub sugerowane takie działanie tej metody, z tym że jej zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia odstąpienie od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej, a także medyczna dezinformacja polegająca na rozpowszechnianiu lub promowaniu. Wszystkie te zachowania muszą być połączone z uzyskiwaniem korzyści majątkowej lub osobistej.

Przykładem tego typu działań jest prowadzenie badania klinicznego czy eksperymentu medycznego. Innym przykładem jest udzielenie pomocy osobie znajdującej się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez osoby niewykonujące zawodu medycznego (pierwsza pomoc przedmedyczna).

Przepisy te będą przepisami szczególnymi wobec przepisów ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w projektowanym zakresie. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że praktyką pseudomedyczną będzie między innymi oferowanie (lub stosowanie) metod niebędących świadczeniem zdrowotnym, w stosunku do których deklaruje się lub sugeruje właściwości takiego świadczenia (w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej). Nie jest intencją projektodawcy w ogóle uniemożliwienie korzystania z usług oferowanych przez podmioty niewykonujące działalności leczniczej, nie mogą one jednak wprowadzać w błąd i przypisywać metodom w ramach tych usług nieistniejących cech, właściwości czy skutków w obszarze zdrowia. Przykładowo homeopata nie jest osobą wykonującą zawód medyczny, a leczenie środkami homeopatycznymi nie ma naukowo potwierdzającej skuteczności, nie istnieją także jednostki chorobowe, w których zastosowanie homeopatii miałoby potwierdzoną badaniami skuteczność terapeutyczną5). Jeśli jednak oferujący takie usługi będzie rzetelnie informował o jej właściwościach, nie będzie wskutek swoich działań stwarzał u osoby z niej korzystającej (lub zainteresowanej skorzystaniem) wrażenia podjęcia profesjonalnego leczenia choroby lub w ogóle jakiegokolwiek nieprawdziwego (nawet uzupełniającego) pozytywnego wpływu na zdrowie czy przebieg terapii – działanie takie nie będzie stanowiło praktyki pseudomedycznej.

4) 5)

https://www.gov.pl/web/po-zielona-gora/prokuratura-zatrzymala-25-latka-posiadajacego-wyksztalcenie-gimnazjalne-ktoryudzielal-porad-medycznych-w-internecie STANOWISKO Nr 18/23/P-IX PREZYDIUM NACZELNEJ RADY LEKARSKIEJ z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie stosowania homeopatii i pokrewnych metod przez lekarzy i lekarzy dentystów oraz organizowania szkoleń w tych dziedzinach.

Ad 3)

Kolejnym obszarem, ściśle powiązanym z dwoma wcześniejszymi, jest zwiększenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie nakładania kar pieniężnych. Projekt przewiduje, analogicznie do uprawnień, jakie posiada Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, możliwość nałożenia przez Rzecznika Praw Pacjenta kary pieniężnej już w decyzji o uznaniu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów (a więc za samo naruszenie zakazu stosowania tych praktyk).

Obecnie Rzecznik Praw Pacjenta nakłada ww. karę dopiero w przypadku braku zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów po decyzji tego organu, co pod względem prewencji jest niewystarczające. Samo stosowanie praktyki, niezależnie od rodzaju naruszeń oraz ich skutków, nie podlega żadnej sankcji.

Celem decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 ustawy, jest doprowadzenie do ustania bezprawnego stanu w zakresie naruszenia zakazu stosowania ww. praktyk, zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy, co wyraża się również w nakładanym z mocy prawa rygorze natychmiastowej wykonalności decyzji w ww. zakresie. Należy ponownie wskazać, że stosowanie ww. praktyk jest z mocy prawa zakazane, a same prawa pacjenta mają swoją podstawę w art. 68 ust. 1 Konstytucji RP. Nałożenie kary pieniężnej, na podstawie art. 68 ustawy, za brak zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów i nawet uiszczenie tej kary nie legalizuje działania podmiotu w zakresie stosowania praktyk niezgodnych z przepisami prawa, zakazanych z mocy prawa. Kwestią zasadniczą jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i w związku z tym w celu wyegzekwowania takiego zachowania jest możliwe nałożenie kolejnej kary pieniężnej, w oparciu o art. 68 ustawy. W projekcie, mając na uwadze, iż art. 68 będzie miał zastosowanie także do praktyk pseudomedycznych, które będą dotyczyć nowego kręgu podmiotów (niewykonujących działalności leczniczej), proponuje się doprecyzowanie tej kwestii wprost (art. 68 ust. 3 ustawy).

Nową kompetencją Rzecznika Praw Pacjenta, ponownie analogiczną do tej, którą posiada Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, przewidzianą w projekcie ustawy jest możliwość nałożenia na kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego, kary pieniężnej w wysokości do dwudziestokrotności przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ogłoszenie, jeżeli osoba ta, w ramach sprawowania swojej funkcji, umyślnie dopuściła przez swoje działanie lub zaniechanie do naruszenia zakazu określonego w art. 59 ust. 2 albo art. 67zj ust. 2 lub do niepodjęcia działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź usunięcia skutków ich stosowania.

Ponadto, z uwagi na niezmienioną od 2009 r., tj. od wejścia w życie ustawy, wysokość maksymalną kar pieniężnych nakładanych przez Rzecznika Praw Pacjenta, proponuje się zwiększenie tej wysokości – z 500 000 zł do 1 000 000 zł, w przypadku kary nakładanej na podstawie art. 68 ustawy, oraz adekwatnie z 50 000 zł do 100 000 zł, w przypadku kary, o której mowa w art. 69 ustawy. Uzasadnione jest to w szczególności ponad 50% skumulowaną inflacją w okresie od dnia wejścia w życie tej ustawy. Należy przy tym zauważyć, że zjawisko inflacji w Rzeczypospolitej Polskiej nadal występuje.

Dlatego też wysokość maksymalnej kary pieniężnej, jaką Rzecznik Praw Pacjenta może nałożyć, wymaga waloryzacji i podniesienia do ww. poziomu.

Przepisy dotyczące kar pieniężnych w zakresie postępowań w sprawie naruszenia zbiorowych praw pacjentów będą miały zastosowanie także w przypadku praktyk pseudomedycznych.

Oczekiwanym efektem zmian opisanych w ad 1–3 jest:

1) jeszcze skuteczniejsze eliminowanie przypadków naruszania zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez zwiększenie możliwości oddziaływania ze strony Rzecznika Praw Pacjenta na podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych – przede wszystkim w sferze prewencji naruszeń, z uwagi na potencjalne skutki takich działań, ich dolegliwość oraz nieuchronność;

2) ograniczanie występowania praktyk pseudomedycznych, jako działań szkodliwych i niebezpiecznych dla zdrowia, przez instytucjonalne zabezpieczenie tego obszaru.

Inne zmiany:

Projekt ustawy przewiduje także jedną zmianę w przepisach odnoszących się do postępowań wyjaśniających prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta w sprawach indywidualnych pacjentów. Na podstawie art. 52 ust. 2 pkt 1a ustawy, prowadząc tego rodzaju postępowanie, Rzecznik Praw Pacjenta ma prawo żądać między innymi złożenia wyjaśnień oraz zapewnienia dostępu do dokumentów przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych. Należy przy tym zaznaczyć, że za brak realizacji ww. żądania nie jest przewidziana żadna sankcja, zaś w swojej praktyce Rzecznik Praw Pacjenta spotyka się z przypadkami braku współpracy ze strony podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, co uniemożliwia właściwe przeprowadzenie postępowania i realizację prawa pacjenta do wyjaśnienia jego sprawy. Stąd też w projekcie proponuje się dodanie sankcji za brak realizacji ww. żądania Rzecznika Praw Pacjenta w postaci kary pieniężnej (do wysokości 20 000 zł).

Projekt ustawy przewiduje również rozszerzenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie udziału tego organu w postępowaniach cywilnych dotyczących naruszenia praw pacjenta. Stosownie do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2018 r. (sygn. V CSK 33/18), w obowiązującym stanie prawnym, Rzecznik Praw Pacjenta nie ma zdolności sądowej do wytaczania powództwa o zadośćuczynienie na rzecz bliskich pacjenta zmarłego na skutek naruszenia jego praw.

Przewiduje się zmianę w tym zakresie i przyjęcie, że z przedmiotowego uprawnienia Rzecznik Praw Pacjenta będzie mógł skorzystać w sprawach, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy, oraz w sprawach o roszczenia wynikające ze śmierci pacjenta, do której doszło podczas udzielania świadczeń zdrowotnych lub w związku z ich udzielaniem albo na skutek ich nieudzielenia, w szczególności w sprawach o zapłatę świadczeń odszkodowawczych wynikających z art. 446 i art. 448 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, z późn. zm.). Przedmiotowa zmiana jest wskazana z uwagi na konieczność zapewnienia spójności z innymi kompetencjami Rzecznika Praw Pacjenta. Nierzadko wytoczenie sprawy cywilnej poprzedza przeprowadzenie przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowania wyjaśniającego, które może już dotyczyć naruszenia praw zmarłego pacjenta. Konsekwentnie Rzecznik Praw Pacjenta powinien mieć możliwość przedstawienia i obrony swojego stanowiska na etapie postępowania sądowego w sprawie zmarłego pacjenta. Ponadto istotnym, wręcz nieodłącznym, elementem analizy w tego rodzaju sprawach cywilnych jest ustalenie, czy w danym przypadku doszło także do naruszenia przepisów dotyczących praw pacjenta, w zakresie których właściwy jest Rzecznik Praw Pacjenta i który powinien mieć możliwość wzięcia udziału w tych sprawach, jako dotyczących realizacji praw pacjenta. Podkreślić należy także aspekt społeczny tego rozwiązania, a więc wsparcie osób najbliższych pacjentowi, których stan psychiczny, a także sytuacja materialna, uległy znacznemu pogorszeniu po śmierci pacjenta, która może mieć związek z naruszeniem jego praw jako pacjenta. Dodatkowo obecne brzmienie art. 55 ustawy posługuje się określeniem „naruszenie”, tymczasem Rzecznik Praw Pacjenta powinien mieć legitymację sądową w zakresie wszystkich spraw dotyczących praw pacjenta, a nie tylko dotyczących ich naruszenia, a więc np. w sprawach o ustalenie (art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r. poz. 468, z późn. zm.)) czy w sprawach dotyczących przyjęcia pacjenta do szpitala psychiatrycznego bez zgody.

Z innych zmian projekt przewiduje odstąpienie od regulacji, zgodnie z którą praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów może stosować organizator strajku. Propozycja w tej części nie została ujęta w Wykazie prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów (UD207), jednak uwzględniono ją na etapie rozpatrywania uwag i sygnałów pojawiających się w przestrzeni publicznej w zakresie wersji projektu, który został skierowany do uzgodnień oraz konsultacji publicznych. Obecnie art. 59 ust. 1 ustawy normuje, że ww. praktykę może stosować podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo właśnie organizator strajku. Należy jednak wskazać, że konstrukcja tego przepisu czyni go w tym zakresie martwym. Dowodem na to jest to, że nigdy nie było prowadzone żadne postępowanie w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez organizatora strajku (przez ponad 15 lat). Przesłanką stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów przez organizatora strajku jest zorganizowanie wbrew przepisom o rozwiązywaniu sporów zbiorowych akcji protestacyjnej lub strajku, które musi być potwierdzone przez sąd w prawomocnym orzeczeniu. W praktyce, do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu w tym zakresie, praktyka dawno już nie będzie stosowana, natomiast w okresie jej trwania Rzecznik Praw Pacjenta nie może nakazać jej zaniechania.

Dodatkowo, zgodnie z art. 67 ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok.

3. Jak problem został rozwiązany w innych krajach, w szczególności krajach członkowskich OECD/UE?

W 2018 r. rząd Hiszpani podjął decyzję o wyeliminowaniu alternatywnej medycyny z ośrodków zdrowia. Celem tego było uniknięcie potencjalnie szkodliwych skutków praktyk, które są stosowane jako alternatywa lub uzupełnienie leczenia, którego podstawą są dowody naukowe. Hiszpańskie prawodawstwo dotyczące kontroli rynku nakierowane jest na to, aby produkty znajdujące się na rynku były prawidłowe, zgodne z prawem i aby były użytkowane zgodnie z zaleceniami producentów i profesjonalistów w tej dziedzinie. Dekret Królewski 1/2015 z 24 lipca 2015 r. w sprawie gwarancji i racjonalnego stosowania leków i produktów medycznych zabrania „opracowywania, wytwarzania, importowania, eksportowania, dystrybucji, komercjalizacji, przepisywania i wydawania produktów, preparatów, substancji i ich mieszanek prezentowanych jako leki jeżeli nie są one za takie oficjalnie uznane” i jednocześnie zakazuje promowania, reklamowania lub upowszechniania informacji publicznej o tych produktach. Złamanie tych zakazów stanowi podstawę do pociągnięcia do odpowiedzialności i nałożenia kar przewidzianych w tym akcie prawnym. W przypadku produktów sprzedawanych i zgłoszonych jako suplementy diety, a promowanych jako posiadające właściwości lecznicze, mogą one naruszać Dekret Królewski 14857/2009 z 26 września 2009 r. w sprawie suplementów diety (art. 5.4, 4: „Etykieta, sposób prezentacji i reklamy nie może przypisywać suplementom diety właściwości zapobiegania, kuracji lub leczenia choroby u ludzi, również nie może odwoływać się to takich właściwości.”). W Hiszpanii wykonywanie działań właściwych jakiejś profesji bez posiadania stosownego tytułu akademickiego wydanego lub uznanego w tym kraju zgodnie z obowiązującym prawem jest zagrożone odpowiedzialnością karną. Podobne zakazy w odniesieniu do wykonywania zawodu lekarza bez zezwolenia obowiązują w Niemczech oraz Belgii.

W Wielkiej Brytanii oraz Francji wprowadzono zakaz reklamy homeopatii jako skutecznej metody leczenia.

4. Podmioty, na które oddziałuje projekt Grupa

Wielkość

Źródło danych

Oddziaływanie

podmioty wykonujące działalność leczniczą (podmioty lecznicze oraz praktyki zawodowe)

233 153

rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą

osoby wykonujące działalność gospodarczą: 86.90.D Działalność paramedyczna oraz 86.96.Z Działalność w zakresie medycyny tradycyjnej, uzupełniającej i alternatywnej inne niż wskazane wyżej osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej sądy powszechne

38 935

Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej

1000

szacunki własne

377

potencjalna możliwość stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów i bycia adresatem działań Rzecznika Praw Pacjenta przewidzianych projektem ustawy potencjalna możliwość stosowania praktyk pseudomedycznych i bycia adresatem działań Rzecznika Praw Pacjenta przewidzianych projektem ustawy potencjalna możliwość stosowania praktyk pseudomedycznych i bycia adresatem działań Rzecznika Praw Pacjenta przewidzianych projektem ustawy możliwe zwiększenie liczby postępowań

rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych oraz zakresu rozpoznawanych przez nie spraw (Dz. U. z 2026 r. poz. 492)

5. Informacje na temat zakresu, czasu trwania i podsumowanie wyników konsultacji Założenia do projektu ustawy były przedmiotem dyskusji z organizacjami reprezentującymi pacjentów, w szczególności na forum Rady Organizacji Pacjentów przy ministrze właściwym do spraw zdrowia.

Projekt ustawy został przesłany do konsultacji publicznych i opiniowania, z 30-dniowym terminem na zgłaszanie uwag, do następujących podmiotów i organizacji: 1) członków Rady Organizacji Pacjentów przy Rzeczniku Praw Pacjenta; 2)

Rady Organizacji Pacjentów przy ministrze właściwym do spraw zdrowia; 3)

Naczelnej Rady Lekarskiej; 4)

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych; 5)

Naczelnej Rady Aptekarskiej; 6)

Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych; 7)

Krajowej Rady Fizjoterapeutów; 8)

Krajowej Rady Ratowników Medycznych; 9)

Rady Dialogu Społecznego; 10)

NSZZ „Solidarność”; 11)

NSZZ „Solidarność – 80”; 12)

Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych; 13)

Lotniczego Pogotowia Ratunkowego; 14)

Stowarzyszenia „Dla Dobra Pacjenta”; 15)

Instytutu Praw Pacjenta i Edukacji Zdrowotnej; 16)

Fundacji Razem w Chorobie; 17)

Federacji Pacjentów Polskich; 18)

Fundacji My Pacjenci; 19)

Fundacji 4Future; 20)

Fundacji Stomalife; 21)

Fundacji To się leczy; 22)

Fundacji Rak'n'Roll; 23)

Fundacji „Pokonaj raka”;

24) 25) 26) 27) 28) 29) 30) 31) 32) 33) 34) 35) 36) 37) 38) 39) 40) 41) 42) 43) 44) 45) 46) 47) 48) 49) 50) 51) 52) 53) 54) 55) 56) 57) 58) 59) 60) 61) 62) 63) 64) 65) 66) 67) 68) 69) 70) 71) 72) 73) 74) 75) 76) 77) 78) 79) 80) 81) 82) 83) 84) 85)

Fundacji Oko w Oko z Rakiem;

Fundacji Onkologiczna Różowa Konwalia;

Ogólnopolskiej Federacji Onkologicznej;

Fundacji Carita im. Wiesławy Adamiec;

Fundacji Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową;

Fundacji OmeaLive Rak piersi nie ogranicza;

Fundacji OnkoCafe-Razem Lepiej;

Ruchu Onkologicznego PARS;

Fundacji Urszuli Jaworskiej;

Alivia – Fundacja Onkologiczna;

Fundacji Koalicja dla wcześniaka;

Fundacji Przemijanie;

Fundacji Stwardnienie Rozsiane Info;

Polskiego Stowarzyszenia Chorych na Hemofilię;

Ogólnokrajowego Stowarzyszenia Pomocy Chorym Na Przewlekłą Białaczkę Szpikową;

MATIO Fundacja Pomocy Rodzinom i Chorym na Mukowiscydozę;

Polskiego Towarzystwa Walki z Mukowiscydozą;

Stowarzyszenia Walki z Chorobami Nowotworowymi SANITAS;

Fundacji Kierunek Zdrowie;

Polskiego Stowarzyszenia Pomocy Chorym Na Fenyloketonurię I Choroby Rzadkie „ARS VIVENDI”;

Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Młodych z Zapalnymi Chorobami Tkanki Łącznej „3majmy się razem”;

Polskiego Stowarzyszenia Pacjentów ze Schorzeniami Serca i Naczyń EcoSerce;

Stowarzyszenia Rozwoju Kardiochirurgii Dziecięcej i Małoinwazyjnej;

Stowarzyszenia Pacjentów i Przyjaciół Kliniki Kardiologii na Banacha „Serce na Banacha”;

Krajowego Forum Na Rzecz Terapii Chorób Rzadkich ORPHAN;

Stowarzyszenia MARFAN POLSKA;

JEDNYM TCHEM! Stowarzyszenia Pacjentów na rzecz Wentylacji Domowej;

Polskiego Towarzystwa Chorób Nerwowo-Mięśniowych;

Fundacji Projekt Starsi;

Fundacji Wiosna Jesień;

Stowarzyszenia Osób z NTM „UroConti”;

Koalicji „Na pomoc niesamodzielnym” – Związek Stowarzyszeń;

Polskiego Towarzystwa Prawa Medycznego;

Polskiego Stowarzyszenia Stomatologicznego;

Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Chorób Zakaźnych;

Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej;

Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego;

Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego;

Polskiego Towarzystwa Położnych;

Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego;

Polskiego Towarzystwa Dietetyki;

Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych;

Polskiego Towarzystwa Kardio-Torakochirurgów;

Polskiego Towarzystwa Onkologicznego;

Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego;

Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc;

Kolegium Lekarzy Rodzinnych;

Kolegium Pielęgniarek i Położnych w Polsce;

Polskiego Towarzystwa Gospodarczego;

Pracodawców Rzeczypospolitej Polskiej;

Związku Przedsiębiorców i Pracodawców;

Federacji Przedsiębiorców Polskich;

Konfederacji „Lewiatan”;

Związku Pracodawców Business Centre Club;

Związku Rzemiosła Polskiego;

Polskiej Izby Przemysłu Chemicznego – Związek Pracodawców;

Izby Gospodarczej „Farmacja Polska”;

Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej POLMED;

Polskiej Organizacji Handlu i Dystrybucji;

Izby Gospodarczej Rolno-Przemysłowej;

Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego;

Polskiego Związku Pracodawców Przemysłu Farmaceutycznego;

86) 87) 88) 89) 90) 91) 92) 93) 94) 95) 96) 97) 98) 99) 100) 101) 102) 103) 104) 105) 106) 107) 108) 109) 110) 111) 112) 113) 114) 115) 116) 117) 118) 119) 120) 121) 122)

Krajowej Federacji Konsumentów;

Krajowej Izby Gospodarczej;

Izby Gospodarczej Medycyna Polska;

Polskiego Związku Producentów Leków Bez Recepty PASMI;

Izby Gospodarczej Właścicieli Punktów Aptecznych i Aptek;

Polskiej Izby Zielarsko-Medycznej;

Forum Związków Zawodowych;

Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych;

Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy;

Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Położnych;

Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców;

Rzecznika Praw Pacjenta;

Rzecznika Praw Obywatelskich;

Narodowego Funduszu Zdrowia;

Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka;

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów;

Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

Wojewody dolnośląskiego;

Wojewody świętokrzyskiego;

Wojewody podlaskiego;

Wojewody lubuskiego;

Wojewody mazowieckiego;

Wojewody opolskiego;

Wojewody małopolskiego;

Wojewody lubelskiego;

Wojewody warmińsko-mazurskiego;

Wojewody podkarpackiego;

Wojewody zachodniopomorskiego;

Wojewody łódzkiego;

Wojewody wielkopolskiego;

Wojewody kujawsko-pomorskiego;

Wojewody śląskiego;

Wojewody pomorskiego;

Konsultantów krajowych/wojewódzkich/wojskowych właściwych w danych dziedzinach medycyny;

Organizacji Pracodawców Rada Przedsiębiorców;

Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji;

Głównego Inspektora Pracy.

Projekt ustawy został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministerstwa Zdrowia, stosownie do wymogów art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 2005 r. o działalności lobbingowej w procesie stanowienia prawa (Dz. U. z 2025 r. poz. 677, z późn. zm.), oraz zgodnie z § 52 ust. 1 uchwały nr 190 Rady Ministrów z dnia 29 października 2013 r. – Regulamin pracy Rady Ministrów (M.P. z 2026 r. poz. 404) projekt został opublikowany na stronie Rządowego Centrum Legislacji, w zakładce „Rządowy Proces Legislacyjny”.

Wyniki konsultacji publicznych i opiniowania zostały przedstawione w raporcie z konsultacji publicznych i opiniowania, który został załączony do OSR.

6. Wpływ na sektor finansów publicznych (ceny stałe z …… r.) 0

Skutki w okresie 10 lat od wejścia w życie zmian [mln zł] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Łącznie (0–10)

budżet państwa

0 0

JST

pozostałe jednostki (oddzielnie)

Wydatki ogółem

1,1

1,2

1,3

12,7

budżet państwa

1,1

1,2

1,3

12,7

JST

pozostałe jednostki (oddzielnie)

Saldo ogółem

-1

-1,1

-1,2

-1,3

-12,7

Dochody ogółem

budżet państwa

-1

-1,1

-1,2

-1,3

-12,7

JST

0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 pozostałe jednostki (oddzielnie)

Wprowadzenie projektowanych rozwiązań będzie skutkowało koniecznością zapewnienia Źródła finansowania dodatkowych środków finansowych dla Biura Rzecznika Praw Pacjenta.

Dodatkowe Projekt przewiduje zwiększenie maksymalnych wysokości kar pieniężnych nakładanych przez informacje, w tym Rzecznika Praw Pacjenta (z 500 000 zł do 1 000 000 zł oraz z 50 000 zł do 100 000 zł) oraz wskazanie źródeł dodanie nowych okoliczności nakładania ww. kar (za samo naruszenie zakazu stosowania danych i przyjętych do praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta oraz quasi recydywę), a także uprawnienie do obliczeń założeń nałożenia kary pieniężnej przez Rzecznika Praw Pacjenta w toku postępowania wyjaśniającego jako sankcję za brak przekazania przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych wyjaśnień w sprawie (do 20 000 zł) oraz nałożenie kary na osobę zarządzającą podmiotem. Dodatkowo tożsame zasady nakładania kar pieniężnych, jak w przypadku postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta, będą stosowane w przypadku praktyk pseudomedycznych, a więc w zakresie całkowicie nowego obszaru działania Rzecznika Praw Pacjenta.

W związku z powyższym należy założyć wzrost dochodów budżetu państwa z tytułu nakładanych przez Rzecznika Praw Pacjenta kar pieniężnych.

Do wyliczenia potencjalnych wpływów do budżetu państwa wynikających z ww. zmian przyjęto dane za lata 2023–2025. W 2023 r. łączna wysokość kar pieniężnych nałożonych przez Rzecznika Praw Pacjenta wyniosła 978 172,50 zł, w 2024 r. – 608 089,55 zł, a w 2025 r. 1 163 264,00 zł (do dnia opracowania OSR). Średnia z tych trzech lat to 916 508,68 zł. Przyjmując prewencyjny charakter ww. kar (powstrzymanie od naruszeń prawa), niemniej jednak zakładane zwiększenie ich maksymalnych wysokości o 100%, a także nowe okoliczności (rozszerzenie przesłanek) nakładania tych kar, należy przyjąć wartość nakładanych kar w roku na poziomie co najmniej 2 000 000 zł. W pierwszym roku obowiązywania ustawy zakłada się nałożenie kar w wysokości od 1 200 000 zł do 1 500 000 zł.

Rzecznik Praw Pacjenta planuje zintensyfikowanie swoich działań w wyniku rozszerzenia kompetencji w związku z projektem ustawy. Realizacja zadania Rzecznika Praw Pacjenta, jakim będzie prowadzenie postępowań w sprawach praktyk pseudomedycznych, wymagać będzie zwiększenia zatrudnienia w Biurze Rzecznika Praw Pacjenta o sześć dodatkowych etatów, w tym naczelnika wydziału, dwóch starszych specjalistów i dwóch głównych specjalistów oraz referenta.

Do wyliczenia wydatków przyjęto szacunkowe wynagrodzenie w ramach zapewnienia 6 dodatkowych etatów w Biurze Rzecznika Praw Pacjenta (korpus służby cywilnej), przeznaczonych do prowadzenia spraw związanych z nowymi zadaniami organu nałożonymi przez projektowane przepisy. Przy dokonywaniu analizy pracochłonności w zakresie realizacji nowych zadań przyjęto następujące założenia:

Roczna pracochłonność 6 pracowników (w godzinach): 9240 Liczba dni roboczych w roku 2026: 251 Liczba dni urlopowych 1 pracownika w roku: 26 Liczba dni chorobowych 1 pracownika w roku: 10 Liczba dni szkoleniowych 1 pracownika w roku: 7 Liczba godzin poświęconych przez 6 pracowników swoim zadaniom w dniu roboczym: 9240: (251-26-10-7) = 9240:208 = 44,42.

Liczba godzin przypadająca w dniu roboczym na 1 pracownika: 44,42:6 = 7,40.

Zapotrzebowanie na etaty pracownicze w związku z nowymi zadaniami: 6 etatów.

Roczna pracochłonność realizacji zadań związanych z nowymi obowiązkami wynikającymi z projektowanych zapisów ustawy kształtuje się następująco:

Lp.

Opis zadania

Roczna liczba realizowanych zadań

Oczekiwana przeciętna pracochłonność

Szacowana liczba godzin rocznie

Upowszechnianie orzecznictwa w zakresie praktyk pseudomedycznych oraz praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, w szczególności przez zamieszczanie w całości decyzji Rzecznika na stronie internetowej urzędu go obsługującego, z zastrzeżeniem, że publikacja uzasadnienia nie obejmuje informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

Wydawanie tzw. ostrzeżeń publicznych w drodze postanowienia w sprawach dotyczących stosowania praktyk pseudomedycznych oraz praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

Przygotowywanie informacji o sposobie rozpatrzenia zawiadomień o podejrzeniu stosowania praktyk pseudomedycznych oraz praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

Wydawanie tzw. decyzji tymczasowych w sprawach praktyk pseudomedycznych oraz praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

Prowadzenie postępowań w sprawach praktyk pseudomedycznych, w tym wydawanie decyzji w sprawie stosowania tych praktyk, z wyłączeniem decyzji, o których mowa w pkt 4. W tym zakresie uwzględniono wszystkie czynności w ramach realizowanego zadania, w tym w szczególności wszczęcie postępowania, wystąpienie do konsultanta w ochronie zdrowia lub innych organów bądź instytucji, przygotowanie dalszych pism w toku postępowania oraz decyzji administracyjnej, realizacja praw strony w postępowaniu administracyjnym (np. udostępnianie akt, rozpatrywanie wniosków dowodowych), monitorowanie wykonania decyzji, dalsze monitorowanie sygnałów w obszarze danej sprawy.

400

pojedynczego zadania w godzinach 3

1200

400

250

500

100

600

200

4000

Stosowanie nakazu publikacji 100 3 300 decyzji w całości lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonej w niej formie i miejscu, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych w decyzjach w uznaniu praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. 7.

Prowadzenie postępowań w 55 8 440 przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w przypadkach, o których mowa w art. 68 ust. 2 ustawy, w tym wydawanie decyzji w tym przedmiocie. 8.

Prowadzenie postępowań w 30 10 300 przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, w tym wydawania decyzji. 9.

Prowadzenie postępowań w 55 8 440 przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w przypadku nieprzekazania na żądanie Rzecznika dokumentów lub informacji, w terminie określonym w tym żądaniu w toku postępowania w sprawie stosowania praktyk pseudomedycznych. 10.

Reprezentacja organu przed 90 6 540 sądami administracyjnymi, w tym sporządzanie odpowiedzi na skargi, skargi kasacyjne, zażalenia. 11.

Realizacja uprawnienia z art. 55 20 11 220 ustawy w sprawach o roszczenia wynikające ze śmierci pacjenta, do której doszło podczas lub w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych albo na skutek ich nieudzielenia. 12.

Realizacja uprawnień 60 5 300 wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadkach niezapłacenia kary pieniężnej w terminie.

Roczna pracochłonność 9240 Pracochłonność została określona na podstawie liczby godzin na wykonanie podobnych zadań przez obecnie zatrudnionych pracowników Biura Rzecznika Praw Pacjenta. W ramach oceny pracochłonności przyjęto średni czas realizacji czynności na jedno zadanie. Uwzględniono dane z 2024 i 2025 r., z których wynika, że rocznie wydawanych jest przeszło 400 decyzji w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Rzecznik wydaje w ciągu roku także średnio kilkanaście decyzji w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych. Znaczna część tych spraw wymaga podjęcia dalszych czynności w celu wyegzekwowania należności. Rocznie kilkadziesiąt tych decyzji jest przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Ponadto w 2024 r. toczyło się 99

spraw, a w 2025 r. – 76 spraw przed sądami cywilnymi z udziałem Rzecznika Praw Pacjenta, w tym od kilku do kilkunastu nowych takich spraw jest podejmowanych w ciągu roku.

Przy ustaleniu szacunkowego kosztu utworzenia i funkcjonowania administracji na poziomie Biura Rzecznika Praw Pacjenta przyjęto 6 etatów: naczelnik, dwóch głównych specjalistów, dwóch specjalistów oraz referent. Przyjęto, że kwota bazowa na rok 2026 wyniesie 2842,77 zł, a w kolejnych latach będzie ulegać zwiększeniu. Przy obliczeniach uwzględniono koszty pracodawcy oraz wysokość dodatkowego wynagrodzenia na poziomie 8,5% sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego. W kolejnych latach uwzględniono wzrost wynagrodzeń, w tym waloryzację kosztów wynagrodzeń według wskaźnika inflacji konsumpcyjnej. Szczegółowe dane określa załącznik do OSR.

Nieznaczne różnice w danych dotyczących poszczególnych lat, podanych w załączniku oraz w tabeli wydatków, wynikają z zaokrąglenia kwot tych wydatków.

Wydatki związane z realizacją nowych zadań przewidzianych w projekcie sfinansowane zostaną z rezerwy celowej poz. 67 w pierwszym roku obowiązywania przepisów, a w kolejnych latach ze środków części 66 budżetu państwa. Limit dla części 66 budżetu państwa zostanie zwiększony o środki przewidziane na realizację tych zadań.

Wydatki związane z wyposażeniem miejsca pracy dla nowych pracowników Biura Rzecznika Praw Pacjenta i zapewnieniem dla nich materiałów biurowych zostaną sfinansowane w ramach limitu wydatków określonego w ustawach budżetowych na kolejne lata, we właściwej części budżetowej, bez konieczności pozyskania dodatkowych środków na ten cel.

Sądy powszechne zostaną sfinansowane w ramach dotychczasowych środków i nie będzie to stanowić podstawy do planowania i ubiegania się o dodatkowe środki z budżetu państwa w roku wejścia w życie ustawy oraz w latach kolejnych z uwagi na to, iż nie przewiduje się znacznego obciążenia sądów powszechnych zwiększoną liczbą spraw po wprowadzeniu proponowanych zmian.

7. Wpływ na konkurencyjność gospodarki i przedsiębiorczość, w tym funkcjonowanie przedsiębiorców oraz na rodzinę, obywateli i gospodarstwa domowe Czas w latach od wejścia w życie zmian duże przedsiębiorstwa W ujęciu sektor mikro-, małych i pieniężnym średnich (w mln zł, przedsiębiorstw ceny stałe z rodzina, obywatele …… r.) oraz gospodarstwa domowe W ujęciu duże przedsiębiorstwa niepieniężnym

sektor mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw rodzina, obywatele oraz gospodarstwa domowe

0 0 0

Skutki 1 0 0

2 0 0

3 0 0

5 0 0

10 0 0

Łącznie (0–10) 0 0

Projekt ustawy będzie miał wpływ na działalność w tym zakresie przez uregulowanie nowego obowiązku – przestrzegania zakazu stosowania praktyk pseudomedycznych, w szczególności przedsiębiorców, których działalność obejmuje działania określone praktykami pseudomedycznymi. Projekt będzie miał także wpływ na ww. przedsiębiorców wykonujących działalność leczniczą w związku z rozszerzeniem uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie egzekwowania przestrzegania zbiorowych praw pacjenta i zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów. Jednocześnie projekt może wywrzeć pozytywny wpływ na działalność tych podmiotów. jw.

Wejście w życie proponowanych zmian będzie miało pozytywny wpływ w tym zakresie przez zwiększenie ochrony praw pacjenta, którym potencjalnie może być każda osoba zamieszkująca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz przeciwdziałanie negatywnym skutkom działań szkodliwych i niebezpiecznych dla zdrowia – praktyk pseudomedycznych.

osoby starsze i osoby niepełnosprawne

jw.

Niemierzalne Dodatkowe informacje, w tym wskazanie źródeł danych i przyjętych do obliczeń założeń

8. Zmiana obciążeń regulacyjnych (w tym obowiązków informacyjnych) wynikających z projektu nie dotyczy tak Wprowadzane są obciążenia poza bezwzględnie nie wymaganymi przez UE (szczegóły w odwróconej tabeli nie dotyczy zgodności). zmniejszenie liczby dokumentów zmniejszenie liczby procedur skrócenie czasu na załatwienie sprawy inne:

Wprowadzane obciążenia są przystosowane do ich elektronizacji.

zwiększenie liczby dokumentów zwiększenie liczby procedur wydłużenie czasu na załatwienie sprawy inne: tak nie nie dotyczy

Komentarz:

9. Wpływ na rynek pracy Przyjęcie proponowanych regulacji nie będzie miało wpływu na rynek pracy.

10. Wpływ na pozostałe obszary środowisko naturalne demografia informatyzacja sytuacja i rozwój regionalny mienie państwowe zdrowie sądy powszechne, administracyjne inne: dane osobowe lub wojskowe Proponowane regulacje będą miały pozytywny wpływ na obszar zdrowia przez zwiększenie poziomu przestrzegania praw pacjentów podczas udzielania im świadczeń zdrowotnych (prewencja naruszeń, szersze możliwości oddziaływania na podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych organu powołanego do ochrony praw pacjenta – Rzecznika Praw Pacjenta) oraz zabezpieczenie instytucjonalne działań szkodliwych i niebezpiecznych dla zdrowia, które zostaną opisane w projekcie ustawy jako praktyki pseudomedyczne, i przypisanie prowadzenia postępowań w zakresie tych działań Rzecznikowi Praw Pacjenta.

Rozszerzenie uprawnienia Rzecznika Praw Pacjenta do udziału w postępowaniu cywilnym Omówienie wpływu przyczyni się do zwiększenia poziomu ochrony praw pacjenta. Nie przewiduje się znacznego obciążenia sądów powszechnych zwiększoną liczbą spraw po wprowadzeniu proponowanych zmian.

Przeprowadzono ocenę skutków ochrony danych osobowych, o której mowa w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.).

11. Planowane wykonanie przepisów aktu prawnego Planowane jest wejście w życie proponowanych rozwiązań po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy. Za skróceniem tego terminu z 6 miesięcy (art. 68b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480, z późn. zm.)) przemawia ważny interes publiczny, jakim jest ochrona zdrowia i życia ludzkiego przed praktykami pseudomedycznymi, z jednoczesnym zachowaniem odpowiedniego czasu na dostosowanie się przez adresatów norm prawnych do nowych przepisów.

12. W jaki sposób i kiedy nastąpi ewaluacja efektów projektu oraz jakie mierniki zostaną zastosowane?

Ewaluacja efektów projektu ustawy nastąpi po wejściu w życie ustawy, w ramach prowadzonych przez Biuro Rzecznika Praw Pacjenta raportów i statystyk związanych z monitorowaniem praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów oraz praktyk pseudomedycznych. Proponuje się, aby pierwsza ewaluacja została zrealizowana po 24 miesiącach od wejścia w życie przepisów m.in. przez ocenę liczby zgłoszeń praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów oraz praktyk

pseudomedycznych oraz ocenę skuteczności wprowadzonych rozwiązań ustawowych. Sporządzone raporty i statystyki będą dostępne na stronach internetowych Biura Rzecznika Praw Pacjenta.

13. Załączniki (istotne dokumenty źródłowe, badania, analizy itp.)

Raport z konsultacji publicznych i opiniowania.

Tabelka Excel – szczegółowe wyliczenia w zakresie kosztów dodatkowych 6 etatów dla Biura Rzecznika Praw Pacjenta.

Rok

Lp 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

2026 2027 2028 2029 2030 2031 2032 2033 2034 2035 2036 Razem

4020 716 787,33 735 423,27 753 809,63 771 901,07 791 197,70 810 978,26 831 253,38 852 034,72 873 336,08 895 169,31 917 549,46

4110 123 215,75 126 419,26 140 325,51 143 704,09 147 285,52 150 967,76 154 742,07 158 610,63 162 575,98 166 640,34 170 806,48

4120 17 561,28 18 017,87 19 999,86 20 481,36 20 991,82 21 516,64 22 054,58 22 605,93 23 171,11 23 750,36 24 344,17

4710 10 751,80 11 031,36 12 244,79 12 539,63 12 852,14 13 173,43 13 502,79 13 840,39 14 186,41 14 541,04 14 904,60

8 232 652,88

1 522 077,64

216 933,70

132 816,58

4040 0,00 0,00 62 510,98 64 073,82 65 611,59 67 251,81 68 933,15 70 656,54 72 422,95 74 233,57 76 089,39

3020 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00

4000 84 000,00 84 000,00 30 000,00 30 000,00 30 000,00 30 000,00 30 000,00 30 000,00 30 000,00 30 000,00 30 000,00

4440 17 700,00 17 700,00 17 700,00 17 700,00 17 700,00 17 700,00 17 700,00 17 700,00 17 700,00 17 700,00 17 700,00

621 783,80

90 000,00

354 000,00

177 000,00

4550 0,00 0,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00 9 000,00

Razem za rok 979 016,16 1 001 591,76 1 054 590,77 1 078 399,97 1 103 638,77 1 129 587,90 1 156 185,97 1 183 448,21 1 211 392,53 1 240 034,62 1 269 394,10

zaokrąglenie 980 000,00 1 002 000,00 1 055 000,00 1 079 000,00 1 104 000,00 1 130 000,00 1 157 000,00 1 184 000,00 1 212 000,00 1 241 000,00 1 270 000,00

81 000,00

11 428 264,60

11 434 000,00

Rewaloryzacja 100,0% 102,6% 102,5% 102,4% 102,5% 102,5% 102,5% 102,5% 102,5% 102,5% 102,5%

Dane do OSR 980 000,00 1 028 052,00 1 081 375,00 1 104 896,00 1 131 600,00 1 158 250,00 1 185 925,00 1 213 600,00 1 242 300,00 1 272 025,00 1 301 750,00 12 699 773,00

1 Paragraf:

Założenia:

Dep. lp.

DPR

5 =4*20%

6 =4+5

7 =6*3%

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

Mnożnik średni z biura

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

Kwota bazowa stała: % wysługi 2 842,77 20% Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

3,6 3,1 3,1 2,5 2,5 2,2

10 233,97 8 812,59 8 812,59 7 106,93 7 106,93 6 254,09

2 046,79 1 762,52 1 762,52 1 421,39 1 421,39 1 250,82

12 280,77 10 575,10 10 575,10 8 528,31 8 528,31 7 504,91

368,42 317,25 317,25 255,85 255,85 225,15

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 868 316,16 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzedniego roku brutto (brutto/brutto)

3 718,86 3 202,35 3 202,35 2 582,54 2 582,54 2 272,64 17 561,28

8 =6+7

9 = 8*12

4020

Stanowisko

1 2 3 4 5 6

4 =3*bazowa

2 276,85 1 960,62 1 960,62 1 581,15 1 581,15 1 391,41 10 751,80

21 22 3020 3020 4000 Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 10 000,00 Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie

BHP

stanowiska pracy jednorazozo na poczatek zatrudnienia 1 200,00 300,00 10 000,00 1 200,00 300,00 10 000,00 1 200,00 300,00 10 000,00 1 200,00 300,00 10 000,00 1 200,00 300,00 10 000,00 1 200,00 300,00 10 000,00 7 200,00 1 800,00 60 000,00

183 878,69 158 339,97 158 339,97 127 693,58 127 693,58 112 370,37 868 316,16

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

23 4440

151 790,24 130 708,25 130 708,25 105 409,92 105 409,92 92 760,75 716 787,33

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

24 4000

12 649,19 10 892,35 10 892,35 8 784,16 8 784,16 7 730,06

26 092,74 22 468,75 22 468,75 18 119,97 18 119,97 15 945,57 123 215,75

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

24 =13+18+sum19do 24 4550

Kwota stała Kwota stała Kwota stała 4 000,00 2 950,00 Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie rocznie na 1 pracownika 4 000,00 2 950,00 4 000,00 2 950,00 4 000,00 2 950,00 4 000,00 2 950,00 4 000,00 2 950,00 4 000,00 2 950,00 24 000,00 17 700,00

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

14 000,00 14 000,00 14 000,00 14 000,00 14 000,00 14 000,00 84 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

RAZEM

Razem koszty

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

202 328,69 176 789,97 176 789,97 146 143,58 146 143,58 130 820,37 979 016,16

4550 Razem za rok

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

202 328,69 176 789,97 176 789,97 146 143,58 146 143,58 130 820,37 979 016,16

4020

4110

4120

4710

4040

151 790,24 130 708,25 130 708,25 105 409,92 105 409,92 92 760,75 716 787,33

26 092,74 22 468,75 22 468,75 18 119,97 18 119,97 15 945,57 123 215,75

3 718,86 3 202,35 3 202,35 2 582,54 2 582,54 2 272,64 17 561,28

2 276,85 1 960,62 1 960,62 1 581,15 1 581,15 1 391,41 10 751,80

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

1 Paragraf:

Założenia:

Dep. lp.

DPR

5 =4*20%

6 =4+5

7 =6*3%

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

Stanowisko

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

Kwota bazowa stała: % wysługi 102,6% 2 916,68 20% Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie max z brutto widełek z rozporząd zenia 3,6 10 500,05 2 100,01 12 600,06 3,1 9 041,71 1 808,34 10 850,05 3,1 9 041,71 1 808,34 10 850,05 2,5 7 291,70 1 458,34 8 750,04 2,5 7 291,70 1 458,34 8 750,04 2,2 6 416,70 1 283,34 7 700,04

378,00 325,50 325,50 262,50 262,50 231,00

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 890 891,76 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzedniego roku brutto (brutto/brutto)

3 815,55 3 285,61 3 285,61 2 649,69 2 649,69 2 331,72 18 017,87

8 =6+7

9 = 8*12

4020

2 842,77

1 2 3 4 5 6

4 =3*bazowa

2 336,05 2 011,60 2 011,60 1 622,26 1 622,26 1 427,59 11 031,36

21 22 3020 3020 4000 Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 10 000,00 Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie

BHP

188 659,43 162 456,73 162 456,73 131 013,50 131 013,50 115 291,87 890 891,76

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

24 4000

4440

12 978,06 11 175,55 11 175,55 9 012,54 9 012,54 7 931,04

155 736,69 134 106,60 134 106,60 108 150,48 108 150,48 95 172,42 735 423,27

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

26 771,14 23 052,92 23 052,92 18 591,07 18 591,07 16 360,14 126 419,26

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

24 =13+18+sum19do 24 4550

RAZEM

Razem koszty

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

14 000,00 14 000,00 14 000,00 14 000,00 14 000,00 14 000,00 84 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

207 109,43 180 906,73 180 906,73 149 463,50 149 463,50 133 741,87 1 001 591,76

4550 Razem za rok

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

207 109,43 180 906,73 180 906,73 149 463,50 149 463,50 133 741,87 1 001 591,76

4020

4110

4120

4710

4040

155 736,69 134 106,60 134 106,60 108 150,48 108 150,48 95 172,42 735 423,27

26 771,14 23 052,92 23 052,92 18 591,07 18 591,07 16 360,14 126 419,26

3 815,55 3 285,61 3 285,61 2 649,69 2 649,69 2 331,72 18 017,87

2 336,05 2 011,60 2 011,60 1 622,26 1 622,26 1 427,59 11 031,36

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

4 =3*bazowa

5 =4*20%

6 =4+5

7 =6*3%

8 =6+7

9 = 8*12

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie 4020

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 2 916,68 102,5% 2 989,60 20% Dep.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

10 762,56 9 267,76 9 267,76 7 474,00 7 474,00 6 577,12

2 152,51 1 853,55 1 853,55 1 494,80 1 494,80 1 315,42

12 915,07 11 121,31 11 121,31 8 968,80 8 968,80 7 892,54

387,45 333,64 333,64 269,06 269,06 236,78

13 302,52 11 454,95 11 454,95 9 237,86 9 237,86 8 129,32

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 913 164,97 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wybagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzedniego roku brutto (brutto/brutto) 3 910,94 3 367,76 3 367,76 2 715,93 2 715,93 2 390,02 18 468,34

19 =15+16+17+18

2 394,45 2 061,89 2 061,89 1 662,81 1 662,81 1 463,28 11 307,13

193 376,09 166 518,34 166 518,34 134 288,92 134 288,92 118 174,36 913 164,97

155 736,69 134 106,60 134 106,60 108 150,48 108 150,48 95 172,42 735 423,27

159 630,26 137 459,42 137 459,42 110 854,32 110 854,32 97 551,89 753 809,63

27 440,44 23 629,27 23 629,27 19 055,86 19 055,86 16 769,17 129 579,87

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

18 =15*1,5% 4710

% PPK:

1,50% Składki pracodawcy na PPK 13-tka

2 275,55 1 959,50 1 959,50 1 580,24 1 580,24 1 390,61 10 745,64

324,32 279,28 279,28 225,22 225,22 198,20 1 531,52

198,56 170,99 170,99 137,89 137,89 121,34 937,66

13 237,62 11 399,06 11 399,06 9 192,79 9 192,79 8 089,66 62 510,98

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Razem pracodawca Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty 13-wynagrodzenie BHP stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 16 036,05 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 220 362,14 13 808,83 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 191 277,17 13 808,83 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 191 277,17 11 136,14 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 156 375,06 11 136,14 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 156 375,06 9 799,81 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 138 924,17 75 725,80 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 054 590,77

4710

4040

3020

4000

4440

2 593,01 2 232,88 2 232,88 1 800,70 1 800,70 1 584,62 12 244,79

13 237,62 11 399,06 11 399,06 9 192,79 9 192,79 8 089,66 62 510,98

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4550 Razem za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

220 362,14 191 277,17 191 277,17 156 375,06 156 375,06 138 924,17 1 054 590,77

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

4020

4110

4120

159 630,26 137 459,42 137 459,42 110 854,32 110 854,32 97 551,89 753 809,63

29 715,99 25 588,77 25 588,77 20 636,10 20 636,10 18 159,78 140 325,51

4 235,26 3 647,04 3 647,04 2 941,15 2 941,15 2 588,22 19 999,86

1 2 3 4 =3*bazowa 5 =4*20% 6 =4+5 Paragraf:

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 2 989,60 102,4% 3 061,35 20% Dep. lp.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

1 2 3 4 5 6

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

11 020,86 9 490,19 9 490,19 7 653,38 7 653,38 6 734,97

2 204,17 1 898,04 1 898,04 1 530,68 1 530,68 1 346,99

7 =6*3%

2 451,92 2 111,38 2 111,38 1 702,72 1 702,72 1 498,40 11 578,52

198 017,11 170 514,80 170 514,80 137 511,87 137 511,87 121 010,49 935 080,94

9 = 8*12

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie 4020

13 225,03 11 388,22 11 388,22 9 184,05 9 184,05 8 081,96

396,75 341,65 341,65 275,52 275,52 242,46

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 935 080,94 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzecniego roku brutto (brutto/brutto) 4 004,80 3 448,58 3 448,58 2 781,11 2 781,11 2 447,38 18 911,56

8 =6+7

159 630,26 137 459,42 137 459,42 110 854,32 110 854,32 97 551,89 753 809,63 753 809,63 0,00

13 621,78 11 729,87 11 729,87 9 459,57 9 459,57 8 324,42

163 461,38 140 758,46 140 758,46 113 514,84 113 514,84 99 893,09 771 901,07

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

2 332,44 2 008,49 2 008,49 1 619,75 1 619,75 1 425,38 11 014,29

332,43 286,26 286,26 230,85 230,85 203,15 1 569,81

13 568,57 11 684,05 11 684,05 9 422,62 9 422,62 8 291,91 64 073,82

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty

BHP

stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 225 404,08 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 195 618,86 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 195 618,86 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 159 876,43 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 159 876,43 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 142 005,31 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 078 399,97

28 099,01 24 196,38 24 196,38 19 513,20 19 513,20 17 171,62 132 689,79

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka 203,53 175,26 175,26 141,34 141,34 124,38 961,11

16 436,97 14 154,06 14 154,06 11 414,56 11 414,56 10 044,82 77 619,03

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4550 Raze za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

225 404,08 195 618,86 195 618,86 159 876,43 159 876,43 142 005,31 1 078 399,97

4020

4110

4120

4710

4040

163 461,38 140 758,46 140 758,46 113 514,84 113 514,84 99 893,09 771 901,07

30 431,45 26 204,87 26 204,87 21 132,95 21 132,95 18 597,00 143 704,09

4 337,23 3 734,84 3 734,84 3 011,96 3 011,96 2 650,53 20 481,36

2 655,45 2 286,64 2 286,64 1 844,06 1 844,06 1 622,78 12 539,63

13 568,57 11 684,05 11 684,05 9 422,62 9 422,62 8 291,91 64 073,82

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

1 2 3 4 =3*bazowa 5 =4*20% 6 =4+5 Paragraf:

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 3 061,35 102,5% 3 137,88 20% Dep. lp.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

1 2 3 4 5 6

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

11 296,37 9 727,43 9 727,43 7 844,70 7 844,70 6 903,34

2 259,27 1 945,49 1 945,49 1 568,94 1 568,94 1 380,67

7 =6*3%

2 513,22 2 164,16 2 164,16 1 745,29 1 745,29 1 535,85 11 867,97

202 967,34 174 777,45 174 777,45 140 949,54 140 949,54 124 035,58 958 456,90

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

13 555,64 11 672,91 11 672,91 9 413,64 9 413,64 8 284,00

163 461,38 140 758,46 140 758,46 113 514,84 113 514,84 99 893,09 771 901,07

9 = 8*12

4020

406,67 350,19 350,19 282,41 282,41 248,52

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 958 456,90 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzecniego roku brutto (brutto/brutto) 4 104,92 3 534,79 3 534,79 2 850,64 2 850,64 2 508,56 19 384,34

8 =6+7

13 962,31 12 023,10 12 023,10 9 696,05 9 696,05 8 532,52

167 547,74 144 277,24 144 277,24 116 352,60 116 352,60 102 390,28 791 197,70

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

2 388,42 2 056,69 2 056,69 1 658,62 1 658,62 1 459,59 11 278,63

340,41 293,13 293,13 236,39 236,39 208,03 1 607,48

13 894,22 11 964,47 11 964,47 9 648,76 9 648,76 8 490,91 65 611,59

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty

BHP

stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 230 748,80 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 200 221,21 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 200 221,21 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 163 588,04 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 163 588,04 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 145 271,47 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 103 638,77

28 801,46 24 801,26 24 801,26 20 001,01 20 001,01 17 600,89 136 006,89

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka 208,41 179,47 179,47 144,73 144,73 127,36 984,17

16 831,46 14 493,76 14 493,76 11 688,50 11 688,50 10 285,89 79 481,87

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4550 Raze za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

230 748,80 200 221,21 200 221,21 163 588,04 163 588,04 145 271,47 1 103 638,77

4020

4110

4120

4710

4040

167 547,74 144 277,24 144 277,24 116 352,60 116 352,60 102 390,28 791 197,70

31 189,88 26 857,95 26 857,95 21 659,63 21 659,63 19 060,48 147 285,52

4 445,33 3 827,92 3 827,92 3 087,03 3 087,03 2 716,59 20 991,82

2 721,63 2 343,63 2 343,63 1 890,02 1 890,02 1 663,21 12 852,14

13 894,22 11 964,47 11 964,47 9 648,76 9 648,76 8 490,91 65 611,59

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

1 2 3 4 =3*bazowa 5 =4*20% 6 =4+5 Paragraf:

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 3 137,88 102,5% 3 216,33 20% Dep. lp.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

1 2 3 4 5 6

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

11 578,79 9 970,62 9 970,62 8 040,83 8 040,83 7 075,93

2 315,76 1 994,12 1 994,12 1 608,17 1 608,17 1 415,19

7 =6*3%

2 576,05 2 218,26 2 218,26 1 788,92 1 788,92 1 574,25 12 164,66

208 041,76 179 146,97 179 146,97 144 473,41 144 473,41 127 136,54 982 419,06

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

13 894,55 11 964,75 11 964,75 9 648,99 9 648,99 8 491,11

167 547,74 144 277,24 144 277,24 116 352,60 116 352,60 102 390,28 791 197,70

9 = 8*12

4020

416,84 358,94 358,94 289,47 289,47 254,73

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 982 419,06 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzecniego roku brutto (brutto/brutto) 4 207,55 3 623,16 3 623,16 2 921,91 2 921,91 2 571,28 19 868,97

8 =6+7

14 311,39 12 323,69 12 323,69 9 938,46 9 938,46 8 745,84

171 736,63 147 884,25 147 884,25 119 261,52 119 261,52 104 950,09 810 978,26

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

2 448,12 2 108,11 2 108,11 1 700,09 1 700,09 1 496,07 11 560,59

348,92 300,46 300,46 242,30 242,30 213,23 1 647,67

14 241,56 12 263,57 12 263,57 9 889,97 9 889,97 8 703,17 67 251,81

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty

BHP

stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 236 243,98 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 204 953,06 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 204 953,06 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 167 404,12 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 167 404,12 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 148 629,56 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 129 587,90

29 521,53 25 421,30 25 421,30 20 501,06 20 501,06 18 040,92 139 407,17

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka 213,62 183,95 183,95 148,35 148,35 130,55 1 008,78

17 252,22 14 856,09 14 856,09 11 980,71 11 980,71 10 543,02 81 468,85

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4020

4110

4120

4710

4040

171 736,63 147 884,25 147 884,25 119 261,52 119 261,52 104 950,09 810 978,26

31 969,65 27 529,41 27 529,41 22 201,15 22 201,15 19 536,99 150 967,76

4 556,47 3 923,62 3 923,62 3 164,21 3 164,21 2 784,51 21 516,64

2 789,67 2 402,21 2 402,21 1 937,27 1 937,27 1 704,80 13 173,43

14 241,56 12 263,57 12 263,57 9 889,97 9 889,97 8 703,17 67 251,81

4550 Raze za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

236 243,98 204 953,06 204 953,06 167 404,12 167 404,12 148 629,56 1 129 587,90

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

1 2 3 4 =3*bazowa 5 =4*20% 6 =4+5 Paragraf:

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 3 216,33 102,5% 3 296,74 20% Dep. lp.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

1 2 3 4 5 6

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

11 868,26 10 219,89 10 219,89 8 241,85 8 241,85 7 252,83

2 373,65 2 043,98 2 043,98 1 648,37 1 648,37 1 450,57

7 =6*3%

2 640,45 2 273,72 2 273,72 1 833,65 1 833,65 1 613,61 12 468,80

213 242,89 183 625,84 183 625,84 148 085,37 148 085,37 130 315,05 1 006 980,36

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

14 241,92 12 263,87 12 263,87 9 890,22 9 890,22 8 703,39

171 736,63 147 884,25 147 884,25 119 261,52 119 261,52 104 950,09 810 978,26

9 = 8*12

4020

427,26 367,92 367,92 296,71 296,71 261,10

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 1 006 980,36 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzecniego roku brutto (brutto/brutto) 4 312,74 3 713,75 3 713,75 2 994,96 2 994,96 2 635,56 20 365,72

8 =6+7

14 669,18 12 631,79 12 631,79 10 186,93 10 186,93 8 964,49

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

2 509,33 2 160,81 2 160,81 1 742,59 1 742,59 1 533,48 11 849,61

357,64 307,97 307,97 248,36 248,36 218,56 1 688,86

14 597,61 12 570,16 12 570,16 10 137,23 10 137,23 8 920,76 68 933,15

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty

BHP

stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 241 876,43 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 209 803,33 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 209 803,33 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 171 315,61 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 171 315,61 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 152 071,66 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 156 185,97

176 030,12 151 581,51 151 581,51 122 243,16 122 243,16 107 573,92 831 253,38

30 259,58 26 056,86 26 056,86 21 013,60 21 013,60 18 491,96 142 892,46

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka 218,96 188,55 188,55 152,06 152,06 133,81 1 034,00

17 683,54 15 227,49 15 227,49 12 280,24 12 280,24 10 806,61 83 505,62

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4550 Raze za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

241 876,43 209 803,33 209 803,33 171 315,61 171 315,61 152 071,66 1 156 185,97

4020

4110

4120

4710

4040

176 030,12 151 581,51 151 581,51 122 243,16 122 243,16 107 573,92 831 253,38

32 768,91 28 217,67 28 217,67 22 756,19 22 756,19 20 025,44 154 742,07

4 670,38 4 021,72 4 021,72 3 243,32 3 243,32 2 854,12 22 054,58

2 859,41 2 462,27 2 462,27 1 985,71 1 985,71 1 747,42 13 502,79

14 597,61 12 570,16 12 570,16 10 137,23 10 137,23 8 920,76 68 933,15

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

1 2 3 4 =3*bazowa 5 =4*20% 6 =4+5 Paragraf:

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 3 296,74 102,5% 3 379,16 20% Dep. lp.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

1 2 3 4 5 6

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

12 164,98 10 475,40 10 475,40 8 447,90 8 447,90 7 434,15

2 433,00 2 095,08 2 095,08 1 689,58 1 689,58 1 486,83

7 =6*3%

2 706,46 2 330,57 2 330,57 1 879,49 1 879,49 1 653,95 12 780,53

218 574,03 188 216,46 188 216,46 151 787,45 151 787,45 133 573,02 1 032 154,87

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

14 597,97 12 570,48 12 570,48 10 137,48 10 137,48 8 920,98

176 030,12 151 581,51 151 581,51 122 243,16 122 243,16 107 573,92 831 253,38

9 = 8*12

4020

437,94 377,11 377,11 304,12 304,12 267,63

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 1 032 154,87 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzecniego roku brutto (brutto/brutto) 4 420,56 3 806,59 3 806,59 3 069,83 3 069,83 2 701,45 20 874,85

8 =6+7

14 962,56 12 884,43 12 884,43 10 390,67 10 390,67 9 143,78 70 656,54

15 035,91 12 947,59 12 947,59 10 441,60 10 441,60 9 188,61

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

2 572,06 2 214,83 2 214,83 1 786,16 1 786,16 1 571,82 12 145,86

366,58 315,67 315,67 254,57 254,57 224,02 1 731,09

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty

BHP

stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 247 649,67 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 214 774,66 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 214 774,66 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 175 324,71 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 175 324,71 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 155 599,80 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 183 448,21

180 430,93 155 371,02 155 371,02 125 299,20 125 299,20 110 263,35 852 034,72

31 016,08 26 708,28 26 708,28 21 538,93 21 538,93 18 954,27 146 464,77

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka 224,44 193,27 193,27 155,86 155,86 137,16 1 059,85

18 125,64 15 608,20 15 608,20 12 587,26 12 587,26 11 076,78 85 593,34

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4550 Raze za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

247 649,67 214 774,66 214 774,66 175 324,71 175 324,71 155 599,80 1 183 448,21

4020

4110

4120

4710

4040

180 430,93 155 371,02 155 371,02 125 299,20 125 299,20 110 263,35 852 034,72

33 588,14 28 923,11 28 923,11 23 325,09 23 325,09 20 526,09 158 610,63

4 787,14 4 122,26 4 122,26 3 324,40 3 324,40 2 925,47 22 605,93

2 930,90 2 523,84 2 523,84 2 035,35 2 035,35 1 791,11 13 840,39

14 962,56 12 884,43 12 884,43 10 390,67 10 390,67 9 143,78 70 656,54

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

1 2 3 4 =3*bazowa 5 =4*20% 6 =4+5 Paragraf:

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 3 379,16 102,5% 3 463,64 20% Dep. lp.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

1 2 3 4 5 6

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

12 469,10 10 737,28 10 737,28 8 659,10 8 659,10 7 620,01

2 493,82 2 147,46 2 147,46 1 731,82 1 731,82 1 524,00

7 =6*3%

2 774,13 2 388,83 2 388,83 1 926,48 1 926,48 1 695,30 13 100,05

224 038,47 192 921,96 192 921,96 155 582,29 155 582,29 136 912,38 1 057 959,35

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

14 962,92 12 884,74 12 884,74 10 390,92 10 390,92 9 144,01

180 430,93 155 371,02 155 371,02 125 299,20 125 299,20 110 263,35 852 034,72

9 = 8*12

4020

448,89 386,54 386,54 311,73 311,73 274,32

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 1 057 959,35 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzecniego roku brutto (brutto/brutto) 4 531,07 3 901,76 3 901,76 3 146,58 3 146,58 2 768,99 21 396,74

8 =6+7

15 411,81 13 271,28 13 271,28 10 702,65 10 702,65 9 418,33

184 941,78 159 255,37 159 255,37 128 431,80 128 431,80 113 019,96 873 336,08

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

2 636,37 2 270,20 2 270,20 1 830,81 1 830,81 1 611,11 12 449,51

375,75 323,56 323,56 260,94 260,94 229,62 1 774,36

15 336,63 13 206,54 13 206,54 10 650,43 10 650,43 9 372,38 72 422,95

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty

BHP

stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 253 567,27 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 219 870,36 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 219 870,36 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 179 434,23 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 179 434,23 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 159 216,08 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 211 392,53

31 791,49 27 376,00 27 376,00 22 077,43 22 077,43 19 428,13 150 126,48

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka 230,05 198,10 198,10 159,76 159,76 140,59 1 086,34

18 578,80 15 998,40 15 998,40 12 901,94 12 901,94 11 353,70 87 733,16

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4550 Raze za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

253 567,27 219 870,36 219 870,36 179 434,23 179 434,23 159 216,08 1 211 392,53

4020

4110

4120

4710

4040

184 941,78 159 255,37 159 255,37 128 431,80 128 431,80 113 019,96 873 336,08

34 427,86 29 646,20 29 646,20 23 908,24 23 908,24 21 039,24 162 575,98

4 906,82 4 225,32 4 225,32 3 407,52 3 407,52 2 998,61 23 171,11

3 004,18 2 586,93 2 586,93 2 086,24 2 086,24 1 835,89 14 186,41

15 336,63 13 206,54 13 206,54 10 650,43 10 650,43 9 372,38 72 422,95

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

1 2 3 4 =3*bazowa 5 =4*20% 6 =4+5 Paragraf:

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 3 463,64 102,5% 3 550,23 20% Dep. lp.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

1 2 3 4 5 6

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

12 780,83 11 005,71 11 005,71 8 875,58 8 875,58 7 810,51

2 556,17 2 201,14 2 201,14 1 775,12 1 775,12 1 562,10

7 =6*3%

2 843,48 2 448,55 2 448,55 1 974,64 1 974,64 1 737,68 13 427,54

229 639,33 197 745,04 197 745,04 159 471,75 159 471,75 140 335,17 1 084 408,08

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

15 336,99 13 206,86 13 206,86 10 650,69 10 650,69 9 372,61

184 941,78 159 255,37 159 255,37 128 431,80 128 431,80 113 019,96 873 336,08

9 = 8*12

4020

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 1 084 408,08 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzecniego roku brutto (brutto/brutto) 4 644,35 3 999,30 3 999,30 3 225,24 3 225,24 2 838,21 21 931,64

8 =6+7

460,11 396,21 396,21 319,52 319,52 281,18

15 797,10 13 603,07 13 603,07 10 970,21 10 970,21 9 653,79

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

2 702,28 2 326,96 2 326,96 1 876,58 1 876,58 1 651,39 12 760,75

385,14 331,65 331,65 267,46 267,46 235,36 1 818,72

15 720,05 13 536,71 13 536,71 10 916,70 10 916,70 9 606,70 74 233,57

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty

BHP

stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 259 632,60 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 225 093,41 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 225 093,41 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 183 646,24 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 183 646,24 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 162 922,72 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 240 034,62

189 565,24 163 236,79 163 236,79 131 642,52 131 642,52 115 845,45 895 169,31

32 586,26 28 060,40 28 060,40 22 629,35 22 629,35 19 913,83 153 879,59

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka 235,80 203,05 203,05 163,75 163,75 144,10 1 113,50

19 043,27 16 398,37 16 398,37 13 224,49 13 224,49 11 637,55 89 926,54

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4550 Raze za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

259 632,60 225 093,41 225 093,41 183 646,24 183 646,24 162 922,72 1 240 034,62

4020

4110

4120

4710

4040

189 565,24 163 236,79 163 236,79 131 642,52 131 642,52 115 845,45 895 169,31

35 288,54 30 387,36 30 387,36 24 505,93 24 505,93 21 565,22 166 640,34

5 029,49 4 330,95 4 330,95 3 492,70 3 492,70 3 073,57 23 750,36

3 079,28 2 651,60 2 651,60 2 138,39 2 138,39 1 881,78 14 541,04

15 720,05 13 536,71 13 536,71 10 916,70 10 916,70 9 606,70 74 233,57

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

1 2 3 4 =3*bazowa 5 =4*20% 6 =4+5 Paragraf:

Z poprzedniego roku:

Kwota bazowa stała: % wysługi Założenia: 3 550,23 102,5% 3 638,99 20% Dep. lp.

Stanowisko Mnożnik Zasadnicza Wysługa Wynagrodzenie brutto

DPR

1 2 3 4 5 6

Naczelnik Główny specjalista Główny specjalista Specjalista Specjalista Referent

3,60 3,10 3,10 2,50 2,50 2,20

13 100,36 11 280,87 11 280,87 9 097,48 9 097,48 8 005,78

2 620,07 2 256,17 2 256,17 1 819,50 1 819,50 1 601,16

7 =6*3%

2 914,57 2 509,77 2 509,77 2 024,01 2 024,01 1 781,13 13 763,26

235 380,54 202 688,82 202 688,82 163 458,76 163 458,76 143 843,72 1 111 519,42

10 =9*17,19% 4110 % funduszu nagród

% ZUS:

3% 17,19% Fundusz nagród Razem podstawa składek Razem podstawa składek Składki pracodawcy pracodawcy brutto pracodawcy brutto na ZUS miesięcznie rocznie

15 720,44 13 537,04 13 537,04 10 916,97 10 916,97 9 606,93

189 565,24 163 236,79 163 236,79 131 642,52 131 642,52 115 845,45 895 169,31

9 = 8*12

4020

471,61 406,11 406,11 327,51 327,51 288,21

11 =9*2,45% 12 =9*1,5% 13 =9+10+11+12 14 15 =14*8,5% 4120 4710 4040 % F.pracy:

% PPK:

% 13-wynagr. 2,45% 1,50% 1 111 519,42 8,50% Składki pracodawcy Składki pracodawcy Razem koszty Wynagrodzenia brutto z 13-wynagrodzenie na fundusz pracy na PPK pracodawcy roczne poprzecniego roku brutto (brutto/brutto) 4 760,46 4 099,29 4 099,29 3 305,88 3 305,88 2 909,17 22 479,97

8 =6+7

16 192,05 13 943,15 13 943,15 11 244,48 11 244,48 9 895,14

16 =15*17,19% 4110

% ZUS:

17,19% Składki pracodawcy na ZUS 13-tka

17 =15*2,45% 4120 % F.pracy: 2,45% Składki pracodawcy na fundusz pracy 13tka

2 769,83 2 385,13 2 385,13 1 923,49 1 923,49 1 692,68 13 079,77

394,77 339,94 339,94 274,15 274,15 241,25 1 864,19

16 113,05 13 875,13 13 875,13 11 189,61 11 189,61 9 846,86 76 089,39

21 22 23 24 25 26 =13+18+sum19do 25 3020 3020 4000 4000 4440 4550 Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała Kwota stała 1 200,00 300,00 5 000,00 2 950,00

0,00 RAZEM

Świadczenia Praca zdalna Wyposażenie Utrzymanie Odpis na fundusz Szkolenia Razem koszty

BHP

stanowiska pracy miejsca pracy na 1 socjalny pracownika rocznie 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 265 849,89 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 230 447,15 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 230 447,15 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 187 963,85 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 187 963,85 1 200,00 300,00 0,00 5 000,00 2 950,00 1 500,00 166 722,21 7 200,00 1 800,00 0,00 30 000,00 17 700,00 9 000,00 1 269 394,10

194 304,56 167 317,83 167 317,83 134 933,76 134 933,76 118 741,72 917 549,46

33 400,95 28 761,93 28 761,93 23 195,11 23 195,11 20 411,70 157 726,73

18 =15*1,5% 19 =15+16+17+18 4710

% PPK:

1,50% Składki Razem pracodawca pracodawcy na 13-wynagrodzenie PPK 13-tka 241,70 208,13 208,13 167,84 167,84 147,70 1 141,34

19 519,35 16 808,33 16 808,33 13 555,09 13 555,09 11 928,49 92 174,69

3020

4000

4440

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 5 000,00 30 000,00

2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 2 950,00 17 700,00

4550 Raze za rok

1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 1 500,00 9 000,00

265 849,89 230 447,15 230 447,15 187 963,85 187 963,85 166 722,21 1 269 394,10

4020

4110

4120

4710

4040

194 304,56 167 317,83 167 317,83 134 933,76 134 933,76 118 741,72 917 549,46

36 170,78 31 147,06 31 147,06 25 118,60 25 118,60 22 104,38 170 806,48

5 155,23 4 439,23 4 439,23 3 580,03 3 580,03 3 150,42 24 344,17

3 156,27 2 717,90 2 717,90 2 191,85 2 191,85 1 928,83 14 904,60

16 113,05 13 875,13 13 875,13 11 189,61 11 189,61 9 846,86 76 089,39

Sprawdzenie

0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00 0,00

RAPORT Z KONSULTACJI PUBLICZNYCH i OPINIOWANIA projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD207)

Projekt ustawy został skierowany do konsultacji publicznych i opiniowania do podmiotów wymienionych w pkt 5 OSR. W ramach konsultacji publicznych uwagi zgłosili: Rzecznik Praw Obywatelskich, Naczelna Rada Lekarska, Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych, Organizacje Pracodawców: Konfederacja Lewiatan, Polska Federacja Szpitali, Pracodawcy Medycyny Prywatnej medycynaprywatna.pl, Ogólnopolski Związek Pracodawców Szpitali Powiatowych, Pracodawcy dla Zdrowia, Federacja Związków Pracodawców Ochrony Zdrowia „Porozumienie Zielonogórskie”, Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej, Związek Rzemiosła Polskiego; Konsultant krajowy w dziedzinie transplantologii klinicznej, Konsultant Wojewódzki w dziedzinie Immunologii Klinicznej województwa śląskiego, Konsultant Wojewódzki w dziedzinie Laboratoryjnej Genetyki Medycznej województwa wielkopolskiego, Konsultant wojewódzki w dziedzinie perinatologii województwa lubelskiego, Konsultant wojewódzki w dziedzinie gastroenterologii województwa małopolskiego, Konsultant wojewódzki w dziedzinie perinatologii województwa lubelskiego, Konsultant Wojewódzki w Dziedzinie Psychiatrii dla województwa zachodniopomorskiego, Wojewoda Małopolski, Ogólnopolska Federacja Onkologiczna, Wojewoda Śląski Ponadto uwagi zgłosili: Polska Izba Zielarsko-Medyczna, Ogólnopolska Federacja Onkologiczna, Fundacja Onkologicznej Rakiety, Fundacja Ekokultury i Ekotechnologii Katharsis-Ekotest, Polska Grupa Zielarska, Polskie Towarzystwo Terapii Poznawczej i Behawioralnej, Polskie Stowarzyszenie Niezależnych Lekarzy i Naukowców, Polskie Stowarzyszenie Terapeutów Metodą Zdenko Domančića, Stowarzyszenie Nauczycieli i Pracowników Oświaty „Nauczyciele dla Wolności”, Polskie Towarzystwo Aromaterapii, Polskie Towarzystwo Nauk Żywieniowych, Polskie Towarzystwo Psychologiczne, Uniwersyteckie Centrum Kliniczne w Gdańsku, Stowarzyszenie Lekarskie Bonum Aegroti, Fundacja Beauty Razem, Warmińsko-Mazurski Cech Naturopatów, Polska Izba Gospodarcza Naturopatów, Polski Instytut Refleksologii, Polskie Stowarzyszenie na rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka, Stowarzyszenie Terapeutów Techniki Bowena, Przewodniczący KSPRiRM NSZZ"Solidarność", środowisko akupunkturzystów: Stowarzyszenie Klasycznej Medycyny Chińskiej z Gdańska; Polskie Towarzystwo Tradycyjnej Medycyny Chińskiej z Krakowa (PTTMC); Polskie Stowarzyszenie Akupunkturzystów Zawodowych z Bydgoszczy; Ogólnopolski Związek Zawodowy Akupunkturzystów i Terapeutów Medycyny Chińskiej; Centrum Szkoleniowe TOMO – Placówka Kształcenia Ustawicznego; Instytut Medycyny Chińskiej – Niepubliczna placówka Kształcenia Ustawicznego w Krakowie (prowadzony przez Instytut Medycyny Chińskiej i Profilaktyki Zdrowia); Szkoła Naturalnego Odżywiania i Terapii Orkiszowe Pola – niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego prowadzona przez Orkiszowe Pola sp. z o.o.;

Acuart Międzynarodowa Szkoła Akupunktury Klasycznej – Niepubliczna Placówka Kształcenia Ustawicznego; Centrum Medycyny Chińskiej s.c.

Marek Kalmus, Wiesław S. Nowak, prowadząca podmiot leczniczy Centrum Medycyny Chińskiej w Krakowie; Instytucja szkoleniowa Avicenna Polska w Brzegu; TCM EDUKACJA Niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego; Centrum Medycyny Zintegrowanej s.p. z o.o.; Szkoła Akupunktury Tradycyjnej im. Michała Boyma w Bydgoszczy (Zerbst&Partners sp. z o.o.); Instytut BAOKU sp. z o.o.;

Strona 1 z 148

Omówienie zgłoszonych uwag wraz ze stanowiskiem Ministra Zdrowia w tabeli poniżej.

Lp.

Podmiot zgłaszający uwagę

Jednostka redakcyjna projektu

Treść uwagi

Stanowisko projektodawcy Uwaga niezasadna Projekt ustawy przewiduje możliwość nakazania przez Rzecznika Praw Pacjenta publikacji decyzji w całości lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonej w niej formie i miejscu, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń

Federacja Związków Pracodawców Ochrony

1. Zdrowia „Porozumienie art. 1 pkt 9 lit. d Zielonogórskie”

zdrowotnych (art. 64 ust. 4a). Ma on na celu upowszechnianie wiedzy na temat ochrony W art. 64 ust. 4a publikowanie na koszt podmiotu decyzji zbiorowych praw pacjenta i tym samym prewencji RPP jest nadmiarową karą i zdaniem Federacji należy z tego naruszeń. Przy wyborze formy i miejsca publikacji Rzecznik będzie obowiązany wziąć pod uwagę stopień zrezygnować. Nakładanie dodatkowych kar finansowych i okoliczności naruszenia przepisów ustawy, w tym (bo publikacja zawsze będzie kosztem) na podmioty zasięg terytorialny tych naruszeń, a także w udzielające świadczeń medycznych, w tym ze środków szczególności koszt publikacji. Uwzględnione zostaną publicznych, to zawsze strata dla pacjentów. zatem również możliwości finansowe podmiotu, na który taki nakaz ma zostać nałożony. Ustalenie formy i miejsca nie będzie mogło wpływać na ograniczenie środków finansowych przeznaczonych na zapewnienie dostępności do świadczeń zdrowotnych. Co istotne nakaz publikacji będzie mógł zostać uwzględniony jedynie w decyzji administracyjnej, od której będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji zapewniona zostanie sądowa kontrola wydanego nakazu publikacji decyzji, w tym spełnienia

Strona 2 z 148

ustawowych przesłanek w zakresie wyboru formy i miejsca tej publikacji.

Uwaga niezasadna

Federacja Związków Pracodawców Ochrony

2. Zdrowia „Porozumienie art. 1 pkt 10 Zielonogórskie”

Art. 64a realnie ogranicza prawo do strajku poprzez nieprecyzyjne zapisy w jakich sytuacjach represje może stosować Rzecznik Praw Pacjenta a przez to jest on niezgodny z innymi przepisami prawa, które przyznają prawo do strajku.

Federacja Związków art. 1 pkt 11 3.

Pracodawców Ochrony

W proponowanym art. 67zj w definicji praktyki pseudomedycznej należy jednoznacznie uwzględnić, że przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej

Projekt przewiduje odstąpienie od regulacji, iż praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów może stosować organizator strajku. Obecnie art. 59 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta normuje, że ww. praktykę może stosowań podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo właśnie organizator strajku. Należy jednak wskazać, że konstrukcja tego przepisu czyni go w tym zakresie martwym. Dowodem na to jest to, że nigdy nie było prowadzone żadne postępowanie w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów przez organizatora strajku (przez ponad 15 lat). Przesłanką stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów przez organizatora strajku jest zorganizowanie wbrew przepisom o rozwiązywaniu sporów zbiorowych akcji protestacyjnej lub strajku, które musi być potwierdzone przez sąd w prawomocnym orzeczeniu. W praktyce, do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu w tym zakresie, praktyka dawno już nie będzie stosowania, natomiast w okresie jej trwania Rzecznik Praw Pacjenta nie może nakazać jej zaniechania. Dodatkowo zgodnie z art. 67 ustawy, nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok.

Uwaga niezasadna Prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy

Strona 3 z 148

Zdrowia „Porozumienie Zielonogórskie”

finansowanych ze środków publicznych oraz przepisy wydane na jej podstawie nie zawsze pozwalają na stosowanie aktualnej wiedzy medycznej przy udzielaniu świadczeń w ramach umowy z NFZ. W zależności od rodzaju udzielanych świadczeń oraz zawartej umowy na ich finansowanie ze środków publicznych z NFZ nie każdy podmiot udzielający świadczeń medycznych ma możliwość podjęcia "zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metodę diagnostyczną lub leczniczą" bez obciążania jej kosztami pacjenta; nie wszystkie "zgodne z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostyczne i lecznicze" są finansowane przez NFZ i nie we wszystkich podmiotach.

medycznej jest niezależne od źródła finansowania tych świadczeń. Jeżeli osoba wykonująca zawód medyczny udziela świadczeń zdrowotnych, to muszą one być zgodne z aktualną wiedzą medyczną.

Uwaga niezasadna

Federacja Związków Pracodawców Ochrony

4. Zdrowia „Porozumienie Uwaga ogólna Zielonogórskie”

Federacja Związków Pracodawców Ochrony

5. Zdrowia „Porozumienie art. 1 pkt 13 Zielonogórskie”

Proponujemy dodać zapis nakazujący Rzecznikowi Praw Pacjenta przy ustalaniu wysokości kary uwzględnienie wagi nieprawidłowości oraz wielkości podmiotu. Nałożenie kary w tej samej wysokości na mały podmiot POZ i duży szpital kliniczny za tą samą przewinę będzie zupełnie inną karą.

Odpowiedni zapis należy też dodać do art. 70.

Federacja sprzeciwia się możliwości nakładaniu kar na kierowników podmiotów leczniczych w sytuacjach innych niż stosowanie praktyk pseudomedycznych dlatego wnioskujemy o zmianę proponowanej treści nowego art. 69b na:

„Art. 69b. Rzecznik może nałożyć, w drodze decyzji, na kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego, karę pieniężną w wysokości do

Projekt zakłada, że przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 68, 69 i 69b, należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także możliwości finansowe podmiotu i uprzednie naruszenie przez niego przepisów ustawy. Waga nieprawidłowości ujęta jest w stopniu naruszenia przepisów ustawy. Z kolei wielkość podmiotu będzie oceniana na podstawie jego możliwości finansowych.

Uwaga niezasadna Uprawnienie do nakładania kar pieniężnych na kierującego przedsiębiorstwem, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy posiada obecnie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurencji.

Przepisy projektowanej ustawy przewidują przyznanie Rzecznikowi Praw Pacjenta analogicznego uprawnienia. Uprawnienie to będzie miało charakter fakultatywny a nie obligatoryjny. Przesłanką

Strona 4 z 148

dwudziestokrotności przeciętnego wynagrodzenia w uprawniającą Rzecznika do nałożenia tej kary będzie poprzednim kwartale, począwszy od pierwszego dnia wyłącznie umyślne zachowanie kierownika podmiotu miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego ogłoszenie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej art. 67zj ust. 2 polegające na dopuszczeniu do „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia naruszenia zakazu określonego w art. 59 ust. 2 lub art. 17 – 7 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu 67zj ust. 2 bądź do niewykonania działań niezbędnych Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba ta, w ramach do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa sprawowania swojej funkcji dopuściła przez swoje działanie pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź lub zaniechanie do naruszenia zakazu określonego w art. usunięcia skutków ich stosowania. Jeżeli 67zj ust. 2 bądź do niewykonania działań niezbędnych do zatem dopuszczenie do naruszenia prawa będzie zaniechania praktyki pseudomedycznej bądź usunięcia wynikać z nieumyślnego zachowania kierownika skutków ich stosowania.” podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, np. na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nałożenie kary pieniężnej nie będzie możliwe.

Wskazane rozwiązanie ma w szczególności ograniczyć przypadki obchodzenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów poprzez likwidację i utworzenie przez tego samego przedsiębiorcę nowego podmiotu wykonującego działalność leczniczą, na który jednak nie będzie można nałożyć kary pieniężnej za niewykonanie decyzji, gdyż z prawnego punktu widzenia sytuacja ta będzie wymagała przeprowadzenia całkowicie nowego postępowania administracyjnego.

Fundacja Onkologicznej Uwaga ogólna

6. Rakiety

Uwaga niezasadna Uregulowanie medycyny integracyjnej w systemie ochrony Uregulowanie statusu medycyny integracyjnej zdrowia w Polsce. pozostaje poza zakresem regulacji.

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 1

7. Rakiety

art. 1 pkt 1 – dodanie § 7 w art. 2.

Uwaga w części uwzględniona

Strona 5 z 148

Rozszerzenie zadań Rzecznika Praw Pacjenta o Dokonano zmian w przesłankach uznania praktyk postępowania dotyczące tzw. „praktyk pseudomedycznych” pseudomedycznych. Natomiast ustawa nie definiuje przy jednoczesnym posłużeniu się nieprecyzyjną i pojęcia "pseudomedycyny" a tworzy katalog nieweryfikowalną definicją tego pojęcia może prowadzić do zachowań, które za praktyki pseudomedyczne będą nieuprawnionej penalizacji praktyk zgodnych z aktualną uznawane. wiedzą naukową, ale nienależących do kanonu medycyny konwencjonalnej. Wnosimy o doprecyzowanie pojęcia „pseudomedycyny” lub jego usunięcie, dopóki nie zostanie opracowane w oparciu o standardy dowodów naukowych.

Uwaga niezasadna

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 2

8. Rakiety

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 3

9. Rakiety

W projektowanych przepisach zawarto odpowiednie gwarancje zarówno w zakresie ochrony danych osobowych, jak i informacji oraz danych dotyczących zdrowia pacjentów. Uwzględniono zakaz publikacji zawartych w uzasadnieniu informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów (w tym art. 1 pkt 2 – art. 47 ust. 1 pkt 1b i ust. 1b. również tych wynikających z rozporządzenia Zapis przewidujący publikację orzeczeń dotyczących Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia podmiotów objętych działaniami Rzecznika może prowadzić 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób do naruszenia prawa do prywatności i ochrony dóbr fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobistych. Wnosimy o ograniczenie takiej publikacji do osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zostało wydane przez danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO) niezawisły sąd i zawiera uzasadnienie. jak i ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781)). Tym samym Rzecznik Praw Pacjenta publikując decyzję uwzględniał będzie wszystkie wymogi ujęte w przepisach rozporządzenia RODO (w tym zakaz wynikający z art.

9) a także usuwał z treści decyzji dane, które nie powinny zostać udostępnione (zarówno dane dotyczące pacjentów jak i personelu medycznego). art. 1 pkt 3 – art. 52 ust. 2a.

Uwaga niezasadna

Strona 6 z 148

Projektowane przepisy przewidują dotkliwe kary za niewykonanie żądań Rzecznika, przy braku wyraźnego mechanizmu proporcjonalności i weryfikacji zasadności żądania. Wnosimy o doprecyzowanie warunków i kryteriów nakładania kar oraz możliwość odwołania się przed ich egzekucją.

art. 1 pkt 5 – art. 60.

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 5

10. Rakiety

Projekt dopuszcza możliwość zgłaszania naruszeń przez dowolną osobę, bez konieczności wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Taki zapis może skutkować nadużyciami i uruchamianiem postępowań o charakterze anonimowym i pozbawionym podstawy. Wnosimy o wprowadzenie minimalnych kryteriów wiarygodności zgłoszenia.

Jednocześnie decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej będzie mogła zostać poddana kontroli sądowo-administracyjnej.

Uwaga niezasadna Każdy będzie mógł zgłosić do Rzecznik Praw Pacjenta sygnał dotyczący stosowanych praktyk. Jego ocena pod kątem podjęcia postępowania będzie po stronie Rzecznika. Rzecznik nie będzie zobowiązany do wszczęcia postępowania w każdym przypadku.

Uwaga niezasadna Kwestionowane przepisy już obecnie obowiązują, projekt ustawy nie dokonuje żadnych zmian w Uprawnienie Rzecznika do nakazania usunięcia skutków stosunku do obecnego stanu prawnego, jeśli chodzi o działania bez jasno określonych przesłanek i procedur może zakres żądania Rzecznika Praw Pacjenta co do skutkować decyzjami nieadekwatnymi i trudnymi do obrony usunięcia skutków naruszeń - rozszerza jedynie to w razie sporu. Wnosimy o precyzyjne określenie warunków uprawnienie na sytuacje, w których podmiot leczniczy stosowania tego przepisu. zaniechał praktyk przed wydaniem decyzji administracyjnej. Propozycje w tym zakresie są natomiast jasne i proporcjonalne. art. 1 pkt 8 – art. 64 ust. 4a.

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 8

11. Rakiety

art. 1 pkt 9 – art. 64a.

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 9

12. Rakiety

Uwaga niezasadna

Zaproponowany przepis umożliwia wydawanie ostrzeżeń i Zbliżone uprawnienia posiada Prezes Urzędu Ochrony nakazów przez Rzecznika bez uprzedniego wyroku sądu. To Konkurencji i Konsumentów. Rozwiązania te są niebezpieczny precedens, który może prowadzić do proporcjonalne a przesłanki zastosowania wskazanych

Strona 7 z 148

naruszeń zasad domniemania niewinności, a w mechanizmów są określone w przepisach. Przepisy konsekwencji do napiętnowania podmiotów prowadzących przewidują sądową kontrolę wydanych rozstrzygnięć. legalną działalność. Upublicznianie danych osobowych lub wizerunku przed rozstrzygnięciem sądowym może skutkować trwałym naruszeniem reputacji, utratą zaufania społecznego i nieodwracalnymi konsekwencjami zawodowymi. art. 1 pkt 10 – Rozdział 13c (art. 67zj–67zm).

Projektowane przepisy budzą szczególne zaniepokojenie ze względu na nieprecyzyjne i nadmiernie szerokie sformułowania, które mogą prowadzić do nieuzasadnionej penalizacji legalnych i uznanych metod komplementarnego wspierania zdrowia, zwłaszcza w kontekście pacjentów onkologicznych. Należy zwrócić uwagę na:

1. Nieprecyzyjną definicję „pseudomedycyny”

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 10

13. Rakiety

W obecnym brzmieniu projekt eliminuje z przestrzeni działań wspierających zdrowie m.in. wykształconych i doświadczonych terapeutów medycyny chińskiej, naturopatów, zielarzy czy akupunkturzystów. Brak wyraźnego rozróżnienia między: medycyną alternatywną (stosowaną zamiast leczenia konwencjonalnego), a medycyną komplementarną i integracyjną (stosowaną obok leczenia konwencjonalnego, jako jego uzupełnienie) może prowadzić do nieuprawnionego zrównania legalnych działań opartych na dowodach naukowych z działaniami oszukańczymi.

Uwaga częściowo zasadna Projekt nie eliminuję z "przestrzeni działań wspierających" żadnych przedsiębiorców, celem regulacji jest ograniczenie sytuacji, w których przedsiębiorca oferujący dane usługi będzie im przypisywał nieistniejące właściwości terapeutyczne.

Decyzje Rzecznika Praw Pacjenta będą podlegały sądowej kontroli. Strona postępowania będzie mogła wnosić wnioski dowodowego. Rzecznik jako organ administracji publicznej w przypadku konieczności pozyskania wiadomości specjalnych będzie musiał takie wiadomości pozyskać od specjalistów.

Żaden akt prawny w systemie prawa nie zawiera definicji „aktualnej wiedzy medycznej”. Celem projektowanej regulacji nie było ustanowienie takiej definicji.

Zaproponowano nową definicję praktyk pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę Rekomendacja: dodanie wyłączenia w zakresie praktyk pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało integracyjnych: „Przepisów ust. 1 pkt 1–2 nie stosuje się do ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub metod należących do uznanych praktyk medycyny osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji komplementarnej i integracyjnej, o ile: wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby

Strona 8 z 148

a) są stosowane zgodnie z aktualnym stanem wiedzy właściwym dla danej dziedziny i nie prowadzą do zaniechania lub opóźnienia konwencjonalnej diagnostyki lub leczenia,

niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

b) są odpowiednio udokumentowane i stosowane za zgodą świadomego pacjenta.”

2. Brak kolegialności decyzji RPP Projekt przewiduje, że całość decyzji i postępowania pozostaje wyłącznie w gestii Rzecznika Praw Pacjenta, bez żadnego mechanizmu weryfikacji ani doradztwa. Prowadzi to do braku transparentności i znacznego ryzyka nadużyć.

Rekomendacja: utworzenie interdyscyplinarnego ciała doradczego przy Rzeczniku, składającego się z przedstawicieli medycyny konwencjonalnej, medycyny integracyjnej, organizacji pacjenckich oraz ekspertów z zakresu psychologii zdrowia i zdrowia publicznego. Ciało to powinno opiniować sporne przypadki i wydawać rekomendacje.

3. Brak definicji „aktualnej wiedzy medycznej” oraz arbitralność interpretacji Projekt nie zawiera definicji „aktualnej wiedzy medycznej” (np. art. 67zj ust. 1 pkt 3), co rodzi poważne ryzyko, że za obowiązującą uznana zostanie wyłącznie wiedza z zakresu medycyny konwencjonalnej, z pominięciem nowoczesnych, coraz lepiej udokumentowanych praktyk komplementarnych.

Rekomendacja: propozycja dodania definicji “aktualnej wiedzy medycznej”: „Przez aktualną wiedzę medyczną rozumie się wiedzę opartą na wynikach badań naukowych, praktyce klinicznej oraz uznanych standardach – zarówno w ramach medycyny konwencjonalnej, jak i komplementarnej,

Strona 9 z 148

o ile ich skuteczność została potwierdzona w sposób rzetelny.”

4. Ryzyko penalizacji wypowiedzi terapeutycznych Projekt w obecnej formie może prowadzić do odpowiedzialności osób, które działając w dobrej wierze i na podstawie dostępnych badań, informują pacjenta, że np. zioła mogą wspierać układ odpornościowy lub że akupunktura może łagodzić ból. Istnieje realne ryzyko, że każda informacja o „wspomaganiu leczenia” może zostać uznana za wprowadzającą w błąd, co zagraża nie tylko terapeutom, ale również psychologom, którzy formalnie nie wykonują zawodu medycznego, a wspierają pacjentów onkologicznych psychicznie i behawioralnie. art. 1 pkt 11 – art. 68 i 69.

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 11

14. Rakiety

Uwaga niezasadna

Projektowane przepisy przewidują bardzo wysokie sankcje Projekt zakłada, że przy ustalaniu wysokości kar finansowe, których wysokość nie uwzględnia: stopnia pieniężnych, o których mowa w art. 68, 69 i 69b, naruszenia (np. działania o charakterze nieumyślnym, należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz incydentalnym, w dobrej wierze) oraz rozmiaru i charakteru okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także podmiotu (np. mały, jednoosobowy gabinet terapeutyczny a możliwości finansowe podmiotu i uprzednie duża klinika są traktowane identycznie). naruszenie przez niego przepisów ustawy. W sprawach nakładania kar przez Rzecznika zastosowanie mają Brak gradacji kar oraz brak jasno określonych przesłanek i przepisy rozdziału IVa Kodeksu postępowania kryteriów ich wymierzania może prowadzić do arbitralności administracyjnego. Rzecznik, w drodze decyzji, i nadmiernej represyjności systemu. Dodatkowo, nadanie odstępuje od nałożenia administracyjnej kary rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga administracyjnej (bez oczekiwania na wynik postępowania naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała sądowego) stwarza ryzyko nadużyć, możliwe jest naruszania prawa (art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu doprowadzenie do upadku działalności osoby/osób, które postępowania administracyjnego). nie miały szansy się obronić.

Może to także sprzyjać nadużyciom w środowisku konkurencyjnym.

Strona 10 z 148

Rekomendacja: wprowadzenie progów kar zależnych od rodzaju i skali podmiotu, a także obowiązkowe uzasadnienie decyzji o rygorze natychmiastowej wykonalności, jak i przewidzenie odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach drobnych naruszeń, braku winy lub szybkiego usunięcia nieprawidłowości.

Uwaga niezasadna art. 1 pkt 12 – art. 69b.

Fundacja Onkologicznej art. 1 pkt 12

15. Rakiety

Uprawnienie do nakładania kar pieniężnych na Zgodnie z art. 69b, osobista odpowiedzialność finansowa kierującego przedsiębiorstwem, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład kierownika placówki sięga nawet 20-krotności przeciętnego organu zarządzającego przedsiębiorcy posiada obecnie wynagrodzenia miesięcznego. Kara ta jest rażąco Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurencji. nieproporcjonalna, zwłaszcza w kontekście możliwych Przepisy projektowanej ustawy przewidują przyznanie naruszeń o charakterze nieumyślnym lub administracyjnym, Rzecznikowi Praw Pacjenta analogicznego skali prowadzonej działalności (różne możliwości uprawnienia. Uprawnienie to będzie miało charakter fakultatywny a nie obligatoryjny. Przesłanką finansowe w zależności od rozmiaru podmiotu) czy uprawniającą Rzecznika do nałożenia tej kary będzie niewielkiego wpływu działań kierownika na faktyczne wyłącznie umyślne zachowanie kierownika podmiotu zdarzenie (np. gdy czynności wykonuje zatrudniony udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego personel). Tak wysoka kara, bez gradacji, może zniechęcać podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w do podejmowania funkcji kierowniczych w placówkach art. 67zj ust. 2 polegające na dopuszczeniu do oferujących legalne wsparcie pacjentom z wykorzystaniem naruszenia zakazu określonego w art. 59 ust. 2 lub art. metod integracyjnych lub komplementarnych, co 67zj ust. 2 bądź do niewykonania działań niezbędnych ostatecznie ograniczy dostęp pacjentów do wszechstronnej do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa opieki zdrowotnej. pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź usunięcia skutków ich stosowania. Jeżeli Rekomendacja: obniżenie górnej granicy kary dla osób fizycznych, wprowadzenie uznaniowości sądu administracyjnego lub organu nakładającego karę, ograniczenie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zagwarantowanie możliwości odwołania z efektem wstrzymującym.

zatem dopuszczenie do naruszenia prawa będzie wynikać z nieumyślnego zachowania kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, np. na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nałożenie kary pieniężnej nie będzie możliwe.

Strona 11 z 148

Uwaga niezasadna Projekt ustawy przewiduje możliwość nakazania przez Rzecznika Praw Pacjenta publikacji decyzji w całości Przepis ten przewiduje możliwość nakazania publikacji lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest decyzji Rzecznika Praw Pacjenta w określonej w niej formie prawomocna, w określonej w niej formie i miejscu, na i miejscu, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń koszt podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych zdrowotnych. Takie rozwiązanie może prowadzić do (art. 64 ust. 4a). Ma on na celu upowszechnianie znaczących kosztów po stronie podmiotów leczniczych, w wiedzy na temat ochrony zbiorowych praw pacjenta i szczególności jeśli nakazana byłaby np. publikacja w prasie tym samym prewencji naruszeń. Przy wyborze formy i czy telewizji (czego projekt nie wyklucza). Należy pamiętać, miejsca publikacji Rzecznik będzie obowiązany wziąć że działalność lecznicza finansowana jest przede wszystkim pod uwagę stopień i okoliczności naruszenia przepisów ze środków publicznych, głównie w ramach kontraktów z ustawy, w tym zasięg terytorialny tych naruszeń, a NFZ, i środki te powinny być przeznaczane bezpośrednio na także w szczególności koszt publikacji. Uwzględnione cele lecznicze. Nakładanie dodatkowych obowiązków zostaną zatem również możliwości finansowe finansowych, niezwiązanych bezpośrednio z leczeniem, de podmiotu, na który taki nakaz ma zostać nałożony. facto oznacza ograniczenie środków finansowych Ustalenie formy i miejsca nie będzie mogło wpływać przeznaczonych na zapewnienie dostępności świadczeń na ograniczenie środków finansowych przeznaczonych zdrowotnych dla pacjentów i może pogorszyć jakość na zapewnienie dostępności do świadczeń udzielanych świadczeń. W wielu wypadkach byłaby to w zdrowotnych. Co istotne nakaz publikacji będzie mógł istocie publikacja na koszt pacjentów. Zasadne jest zostać uwzględniony jedynie w decyzji usunięcie tego przepisu w całości. administracyjnej, od której będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji zapewniona zostanie sądowa kontrola wydanego

Art. 64 ust. 4a – postulat usunięcia przepisu.

16. Konfederacja Lewiatan

art. 1 pkt 9 lit d

Strona 12 z 148

nakazu publikacji decyzji, w tym spełnienia ustawowych przesłanek w zakresie wyboru formy i miejsca tej publikacji.

Uwaga niezasadna Instytucja tzw. „ostrzeżenia publicznego” (art. 64a ust.

1) będzie mogła zostać zastosowana jedynie w sytuacji, kiedy wystąpi uzasadnione podejrzenie, że Zastrzeżenia budzi możliwość publicznego ostrzeżenia podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przez Rzecznika wobec każdego podmiotu w toku dopuszcza się praktyki, która może zagrażać życiu lub postępowania. W przypadku podmiotów wykonujących zdrowiu pacjentów lub spowodować inne niekorzystne działalność leczniczą, publikacja ostrzeżeń przed wydaniem skutki dla pacjentów. Wówczas Rzecznik Praw prawomocnej decyzji, może prowadzić do poważnych szkód Pacjenta będzie podawał do publicznej wiadomości, w wizerunkowych i utraty zaufania pacjentów, co tym na stronie internetowej urzędu go obsługującego, bezpośrednio odbija się na ich bezpieczeństwie – pacjenci zgromadzone w toku postępowania informacje o tej mogą rezygnować z leczenia w danym ośrodku. Dodatkowo praktyce oraz jej prawdopodobnych skutkach. Zatem w przypadku niepotwierdzenia się zarzutów, istnieje realna nie każda praktyka będzie mogła stanowić przedmiot podstawa do dochodzenia przez podmiot roszczeń „ostrzeżenia publicznego”. Rzecznik będzie musiał odszkodowawczych, co naraża Skarb Państwa na wykazać, że dana praktyka zagraża życiu lub zdrowiu odpowiedzialność. Proponujemy, aby przepis ten miał pacjentów lub spowoduje inne niekorzystne skutki dla zastosowanie wyłącznie do podmiotów oferujących tzw. pacjentów. Rozstrzygnięcie w przedmiocie podania do praktyki pseudomedyczne. publicznej wiadomości informacji będzie następowało w drodze postanowienia. Na postanowienie to stronie służyć będzie skarga do sądu administracyjnego.

Art. 64a ust. 1 – wskazane jest zawężenie zastosowania tego przepisu wyłącznie do praktyk pseudomedycznych.

17. Konfederacja Lewiatan

art. 1 pkt 10

Art. 64a ust. 3 – postulat bezwzględnego usunięcia.

18. Konfederacja Lewiatan

art. 1 pkt 10

Uwaga niezasadna Celem wprowadzenia procedury wydawania decyzji tymczasowej jest zbiorowa ochrona zdrowia lub życia pacjentów w okresie prowadzenia przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowania końcowego. Możliwość szybkiej reakcji Rzecznika Praw Pacjenta na praktyki naruszające zbiorowe prawa pacjentów, których dalsze stosowanie może spowodować zagrożenie ich życia lub zdrowia jest w tym zakresie kluczowa. Jej

Strona 13 z 148

19. Konfederacja Lewiatan

art. 1 pkt 10

byłaby kontrola następcza prowadzona przez sądy. Do czasu rozstrzygnięcia sądowego podmiot musiałby natomiast działać zgodnie ze wskazaniami rzecznika, co nie znajduje żadnej podstawy systemowej. W praktyce oznacza to możliwość ingerencji w działalność podmiotu jedynie na podstawie decyzji administracyjnej, której legalność będzie weryfikowana dopiero po czasie. Stwarza to poważne ryzyko nadużyć i chaosu prawnego, zwłaszcza jeśli postępowania sądowe wykażą, że Rzecznik nie miał racji.

Przepis ten powinien zostać usunięty w całości lub konieczne jest jego ograniczenie wyłącznie do praktyk pseudomedycznych lub działań prowadzonych przez podmioty nie będące zarejestrowanymi podmiotami wykonującymi działalność leczniczą.

zastosowanie pozwala bowiem na uniknięcie nieodwracalnych bądź trudnych do usunięcia skutków stosowania tych praktyk. Decyzja tymczasowa będzie wydawana na okres nie dłuższy niż do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Będzie to mechanizm stosowany w wyjątkowych sytuacjach a nie w każdej sprawie. Stosowanie przepisów art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego do instytucji „decyzji tymczasowej” znacznie uniemożliwiałoby osiągnięcie celu jakim jest szybka reakcja Rzecznika na zachowanie podmiotu, który dopuścił się stosowania tych praktyk. Odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony nie oznacza całkowitej arbitralności działania organu administracji publicznej jakim jest Rzecznik Praw Pacjenta. Inne zasady postępowania administracyjnego jak np. zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), będzie w dalszym ciągu miała zastosowanie do postępowań prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta.

Zapewniona będzie również sądowa kontrola decyzji tymczasowych.

Art. 64a ust. 4 – postulat usunięcia z uwagi na brak zgodności z zasadami prawa administracyjnego.

Jw.

Przepis ten dopuszcza możliwość wydania przez Rzecznika decyzji bez wszczęcia postępowania i bez wysłuchania strony. Jest to rażące naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 KPA) oraz

Strona 14 z 148

zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony.

Dopuszczenie takiej formy działania oznacza całkowitą arbitralność działania organu administracji publicznej, co przeczy konstytucyjnym standardom ochrony praw jednostki. Przepis ten powinien zostać wykreślony.

Uwaga uwzględniona na etapie uzgodnień

20. Konfederacja Lewiatan

art. 1 pkt 11

W projekcie ustawy uwzględniono postulat doprecyzowania definicji praktyk pseudomedycznych.

Art. 67zj ust. 1 – postulat doprecyzowania definicji praktyk W art. 67zj ust. 1 pkt 1 projektu zaproponowano pseudomedycznych. uregulowanie, że „przez praktykę pseudomedyczną rozumie się udzielanie świadczeń zdrowotnych przez W obecnym brzmieniu definicja jest zbyt szeroka i osobę niewykonującą zawodu medycznego”. Taka nieprecyzyjna, co może prowadzić do niezamierzonych i propozycja została wprowadzona w wyniku uwag absurdalnych skutków. Zawarta w projekcie definicja „podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, zgłoszonych przez Rządowe Centrum Legislacji oraz Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Literalne przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego” prowadziłaby do tego, brzmienie tej części definicji praktyk pseudomedycznych przed zmianą zakładającą jej opis że za praktykę pseudomedyczną należałoby uznać np.: jako „podejmowanie działań służących zachowaniu, • udzielanie pierwszej pomocy przez osobę postronną, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego”, może dać • wykonanie zastrzyku przez członka rodziny pacjenta, podstawę do wnioskowania, że każde działanie osoby niewykonującej zawodu medycznego i podejmującej • opiekę sprawowaną przez osoby bliskie. się działań zmierzających np. do ratowania drugiego Należy doprecyzować definicję lub wprowadzić jakąś człowieka, może być uznane za praktykę dodatkową przesłankę np. działanie w celu uzyskania pseudomedyczną. korzyści majątkowej lub systematyczne oferowanie takich W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby usług – tylko takie działania wydają się stanowić realne uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną zagrożenie wymagające regulacji. będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby

Strona 15 z 148

niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

21. Konfederacja Lewiatan

art. 1 pkt 12

Uwaga niezasadna

Art. 68 ust. 1 – sprzeciw wobec podniesienia maksymalnej Wysokość maksymalnych kar pieniężnych nakładanych wysokości kar. przez Rzecznika Praw Pacjenta nie była zmieniana od Zwiększenie górnej granicy kary do 1 000 000 zł jest 2009 r., tj. od dnia wejście w życie ustawy o prawach nieuzasadnione. Podobnie jak w pkt 1, środki te pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Od 2009 r. pochodziłyby z kontraktów przeznaczonych na leczenie. nastąpił znaczny spadek wartości nabywczej pieniądza Dodatkowo, z dostępnych informacji wynika, że Rzecznik w wyniku wieloletniej skumulowanej inflacji. Należy nie korzystał z możliwości nakładania kar w maksymalnej przy tym zauważyć, że zjawisko inflacji w wysokości. Nie ma więc racjonalnego uzasadnienia dla Rzeczypospolitej Polskiej nadal występuje. Dlatego też podwyższania sankcji, skoro istniejące mechanizmy nie są wysokość maksymalnej kary pieniężnej, jaką Rzecznik wykorzystywane w pełni.

Praw Pacjenta może nałożyć wymaga waloryzacji i podniesienia jej poziomu.

Uwaga niezasadna Projekt ustawy przewiduje możliwość nałożenia przez Rzecznika Praw Pacjenta kary pieniężnej już w decyzji o uznaniu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów (a więc za samo naruszenie zakazu Dotychczas kara była nakładana w przypadku braku wykonania decyzji Rzecznika. Projekt przewiduje, że kara stosowania tych praktyk). Nie będzie to jednak obowiązek a uprawnienie Rzecznika. Ocena zasadności może być nałożona już za samo naruszenie, nawet jeśli nałożenia kary pieniężnej będzie uwzględniała zasadę podmiot po wydaniu decyzji zastosuje się do niej i proporcjonalności. Nadto zastosowanie znajdzie wprowadzi w życie zmiany wskazane przez rzecznika. To rozwiązanie narusza zasadę proporcjonalności i prowadzi do przepis art. 189f ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umożliwiając Rzecznikowi sankcjonowania podmiotów za działania, które mogły odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary wynikać z niejasnych przepisów. Często dopiero pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, w rozstrzygnięcia Rzecznika doprecyzowują obowiązki prawne – nakładanie kary ex post za niejasność prawa jest szczególności jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. sprzeczne z zasadą pewności prawa.

Ponownie należy wskazać, że analogicznym uprawnieniem dysponuje już Prezes UOKiK. Wskazane rozwiązanie ma mieć charakter sankcyjny, niemniej

Art. 68 ust. 1 – sprzeciw wobec zmiany przesłanki do nałożenia kary.

22. Konfederacja Lewiatan

art. 1 pkt 12

Strona 16 z 148

jednak przede wszystkim prewencyjny, i przeciwdziałać między innymi rażącym przypadkom, w których podmiot leczniczy na chwilę przed wydaniem decyzji uznającej stosowanie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów zaniecha praktyki i brak będzie podstawy do zobowiązania go do czegokolwiek lub stosując od lat taką praktykę po otrzymaniu takiej decyzji po prostu jej zaniecha, nie ponosząc z tego tytułu żadnej odpowiedzialności.

Uwaga niezasadna

Art. 69b – sprzeciw wobec kar nakładanych na osoby zarządzające.

Nałożenie osobistych kar na członków zarządu podmiotów leczniczych (do 20-krotności przeciętnego wynagrodzenia) jest nieproporcjonalne i niesprawiedliwe. Wiele naruszeń wynika nie z zaniedbań kadry zarządzającej, ale z: • niedoborów kadrowych,

23. Konfederacja Lewiatan

art. 1 pkt 13

• braku wystarczających środków finansowych, • przeciążenia systemu.

Takie przepisy mogą zniechęcać osoby do podejmowania się funkcji kierowniczych w ochronie zdrowia, co pogłębi problemy systemowe. Ponadto, nie doprecyzowano, w jaki sposób kara ma być nakładana w przypadku zarządu wieloosobowego – czy odpowiedzialność będzie solidarna, czy indywidualna. W tym kształcie przepis ten jest nie do przyjęcia.

Uprawnienie do nakładania kar pieniężnych na kierującego przedsiębiorstwem, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy posiada obecnie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurencji.

Przepisy projektowanej ustawy przewidują przyznanie Rzecznikowi Praw Pacjenta analogicznego uprawnienia. Uprawnienie to będzie miało charakter fakultatywny a nie obligatoryjny. Przesłanką uprawniającą Rzecznika do nałożenia tej kary będzie wyłącznie umyślne zachowanie kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2 polegające na dopuszczeniu do naruszenia zakazu określonego w art. 59 ust. 2 lub art. 67zj ust. 2 bądź do niewykonania działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź usunięcia skutków ich stosowania. Jeżeli zatem dopuszczenie do naruszenia prawa będzie wynikać z nieumyślnego zachowania kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, np. na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych

Strona 17 z 148

okolicznościach, nałożenie kary pieniężnej nie będzie możliwe. Wskazane rozwiązanie ma w szczególności ograniczyć przypadki obchodzenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów poprzez likwidację i utworzenie przez tego samego przedsiębiorcę nowego podmiotu wykonującego działalność leczniczą, na który jednak nie będzie można nałożyć kary pieniężnej za niewykonanie decyzji, gdyż z prawnego punktu widzenia sytuacja ta będzie wymagała przeprowadzenia całkowicie nowego postępowania administracyjnego.

Wniosek o zniesienie zakazu reklamy działalności leczniczej

Uwaga niezasadna

W świetle planowanych zmian legislacyjnych oraz Uwaga dotycząca zniesienia zakazu reklamy kontekstu walki z praktykami pseudomedycznymi, zasadne i działalności leczniczej wykracza poza przedmiot konieczne jest zniesienie obecnie obowiązującego zakazu regulacji objęty projektem ustawy. Propozycja ta nie reklamy działalności leczniczej, uregulowanego przede została również uwzględniona w wykazie prac wszystkim w art. 14 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej legislacyjnych rządu w ramach procedowanego oraz w innych przepisach. projektu.

24. Konfederacja Lewiatan

Uwaga ogólna

Zakaz ten, zamiast chronić pacjentów, przyczynia się pośrednio do rozwoju praktyk pseudomedycznych, które obecnie mają niemal nieograniczoną swobodę w zakresie promocji. Z kolei legalnie działające podmioty lecznicze, stosujące się do zakazu reklamy, są pozbawione możliwości prowadzenia rzetelnej i skutecznej komunikacji do pacjentów.

W efekcie, pacjenci częściej trafiają na atrakcyjnie przedstawiane treści o charakterze pseudomedycznym, zamiast mieć dostęp do profesjonalnej, sprawdzonej informacji medycznej, pochodzącej od podmiotów regulowanych i kontrolowanych przez państwo. W tym kontekście uchylenie zakazu reklamy należy traktować nie tylko jako kwestię dostosowania prawa polskiego do

Strona 18 z 148

standardów UE, lecz jako element systemowej ochrony zdrowia publicznego.

Ponadto należy podkreślić, że • Trybunał Sprawiedliwości UE (sprawa C-339/15 Luc Vanderborght) wskazuje, że całkowite zakazanie reklamy narusza unijny porządek prawny. W wyroku, który zapadł w 2017 roku, wskazano (Komunikat Prasowy nr 45/17 Luksemburg, 4 maja 2017 r):

„W ogłoszonym dzisiaj wyroku Trybunał stwierdził, że dyrektywa o handlu elektronicznym stoi na przeszkodzie przepisom, które, jak w przypadku przepisów belgijskich, zakazują wszelkiej formy informacji handlowej drogą elektroniczną przeznaczonej do promowania leczenia ust i zębów, w tym również poprzez stronę internetową utworzoną przez lekarza dentystę”.

Strona 19 z 148

dokumentacją rejestracyjną oraz przepisami. Trudno zatem logicznie uzasadnić sytuację, w której reklama produktu leczniczego, będącego jedynie jednym z elementów terapii, jest legalna, natomiast informowanie o samej terapii, świadczonej przez podmiot wykonujący działalność leczniczą – już nie. Tymczasem działalność lecznicza, objęta rejestracją, nadzorem i wymogami kwalifikacyjnymi, pozostaje całkowicie wyłączona z legalnej komunikacji marketingowej, co jest regulacyjnym paradoksem. Brakuje zatem spójności i racjonalności w systemie prawnym, który umożliwia promocję leków czy wyrobów, a jednocześnie zabrania lekarzowi informowania pacjenta o stosowanej terapii. Zakaz reklamy usług świadczonych przez wykwalifikowanych specjalistów nie tylko jest niesprawiedliwy, ale pozbawia możliwości dotarcia do pacjenta z informacjami niezbędnymi do podjęcia świadomej decyzji zdrowotnej. • Zamiast wprowadzania generalnego i sztywnego zakazu reklamy, ustawodawca powinien zastosować bardziej precyzyjne i racjonalne podejście, polegające na zakazie reklam wprowadzających w błąd lub dotyczących świadczeń bez potwierdzonej skuteczności medycznej.

Takie rozwiązanie jest znacznie bardziej proporcjonalne i zgodne z zasadą minimalnej ingerencji w wolność prowadzenia działalności gospodarczej, a zarazem skutecznie chroni pacjentów. Pozwala ono eliminować komunikaty nieuczciwe, fałszywe lub potencjalnie niebezpieczne, jednocześnie nie ograniczając dostępu do informacji o świadczeniach legalnych, kontrolowanych i zgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Obecna regulacja traktuje wszystkie komunikaty w jednakowy sposób – bez względu na ich treść, rzetelność, kontekst i intencję – co jest nie tylko nadmierne, ale także nieskuteczne w praktyce.

Wprowadzenie zakazu opartego na kryterium jakości treści,

Strona 20 z 148

a nie jej samej obecności w przestrzeni publicznej, sprzyja transparentności, uczciwej konkurencji i świadomemu wyborowi pacjenta. Dodatkowo takie rozwiązanie daje podstawę do skutecznej walki z dezinformacją medyczną, która często wykorzystuje luki w obecnych regulacjach. • Aktualnie obowiązujące zapisy wprowadzające zakazy są niejednolicie stosowane i niejednoznaczne interpretacyjnie, co prowadzi do niepewności prawnej dla podmiotów leczniczych. • Nowy Kodeks Etyki Lekarskiej (od 01.01.2025) nie zawiera zakazu reklamy — nie ma więc podstaw, aby takie ograniczenia funkcjonowały nadal w prawie powszechnie obowiązującym. • Szczególnie problematyczny i nielogiczny jest zakaz reklamy w odniesieniu do świadczeń zdrowotnych realizowanych z użyciem wyrobów medycznych. Sytuacja ta jest tym bardziej istotna w kontekście dynamicznego rozwoju nowych technologii medycznych – podmioty boją się komunikować o przewagach danej metody, jej skuteczności, bezpieczeństwie czy komforcie dla pacjenta, obawiając się naruszenia zakazu reklamy. W rezultacie pacjenci nie mają pełnego dostępu do informacji, mimo że są to świadczenia legalne, bezpieczne i zgodne z aktualną wiedzą medyczną. Jeśli celem ustawodawcy jest świadoma i odpowiedzialna Konsultant Wojewódzki w dziedzinie

25. Immunologii Klinicznej Uwaga ogólna dla województwa śląskiego

Uwaga niezasadna Oprócz wprowadzenia zmian w ustawie należałoby propagować dodatkowo kampanie społeczne, które Uwaga wykracza poza przedmiot regulacji objęty promowałyby działania prozdrowotne a piętnowałyby projektem ustawy. praktyki pseudomedyczne (np. zakaz reklam suplementów).

Strona 21 z 148

Uwaga uwzględniona na etapie uzgodnień

Konsultant Wojewódzki w dziedzinie Laboratoryjnej Genetyki art. 1 pkt 11

26. Medycznej dla województwa wielkopolskiego

Konsultant Wojewódzki w dziedzinie Uwaga ogólna 27.

Laboratoryjnej Genetyki Medycznej

W projekcie ustawy uwzględniono postulat doprecyzowania definicji praktyk pseudomedycznych.

W art. 67zj ust. 1 pkt 1 projektu zaproponowano Zapis art. 67zj. ust.1.pkt.1) powinien brzmieć: Przez uregulowanie, że „przez praktykę pseudomedyczną praktykę pseudomedyczną rozumie się: podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub rozumie się udzielanie świadczeń zdrowotnych przez poprawie zdrowia przez osobę, która nie ma uprawnień do osobę niewykonującą zawodu medycznego”. Taka wykonywania zawodu medycznego lub przez osobę inną niż propozycja została wprowadzona w wyniku uwag osoba wykonująca zawód medyczny, zgodnie z art. 2 ust. 1 zgłoszonych przez Rządowe Centrum Legislacji oraz Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Literalne pkt 2 oraz art. 17 ust. 1 pkt.3 ustawy z dnia 15 kwietnia brzmienie tej części definicji praktyk 2011 r. o działalności leczniczej, jak również przez osoby pseudomedycznych przed zmianą zakładającą jej opis uprawnione do wykonywania zawodu medycznego, ale nie jako „podejmowanie działań służących zachowaniu, posiadające uprawnień do świadczeń medycznych, które ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez należą do kompetencji innego zawodu medycznego. osobę niewykonującą zawodu medycznego”, może dać Praktyki pseudomedyczne zazwyczaj podejmowane są podstawę do wnioskowania, że każde działanie osoby przez osoby nieuprawnione do wykonywania zawodu niewykonującej zawodu medycznego i podejmującej medycznego. Zatem stwierdzenie „osoba niewykonująca się działań zmierzających np. do ratowania drugiego zawodu medycznego” jest błędnym zapisem. człowieka, może być uznane za praktykę pseudomedyczną.

W definicji należałoby także uwzględnić działania podejmowane przez osoby uprawnione do wykonywania W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby zawodu medycznego, ale nie posiadające uprawnień do uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną świadczeń medycznych, które należą do kompetencji będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu innego zawodu medycznego. osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

Usunięcie zapisu: „metody diagnostycznej lub leczniczej” i Uwaga niezasadna pozostawienie: metody, w przypadku której jest Przepisy prawa posługują się już pojęciem „metody sugerowane lub deklarowane, że posiada właściwości diagnostycznej lub leczniczej” (m.in. art. 9 ust. 2 świadczenia zdrowotnego, niezgodnej z aktualną wiedzą medyczną, zagrażającej życiu lub zdrowiu, w szczególności ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Strona 22 z 148

województwa wielkopolskiego

przez podawanie nieprawdziwych informacji dotyczących Zastosowana metoda diagnostyczna lub lecznicza zastosowania danej metody jako skutecznej i bezpiecznej w może nie odpowiadać aktualnej wiedzy medycznej. diagnozowaniu lub leczeniu.

Metody diagnostyczne lub lecznicze są świadczeniami zdrowotnymi, zgodnymi z aktualną wiedzą medyczną, natomiast nadużyciem jest stosowanie tego nazewnictwa w kontekście usługi niezgodnej z aktualną wiedzą medyczną, zagrażającą życiu lub zdrowiu pacjenta, w szczególności przez podawanie nieprawdziwych informacji dotyczących zastosowania danej metody.

Uwaga częściowo zasadna Po uzgodnieniach art. 67zj ust. 3 został wykreślony z projektu.

Konsultant Wojewódzki w dziedzinie Laboratoryjnej Genetyki art. 1 pkt 11

28. Medycznej dla województwa wielkopolskiego

29. Wojewoda Małopolski

Uwaga ogólna

Przepisy dotyczące praktyk pseudomedycznych oraz zakazu ich stosowania nie będą dotyczyć działań podejmowanych jako legalne na podstawie obecnie Wykreślenie punktu 3) w art. 67zj. ust.3. obowiązujących przepisów prawa. Przykładem tego W zapisach ustawy powinien znajdować się dokładny zapis typu działań jest prowadzenie badania klinicznego czy eksperymentu medycznego. Innym przykładem jest

– jakie inne działania medyczne będą wyłączone i na udzielenie pomocy osobie znajdującej się w położeniu podstawie jakich przepisów prawa. grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez osoby niewykonujące zawodu medycznego (pierwsza pomoc przedmedyczna). Przepisy te będą przepisami szczególnymi wobec przepisów ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w projektowanym zakresie.

Zważywszy na realizowane przez wojewodę zadanie związane z prowadzeniem rejestru ośrodków i organizatorów turnusów rehabilitacyjnych dla osób niepełnosprawnych (zadanie realizowane na podstawie art.

Uwaga niezasadna

Strona 23 z 148

10d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji Regulacja dotycząca udzielania świadczeń zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób zdrowotnych w trakcie turnusów rehabilitacyjnych niepełnosprawnych) oraz kontrolą ww. ośrodków i pozostaje poza zakresem niniejszego projektu. organizatorów (zadanie realizowane na podstawie § 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych), należy zwrócić uwagę na problem dotyczący wskazanej grupy podmiotów, w świetle ww. regulacji.

Stosownie do treści art. 10c ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, turnusy mogą być organizowane:

1) przez osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które prowadzą co najmniej przez 2 lata działalność na rzecz osób niepełnosprawnych i uzyskały wpis do rejestru organizatorów prowadzonego przez wojewodę, zwane dalej ,,organizatorem turnusów'';

2) wyłącznie w ośrodkach, które uzyskały wpis do rejestru ośrodków prowadzonego przez wojewodę – z wyłączeniem turnusów organizowanych w formie, o której mowa w ust. 5 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 3.

Zgodnie z art. 10c ust. 4 ww. ustawy, ośrodki, w których organizowane są turnusy, zapewniają osobom niepełnosprawnym odpowiednie warunki pobytu, dostosowane do rodzaju i stopnia niepełnosprawności uczestników turnusu oraz bazę do prowadzenia rehabilitacji i realizacji określonego programu turnusu. Jednocześnie, zgodnie z art. 10c ust. 7 pkt 1 ustawy, organizator turnusów jest obowiązany do zabezpieczenia turnusu od strony organizacyjnej, technicznej i kadrowej w sposób gwarantujący osobom niepełnosprawnym bezpieczne

Strona 24 z 148

warunki uczestnictwa w turnusie. W rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, określono m. in. warunki, jakie powinni spełniać organizatorzy turnusów i ośrodki, w których odbywają się turnusy. Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 2 lit. b i c ww. rozporządzenia, organizator powinien zapewnić kadrę gwarantującą prawidłową realizację programów turnusów, w skład której wchodzą w szczególności: pielęgniarka i specjalista do spraw rehabilitacji. Dodatkowo, zgodnie z § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia organizator powinien zapewnić osobom niepełnosprawnym stałą opiekę pielęgniarską i umożliwić korzystanie z opieki lekarskiej podczas turnusów, a także zapewnić badanie lekarskie na początku turnusów i w razie potrzeby także na końcu tych turnusów w przypadku turnusów, których program przewiduje także zabiegi fizjoterapeutyczne (§ 12 ust. 6 ww. rozporządzenia).

W odniesieniu do ośrodków, w których odbywają się turnusy, w § 15 ust. 1 pkt 2 lit. B ww. rozporządzenia, wskazano, że ośrodek powinien posiadać zaplecze do realizacji programów turnusów oraz aktywnych form rehabilitacji, w tym prowadzenia zajęć mających na celu poprawę psychofizycznej sprawności uczestników turnusów i zajęć wypoczynkowych oraz zaplecze do przeprowadzenia zabiegów fizjoterapeutycznych w przypadku turnusów z programem zawierającym takie zabiegi oraz innych zajęć wynikających z programu turnusu. Dodatkowo w § 15 ust. 1 pkt 2 lit. e ww. rozporządzenia, wskazano na konieczność posiadania przez ośrodek gabinetu lekarskiego lub zabiegowego wyposażonego w umywalkę z bieżącą wodą, leżankę lekarską, wagę lekarską, aparat do mierzenia ciśnienia oraz podstawowy zestaw do udzielania pierwszej pomocy. Przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz

Strona 25 z 148

rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, nie uzależniają wpisu do rejestru ośrodków i organizatorów turnusów rehabilitacyjnych od posiadania przez wnioskodawców statusu podmiotu leczniczego, w myśl ustawy o działalności leczniczej.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na fakt, że w trakcie trwania turnusów rehabilitacyjnych istotną rolę odgrywa kadra medyczna (lekarz, pielęgniarka, fizjoterapeuta), której zapewnienie jest obowiązkiem organizatora turnusu rehabilitacyjnego. W konsekwencji, w trakcie turnusu rehabilitacyjnego udzielane są świadczenia zdrowotne, w myśl ustawy o działalności leczniczej oraz wytwarzana jest dokumentacja medyczna. Dodatkowo w przypadku ośrodków, w których odbywają się turnusy, mamy do czynienia z pomieszczeniami, w których udzielane są świadczenia zdrowotne (zaplecze do przeprowadzania zabiegów fizjoterapeutycznych, gabinet lekarski lub zabiegowy).

Jak wynika z analizy informacji zawartych w Centralnej bazie danych ośrodków i organizatorów turnusów rehabilitacyjnych, znaczna część ośrodków i organizatorów turnusów rehabilitacyjnych, to jednostki, które nie posiadają statusu podmiotu leczniczego – wśród ośrodków, w których odbywają się turnusy, znajdują się m. in. pensjonaty, hotele, ośrodki wczasowe itd. W konsekwencji organizator, który nie posiada statusu podmiotu leczniczego, w celu wywiązania się z obowiązku określonego w § 12 rozporządzenia w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, zatrudni na umowę o pracę lub zawrze umowę cywilnoprawną z lekarzem, pielęgniarką, fizjoterapeutą, który to personel medyczny będzie udzielał świadczeń zdrowotnych uczestnikom turnusu rehabilitacyjnego.

Strona 26 z 148

Dodatkowo, w przypadku ośrodków, w których obywają się turnusy, przepisy ww. rozporządzenia wskazują na konieczność posiadania zaplecza do przeprowadzania zabiegów fizjoterapeutycznych, gabinetu lekarskiego lub zabiegowego, nie określając jednocześnie wymogów w tym zakresie lub regulując je w sposób odmienny – w przypadku wyposażenia gabinetu lekarskiego/zabiegowego - niż przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Jak wskazano w art. 10c ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, turnus oznacza zorganizowaną formę aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami wypoczynku, której celem jest ogólna poprawa psychofizycznej sprawności oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi przez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu.

Niemniej jednak, w sytuacji gdy w trakcie turnusu rehabilitacyjnego, realizowanego przez organizatora i ośrodek, którzy nie posiadają statusu podmiotu leczniczego, ma miejsce udzielanie świadczeń zdrowotnych jego uczestnikom, to na gruncie ww. projektu ustawy wyczerpuje przesłanki do uznania takiej działalności za praktyki pseudomedyczne.

Przyjmując takie stanowisko, zasadnym byłoby przyjęcie, że organizatorem i ośrodkiem, w którym obywają się turnusy, może być wyłącznie jednostka posiadająca status podmiotu leczniczego, pomimo, że przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia MinistraPracy i

Strona 27 z 148

Polityki Społecznej w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, nie zawierają takiego ograniczenia.

W konsekwencji niezbędna jest nowelizacja ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych w ww. zakresie, która w sposób jednoznaczny ureguluje kwestie związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w trakcie turnusów rehabilitacyjnych.

30. Wojewoda Małopolski

art. 1 pkt 11

W związku z pojawiającymi się problemami dotyczącymi Uwaga niezasadna udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmioty, które na Prowadzenie działalności leczniczej po wykreśleniu z mocy stosownych decyzji uzyskały zakaz wykonywania rejestru podmiotów wykonujących tą działalność działalności leczniczej i zostały wykreślone z rejestru będzie równoznaczne z wykonywaniem działalności podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz leczniczej bez uzyskaniu wpisu. brakiem możliwości prawnych tychże organów do wyciagnięcia konsekwencji łamiących ten zakaz zasadnym wydaje się, aby także takie podmioty zostały uwzględnione w zapisach projektu ww. ustawy. Na chwilę obecną jedynym rozwiązaniem jest zgłoszenie takiej sytuacji do organu ścigania tj. Policji.

Z uwagi na powyższe proponuje się wprowadzić następujący zapis w art. 67zj. ust. 1 pkt 4) wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskania wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej lub wykonywanie działalności leczniczej pomimo uzyskania zakazu wykonywania działalności leczniczej i wykreśleniu z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą wydanego przez właściwy organ.

31. Wojewoda Małopolski

Uwaga ogólna

Zasadnym wydaje się zwrócenie uwagi na udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby, które uzyskały status

Uwaga niezasadna

Strona 28 z 148

osób medycznych na mocy ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 Regulacja dotycząca wytwarzania dokumentacji r. o niektórych zawodach medycznych, w kontekście medycznej przez osoby wykonujące zawód medyczny dokumentowania udzielanych przez te osoby świadczeń pozostaje poza zakresem niniejszego projektu. opieki zdrowotnej. Wątpliwości bowiem budzi fakt, braku w treści przedmiotowej ustawy przepisów odnoszących się do dokumentowania udzielanych przez taką osobę świadczeń, w szczególności w przypadku wykonywania zawodu przez przedsiębiorcę niebędącego podmiotem leczniczym.

Aktualnie w ustawie widnieje zapis cyt.: „Osoba wykonująca zawód medyczny ma prawo wglądu do dokumentacji medycznej pacjenta w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie świadczeń opieki zdrowotnej.” W związku z powyższym zasadnym wydaje się uregulowanie kwestii wytwarzania dokumentacji medycznej przez takie osoby, w szczególności w kontekście odpowiedzialności w zakresie ewentualnych roszczeń ze strony pacjentów.

Dane gromadzone w SI Centrów Powiadamiania Ratunkowego zawierają informacje o wysokim stopniu wrażliwości, w tym dane osobowe osób zgłaszających lub innych osób (np. świadków, poszkodowanych), informacje o stanie zdrowia itp., które podlegają szczególnej ochronie na mocy przepisów o ochronie danych osobowych (RODO), ustaw szczególnych oraz Konstytucji RP.

32. Wojewoda Małopolski

Uwaga ogólna

Rzecznik Praw Pacjenta, mimo że pełni istotną funkcję w systemie ochrony praw osób korzystających ze świadczeń zdrowotnych, nie posiada ustawowych kompetencji do prowadzenia czynności, które uzasadniałyby dostęp do danych rejestrowanych w CPR. Dane te są gromadzone i przetwarzane są w celu obsługi zgłoszeń alarmowych i natychmiastowego reagowania służb ratunkowych, a nie w celu prowadzenia kontroli lub działań nadzorczych o charakterze administracyjnym.

Uwaga częściowo zasadna W ramach uzgodnień zaproponowano nowe brzmienie art. 2 projektu.

„Art. 2. W ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 748, z 2024 r. poz. 731 i 1222 oraz z 2025 r. poz.

637) w art. 10 po ust. 14 dodaje się ust. 14a-14c w brzmieniu: 14a. Wojewoda lub podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 2 udostępnia Rzecznikowi Praw Pacjenta, dane przetwarzane w systemie teleinformatycznym, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, niezbędne do realizacji jego ustawowych zadań. 14b. Udostępnienie danych, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, odbywa się na uzasadniony wniosek

Strona 29 z 148

Umożliwienie dostępu Rzecznikowi do systemu CPR Rzecznika Praw Pacjenta, zawierający cel i zakres ich prowadziłoby do nieproporcjonalnej ingerencji w przetwarzania, przy zachowaniu bezpieczeństwa i prywatność osób zgłaszających zdarzenia oraz integralności udostępnianych danych. poszkodowanych, a także mogłoby naruszać zasadę 14c. Rzecznik Praw Pacjenta dopuszcza do minimalizacji i celowości przetwarzania danych. Zasada przetwarzania danych, o których mowa w art. 8 ust. 1 minimalizacji i celowości przetwarzania danych, uregulowana w RODO, nakazuje, aby dane osobowe były pkt 2, osoby posiadające jego pisemne upoważnienie. przetwarzane tylko w niezbędnym zakresie i tylko do celów, Warunkiem udzielenia upoważnienia jest pisemne zobowiązanie się osoby upoważnianej do zachowania dla których zostały zebrane. Co istotne, udostępnienie przetwarzanych danych osobowych w poufności.”. takiego dostępu podmiotowi niewykonującemu zadań z zakresu ścigania przestępstw lub wymiaru sprawiedliwości, Powyższa propozycja umożliwi ograniczenie może osłabić zaufanie obywateli do systemu pozyskiwania przez Rzecznika Praw Pacjenta danych powiadamiania ratunkowego. Obywatele, obawiając się przetwarzanych w systemie teleinformatycznym, o szerszego, wtórnego przetwarzania danych przez podmioty których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie administracji publicznej, mogą w przyszłości unikać powiadamiania ratunkowego, do niezbędnych do zgłaszania zdarzeń lub nie przekazywać pełnych informacji, realizacji jego ustawowych zadań. Proponuje się co negatywnie wpłynie na skuteczność działań służb unormowanie konieczności wykazania przez Rzecznika ratunkowych. celu i zakresu przetwarzania danych udostępnianych, a Mając na uwadze powyższe, przyznanie Rzecznikowi Praw Pacjenta dostępu do danych systemu CPR wydaje się być nieuzasadnione, nieproporcjonalne i potencjalnie naruszające przepisy o ochronie danych osobowych oraz konstytucyjne gwarancje poszanowania prywatności obywateli (art. 51 ust. 1 i 2 Konstytucji RP).

Naczelna Rada

33. Pielęgniarek i Położnych art. 1 pkt 11

także ograniczenie kręgu osób mających do nich dostęp. Dane te będą przetwarzane w szczególności w celu realizacji zadania Rzecznika Praw Pacjenta jakim jest prowadzenie postępowań wyjaśniających (art. 5053 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta). Rzecznik bowiem w toku tego postępowania jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz dokładnie wyjaśnić stan faktyczny zgłoszonej przez pacjenta sprawy (art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 54 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Projekt definiuje praktykę pseudomedyczną m.in. jako Uwaga częściowo zasadna „oferowanie metody niebędącej świadczeniem zdrowotnym, Zaproponowano nową definicję praktyk a której przypisuje się właściwości takiego świadczenia".

Rodzi to zagrożenie, że tak szeroka i nieprecyzyjna definicja pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art.

Strona 30 z 148

stwarza ryzyko tzw. efektu mrożącego. Legalne i mieszczące 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę się w kompetencjach zawodowych działania pielęgniarek i pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało położnych, takie jak porady dietetyczne, edukacja w ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub zakresie stosowania ziół czy techniki relaksacyjne, osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji prowadzone również w ramach praktyk indywidualnych, wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby mogą zostać błędnie zakwalifikowane jako zakazana niewykonującej zawodu medycznego za praktykę praktyka. Może to prowadzić do ograniczenia holistycznego pseudomedyczną. podejścia do pacjenta z obawy przed sankcjami.

Uwaga niezasadna Wydawanie tzw. ostrzeżeń publicznych ma na celu ochronę tymczasową konsumentów połączoną z zastosowaniem środka prewencyjnego, bez zastosowania sankcji. Podanie przez Rzecznika do publicznej wiadomości, w tym na stronie internetowej urzędu go obsługującego, zgromadzonych w toku postępowania informacji o praktyce naruszającej zbiorowe prawa pacjentów oraz jej prawdopodobnych skutkach nie uzasadnia uprzedniej konsultacji z organami samorządów zawodów medycznych.

Następuje to bowiem jeszcze przed wydaniem przez Rzecznika decyzji w tej sprawie.

Naczelna Rada

34. Pielęgniarek i Położnych art. 1 pkt 10

Postulujemy dodanie w art. 64a ustępu 1a w zgodzie z zadaniami i uprawnieniami samorządów zawodów medycznych, w brzmieniu: „Jeżeli podejrzenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy praktyki zawodowej osoby wykonującej zawód medyczny, Rzecznik przed wydaniem postanowienia o podaniu informacji do publicznej wiadomości zasięga opinii właściwego krajowego organu samorządu zawodowego. Przepis art. 68 ust. 1a zdanie drugie stosuje się odpowiednio."

Naczelna Rada

35. Pielęgniarek i Położnych art. 1 pkt 11

Uwaga niezasadna Proponujemy dodanie w art. 67zj (w katalogu wyłączeń)

W projekcie przyjęto katalog pozytywny przesłanek nowego ustępu w brzmieniu: „Przepisów niniejszego koniecznych do uznania praktyki za praktykę rozdziału nie stosuje się do udzielania przez osobę pseudomedyczną. wykonującą zawód medyczny, w ramach posiadanych kompetencji zawodowych, informacji lub zaleceń z zakresu Objęta praktyką pseudomedyczną ma zostać zatem nie edukacji zdrowotnej, promocji zdrowia, dietetyki oraz opieki każda działalność paramedyczna, a taka, która komplementarnej, o ile działania te nie polegają na przewiduje udzielanie świadczeń zdrowotnych przez odwodzeniu pacjenta od metod diagnostycznych lub osobę niewykonującą zawodu medycznego oraz leczniczych zgodnych z aktualną wiedzą medyczną." oferowanie lub stosowanie metody diagnostycznej lub leczniczej niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a

Strona 31 z 148

której przypisuje się właściwości takiego świadczenia, lub w przypadku której jest deklarowane lub sugerowane takie działanie tej metody, w tym, że jej zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia odstąpienie od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej, a także medyczna dezinformacja polegająca na rozpowszechnianiu lub promowaniu.

Naczelna Rada

36. Pielęgniarek i Położnych art. 1 pkt 11

Uwaga niezasadna Wątpliwości nasze budzi zapis normy art. 67zj ust. 1 pkt 5, W ramach uzgodnień przyjęto, że do uznania danej stanowiący wymóg, iż przez praktykę pseudomedyczną praktyki za pseudomedyczną konieczne będzie rozumie się, że ma być podejmowana w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. W ocenie Naczelnej Rady wykazanie, że jest podejmowana w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Wyłączono zbędne jest badanie przesłanek osiągnięcia korzyści możliwość uznania każdego działania osoby majątkowej lub osobistej w powyższym przypadku, niewykonującej zawodu medycznego i podejmującej wystarczającą podstawą odpowiedzialności jest sam fakt się działań zmierzających np. do ratowania drugiego szkodliwości działania. człowieka za praktykę pseudomedyczną.

Do stosowania przepisu art. 68 projektu winny zostać określone przesłanki, którymi Rzecznik Praw Pacjenta powinien się kierować decydując o nałożeniu lub nienałożeniu kary pieniężnej oraz zasady różnicujące jej wysokość w zależności od podmiotu, na który zostaje nałożona.

Naczelna Rada

37. Pielęgniarek i Położnych art. 1 pkt 12

Uprawnienie do nałożenia kary pieniężnej zgodnie z projektem dotyczy wszystkich podmiotów udzielających świadczeń, w tym indywidualnych i grupowych praktyk zawodowych. Dla praktyk, gdzie właściciel ponosi pełne ryzyko finansowe, kara w tej wysokości może mieć skutek likwidacyjny. Ponadto przepis ten daje RPP prawo do samodzielnego orzekania o standardach zawodowych, co bezpośrednio wkracza w kompetencje samorządu, który na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o

Uwaga niezasadna Projekt zakłada, że przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 68, 69 i 69b, należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także możliwości finansowe podmiotu i uprzednie naruszenie przez niego przepisów ustawy.

Przepis art. 68 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w zmienianym brzmieniu ani żaden inny w projektowanej ustawie, nie daje Rzecznikowi prawa do orzekania o standardach zawodowych.

Strona 32 z 148

samorządzie pielęgniarek i położnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 628 z późn. zm.) sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów. Może to prowadzić do sprzecznych ocen tego samego stanu faktycznego przez RPP i sądy pielęgniarek i położnych.

Proponujemy wprowadzenie mechanizmu konsultacyjnego poprzez dodanie w art. 68 nowego ustępu w brzmieniu: „W przypadku, gdy podstawą do wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, jest stwierdzenie naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy, a naruszenie to dotyczy praktyki zawodowej pielęgniarki lub położnej, Rzecznik przed wydaniem decyzji jest obowiązany zasięgnąć opinii Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych. Opinię wydaje się w terminie 30 dni. Brak opinii w tym terminie nie wstrzymuje wydania decyzji."

Rozdział 13c, Art.67zj.1 „Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się:

Uwaga częściowo zasadna

Zaproponowano nową definicję praktyk pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub a. Zauważamy, że osoby niewykonujące zawodu osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji medycznego często podejmują działania, wymienione w wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby cytowanym artykule, przy czym działania te są uznane jako niewykonującej zawodu medycznego za praktykę właściwe i oczekiwane przez interesariuszy zdrowia pseudomedyczną. publicznego. Organizacje pacjentów namawiają osoby zdrowe i chore do prowadzenia zdrowego stylu życia, do realizowania badań profilaktycznych, szczepień ochronnych, uczą samobadania piersi/jąder, szkolą z zakładania protez, worków stomijnych, opasek uciskowych, wskazują korzyści wynikające ze zdrowego odżywiania się i aktywności fizycznej itd. Edukacja zdrowotna i profilaktyka to często podstawowy profil działalności wielu organizacji, w których Podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego.

Ogólnopolska Federacja Onkologiczna art. 1 pkt 11 38.

Strona 33 z 148

pracownicy i wolontariusze nie mają wykształcenia medycznego.

Zapis, pozostawiony w obecnej formule uniemożliwi pomoc, oferowaną przez NGOsy milionom chorych Polaków. b. W przestrzeni publicznej znajdują się defibrylatory wraz z instrukcją ich użycia przez osoby niemedyczne. W świetle proponowanych przepisów każdy, kto nie jest medykiem na skutek użycia defibrylatora może być obciążony odpowiedzialnością karną, podobnie, jak w przypadku wentylacji mechanicznej, masażu serca oraz zabezpieczania ran i urazów. c. Zapis jest również sprzeczny z założeniami edukacji zdrowotnej, prowadzonej w szkołach przez nauczycieli oraz wolontariuszy, prowadzących akcje edukacyjne zachęcające do szczepień, w tym HPV. d. Na rzecz promocji zdrowia oraz pomocy chorym działania pomocowe oraz wspierające chorych prowadzą też liczne grupy zawodowe: dietetycy, edukatorzy zdrowotni, fizjoterapeuci, psycholodzy, trenerzy itd. Ich pomoc bywa nieoceniona, nie można też mówić o szkodliwości ich działań.

Eliminacja praktyk pseudomedycznych nie powinna ograniczać dobrych praktyk na rzecz zdrowia i jego promocji. Należy zdefiniować zakres kwalifikacji, które osoby niemedyczne oraz organizacje powinny spełniać, by bez przeszkód realizować cele statutowe.

Ogólnopolska Federacja Onkologiczna Uwaga ogólna 39.

W ustawie powinno być umieszone pojęcie wiedzy medycznej, np. znajdujące się w uzasadnieniu, zgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2024 r. (V SA/Wa 153/24) „w doktrynie prawa przyjmuje się, że wiedza

Uwaga niezasadna Żaden akt prawny w systemie prawa nie zawiera definicji „aktualnej wiedzy medycznej”. Celem

Strona 34 z 148

medyczna stanowi rezultat badań naukowych, dlatego musi projektowanej regulacji nie było ustanowienie takiej być jawnie ogłoszona, czyli podana publicznie do definicji. wiadomości celem oceny jej poprawności przez całe środowisko medyczne”.

Ogólnopolska Federacja Onkologiczna Uwaga ogólna 40.

Istnieje brak spójności między klasyfikacją zawodów i specjalności (PKD) a projektem przedmiotowej ustawy.

Znajdują się tam naturopaci, bioenergoterapeuci, chiropraktycy, wróżki itd. Sugerujemy analizę kodów we współpracy z Ministerstwem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W obecnym obiegu prawnym znajdują się dwa przeciwstawne projekty aktów prawnych. Prawo powinno być spójne i czytelne, a oba projekty ustaw się wykluczają.

Uwaga niezasadna Przepisy ustawy mają pierwszeństwo przed aktami niższego rzędu, takimi jak rozporządzenia. Projekt nie eliminuję z "przestrzeni działań wspierających" żadnych przedsiębiorców, celem regulacji jest ograniczenie sytuacji, w których przedsiębiorca oferujący dane usługi będzie im przypisywał nieistniejące właściwości terapeutyczne.

Jednocześnie zwracamy uwagę na brak odpowiedzialności zawodowej przedstawicieli zawodów paramedycznych (zgodnych z obowiązującymi kodami PKD).

Oczekujemy, żeby osoby, wykonujące zawody paramedyczne zgodne z kodami PKD ponosiły odpowiedzialność zawodową za swoje działania w obszarze zdrowia.

Ogólnopolska Federacja Onkologiczna art. 1 pkt 11 41.

Polska Grupa Zielarska 42.

W projekcie analizowanej Ustawy brakuje wskazania, że praktyki pseudomedyczne prowadzą również lekarze, posiadający aktualne prawo wykonywania zawodu i ustawa ich również dotyczy. Jeżeli pkt. 5a i b art.67zj rozdz.13c dotyczy lekarzy z PWZ, należy to odpowiednio zaakcentować.

Naruszenie wolności zawodowej i swobody działalności gospodarczej.

Uwaga ogólna

Projekt rażąco ingeruje w konstytucyjne prawa obywateli do wolności działalności gospodarczej (art. 20 i 22 Konstytucji RP) oraz do wyboru zawodu i sposobu jego wykonywania. Zawody takie jak zielarz-fitoterapeuta,

Uwaga niezasadna Lekarze mogą udzielać świadczeń zdrowotnych, które nie odpowiadają aktualnej wiedzy medycznej. Tego rodzaju zachowania są regulowane odrębnymi przepisami.

Uwaga niezasadna Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną,

Strona 35 z 148

naturopata czy terapeuta manualny są zawarte w oficjalnej klasyfikacji zawodów zawartej w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. i od lat funkcjonują legalnie w polskim porządku prawnym. Fakt ten został wzmocniony zmianami w PKD ze stycznia 2025 roku, gdzie zgodnie z obowiązującym prawodawstwem Unii Europejskiej, zaktualizowano brzmienie podklasy 86.96.Z ("działalność w zakresie medycyny tradycyjnej, uzupełniającej i alternatywnej").

Wejścia proponowanej ustawy w jej obecnym kształcie w życie w praktyce może spowodować, że ww. PKD nie będzie miało racji bytu, a wprowadzenie zakazu lub znacznych ograniczeń w działalności doprowadzi do zamykania jednoosobowych firm, utraty źródeł utrzymania przez tysiące specjalistów (sam projektodawca szacuje tę liczbę na ok. 40 000 osób), a w krytycznych przypadkach pojawienie się szarej strefy, pozostającej całkowicie poza kontrolą systemową, co może stać się faktycznym zagrożeniem dla pacjentów.

Nadregulacja i brak proporcjonalności.

43. Polska Grupa Zielarska

Uwaga ogólna

ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową. Podobnie zakazane powinno być udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby, które nie wykonują zawodu medycznego – diagnozowanie chorób oraz ich leczenie to domena zawodu lekarza, taki stan prawny już obecnie obowiązuje, omawiane rozwiązania nie wprowadzają zmian w tym zakresie a określają, że działanie wbrew tym przepisom stanowi zakazaną prawem praktykę. Proponowane przepisy nie naruszają zasad określonych w Konstytucji RP.

Uwaga niezasadna

Obowiązujące już przepisy – m.in. Kodeks karny, cywilny, Obecny stan prawny nie zabezpiecza instytucjonalnie ustawa o prawach pacjenta, ustawa o przeciwdziałaniu w odpowiedni sposób obszaru, w których dokonywana nieuczciwym praktykom rynkowym – zapewniają jest interwencja legislacyjna. Projekt nie narusza odpowiedni poziom ochrony pacjenta przed nadużyciami. możliwości korzystania z naturalnych metod Projekt ustawy nie wprowadza realnych mechanizmów wspomagania zdrowia ani nie narusza wolności zwiększających bezpieczeństwo, a jedynie ogranicza osobistej i słowa, nie wprowadza on żadnej cenzury wolność słowa, edukacji, działalności edukacyjnej i prewencyjnej. Projekt nie zakazuje naturalnych metod terapeutycznej, uderzając w pacjentów, którzy samodzielnie wspomagania zdrowia. i świadomie korzystają z usług z zakresu fitoterapii, medycyny naturalnej czy edukacji zdrowotnej.

Strona 36 z 148

Dyskryminacja i stygmatyzacja legalnych zawodów (zgodnie z PKD).

Uwaga niezasadna

Projekt nie dyskryminuje ani nie stygmatyzuje osoby, Nie możemy zaakceptować, że zawody legalne, które świadczą usługi związane z naturalnymi zarejestrowane i historycznie zakorzenione w kulturze metodami wspomagania zdrowia, w tym z polskiej, są w debacie publicznej sprowadzane do ziołolecznictwem. obraźliwego terminu „szarlatan”. Jest to działanie stygmatyzujące, dyskryminujące i godzące w godność tysięcy rzetelnych specjalistów oraz ich pacjentów i klientów. Takie ujęcie jest sprzeczne z art. 30 i 32 Konstytucji RP, które gwarantują poszanowanie godności ludzkiej i równość wobec prawa, a jednocześnie nosi ewidentne znamiona socjotechnicznej manipulacji, mającej na celu zdyskredytowanie całej grupy zawodowej poprzez używanie obraźliwych etykiet i uproszczonych narracji.

44. Polska Grupa Zielarska

Uwaga ogólna

Nie sposób pominąć również systemowego problemu związanego z oceną skuteczności metod naturalnych, takich jak ziołolecznictwo, w świetle standardów medycyny opartej na dowodach (Evidence-Based Medicine – EBM).

Choć idea EBM zakłada opieranie się na najlepszych dostępnych danych naukowych, to w praktyce wiele terapii roślinnych i tradycyjnych metod nie ma szans na uzyskanie takiego potwierdzenia – nie z powodu braku skuteczności, lecz braku ekonomicznej opłacalności ich badania. Zioła to produkty naturalne, często możliwe do samodzielnego pozyskania lub uprawy, co sprawia, że nie można ich opatentować, a tym samym nie stanowią potencjalnego źródła zysku dla przemysłu farmaceutycznego ani dla instytucji inwestujących w kosztowne badania kliniczne.

Brak komercyjnej wartości rynkowej przekłada się na brak mechanizmów finansowania badań, które mogłyby spełniać rygory randomizowanych badań klinicznych – standardu narzuconego przez EBM. W efekcie skuteczne, tradycyjnie stosowane metody zostają arbitralnie uznawane za

Strona 37 z 148

„nienaukowe” nie z powodu braku działania, ale z powodu braku badań, których realnie nikt nie jest gotów sfinansować. To prowadzi do głęboko niesprawiedliwej sytuacji, w której uznanie naukowe uzależnione jest od zdolności do wygenerowania zysku, a nie od rzeczywistej wartości terapeutycznej czy bezpieczeństwa stosowania danej metody. Tego rodzaju mechanizm nie tylko zubaża pluralizm medyczny, ale również spycha całe dziedziny tradycyjnej wiedzy w obszar podejrzeń, stygmatyzacji i marginalizacji.

Naruszenie konstytucyjnych wolności obywatelskich

Uwaga niezasadna

Projekt narusza szereg fundamentalnych zasad konstytucyjnych oraz postanowień międzynarodowych gwarantujących prawa obywatelskie w demokratycznym państwie prawa:

Projekt zawiera proporcjonalne i adekwatne do zidentyfikowanego zagrożenia rozwiązania prawne, w szczególności. Nie ogranicza on uczciwie prowadzonej działalności, nie zakazuje pacjentom korzystania z żadnych usług, kwestie dotyczące tzw. dezinformacji ● Art. 31 ust. 3 Konstytucji RP – zasada proporcjonalności medycznej zostały precyzyjnie określone.

45. Polska Grupa Zielarska

Uwaga ogólna

Władza publiczna może ograniczać wolności i prawa obywateli wyłącznie wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla ochrony m.in. zdrowia lub porządku publicznego. Ograniczenie musi być jednak proporcjonalne, adekwatne do zagrożenia oraz konieczne, a nie arbitralne. Proponowana ustawa nie spełnia tego warunku – zakazując legalnej działalności zawodowej opartej na tradycyjnej wiedzy lub edukacji zdrowotnej, bez wskazania konkretnego, rzeczywistego zagrożenia zdrowia publicznego, stanowi klasyczny przykład nadregulacji i naruszenia zasady proporcjonalności. ● Art. 47 Konstytucji RP – prawo do prywatności i decydowania o własnym zdrowiu Każda osoba ma prawo do samodzielnego podejmowania decyzji dotyczących własnego ciała, zdrowia i form terapii.

Strona 38 z 148

Ograniczanie dostępu do alternatywnych metod wspierania zdrowia uderza w autonomię jednostki i narusza jedno z podstawowych praw człowieka, jakim jest prawo do samostanowienia o sobie. Dorosłe, świadome osoby nie mogą być pozbawiane możliwości korzystania z metod, które uznają za skuteczne i bezpieczne – tym bardziej, gdy są one legalne i cieszą się społecznym zaufaniem. ● Art. 54 Konstytucji RP – wolność wyrażania poglądów Proponowane regulacje mogą w praktyce prowadzić do cenzurowania wypowiedzi o charakterze edukacyjnym lub opiniotwórczym, w tym dotyczących profilaktyki zdrowotnej, odżywiania czy krytycznej oceny medycyny akademickiej. Wolność słowa obejmuje bowiem nie tylko prawo do głoszenia poglądów zgodnych z głównym nurtem, ale także prawo do krytyki, stawiania pytań, poszukiwania alternatyw i prowadzenia debaty. Narzucenie jednej, "urzędowo poprawnej" wizji zdrowia jest sprzeczne z zasadą pluralizmu i otwartego dyskursu publicznego. ● Art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka – wolność wyrażania opinii.

Prawo to obejmuje także swobodę wyrażania alternatywnych hipotez, krytyki ustalonego paradygmatu naukowego. Nowe przepisy, w obecnym kształcie, mogą prowadzić do zastraszania środowisk akademickich i praktyków podejmujących tematy niewygodne dla dominującego nurtu, co oznacza zagrożenie dla wolności nauki, rozwoju wiedzy i postępu społecznego.

Państwo nie może przyznawać monopolu na prawdę tylko jednej grupie ekspertów i zamykać ust innym środowiskom

– zwłaszcza tym, które cieszą się zaufaniem społecznym,

Strona 39 z 148

działają zgodnie z prawem i oferują alternatywne podejścia do zdrowia.

46. Polska Grupa Zielarska

Uwaga ogólna

Nieuzasadnione rozszerzenie kompetencji Rzecznika Praw Uwaga częściowo zasadna Pacjenta – zagrożenie dla demokracji i obiektywizmu Rozszerzenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta jest kryteriów oceny. adekwatne do założonego celu, przede wszystkim Niepokój budzi planowane rozszerzenie kompetencji należy wskazać, że Rzecznik musi podejmować Rzecznika Praw Pacjenta o możliwość arbitralnego, działania na podstawie i w granicach prawa, nie może uznaniowego oceniania zgodności podejmowanych działań podejmować decyzji w sposób arbitralny lub z „aktualną wiedzę medyczną” i kwalifikowania ich jako całkowicie uznaniowy - działanie musi mieć oparcie w zakazanych praktyk pseudomedycznych, a także materiale dowodowym, a każda decyzja podlega stwierdzanie „nieautoryzowanego” rozpowszechnianie zaskarżeniu do sądu administracyjnego. treści niezgodnych z „aktualną wiedzą medyczną” z Zaproponowano nową definicję praktyk jednoczesną swobodą nakładania niewspółmiernie pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. wysokich kar pieniężnych w przypadku stwierdzenia 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę naruszenia przepisów ustawy . Tego rodzaju uprawnienia wykraczają poza ustawowo określoną rolę Rzecznika, który pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub ma stać na straży praw pacjentów, a nie ingerować w swobodę wypowiedzi czy prowadzenie debat naukowych. osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby Ustawa zawiera szereg pojęć, które zostały zdefiniowane w niewykonującej zawodu medycznego za praktykę bardzo szeroki i nieprecyzyjny sposób, a na których opiera pseudomedyczną. się konstrukcja całej ustawy. W szczególności dotyczy to definicji: „praktyka pseudomedyczna”, „zawód medyczny”, „oferowanie metody niebędącej świadczeniem zdrowotnym”, „świadczenie zdrowotne niezgodne z aktualną wiedzą medyczną”, „dezinformacja medyczna”.

Brak precyzyjnego dookreślenia ww. pojęć i definicji daje duże możliwości do nadinterpretacji oraz budzi wątpliwości co do zakresu stosowania ustawy. W myśl projektu tak sformułowanej ustawy każde działanie służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego zgodnie z art. 67zj1 jest rozumiane jako praktyka pseudomedyczna i zakazane. Absurdalnie więc nikt, kto nie posiada

Strona 40 z 148

kwalifikacji medycznych, nie ma prawa udzielić drugiej osobie żadnej pomocy czy to w formie sztucznego oddychania, usztywnienia kończyny czy podania adrenaliny ratującej życie albo środka przeciwbólowego.

Zachowawcze stosowanie warunku „aktualnej wiedzy medycznej” jako kryterium oceny zgodności metody z ustawą może hamować postęp i ograniczać dostęp pacjentów do nowoczesnych i nieraz już stosowanych z sukcesem m.in. w Azji Południowo-Wschodniej, USA, Kanadzie, Australii itp. tzw. niekonwencjonalnych metod terapii kwalifikujących się jako CAM. Z drugiej strony istnieje również wiele rekomendowanych zaleceń zgodnych z „aktualną wiedzą medyczną”, które jednak budzą wątpliwości w świetle wysokiej jakości dowodów naukowych i mogą w niektórych przypadkach wręcz prowadzić do zagrożenia zdrowia i życia pacjentów.

Pojawi się ryzyko zwalczania potencjalnie bezpiecznych i skutecznych metod TM&CAM i penalizacji legalnych działań w zakresie szeroko pojętej ochrony zdrowia obywateli. Pojęcie medycyny tradycyjnej, alternatywnej i uzupełniającej jest bardzo szerokie i uwzględnia możliwość prowadzenia działalności gospodarczej (PKD 86.96.Z) o bardzo zróżnicowanym, nieporównywalnym stopniu ryzyka dla pacjenta. Natomiast projekt ustawy nie przewiduje żadnych narzędzi gradacji bezpieczeństwa i potencjalnych ryzyk związanych z konkretną działalnością prozdrowotną, traktując jednakowo akupunkturę z np. dietą lekkostrawną.

Projekt ustawy przewiduje możliwość karania za „quasirecydywę” w przypadku ponownego stosowania praktyk uznanych za naruszające prawa pacjentów. W praktyce może to oznaczać systematyczne eliminowanie metod medycyny tradycyjnej klasyfikowanej jako TM&CAM, które nie wpisują się w ramy konwencjonalnej, alopatycznej

Strona 41 z 148

medycyny, nawet jeśli są bezpieczne i przynoszą korzyści zdrowotne potwierdzone naukowo. Brak jasnych kryteriów odróżniających „praktykę pseudomedyczną” od uzasadnionych terapii medycyny tradycyjnej komplementarnej stwarza zagrożenie, że skuteczne metody leczenia zostaną niesłusznie uznane za nielegalne, pozbawiając pacjentów prawa wyboru i dostępu do holistycznej, zindywidualizowanej opieki zdrowotnej.

Brak niezależnych i rzetelnych kryteriów oceny: Projekt nie określa, kto i na jakiej podstawie będzie oceniał zgodność praktyk z „aktualną wiedzą medyczną” oraz ich potencjalną szkodliwość. W praktyce decyzje mogą być podejmowane przez osoby związane z establishmentem medycznym, co rodzi ryzyko stronniczości i konfliktu interesów. Brak niezależnych ekspertów, w tym przedstawicieli medycyny naturalnej, w procesie oceny prowadzi do dyskryminacji tych zawodów i faworyzowania konwencjonalnych metod, mimo ich udokumentowanego ryzyka.

Skutki gospodarcze i społeczne.

47. Polska Grupa Zielarska

Uwaga ogólna

Uwaga niezasadna

Szacuje się, że w Polsce działa nawet kilkadziesiąt tysięcy Projekt nie ogranicza uczciwie prowadzonej osób wykonujących zawody z obszaru fitoterapii, działalności - celem regulacji jest ograniczenie sytuacji, ziołolecznictwa, naturopatii i szeroko pojętej profilaktyki w których przedsiębiorca oferujący dane usługi będzie zdrowotnej, zarówno w ramach jednoosobowych im przypisywał nieistniejące właściwości działalności gospodarczych, jak i w placówkach terapeutyczne. edukacyjnych, gabinetach terapeutycznych czy sklepach zielarskich. Osoby te przez lata zdobywały wiedzę, doświadczenie i zaufanie pacjentów, odpowiadając na realne potrzeby społeczne w zakresie wspierania zdrowia w sposób naturalny i holistyczny. Nierzadko legitymują się one dyplomami uznanych zagranicznych ośrodków szkolących specjalistów i praktyków nurtu TM&CAM (tradycyjna

Strona 42 z 148

medycyna chińska, ajurweda, aromaterapia, naturopatia, ziołolecznictwo i wiele innych).

Projekt ustawy w proponowanym kształcie zagraża bezpośrednio ich egzystencji zawodowej, czyniąc kontynuowanie dotychczasowej działalności nielegalnym lub obłożonym takimi wymogami, które są niemożliwe do spełnienia poza systemem medycyny akademickiej.

W efekcie doprowadzi to do masowego zamykania firm, utraty źródła dochodu przez tysiące specjalistów i zejścia wielu z nich do szarej strefy, co pogorszy sytuację prawną i socjalną zarówno pracowników, jak i ich klientów.

Dla społeczeństwa oznacza to ograniczenie dostępu do legalnych i popularnych metod wspierania zdrowia, z których korzystały często osoby poszukujące łagodniejszych, profilaktycznych lub uzupełniających form pomocy zdrowotnej – zwłaszcza tam, gdzie medycyna akademicka bywa bezradna lub nie oferuje rozwiązań zgodnych z wartościami pacjenta.

Pacjenci, pozbawieni alternatyw, będą zmuszeni do korzystania z terapii droższych i często mniej bezpiecznych ze względu np. na niepożądane skutki uboczne oraz bardziej inwazyjnych form leczenia. Stoi to w sprzeczności z deklarowanym celem projektu, jakim jest ochrona ich praw, a przede wszystkim świadoma możliwość wyboru metody leczenia. Właśnie taka sytuacja stworzy bardzo dobre warunki do rozwoju szarej strefy świadczenia usług pseudomedycznych i skaże pacjentów na szukanie pomocy poza wszelką kontrolą systemową.

W skali makroekonomicznej skutki te będą widoczne w postaci wzrostu bezrobocia, zmniejszenia wpływów do systemu ubezpieczeń społecznych, przeciążenia już niewydolnej publicznej służby zdrowia, która zostanie

Strona 43 z 148

obarczona dodatkowymi pacjentami pozbawionymi dostępu do terapii wspierających. Co więcej, ograniczenie wolności wyboru formy dbania o zdrowie może budzić społeczny opór, utratę zaufania do instytucji państwowych oraz pogłębienie podziałów światopoglądowych wokół kwestii zdrowotnych.

Dążenie do monopolizacji rynku opieki zdrowotnej przez medycynę zachodnią (alopatyczną) i marginalizacji (eliminacji) medycyny tradycyjnej jako wsparcia systemu opieki zdrowotnej – co jest niezgodne z polityką WHO i tendencjami światowymi.

Jw.

Autorzy Projektu ustawy nie uwzględniają:

48. Polska Grupa Zielarska

Uwaga ogólna

1. Zaleceń WHO (której Polska jest członkiem): Globalny raport WHO na temat medycyny tradycyjnej i komplementarnej: WHO w „Strategii Tradycyjnej Medycyny WHO na lata 2025–2034” skupia się na opracowaniu norm, standardów i dokumentów technicznych opartych na wiarygodnych informacjach i danych, aby wspierać państwa członkowskie w świadczeniu bezpiecznych, wykwalifikowanych i skutecznych usług klasyfikowanych jako TM&CAM oraz ich odpowiedniej integracji z krajowymi systemami opieki zdrowotnej w celu osiągnięcia powszechnego bezpieczeństwa zdrowotnego i celów zrównoważonego rozwoju.

2. Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-11 WHO – obowiązująca od 1 stycznia 2022 roku w rozdziale 26 uwzględnia klasyfikacje chorób oparte na Tradycyjnej Medycynie Chińskiej. Jest to oficjalny dokument podpisany przez 194 państwa członkowskie w tym Polskę.

3. Rezolucji nr 1206 Rady Europy z 1999 roku na temat europejskiego podejścia do medycyny niekonwencjonalnej:

Strona 44 z 148

z jej treści wynika, iż medycyna komplementarna i alternatywna może być praktykowana zarówno przez terapeutów nie-lekarzy (well trained practitioners) jak i lekarzy. Terapeuci bez pełnego wykształcenia medycznego powinni odbyć właściwe, odpowiednie dla uprawianej metody terapeutycznej szkolenie.

Proponuje się nadanie nowego brzmienia art. 67zj ust. 1 pkt 1:

49.

Polska Izba Zielarsko Medyczna

art. 1 pkt 11

Uwaga częściowo zasadna

Zaproponowano nową definicję praktyk "Podejmowanie działań służących przywracaniu lub pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę medycznego w celach komercyjnych, z wyłączeniem działań pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało mających na celu zachowanie zdrowia w tym podawania ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub suplementów diety lub żywności specjalnego przeznaczenia osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji medycznego a także homeopatycznych i tradycyjnych wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby roślinnych produktów leczniczych w zgodzie z oficjalnymi niewykonującej zawodu medycznego za praktykę informacjami przeznaczonymi dla konsumenta lub pacjenta, pseudomedyczną. obowiązku ratowania życia oraz usług takich jak usługi dietetyka, trening fizyczny, akupunktura, etc. o ile nie dochodzi do promowania fałszywych twierdzeń leczniczych."

Zawęża definicję do działań komercyjnych, wykluczając codzienne działania i obowiązki prawne (resuscytacja, art. 162 § 1 KK; art. 5 PRM). Wyłącza "zachowanie i ratowanie

Strona 45 z 148

zdrowia", aby uniknąć kolizji z obowiązkami obywatelskimi i usługami jak ćwiczenia, które wg obecnej definicji mogłyby być pseudo medycyną mimo dowodów (np. tai chi w upadkach). Zapobiega nadmiernej ingerencji w wolność gospodarczą (art. 20 Konstytucji RP) i zapewnia pewność prawa (TK, P 31/13).

Polska Izba Zielarsko

50. Medyczna

51.

Polska Izba Zielarsko Medyczna

art. 1 pkt 11

Proponuje się nadanie nowego brzmienia art. 67zj ust. 1 pkt Jw. 2: „Oferowanie metody niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a której przypisuje się właściwości takiego świadczenia w celach komercyjnych, o ile jej zastosowanie powiązane jest z wyłączeniem lub ograniczeniem potrzeby podjęcia, kontynuacji lub odstąpieniem od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej, z wyłączeniem dyskursu naukowego, debat akademickich, publikacji w czasopismach, konferencji, niekomercyjnych opinii ekspertów, prywatnych konsultacji rodzinnych lub przyjacielskich."

Zmiana "w tym, że" na "o ile powiązane jest z" czyni definicję warunkową, zawężając do przypadków szkodliwych. Wyklucza dyskurs naukowy (np. debaty na konferencjach, publikacje recenzowane, opinie ekspertów w mediach o charakterze, prywatne porady przyjacielskie), chroniąc wolność wypowiedzi (art. 54 Konstytucji RP;

ETPCz, Handyside v. UK, 1976). Uzasadnione proporcjonalnością (TK, K 11/94). Rozwija "dyskurs" jako wszelkie niekomercyjne formy wymiany wiedzy, aby uniknąć karania za edukację.

Brak definicji "aktualnej wiedzy medycznej".

art. 1 pkt 11

Dodanie art. 67zj ust. 3: "Aktualna wiedza medyczna oznacza zbiór metod diagnostycznych i leczniczych zweryfikowanych w randomizowanych badaniach klinicznych (RCT), meta-analizach lub wytycznych

Uwaga niezasadna Żaden akt prawny w systemie prawa nie zawiera definicji „aktualnej wiedzy medycznej”. Celem

Strona 46 z 148

renomowanych instytucji naukowych (np. Cochrane, WHO, projektowanej regulacji nie było ustanowienie takiej NIH), o potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwie na definicji. poziomie co najmniej umiarkowanym (GRADE B lub wyższym, gdzie B oznacza dowody z RCT z ograniczeniami lub silnych badań obserwacyjnych). Definicja nie obejmuje dyskusji naukowych ani prywatnych opinii, o ile nie promują one fałszywych twierdzeń o leczeniu chorób w celach zysku."

Wprowadza precyzję opartą na standardach naukowych (GRADE, gdzie B to umiarkowana jakość: RCT z biasem lub obserwacyjne wysokiej jakości; Schünemann et al., 2013, BMJ, dostęp: https://www.bmj.com/content/346/bmj.f1049), zapobiegając arbitralności (art. 2 Konstytucji RP; TK, P 49/11). Uwzględnia rozwój medycyny, np. skuteczne CAM jak akupunktura (Vickers et al., 2018).

52.

Polska Izba Zielarsko Medyczna

art. 1 pkt 11

Proponuje się nadanie nowego brzmienia art. 67zj ust. 1 pkt Uwaga niezadana 5: "Działanie wprowadzające w błąd polegające na Nowe brzmienie definicji praktyk pseudomedycznych publicznym rozpowszechnianiu lub promocji w celach komercyjnych... z wyłączeniem dyskursu naukowego, debat nie zakazuje prowadzenia dyskusji czy debat naukowych oraz publikowania artykułów naukowych. akademickich, publikacji w czasopismach, konferencji, niekomercyjnych opinii ekspertów, niekomercyjnych prywatnych konsultacji rodzinnych lub przyjacielskich."

Zawężenie do działań komercyjnych, chroniąc wolność słowa (art. 10 EKPCz). Unika naruszenia pewności prawa (TK, j.w.). Rozwija "dyskurs" jako niekomercyjne formy (debaty, publikacje, opinie), aby uniknąć karania edukacji zdrowotnej.

Polska Izba Zielarsko

53. Medyczna

art. 1 pkt 11

Dodanie w art. 67zj ust. 3 pkt 4: "Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do dyskursu naukowego, debat

Jw.

Strona 47 z 148

akademickich, publikacji w czasopismach, konferencji, niekomercyjnych opinii ekspertów, prywatnych konsultacji rodzinnych lub przyjacielskich”.

Wyklucza niekomercyjne dyskusje, chroniąc wolność wypowiedzi (ETPCz, Hertel v. Switzerland, 1998). Zawęża zakres do szkodliwych, komercyjnych praktyk, pomijając "dyskurs" jako wszelkie formy niekomercyjnej wymiany wiedzy.

Polskie Stowarzyszenie

54. Niezależnych Lekarzy i Uwaga ogólna Naukowców

Uwaga niezasadna Wskazany projekt zmian ustaw jest zarówno w swoim zamyśle ogólnym, jak i szczególnym sprzeczny z porządkiem Celem wprowadzenia procedury wydawania decyzji ustrojowym polskiego państwa. tymczasowej jest zbiorowa ochrona zdrowia lub życia pacjentów w okresie prowadzenia przez Rzecznika Po pierwsze wskazujemy, że w zw. z ratyfikowaną przez Praw Pacjenta postępowania końcowego. Możliwość Rzeczpospolitą Polską w dniu 20 kwietnia 1948 r.

Konstytucją Światowej Organizacji Zdrowia (Dz. U. z 1948 szybkiej reakcji Rzecznika Praw Pacjenta na praktyki nr 61 poz. 477 z późn. zm.), jedyną legalną definicją zdrowia naruszające zbiorowe prawa pacjentów, których dalsze stosowanie może spowodować zagrożenie ich życia w systemie prawnym Rzeczypospolitej Polskiej jest ta lub zdrowia jest w tym zakresie kluczowa. Jej zawarta w preambule wskazanej Konstytucji, która brzmi zastosowanie pozwala bowiem na uniknięcie następująco: nieodwracalnych bądź trudnych do usunięcia skutków „Zdrowie jest stanem zupełnej pomyślności fizycznej, stosowania tych praktyk. Decyzja tymczasowa będzie umysłowej i społecznej, a nie jedynie brakiem choroby lub wydawana na okres nie dłuższy niż do wydania decyzji ułomności.” kończącej postępowanie w sprawie. Będzie to mechanizm stosowany w wyjątkowych sytuacjach a Wskazana definicja legalna zdrowia, nijak ma się do nie w każdej sprawie. Stosowanie przepisów art. 10 niezdefiniowanego pojęcia „zdrowia”, powoływanego w komentowanym przez nas projekcie zmiany ustawy, który ustawy Kodeks postępowania administracyjnego do wyraźnie zdaje się rozumieć „zdrowie” jedynie jako wolność instytucji „decyzji tymczasowej” znacznie uniemożliwiałoby osiągnięcie celu jakim jest szybka człowieka od choroby lub ułomności. reakcja Rzecznika na zachowanie podmiotu, który Brak jednoznacznego odwołania do obowiązującej definicji dopuścił się stosowania tych praktyk. Odstąpienie od legalnej zdrowia – i stosowanie tego pojęcia w projekcie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu ustawy w sposób potoczny, prowadzi do niebezpiecznej administracyjnym oraz zasady rozstrzygania

Strona 48 z 148

dowolności interpretacyjnej i może skutkować arbitralnością decyzji administracyjnych wydawanych przez Rzecznika Praw Pacjenta. Pojęcie zdrowia powinno być precyzyjnie określone, zwłaszcza w kontekście aktów normatywnych przyznających organom władzy publicznej uprawnienia ingerujące w prawa podmiotów trzecich.

wątpliwości na korzyść strony nie oznacza całkowitej arbitralności działania organu administracji publicznej jakim jest Rzecznik Praw Pacjenta. Inne zasady postępowania administracyjnego jak np. zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, Przykładowo w przedmiotowym projekcie ustawy o zmianie bezstronności i równego traktowania (art. 8 ustawy ustaw, w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach Kodeks postępowania administracyjnego), będzie w pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. dalszym ciągu miała zastosowanie do postępowań

581) wprowadza się następujące zmiany. Po art. 64 dodaje prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta. się art. 64a ust. 3 w brzmieniu:

Zapewniona będzie również sądowa kontrola decyzji „Jeżeli w toku postępowania w sprawie stosowania praktyk tymczasowych. naruszających zbiorowe prawa pacjentów zostanie Projekt nie narusza wolności osobistej i słowa, uprawdopodobnione, że dalsze stosowanie zarzucanej działalności alternatywnej i naturalnych metod praktyki może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia wspomagania zdrowia. pacjentów, Rzecznik przed zakończeniem postępowania w sprawie stosowania tych praktyk może, w drodze decyzji, zobowiązać podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo organizatora strajku do zaniechania określonych zachowań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom.”

Powyższe oznacza, że w przypadku wejścia w życie przedmiotowego projektu ustawy, Rzecznik Praw Pacjenta otrzyma instytucję prawną pozwalającą mu de facto na całkowicie dowolne ograniczanie prowadzenia działalności gospodarczej przez wybrane „podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych”, i to w trybie decyzji administracyjnej, o ile tylko stwierdzi, że: „zostało uprawdopodobnione, że dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjentów”.

Należy w tym miejscu stanowczo zaznaczyć, że Rzecznik Praw Pacjentów jako organ administracji publicznej nie jest

Strona 49 z 148

podmiotem kompetentnym do samodzielnego określania w sposób dowolny i autorytatywny, za pomocą decyzji administracyjnej, i bez konieczności zasięgnięcia wiedzy specjalistycznej, czy zostało uprawdopodobnione, że dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może powodować zagrożenie życia lub zdrowia.

Należy również zwrócić uwagę, że sformułowanie: „może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjentów” jest na tyle ogólne i nieprecyzyjne, iż może prowadzić do dowolności interpretacyjnej, a co za tym idzie do nadużywania tej regulacji w praktyce.

Brak jakichkolwiek obiektywnych kryteriów uprawdopodobnienia zagrożenia oraz brak konieczności zasięgnięcia opinii niezależnych ekspertów sprawia, że decyzje Rzecznika Praw Pacjenta będą mogły być podejmowane całkowicie arbitralnie i bez rzeczywistego uzasadnienia merytorycznego, w zależności od indywidualnych i niezobiektywizowanych przekonań danego Rzecznika Praw Pacjenta. Stwarza to niebezpieczny precedens administracyjnej ingerencji w działalność podmiotów leczniczych bez odpowiednich gwarancji prawnych oraz bez rzeczywistego nadzoru sądowego o charakterze uprzednim.

Tymczasem, zgodnie z treścią art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej:

„Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny.”

Proponowane w projekcie przedmiotowej ustawy uprawnienie organu administracji publicznej do wydawania decyzji zobowiązujących podmioty lecznicze do zaniechania

Strona 50 z 148

określonych działań - jeszcze przed zakończeniem postępowania i na podstawie nieostrej przesłanki o „uprawdopodobnieniu” - stanowi w istocie formę bezprecedensowej ingerencji w konstytucyjnie chronioną wolność działalności gospodarczej. Brak precyzyjnych przesłanek, które musiałyby zostać spełnione dla uznania danej praktyki za „zagrożenie dla życia lub zdrowia”, a także brak obowiązku zasięgnięcia opinii niezależnych biegłych lub ekspertów przed wydaniem takiej decyzji, prowadzi do sytuacji, w której jednoosobowa decyzja organu administracyjnego może skutecznie sparaliżować działalność placówki medycznej lub zawodową aktywność lekarza. W ten sposób ustawodawca – wbrew art. 22 Konstytucji RP – wprowadza mechanizm pozwalający na ograniczenie działalności gospodarczej nie ustawą w ścisłym znaczeniu, lecz na podstawie ogólnikowych i niezweryfikowanych przesłanek interpretowanych przez organ administracyjny. Takie rozwiązanie jest nie tylko nieproporcjonalne i niezgodne z prawem, ale również narusza istotę wolności działalności gospodarczej chronionej konstytucyjnie.

W oficjalnym uzasadnieniu przedmiotowego projektu ustawy czytamy, że:

Polskie Stowarzyszenie

55. Niezależnych Lekarzy i Naukowców

Uwaga ogólna

Uwaga częściowo zasadna

Zaproponowano nową definicję praktyk „Istotnym komponentem projektu ustawy są propozycje pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. regulacji odnoszące się do praktyk pseudomedycznych, tj. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę działań i zachowań wysoce szkodliwych społecznie i pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało niebezpiecznych dla zdrowia ludzkiego, które obecnie nie są ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub odpowiednio zabezpieczone instytucjonalnie. Koncentrują osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji się one na trzech obszarach. wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę Pierwszy z nich dotyczy podejmowania działań służących pseudomedyczną. zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego i Żaden akt prawny w systemie prawa nie zawiera nieposiadającą uprawnień, czy też kwalifikacji do definicji „aktualnej wiedzy medycznej”. Celem

Strona 51 z 148

podejmowania tego rodzaju działań, a także oferowania lub projektowanej regulacji nie było ustanowienie takiej stosowania metod, które nie są świadczeniem zdrowotnym, definicji. a którym przypisuje się właściwości lecznicze. W omawianym przypadku nie można mówić o zachowaniu jakichkolwiek standardów, czy wymogów fachowych lub sanitarnych. Tego rodzaju działalność należy określić jako skrajnie szkodliwą i niebezpieczną. W podobnym tonie trzeba wypowiedzieć się w zakresie świadczeń niezgodnych z aktualną wiedzą, udzielanych przez podmioty wykonujące działalność leczniczą. Jakkolwiek w przypadku podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych mogą one zostać objęte działaniem Rzecznika Praw Pacjenta, to w tym pierwszym przypadku działalność ta jest właściwie poza kontrolą. (…)

Drugim obszarem podlegającym proponowanej regulacji jest wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskania wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą ma charakter konstytutywny i dopiero od momentu uzyskania tego wpisu można rozpocząć wykonywanie działalności leczniczego, udzielanie świadczeń zdrowotnych pacjentom oraz realizację praw pacjenta. Podmioty bez wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, które udzielają świadczeń zdrowotnych, nawet w odpowiednich warunkach i przy pomocy fachowego personelu, nie podlegają kontroli organów rejestrowych (np. wojewody), czy też właściwości Rzecznika Praw Pacjenta.

Ich działalność w ww. zakresie jest poza kontrolą, co jest obszarem wymagających odpowiedniej regulacji. Stąd też w projekcie ustawy proponuje się, aby wykonywanie działalności leczniczej bez wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą było zakazane, jako

Strona 52 z 148

działanie szkodliwe i podlegało kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta.

Proponuje się również wprowadzenie regulacji normujących działania Rzecznika Praw Pacjenta związane z tzw. medyczną dezinformacją, przy pomocy której pacjenci są zachęcani do korzystania z wcześniej omówionych form praktyk pseudomedycznych, w szczególności z metod, które nie są świadczeniami zdrowotnymi, ale którym przypisuje się właściwości lecznicze (świadczenia zdrowotnego).”

Na wstępie należy zauważyć, że zdefiniowanie w uzasadnieniu projektu pojęcia „praktyk pseudomedycznych” jako „działań i zachowań wysoce szkodliwych społecznie i niebezpiecznych dla zdrowia ludzkiego” jest definicją wysoce nieprecyzyjną, nacechowaną raczej emocjami, niźli merytoryczną i profesjonalną oceną problemu.

To samo tyczy się pojęcia „dezinformacja medyczna”, które w przedmiotowym projekcie zarysowane jest wyłącznie jako nośne pojęcie mające legitymizować ingerencję administracyjną. Nie ma w rzeczonym uzasadnieniu żadnej próby odróżnienia od siebie:

- przekazu naruszającego elementarne zasady wiedzy medycznej,

- opinii niezgodnej z dominującymi wytycznymi towarzystw naukowych,

- odważnych, lecz popartych wstępnymi badaniami hipotez medycznych.

Brak takiego rozróżnienia grozi tym, że Rzecznik Praw Pacjenta uzyska instrument pozwalający na autorytatywne cenzurowanie wszystkich działań czy nawet publikacji, odbiegających od oficjalnego nurtu medycznego, nawet jeśli są one uczciwym przedstawieniem wyników badań lub perspektywy eksperymentu klinicznego.

Strona 53 z 148

Ostatecznie przyjęcie tak ogólnikowych definicji pozbawia pacjentów i praktyków medycznych możliwości uczestniczenia w otwartym dyskursie naukowym oraz ogranicza dostęp do nowatorskich metod leczenia. Aby uniknąć tych zagrożeń, konieczne jest precyzyjne zredagowanie obu pojęć w tekście ustawy lub w załącznikach normatywnych, ze wskazaniem: obiektywnych kryteriów oceny „praktyk pseudomedycznych” oraz jasnego rozgraniczenia „dezinformacji medycznej” od dozwolonej debaty naukowej (np. opartej na dowodach badawczych, opublikowanej w recenzowanych czasopismach). Bez tych elementów projekt pozostawia otwartą furtkę do arbitralnych decyzji i naruszenia konstytucyjnie chronionych praw zarówno pacjentów, jak i podmiotów leczniczych.

Pojęcie „aktualnej wiedzy medycznej” w polskim systemie prawnym pozostaje całkowicie niezdefiniowane, co otwiera drogę do jego dowolnej interpretacji przez większościowe gremia – czy to przez organy samorządu lekarskiego, czy przez Ministerstwo Zdrowia. praktyce oznacza to, że każdy głos odmienny od przyjętego „oficjalnie” może zostać uznany za sprzeczny z pojęciem „aktualnej wiedzy medycznej”, natomiast samo odwołanie się do innych dowodów naukowych czy obserwacji klinicznych, może być traktowane jak naruszenie obowiązującego porządku prawnego. Tym samym niezależna, rzetelna analiza wyników badań czy doświadczeń praktykujących lekarzy może podlegać cenzurze, zamiast służyć rozwojowi medycyny i poprawie bezpieczeństwa pacjentów.

Skutkiem takiego rozwiązania stanie się de facto obowiązek stosowania wyłącznie tych procedur i leków, które obecnie uznaje się za zgodne z „aktualną wiedzą medyczną”, nawet jeśli wiedza indywidualnego lekarza czy najnowsze publikacje naukowe dowodzą ich pewnej lub możliwej

Strona 54 z 148

szkodliwości. Przykład „talidomidu” jest tutaj wymowny – leku dopuszczonego do stosowania, najpierw na terytorium RFN w oparciu o ówczesne standardy wiedzy, a później jednoznacznie powiązany z masowymi deformacjami płodów. W przypadku obowiązywania przepisów takich jak zaproponowane w projekcie ustawy lekarz, który już latach pięćdziesiątych XX wieku dostrzegłby alarmujące wzrosty przypadków wad wrodzonych dzieci, których matki przyjmowały w trakcie ciąży lek „talidomid” nie miał możliwości zawieszenia terapii tym lekiem, ponieważ jego opinia byłaby sprzeczna z „aktualną wiedzą medyczną” uznawaną przez organy państwowe.

Powyższe zastrzeżenie nie wynika wyłącznie z hipotetycznej możliwości wystąpienia opisanej wyżej sytuacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem podobną presję wywieraną na lekarzy i naukowców widać także dzisiaj w dyskusjach wokół powikłań po szczepieniach przeciwko HPV lub COVID-19, gdzie każdy lekarz zgłaszający wątpliwości narazić się może na zarzut szerzenia „dezinformacji medycznych” czy praktyk niezgodnych z „aktualną wiedzą medyczną”. W efekcie osoby faktycznie obserwujące niepożądane odczyny muszą milczeć lub ryzykować postępowanie dyscyplinarne, nawet jeśli ich doniesienia oparte są na wiarygodnych danych i dokumentacji medycznej.

Aby uchronić system ochrony zdrowia przed arbitralnością i chronić prawo lekarzy do opierania decyzji terapeutycznych na własnym sumieniu i rzetelnej wiedzy, ustawodawca musi wprowadzić kryteria rozgraniczające „aktualną wiedzę medyczną” od jednolitej, urzędowej narracji. Konieczne jest przy tym zagwarantowanie możliwości działania przez lekarzy, którzy w dobrej wierze stosują rozwiązania oparte na dowodach naukowych jeszcze niezaakceptowanych

Strona 55 z 148

powszechnie, lecz opartych na ich doświadczeniu lub wiedzy medycznej, a także wyraźne zabezpieczenie dla tych, którzy odmawiają użycia uznanych dotychczas leków czy procedur, gdy tylko pojawią się rzetelne dowody ich szkodliwości. W przeciwnym razie ustawa nie tylko zamknie drzwi przed innowacją, lecz również narazi pacjentów na ryzyko, a samych lekarzy na ograniczenie wolności sumienia.

W uzasadnieniu projektu nie pojawia się ani jedno odwołanie do danych statystycznych potwierdzających szkodliwość rzekomych działań „pseudomedycznych” na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co jest głównym powodem wprowadzenia przedmiotowej nowelizacji prawnej. Niezależna dziennikarka Justyna Socha w odpowiedzi na wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, uzyskała od Ministra Zdrowia odpowiedź, z której wynika, że oficjalne zestawienia czy badania dokumentujące realne szkody wyrządzone przez tzw. „szarlatanów” po prostu nie istnieją. Brak twardych dowodów na istnienie tego problemu podważa główny argument legislacyjny i pokazuje, że nie ma rzeczywistej potrzeby interwencji ustawodawcy o tak szerokim zasięgu.

Taki stan rzeczy podsuwa podejrzenie, że rzeczywisty cel proponowanych regulacji leży gdzie indziej – w umocnieniu pozycji korporacyjnej samorządu lekarskiego. Instytucja ta oraz jej ważni członkowie są znacznie finansowani przez koncerny farmaceutyczne, z którymi łączą ich liczne formy współpracy. W praktyce promowanie „aktualnej wiedzy medycznej” może przekładać się na faworyzowanie konkretnych leków i procedur, co niekoniecznie służy interesom pacjentów, a raczej interesom dostawców tych rozwiązań.

Strona 56 z 148

Polskie Stowarzyszenie Niezależnych Lekarzy i Naukowców Uwaga poza zakresem (dalej: PSNLiN) jako skupiające uznanych profesjonalistów w Uwaga wykracza poza przedmiot regulacji objęty dziedzinie medycyny we wszystkich stopniach naukowych, projektem ustawy. krytykuje przepisy prawa powszechnie obowiązującego, które były lub są wprowadzane w sposób sprzeczny z interesem publicznym, niemające dostatecznego uzasadnienia naukowego oraz mogące narażać obywateli na poważne skutki zdrowotne.

Polskie Stowarzyszenie

56. Niezależnych Lekarzy i Uwaga ogólna Naukowców

Zdaniem wskazanego Stowarzyszenia – Naczelna Izba Lekarska (dalej: NIL) traktuje wiedzę jako jednolity monolit, dostosowany do narzuconych trendów firm farmaceutycznych. Lekarze i naukowcy współpracujący z tymi firmami wdrażają procedury, które nie zawsze uwzględniają indywidualne potrzeby pacjentów. Tak jak genotyp każdego człowieka jest unikalny, tak samo leczenie powinno być dostosowane do konkretnej osoby – to, co pomaga jednej, może zaszkodzić innej i odwrotnie. Brak elastyczności w podejściu szkodzi zarówno lekarzom, jak i przede wszystkim pacjentom.

Niestety, uzależnienie polskiego samorządu lekarskiego i jego członków od finansowania przez firmy farmaceutyczne jest realnym problemem. Na podstawie danych publicznie dostępnych (jak: raporty przejrzystości firm farmaceutycznych) jesteśmy w stanie ustalić, że pieniądze od firm farmaceutycznych produkujących np. szczepionki, otrzymywali poszczególni członkowie Naczelnego Sądu Lekarskiego oraz Naczelnej Izby Lekarskiej.

Polskie Stowarzyszenie

57. Niezależnych Lekarzy i Uwaga ogólna Naukowców

Proponowane przepisy służą przede wszystkim wzmocnieniu pozycji koncernów farmaceutycznych i związanych z nimi przedstawicieli samorządu lekarskiego kosztem niezależnych lekarzy i naukowców, których działania -mimo że oparte na licznych badaniach naukowych - są obecnie uznawane za sprzeczne z aktualną

Strona 57 z 148

Polskie Stowarzyszenie Uwaga ogólna

58. Terapeutów Metodą Zdenko Domančića

Polskie Stowarzyszenie Uwaga ogólna

59. Terapeutów Metodą Zdenko Domančića

wiedzą medyczną, co jest sprzeczne z dobrem pacjentów.

Ograniczając specjalistom możliwość stosowania dowiedzionych w badaniach naukowych metod wykraczających poza oficjalny kanon, ustawa pozbawia pacjentów prawa do optymalnej opieki i indywidualnego dopasowania terapii, a w konsekwencji może pogarszać ich rokowania i jakość życia. Długofalowo taki monolit standardów medycznych hamuje rozwój nowych, obiecujących terapii i arytmetycznie zwiększa ryzyko, że chorzy zostaną skazani na dostępne jedynie wąsko zdefiniowane procedury, niezależnie od ich rzeczywistej skuteczności.

medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową.

Proponowane przepisy naruszają zasady przyzwoitej legislacji, określone w art. 2 Konstytucji RP, wymagające, aby akty normatywne były formułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny. Prawidłowo stanowione prawo powinno umożliwiać obywatelowi przewidzenie skutków zachowania i nie może pozostawiać organom administracji publicznej pola do nadmiernej uznaniowości.

Uwaga niezasadna

Przepisy proponowanej nowelizacji stanowią naruszenie konstytucyjnej wolności działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 20 i 22 Konstytucji RP, ograniczenie wolności prowadzenia działalności wymaga uzasadnienia ważnym interesem publicznym i musi być proporcjonalne.

Projektowane przepisy nie spełniają tych warunków, wprowadzając niejasne i nadmierne restrykcje wobec legalnie działających podmiotów.

Przepisy dotyczące praktyk pseudomedycznych oraz zakazu ich stosowania nie będą dotyczyć działań podejmowanych jako legalne na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawa. Przykładem tego typu działań jest prowadzenie badania klinicznego czy eksperymentu medycznego. Nie będą zatem hamować rozwoju nowych terapii.

Zaproponowane rozwiązania są jasne, precyzyjne i adekwatne do założonego celu. Nie naruszają przepisów Konstytucji RP ani zasad przyzwoitej legislacji.

Uwaga niezasadna Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych przez praktyków medycyny tradycyjnej i naturopatów, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są

Strona 58 z 148

stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową.

Polskie Stowarzyszenie Uwaga ogólna

60. Terapeutów Metodą Zdenko Domančića

Proponowane przepisy stanowią w istocie ograniczenie Uwaga niezasadna prawa do wyboru terapii i decydowania o własnym zdrowiu.

Przepisy Art. 31 ust. 3 i art. 47 Konstytucji RP, a także art. 8 Projekt nie narusza wolności przekonań, wypowiedzi oraz wyboru usług i informacji.

Europejskiej Konwencji Praw Człowieka chronią prawo obywatela do samostanowienia, w tym wyboru metod wspierania zdrowia – niezależnie od ich statusu w systemie ochrony zdrowia.

Uwaga częściowo zasadna

Polskie Stowarzyszenie art. 1 pkt 11

61. Terapeutów Metodą Zdenko Domančića

Polskie Stowarzyszenie Uwaga ogólna

62. Terapeutów Metodą Zdenko Domančića

Zastosowanie w omawianym projekcie nieprecyzyjnych Zaproponowano nową definicję praktyk pojęć: „praktyki pseudomedyczne”, „praktyki pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. nieuprawnione”, „pseudomedycyna”, „aktualna wiedza 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę medyczna” prowadzi bezpośrednio do penalizacji pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało szerokiego zakresu terapii naturalnych, alternatywnych i ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub komplementarnych – w tym również naszej metody i jest osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji oczywistą dyskryminacją licznych środowisk wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby terapeutycznych stosujących działania i metody uznane na niewykonującej zawodu medycznego za praktykę całym świecie. Brak jasnych i precyzyjnych definicji pojęć pseudomedyczną. otwiera pole do dowolnej interpretacji i niebezpiecznego ryzyka nadużyć prawnych wobec należycie przygotowanych Żaden akt prawny w systemie prawa nie zawiera terapeutów, działających zgodnie z wolą pacjentów oraz z definicji „aktualnej wiedzy medycznej”. Celem zachowaniem klarownych reguł etyki zawodowej. projektowanej regulacji nie było ustanowienie takiej definicji.

Projekt stygmatyzuje całe środowisko terapeutyczne jako Uwaga niezasadna potencjalnie niebezpieczne, ignorując fakt, że wiele metod Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania komplementarnych (w tym bioenergoterapia) jest oferowania metod „medycyny komplementarnej”. stosowanych i akceptowanych w krajach UE, takich jak np.

Niemcy, Francja, Austria czy Włochy oraz w wielu krajach świata.

Strona 59 z 148

Sprzeczność projektu nowelizacji z prawem UE. Zgodnie z art. 56–62 Traktatu o Funkcjonowaniu UE, swoboda świadczenia usług obejmuje również usługi zdrowotne i terapeutyczne. Ustawa w obecnym kształcie może prowadzić do ograniczenia transgranicznego świadczenia usług oraz naruszenia zasad wspólnego rynku.

Polskie Stowarzyszenie Uwaga ogólna

63. Terapeutów Metodą Zdenko Domančića

art. 1 pkt 11

Projektowane przepisy nie mają wpływu na transgraniczne świadczenie usług oraz nie naruszają zasad wspólnego rynku ani przepisów Konstytucji RP.

Wprowadzenie przepisów penalizujących działalność terapeutyczną w Polsce może naruszać zasadę proporcjonalności i niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku usług. W naszej ocenie projektowana regulacja nie służy ochronie praw pacjenta, lecz sprzyja monopolizacji rynku usług zdrowotnych, marginalizacji naturalnych metod terapii oraz ograniczeniu wolności obywateli do wyboru form leczenia, co stanowi naruszenie konstytucyjnych praw jednostki oraz podstawowych standardów praw człowieka.

Postuluje dodanie w art. 67zj. Ust. 1 w miejsce aktualnego pkt 2) przepisu w brzmieniu:

Polskie Towarzystwo

64. Terapii Poznawczej i Behawioralnej

Uwaga niezasadna

Regulacja dotycząca prowadzenia psychoterapii przez „2) prowadzenie psychoterapii w rozumieniu Art. 5 ust 2 osobę nie posiadającą stosownych uprawnień Ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia pozostaje poza zakresem niniejszego projektu. psychicznego przez inną osobę, niż osoba wskazana w art. 5 ust 3 pkt 1 – 5 Ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego” i wskutek uwzględnienia tej zmiany zmianę numeracji kolejnych punktów w ustępie 1 Art. 67zj.

W świetle aktualnego stanu prawnego zasadnym jest wprowadzenie w projektowanej Ustawie szczegółowych zapisów dotyczących psychoterapii. Pozwoli to odróżnić psychoterapię w takim rozumieniu, w jakim została ona zdefiniowana w Ustawie o ochronie zdrowia psychicznego od rozmaitych „usług” świadczonych przez osoby, które nie legitymują się odpowiednią wiedzą i kwalifikacjami, aby świadczyć jakąkolwiek pomoc w zakresie dotyczącym

Strona 60 z 148

zdrowia psychicznego i/lub funkcjonowania psychologicznego.

Wypracowane przez wiele lat i aprobowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia (inkorporowane do Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego) standardy kształcenia psychoterapeutów stanowiłyby wzorzec kontroli do tego czy określone oddziaływania prowadzone są przez kompetentne osoby, a w razie gdyby tak nie było, aby istniała realna podstawa, ażeby uznawać takie działania za praktyki pseudomedyczne.

Naruszenie zasady określoności prawa (Lex Certa) i zasady Proporcjonalności.

Polskie Towarzystwo

65. Aromaterapii

art. 1 pkt 11

Projekt Nowelizacji, poprzez wprowadzenie pojęcia „praktyk pseudomedycznych” bez jego precyzyjnej i enumeratywnej definicji, narusza zasadę określoności prawa (lex certa), będącą emanacją zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Brak jasnych, obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów delimitujących zakres tego pojęcia stwarza nieakceptowalne ryzyko arbitralności w procesie kwalifikacji działań przez Rzecznika Praw Pacjenta.

Powoduje to, że adresaci norm prawnych nie są w stanie w sposób jednoznaczny przewidzieć konsekwencji prawnych swoich działań, co stanowi bezpośrednie naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Uwaga częściowo zasadna Zaproponowano nową definicję praktyk pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

Wysokość maksymalnych kar pieniężnych nakładanych przez Rzecznika Praw Pacjenta nie była zmieniana od 2009 r., tj. od dnia wejście w życie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Od 2009 r. nastąpił znaczny spadek wartości nabywczej pieniądza w wyniku wieloletniej skumulowanej inflacji. Należy Ponadto, nadanie Rzecznikowi Praw Pacjenta uprawnień do przy tym zauważyć, że zjawisko inflacji w nakładania kar finansowych w wysokości do 1.000.000 Rzeczypospolitej Polskiej nadal występuje. Dlatego też (jednego miliona) złotych bez adekwatnych zabezpieczeń wysokość maksymalnej kary pieniężnej, jaką Rzecznik proceduralnych i materialnych, stanowi naruszenie zasady Praw Pacjenta może nałożyć wymaga waloryzacji i proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). podniesienia jej poziomu. Decyzja Rzecznika Praw Ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych wolności i Pacjenta w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej

Strona 61 z 148

praw, w tym wolności działalności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP), muszą być konieczne i proporcjonalne do realizowanych celów. W niniejszym przypadku tak drastyczne sankcje, w kontekście nieprecyzyjnej definicji, stanowią nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w autonomię podmiotów gospodarczych oraz swobodę prowadzenia badań naukowych i innowacji.

Brak gwarancji prawa do sądu i zasady dwuinstancyjności

będzie podlegać kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.

Uwaga niezasadna

Postępowania.

Polskie Towarzystwo

66. Aromaterapii

Uwaga ogólna

Decyzje Rzecznik Praw Pacjenta są ostateczne.

Podlegają one kontroli sprawowanej przez sądy Przewidziany w Projekcie Nowelizacji reżim nakładania kar administracyjne. przez Rzecznika Praw Pacjenta, bez zapewnienia pełnej i skutecznej kontroli sądowej oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, budzi poważne zastrzeżenia co do zgodności z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, gwarantującym prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Sytuacja, w której organ administracji publicznej dysponuje uprawnieniami quasi-sądowymi w sprawach o tak doniosłym znaczeniu majątkowym, bez zapewnienia efektywnego środka odwoławczego na drodze sądowej, stanowi odejście od fundamentalnych standardów państwa prawnego i niesie ryzyko podejmowania decyzji o charakterze arbitralnym, pozbawionych należytej kontroli instancyjnej.

Błąd kwalifikacyjny aromaterapii w PKD i sprzeczność z dowodami naukowymi oraz trendami międzynarodowymi.

Polskie Towarzystwo

67. Aromaterapii

Uwaga ogólna

Zaliczanie aromaterapii do podklasy PKD 86.96. Z „Działalność w zakresie medycyny tradycyjnej, uzupełniającej i alternatywnej”, wprowadzonej z dniem 1 stycznia 2025 r., jest błędem klasyfikacyjnym o daleko idących konsekwencjach prawnych i wizerunkowych. Taka

Uwaga niezasadna Regulacja dotycząca kwalifikacji aromaterapii w PKD pozostaje poza zakresem niniejszego projektu.

Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych przez aromatoterapeutów, a takiej formy działalności, która

Strona 62 z 148

kategoryzacja, mimo iż rzekomo dostosowuje się do międzynarodowych standardów (ISIC Rev.5, NACE Rev. 2.1), nie oddaje rzeczywistego statusu naukowego aromaterapii.

W przeciwieństwie do wielu praktyk określanych jako alternatywne, aromaterapia posiada rozbudowaną i systematycznie rozwijaną bazę dowodów naukowych, publikowanych w recenzowanych czasopismach o zasięgu międzynarodowym. Na dowód naukowego charakteru aromaterapii wskazuje:

łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową.

● Uznanie instytucjonalne: Aromaterapia jest uznana przez Ministerstwo Zdrowia w Wielkiej Brytanii, a także włączona do programów studiów wyższych przez Ministerstwo Edukacji w Stanach Zjednoczonych. PTA jest w stanie przedłożyć obszerny spis publikacji naukowych dotyczących działania olejków eterycznych, zamieszczonych w renomowanych czasopismach naukowych na całym świecie. ● Wydawnictwa naukowe: Kwartalnik „Aromaterapia”, wydawany w Polsce przez jest kwalifikowany jako czasopismo naukowe w dziedzinie medycyny przez Ministerstwo Edukacji i Nauki, co potwierdza wysoki standard merytoryczny i naukowy publikowanych w nim badań. ● Dorobek ekspercki: Pionierska praca i dorobek naukowy takich autorytetów jak dr Iwona Konopacka-Brud i dr Władysław Brud, a także wielu innych wybitnych naukowców z kraju i zagranicy, jednoznacznie potwierdzają naukowy charakter aromaterapii i jej potencjał terapeutyczny.

Niesłuszne kwalifikowanie aromaterapii w PKD, a w konsekwencji objęcie jej restrykcjami Projektu Nowelizacji,

Strona 63 z 148

jest nieuzasadnione merytorycznie i prawnie, i prowadzi do deprecjacji uznanych metod terapeutycznych, opartych na solidnych podstawach badawczych.

Konieczność wyodrębnienia zawodu aromaterapeuty i stworzenia dedykowanego kodu zawodu.

Uwaga niezasadna

Regulacja dotycząca wyodrębnienia zawodu Obecna sytuacja prawna, w której aromaterapia jest ogólnie aromaterapeuty i stworzenia dedykowanego kodu tego klasyfikowana w PKD 86.96.Z, a jednocześnie nie posiada zawodu pozostaje poza zakresem niniejszego projektu. odrębnego, formalnego statusu zawodu, jest anachroniczna i niezgodna z potrzebami rynku oraz rozwojem naukowym.

Właściwe uregulowanie zawodu aromaterapeuty jest kluczowe dla podniesienia standardów świadczonych usług oraz eliminacji faktycznych pseudopraktyk.

Brak odrębnego kodu zawodu dla aromaterapeuty prowadzi do:

Polskie Towarzystwo

68. Aromaterapii

Uwaga ogólna

● Braku standaryzacji kwalifikacji: Utrudnia weryfikację kompetencji osób oferujących usługi aromaterapeutyczne, co może prowadzić do nadużyć przez osoby nieposiadające odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia. ● Nieprzejrzystości rynku: Uniemożliwia rzetelne monitorowanie i kontrolowanie działalności w tym sektorze, zwiększając ryzyko dla konsumentów. ● Marginalizacji metody naukowej: Utrwalenie wizerunku aromaterapii jako nieuregulowanej i „alternatywnej” praktyki, mimo jej naukowych podstaw i zastosowań.

Wprowadzenie odrębnego kodu zawodu dla aromaterapeuty, połączone z określeniem minimalnych wymogów kwalifikacyjnych, standardów kształcenia i kodeksu etyki, jest niezbędne dla profesjonalizacji tej

Strona 64 z 148

dziedziny. Taka regulacja nie tylko podniesie prestiż i bezpieczeństwo świadczonych usług, ale także ułatwi integrację aromaterapii z systemem opieki zdrowotnej w roli komplementarnej i wspierającej, zgodnie z trendami obserwowanymi w wysoko rozwiniętych krajach. Jest to również zgodne z zasadą autonomii zawodów, a także z konstytucyjną ochroną prawa do zdrowia (art. 68 Konstytucji RP), poprzez zapewnienie dostępu do bezpiecznych i profesjonalnych usług prozdrowotnych.

Polskie Towarzystwo

69. Nauk Żywieniowych

Polskie Towarzystwo

70. Nauk Żywieniowych

art. 1 pkt 11

Potrzeba uwzględnienia w proponowanych zapisach

Art.67zj, również pseudomedycznej działalności prowadzanej w kwestii dietoterapii i dietoprofilaktyki, która może wpływać na proces leczenia, podobnie jak inne wymienione w projekcie działania pseudomedyczne. Prawo pacjentów w zakresie dostępu do dietoterapii powinno być uregulowane prawnie, a do zespołów terapeutycznych jako ekspertów powinny być włączane osoby wykształcone w kierunku dietetyka i/lub żywienia człowieka. Ustawiczne pomijanie ekspertów, wykształconych w tych kierunkach, wydaje się ogromnym marnotrawstwem istniejącego potencjału, niedocenienie dość licznego grona ekspertów z tego zakresu, co może przełożyć się na szkodę dla pacjentów.

Uwaga niezasadna

Uwaga ogólna

Podjęcie kwestii poradnictwa dietetycznego jako Uwaga niezasadna świadczenia zdrowotnego ww projekcie Ustawy jest Regulacja dotycząca uznania poradnictwa konieczne i zawiera się w poniższym stwierdzeniu zapisanym w dokumencie OSR (Ocena Skutków Regulacji): dietetycznego jako świadczenia zdrowotnego pozostaje poza zakresem niniejszego projektu.

W ocenie projektodawcy należy dokonać zmian w przepisach prawa, które przyczynią się do zwiększenia poziomu przestrzegania praw pacjenta przez podmioty

Udzielanie świadczeń w zakresie dietoterapii i przypisywanie tym świadczeniom efektów leczniczych, których nie posiadają, stanowiłoby praktykę pseudomedyczną. Regulacja w zakresie dostępu do dietoterapii poza zakresem niniejszego projektu.

Strona 65 z 148

udzielające świadczeń w projekcie jako praktyki pseudomedyczne.

Polskie Towarzystwo

71. Nauk Żywieniowych

Konieczność pilnego uregulowania zawodu dietetyka i wprowadzenia stosownej Ustawy o zawodzie dietetyka.

Dodanie w art. 67zj. Ust 1 w miejsce aktualnego pkt 2) przepisu w brzmieniu:

Uwaga niezasadna Regulacja dotycząca wyodrębnienia zawodu dietetyka pozostaje poza zakresem niniejszego projektu.

Uwaga niezasadna

Polskie Towarzystwo

72. Psychologiczne

art. 1 pkt 11

W świetle aktualnego stanu prawnego zasadnym jest wprowadzenie w projektowanej Ustawie o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (UD207) szczegółowych zapisów dotyczących psychoterapii. Pozwoli to odróżnić psychoterapię w takim rozumieniu, w jakim została ona zdefiniowana w Ustawie o ochronie zdrowia psychicznego od różnorodnych „usług” świadczonych przez osoby, które nie legitymują się odpowiednią wiedzą i kwalifikacjami, aby świadczyć jakąkolwiek pomoc w zakresie dotyczącym zdrowia psychicznego i/lub funkcjonowania psychologicznego.

Włączone do Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego standardy kształcenia psychoterapeutów, które zostały wypracowane przez wiele lat i aprobowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, stanowiłyby wzorzec kontroli

Strona 66 z 148

do tego czy określone oddziaływania prowadzone są przez kompetentne osoby, a w przypadku, gdyby tak nie było, aby istniała realna podstawa, ażeby uznawać takie działania za praktyki pseudomedyczne.

Stowarzyszenie Nauczycieli i

73. Pracowników Oświaty „Nauczyciele dla Wolności”

art. 1 pkt 11

Proponowane przepisy naruszają zasady przyzwoitej Uwaga częściowo zasadna legislacji, określone w art. 2 Konstytucji RP, które wymagają, Zaproponowano nową definicję praktyk aby akty normatywne były formułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny. Prawidłowo stanowione prawo pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. powinno umożliwiać obywatelowi przewidzenie skutków 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało prawnych swojego zachowania i nie może pozostawiać ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub organom administracji publicznej nadmiernego pola do osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji uznaniowości. W proponowanym kształcie projekt ustawy wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby nie spełnia tych fundamentalnych wymogów. niewykonującej zawodu medycznego za praktykę W szczególności należy zwrócić uwagę na projektowany pseudomedyczną. art. 67zj ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym: „Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się: podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę nie wykonującą zawodu medycznego.”

Sformułowanie to jest skrajnie nieprecyzyjne i niedookreślone – nie wskazuje, jakie konkretne działania uznawane będą za „praktykę pseudomedyczną”, ani jakie kryteria będą brane pod uwagę przy ich kwalifikacji. Jako działanie pseudomedyczne może być uznane np. ziołolecznictwo stosowane przez osobę nieposiadającą prawa wykonywania zawodu lekarza, ostrzeganie przed działaniami ubocznymi szczepionek czy leków, udzielanie pierwszej pomocy przez osobę nie wykonującą zawodu medycznego, odradzanie ciężarnej przeprowadzenia aborcji czy krytyka zatwierdzonej terapii medycznej (w nauce zawsze można podważać nawet cieszące się uznaniem sposoby leczenia). Ustawodawca pozostawia tym samym Rzecznikowi Praw Pacjenta szeroką swobodę

Strona 67 z 148

interpretacyjną, co budzi istotne obawy co do zgodności z konstytucyjną zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) oraz zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Stowarzyszenie Nauczycieli i

74. Pracowników Oświaty„ Uwaga ogólna Nauczyciele dla Wolności”

Projekt posługuje się pojęciem „aktualnej wiedzy medycznej”, nie określając jednocześnie jego definicji prawnej. W obliczu zmienności i niejednolitości opinii naukowych w medycynie, brak precyzyjnego określenia tego terminu prowadzić może do subiektywnego lub instrumentalnego stosowania przepisów zwłaszcza w sytuacjach sporów naukowych lub ideologicznych wokół metod leczenia.

Stowarzyszenie Nauczycieli i

75. Pracowników Oświaty „Nauczyciele dla Wolności”

Projektowana nowelizacja uderza również w konstytucyjną Uwaga niezasadna zasadę wolności działalności gospodarczej (art. 20 i 22 Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania Konstytucji RP). W praktyce może prowadzić do delegalizacji lub poważnego ograniczenia działalności osób działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych udzielanych przez naturopatów a oferujących, przykładowo, usługi w zakresie terapii naturalnych, jako że osoby te nie są objęte zakresem ustawy takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych. Projektowane przepisy tworzą niebezpieczny medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, precedens dla reglamentacji działalności gospodarczej w właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i sposób uznaniowy i nieproporcjonalny. jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je Co szczególnie niepokojące, doświadczenie ostatnich lat oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub pokazuje, że Rzecznik Praw Pacjenta niejednokrotnie finansową. Podobnie zakazane powinno być udzielanie ignorował przypadki faktycznego zagrożenia dla zdrowia świadczeń zdrowotnych przez osoby, które nie pacjentów (np. działalność samozwańczych „uzdrowicieli”), wykonują zawodu medycznego – diagnozowanie koncentrując się za to na działaniach przeciwko lekarzom chorób oraz ich leczenie to domena zawodu lekarza, lub naukowcom prezentującym odmienne stanowiska w taki stan prawny już obecnie obowiązuje, omawiane sprawach zdrowia publicznego – m.in. dotyczące leczenia rozwiązania nie wprowadzają zmian w tym zakresie a COVID-19 i to pomimo tego, że swoje opinie opierali na określają, że działanie wbrew tym przepisom stanowi powszechnie dostępnej literaturze naukowej. zakazaną prawem praktykę. Proponowane przepisy nie Wprowadzenie nowych, represyjnych kompetencji bez naruszają zasad określonych w Konstytucji RP. skutecznych gwarancji procesowych może w przyszłości

Uwaga ogólna

Uwaga niezasadna Żaden akt prawny w systemie prawa nie zawiera definicji „aktualnej wiedzy medycznej”. Celem projektowanej regulacji nie było ustanowienie takiej definicji.

Strona 68 z 148

prowadzić do nadużyć oraz do arbitralnego ścigania osób niewygodnych z punktu widzenia politycznego lub komercyjnego. projektowana regulacja nie służy ochronie praw pacjenta, lecz sprzyja monopolizacji rynku usług zdrowotnych, marginalizacji naturalnych metod terapii oraz ograniczaniu wolności obywateli do wyboru form leczenia, co stanowi naruszenie zarówno konstytucyjnych praw jednostki, jak i podstawowych standardów praw człowieka.

Istotny jest również głos Polskiej Izby Gospodarczej Naturopatów, iż proponowane zmiany doprowadzą do marginalizacji metod, które są realnym wsparciem dla pacjentów oraz likwidacji zawodów takich jak naturopata, dietetyk, terapeuta naturalny, czy zielarz. Projekt ignoruje również rekomendacje Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), która apeluje o integrację medycyny konwencjonalnej z tradycyjną i komplementarną.

W proponowanym zmianach można zauważyć dyskryminację medycyny naturalnej wobec konwencjonalnej, ponieważ tylko praktyki naturalne mają być prewencyjnie penalizowane pomimo tego, że wiele tzw. niekonwencjonalnych metod ma coraz więcej dowodów naukowych na skuteczność, a w krajach takich jak Szwajcaria poza homeopatią podstawowe ubezpieczenie zdrowotne pokrywa medycynę holistyczną, neuralterapię, ziołolecznictwo oraz tradycyjną metodę chińską. W Niemczech mamy tysiące lekarzy medycyny naturalnej i setki komplementarnych ośrodków biologicznej terapii wspomagającej w leczeniu nowotworów. Tymczasem, Polska zamiast wzorować się na sprawdzonych rozwiązaniach i światowych trendach w proponowanych zmianach doprowadzi do tego, iż pacjenci stracą możliwość wyboru sposobu leczenia i dostęp do profilaktyki naturalnej.

Strona 69 z 148

https://liderzyinnowacyjnosci.com/lex-szarlatan-cios-wwolnosc-zdrowie-i-zdrowy-rozsadek-naturopaci-mowianie/ Usunięcie art. 2, który wprowadza w ustawie z dnia 22 Uwaga częściowo zasadna listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 748, z 2024 r. poz. 731 i 1222 oraz z W ramach uzgodnień zaproponowano nowe brzmienie art. 2 projektu. 2025 r. poz. 637) w art. 10 ust. 14 następujący zapis:

„Art. 2. W ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o „14. Wojewoda lub podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 2, systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2023 r. udostępnia dane przetwarzane w systemie teleinformatycznym, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, poz. 748, z 2024 r. poz. 731 i 1222 oraz z 2025 r. poz.

637) w art. 10 po ust. 14 dodaje się ust. 14a-14c w na wniosek sądu, prokuratury, Policji lub Rzecznika Praw brzmieniu:

Pacjenta.”

76. Wojewoda Śląski

art. 2

Powyższy zapis wprowadza bardzo szeroki dostęp do danych przetwarzanych w Systemie Teleinformatycznym Centrów Powiadamiania Ratunkowego (ST CPR), także do danych zgłoszeń niezwiązanych z merytoryczną działalnością Rzecznika Praw Pacjenta. Centra Powiadamiania Ratunkowego, które tworzą system powiadamiania ratunkowego nie wykonują świadczeń opieki zdrowotnej. W przypadku zgłoszeń o charakterze medycznym, zgłoszenia są przekazywane do dyspozytorni medycznej, za pośrednictwem Systemu Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego, do danych którego Rzecznik Praw Pacjenta posiada dostęp na podstawie art. 24b ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dnia 8 września 2006 r.

14a. Wojewoda lub podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 2 udostępnia Rzecznikowi Praw Pacjenta, dane przetwarzane w systemie teleinformatycznym, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, niezbędne do realizacji jego ustawowych zadań. 14b. Udostępnienie danych, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, odbywa się na uzasadniony wniosek Rzecznika Praw Pacjenta, zawierający cel i zakres ich przetwarzania, przy zachowaniu bezpieczeństwa i integralności udostępnianych danych.

14c. Rzecznik Praw Pacjenta dopuszcza do przetwarzania danych, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, osoby posiadające jego pisemne upoważnienie.

Warunkiem udzielenia upoważnienia jest pisemne Obecnie w ustawie o systemie powiadamiania zobowiązanie się osoby upoważnianej do zachowania ratunkowego, dostęp do danych mają wyłącznie podmioty przetwarzanych danych osobowych w poufności.”. prowadzące sprawy o charakterze kryminalnym – w oparciu Powyższa propozycja umożliwi ograniczenie o kodeks karny lub kodeks wykroczeń. Rzecznik Praw Pacjenta prowadzi swoje postepowania w oparciu o kodeks pozyskiwania przez Rzecznika Praw Pacjenta danych przetwarzanych w systemie teleinformatycznym, o postępowania administracyjnego (k.p.a.), w sprawach o

Strona 70 z 148

charakterze skargowym. Umożliwienie Rzecznikowi Praw Pacjenta dostępu do danych ST CPR, otworzy drogę pozostałym podmiotom prowadzącym swoje postępowania na podstawie k.p.a., do wnioskowania o rozszerzenie ustawowego katalogu podmiotów uprawnionych do uzyskania danych z ST CPR, co znacząco utrudni ochronę danych przetwarzanych w tym systemie.

których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego, do niezbędnych do realizacji jego ustawowych zadań. Proponuje się unormowanie konieczności wykazania przez Rzecznika celu i zakresu przetwarzania danych udostępnianych, a także ograniczenie kręgu osób mających do nich dostęp. Dane te będą przetwarzane w szczególności w celu realizacji zadania Rzecznika Praw Pacjenta jakim Wobec powyższego wnioskuje się o usunięcie w całości art. jest prowadzenie postępowań wyjaśniających (art. 502 z projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i 53 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie Pacjenta). Rzecznik bowiem w toku tego postępowania powiadamiania ratunkowego. jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz dokładnie Natomiast jeśli jednak ustawodawca chce pozostawić wyjaśnić stan faktyczny zgłoszonej przez pacjenta wskazany zapis, proponuje się jego modyfikację, z sprawy (art. 7 i 77 Kodeksu postępowania obecnego brzmienia: administracyjnego w związku z art. 54 ustawy o „W ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta). powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 748, z 2024 r. poz. 731 i 1222 oraz z 2025 r. poz. 637) w art. 10 ust. 14 otrzymuje brzmienie:

„14. Wojewoda lub podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 2, udostępnia dane przetwarzane w systemie teleinformatycznym, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, na wniosek sądu, prokuratury, Policji lub Rzecznika Praw Pacjenta.” na „W ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 748, z 2024 r. poz. 731 i 1222 oraz z 2025 r. poz. 637) w art. 10 ust. 14 otrzymuje brzmienie:

Strona 71 z 148

Pacjenta. Rzecznik Praw Pacjenta może wnioskować o dane wyłącznie w zakresie zgłoszeń związanych bezpośrednio z udzielaniem świadczeń zdrowotnych.”

Art. 1 ust. 10 – w zakresie wprowadzanego art. 67zj ust. 1 pkt 4 oraz art. 67zj ust. 2.

77. Wojewoda Śląski

art. 1 pkt 11

Uwaga niezasadna

Przepisy dotyczące praktyk pseudomedycznych oraz Proponowane zmiany w przepisach wprowadzają zakazu ich stosowania nie będą dotyczyć działań bezwzględny zakaz wykonywania działalności leczniczej bez podejmowanych jako legalne na podstawie obecnie uzyskaniu wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 obowiązujących przepisów prawa. Przepisy te będą ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej przepisami szczególnymi wobec przepisów ustawy o (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 450 z późn. zm.). prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w projektowanym zakresie. Jeżeli zatem na mocy Jednakże Naczelnik Departamentu Lecznictwa odrębnych przepisów stosowanie obowiązku wpisu do Ministerstwa Zdrowia wskazał w piśmie numer rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 DLD.412.110.2024.CP z dnia 7 października 2024 r., że kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej będzie osoby wykonujące zawody medyczne, o których mowa w wyłączone, wykonywanie działalności leczniczej bez art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych tego wpisu nie będzie stanowiło praktyki zawodach medycznych (Dz. U. poz. 1972 z późn. zm.), mogą pseudomedycznej. wykonywać działalność leczniczą bez uzyskania wpisu do wyżej wymienionego rejestru.

Z uwagi na powyższe zasadnym wydaje się uregulowanie przepisów w sposób, który nie będzie budził wątpliwości co do tego, które grupy osób wykonujących zawody medyczne mogą zostać ukarane za wykonywanie działalności leczniczej bez wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

Rozwiązaniem wyżej wymienionej kwestii byłoby nadanie pkt 4 brzmienia: wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskaniu wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, za wyjątkiem działalności leczniczej wykonywanej przez osoby wykonujące zawody medyczne wymienione w art. 1

Strona 72 z 148

ust. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych.

78. Wojewoda Śląski

art. 1 pkt 11

Art. 1 ust. 10 – w zakresie wprowadzanego art. 67zj ust. 1

Uwaga niezasadna

Wprowadzane wyliczenie praktyk pseudomedycznych nie obejmuje wydawania przez osobę wykonującą zawód medyczny zaświadczeń i orzeczeń sprzecznych ze stanem faktycznym, aktualną wiedzą medyczną, prawem lub posiadanymi uprawnieniami. Brak takiego zapisu w projektowanej ustawie pozwoli na dalsze wystawianie bezpodstawnych orzeczeń i zaświadczeń przez lekarzy znanych ze swojej pseudonaukowej działalności.

Uregulowanie tej kwestii pozwoli na sprawniejsze egzekwowanie obowiązków poddania się obowiązkowym zabiegom medycznym, np. szczepieniom, od których aktualnie łatwo się uchylić uzyskując bezpodstawne zaświadczenia od lekarzy-antyszczepionkowców. Ponadto wydaje się zasadne wprowadzenie przepisu umożliwiającego zaskarżenie wydanego orzeczenia lub zaświadczenia lekarskiego, które wydane zostało niezgodnie ze stanem faktycznym, niezgodnie z aktualną wiedzą medyczną, z naruszeniem prawa lub sprzecznie z posiadanymi przez lekarza uprawnieniami.

Regulacja dotycząca wydawania opinii lub orzeczeń przez osobę wykonującą zawód medyczny pozostaje poza zakresem niniejszego projektu. Wydawanie opinii i orzeczeń przez osoby wykonujące zawód medyczny jest regulowane w odrębnych aktach prawnych.

Propozycja wdrożenia wyżej opisanych przepisów byłaby korzystna dla pacjentów, a w szczególności dla dzieci, które nie mogą same świadomie wyrazić zgody na poddanie się korzystnym zabiegom medycznym, choćby były one obowiązkowe.

Z uwagi na powyższe argumenty proponuję wprowadzić do wyliczenia pkt 6 o treści: „wydawanie opinii albo orzeczeń określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty sprzecznych ze stanem faktycznym, aktualną wiedzą medyczną, prawem

Strona 73 z 148

lub posiadanymi uprawnieniami”. Ponadto proponuję wprowadzić art. 31 ust. 1a do ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j.

Dz. U. z 2024 r. poz. 581) o następującej treści: „Sprzeciw, o którym mowa w ust. 1 może wnieść Rzecznik Praw Pacjenta. Do sprzeciwu wniesionego przez Rzecznika Praw Pacjenta nie stosuje się przepisów ust. 2. Organ administracji publicznej, który powziął informację, iż opinia lub orzeczenie, o których mowa w ust. 1, mogła zostać wydana w sposób sprzeczny ze stanem faktycznym, aktualną wiedzą medyczną, prawem lub posiadanymi uprawnieniami zobowiązany jest do powiadomienia o tym fakcie Rzecznika Praw Pacjenta”. Dla zapewnienia sprawnego działania Komisji Lekarskiej proponuję również wprowadzić art. 31 ust. 5a o treści: „Nieuzasadnione niestawienie się przed Komisję Lekarską przez pacjenta na badanie stanowi podstawę do unieważnienia zaskarżonej opinii lub orzeczenia przez Komisję Lekarską.” art. 1 ust. 10 – w zakresie wprowadzanego art. 67zj ust. 1 pkt 4.

79. Wojewoda Śląski

art. 1 pkt 11

Uniwersyteckie Centrum Uwaga ogólna

80. Kliniczne w Gdańsku

Uwaga zasadna

Omyłka pisarska. Jest: „wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskaniu wpisu do rejestru”. Powinno być:

„wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskania wpisu do rejestru”

Regulacja zdaje się utrzymywać istniejący obecnie w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (dalej: Ustawa) porządek, w którym podmiot leczniczy, mimo iż to jego działalność stanowi przedmiot oceny Rzecznika, nie posiada statusu strony w postępowaniach prowadzonych w sprawach dotyczących indywidualnych naruszeń praw pacjenta. Choć formalnie działania Rzecznika w sprawach indywidualnych

Uwaga niezasadna Kwestie związane ze statusem podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych w postępowaniu wyjaśniającym pozostaje poza zakresem niniejszego projektu.

Strona 74 z 148

mają charakter zaleceń i opinii, w praktyce są traktowane przez pacjentów jako wiążące i autorytatywne stanowiska organu nadzoru. Zdarza się, że są również następnie wykorzystywane jako dowody w postępowaniach sądowych, przy czym podmiot, którego one dotyczą, był pozbawiony możliwości ich zakwestionowania. Największe wątpliwości w opiniowanym projekcie budzą rozwiązania, w ramach których przyznanie Rzecznikowi kompetencji o charakterze represyjnym nie towarzyszy stworzeniu odpowiednich warunków proceduralnych umożliwiających ich właściwe stosowanie.

Uniwersyteckie Centrum art. 1 pkt 3

81. Kliniczne w Gdańsku

Na mocy projektowanego art. 52 ust. 2a ustawy Rzecznik Uwaga niezasadna uzyskuje uprawnienie do arbitralnego wyznaczania terminu, Obecnie za brak realizacji żądania Rzecznika Praw w jakim podmiot leczniczy zobowiązany jest udzielić Pacjenta w trybie art. 52 ust. 2 pkt 1a ustawy o wyjaśnień w ramach postępowania wyjaśniającego w prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta nie jest sprawie dotyczącej indywidualnego naruszenia praw pacjenta. Jego niedochowanie może skutkować nałożeniem przewidziana żadna sankcja, zaś w swojej praktyce Rzecznik spotyka się z przypadkami braku współpracy kary pieniężnej, która, zgodnie z treścią przewidzianego ze strony podmiotów udzielających świadczeń nowelizacją art. 69 ust. 3 Ustawy, może być ponadto zdrowotnych, co uniemożliwia właściwe stosowana wielokrotnie. Jednocześnie w ramach proponowanych regulacji nie określono żadnej minimalnej przeprowadzenie postępowania i realizację prawa długości terminu na udzielenie wyjaśnień, ani też trybu jego pacjenta do wyjaśnienia jego sprawy. Stąd też w projekcie proponuje się dodanie sankcji za brak przedłużenia na wniosek zobowiązanego. Tak realizacji ww. żądania Rzecznika Praw Pacjenta w skonstruowany mechanizm, nieuwzględniający chociażby postaci kary pieniężnej (do wysokości 20 000 zł). obszerności i czasochłonności koniecznych do podjęcia przez podmiot leczniczy czynności celem przedłożenia Rzecznikowi wyjaśnień, może prowadzić do znacznego spadku jakości informacji przekazywanych na potrzeby prowadzonego przez Rzecznika postępowania. Taka konstrukcja nie tylko zdaje się godzić w prawa podmiotów leczniczych, ale także w konsekwencji może ona wpłynąć negatywnie na rzetelność i kompletność ustaleń

Strona 75 z 148

poczynionych w ramach prowadzonych przez Rzecznika postępowań wyjaśniających.

Uniwersyteckie Centrum art. 1 pkt 10

82. Kliniczne w Gdańsku

Kolejną kwestią budzącą zastrzeżenia jest przyznanie w opiniowanym projekcie Rzecznikowi instrumentów o charakterze represyjnym, które można uznać w niektórych przypadkach za zbyt daleko idące i nieadekwatne.

Wynikające z projektowanego art. 64a ust. 1 Ustawy uprawnienie Rzecznika do wydania postanowienia w przedmiocie tzw. „ostrzeżenia publicznego” naraża podmioty lecznicze na ryzyko poniesienia poważnych szkód i to wyłącznie na podstawie „uzasadnionego podejrzenia”.

Przedmiotowe narzędzie godzi bowiem w szczególne dobro jakim jest zaufanie pacjentów korzystających ze świadczeń opieki zdrowotnej realizowanych przez personel medyczny danego podmiotu leczniczego. Ryzyka tego nie równoważy przewidziane w ustępie 2 przedmiotowego artykułu prawo do zaskarżenia postanowienia Rzecznika w tym przedmiocie, gdyż nie wstrzymuje ono jego wykonalności.

Na marginesie warto również zauważyć, że nawet przywołana w uzasadnieniu do projektu ustawy regulacja zawarta w ustawie z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zdaje się uwzględniać powagę konsekwencji działań o tożsamym charakterze, gdyż przewiduje wyższy standard je uzasadniający w postaci „szczególnie uzasadnionego podejrzenia”. Podobnie krytycznego komentarza wymaga wynikające z art. 64a ust. 3 uprawnienie Rzecznika do zobowiązania podmiotu leczniczego do zaniechania określonych działań, w przypadku uprawdopodobnienia jeszcze przed zakończeniem postępowania, iż dalsze stosowanie zarzucanej praktyki może stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia pacjentów. Należy podkreślić, że mocą takiej decyzji może dojść do poważnego zagrożenia ciągłości opieki zdrowotnej w podmiocie leczniczym, przy czym ma

Uwaga niezasadna Instytucja tzw. „ostrzeżenia publicznego” (art. 64a ust.

1) będzie mogła zostać zastosowana jedynie w sytuacji, kiedy wystąpi uzasadnione podejrzenie, że podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych dopuszcza się praktyki, która może zagrażać życiu lub zdrowiu pacjentów lub spowodować inne niekorzystne skutki dla pacjentów. Wówczas Rzecznik Praw Pacjenta będzie podawał do publicznej wiadomości, w tym na stronie internetowej urzędu go obsługującego, zgromadzone w toku postępowania informacje o tej praktyce oraz jej prawdopodobnych skutkach. Zatem nie każda praktyka będzie mogła stanowić przedmiot „ostrzeżenia publicznego”. Rzecznik będzie musiał wykazać, że dana praktyka zagraża życiu lub zdrowiu pacjentów lub spowoduje inne niekorzystne skutki dla pacjentów. Rozstrzygnięcie w przedmiocie podania do publicznej wiadomości informacji będzie następowało w drodze postanowienia. Na postanowienie to stronie służyć będzie skarga do sądu administracyjnego.

Strona 76 z 148

ona być wydawana w oparciu o ustalenia dokonane na podstawie mniej rygorystycznego standardu, jakim jest „uprawdopodobnienie”, a ponadto z pominięciem prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Warto nadmienić, że dla podobnego uprawnienia przysługującego Prezesowi UOKiK w art. 89 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów za zasadne prawodawca uznał wprowadzenie przyspieszonego trybu odwoławczego.

Niezrozumiałe pozostaje zatem dlaczego w przypadku opiniowanego projektu całkowicie pominięta zostaje kwestia ograniczenia ryzyka wystąpienia potencjalnych szkód, na skutek wykonania przez podmiot leczniczy nałożonego przez Rzecznika zobowiązania, które może się okazać nieuzasadnione.

Uniwersyteckie Centrum art. 1 pkt 13

83. Kliniczne w Gdańsku

Ostatnim rozwiązaniem, które należy ocenić jako rażąco nadmiarowe i nieproporcjonalne względem celu opiniowanego projektu jest przyznanie mocą art. 69b Ustawy Rzecznikowi kompetencji do nakładania sankcji finansowych na kierowników podmiotów leczniczych.

Ponownie w uzasadnieniu do opiniowanego projektu wskazano, że rozwiązanie to jest wzorowane na uprawnieniach posiadanych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Niemniej, proponowany przepis nie zakłada ograniczania odpowiedzialności kierownika podmiotu leczniczego do winy umyślnej, podczas gdy takie rozwiązanie jest przewidziane m.in. w art.106a i 106 b ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów wobec osób zarządzających przedsiębiorstwem.

Strona 77 z 148

pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź usunięcia skutków ich stosowania. Jeżeli zatem dopuszczenie do naruszenia prawa będzie wynikać z nieumyślnego zachowania kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, np. na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nałożenie kary pieniężnej nie będzie możliwe.

Dotyczy proponowanej zmiany wprowadzenia art. 64 ust. 4a (art. 1 pkt. 8 lit. b projektu ustawy).

Uwaga niezasadna

Projekt ustawy przewiduje możliwość nakazania przez Rzecznika Praw Pacjenta publikacji decyzji w całości lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest „4a. W decyzji, o której mowa w ust. 1 lub 4, Rzecznik może prawomocna, w określonej w niej formie i miejscu, na nakazać publikację decyzji w całości lub w części, z koszt podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna, w (art. 64 ust. 4a). Ma on na celu upowszechnianie określonej w niej formie i miejscu, na koszt podmiotu wiedzy na temat ochrony zbiorowych praw pacjenta i udzielającego świadczeń zdrowotnych albo organizatora tym samym prewencji naruszeń. Przy wyborze formy i strajku. Przy wyborze formy i miejsca publikacji Rzecznik miejsca publikacji Rzecznik będzie obowiązany wziąć bierze pod uwagę w szczególności stopień i okoliczności pod uwagę stopień i okoliczności naruszenia przepisów naruszenia przepisów ustawy, w tym zasięg terytorialny ustawy, w tym zasięg terytorialny tych naruszeń, a tych naruszeń, a także koszt publikacji.” także w szczególności koszt publikacji. Uwzględnione zostaną zatem również możliwości finansowe Komentarz: podmiotu, na który taki nakaz ma zostać nałożony.

Treść:

Związek Rzemiosła

84. Polskiego

art. 1 pkt 8 lit b

Strona 78 z 148

Przepis ten przewiduje możliwość nakazania publikacji Ustalenie formy i miejsca nie będzie mogło wpływać decyzji Rzecznika Praw Pacjenta w określonej w niej formie na ograniczenie środków finansowych przeznaczonych i miejscu, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń na zapewnienie dostępności do świadczeń zdrowotnych. Takie rozwiązanie może prowadzić do zdrowotnych. Co istotne nakaz publikacji będzie mógł znaczących kosztów po stronie podmiotów leczniczych, w zostać uwzględniony jedynie w decyzji szczególności jeśli nakazana byłaby np. publikacja w prasie administracyjnej, od której będzie przysługiwała skarga czy telewizji (czego projekt nie wyklucza). Należy pamiętać, do sądu administracyjnego. W konsekwencji że działalność lecznicza finansowana jest przede wszystkim zapewniona zostanie sądowa kontrola wydanego ze środków publicznych, głównie w ramach kontraktów z nakazu publikacji decyzji, w tym spełnienia NFZ, i środki te powinny być przeznaczane bezpośrednio na ustawowych przesłanek w zakresie wyboru formy i cele lecznicze. Nakładanie dodatkowych obowiązków miejsca tej publikacji. finansowych, niezwiązanych bezpośrednio z leczeniem, de facto oznacza ograniczenie środków finansowych przeznaczonych na zapewnienie dostępności świadczeń zdrowotnych dla pacjentów i może pogorszyć jakość udzielanych świadczeń. W wielu wypadkach byłaby to w istocie publikacja na koszt pacjentów. Zasadne jest zatem usunięcie tego przepisu w całości.

Propozycja zmiany: rezygnacja z projektowanej zmiany lub ograniczenie wyłącznie do praktyk pseudomedycznych lub działań prowadzonych przez podmioty niebędące zarejestrowanymi podmiotami wykonującymi działalność leczniczą.

Dotyczy proponowanej zmiany wprowadzenia art. 64a ust. 1 (art. 1 pkt. 9 projektu ustawy).

Związek Rzemiosła

85. Polskiego

art. 1 pkt 9

Uwaga niezasadna

Instytucja tzw. „ostrzeżenia publicznego” (art. 64a ust.

1) będzie mogła zostać zastosowana jedynie w Treść: sytuacji, kiedy wystąpi uzasadnione podejrzenie, że „Art. 64a. 1. Jeżeli z informacji zgromadzonych w toku podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających dopuszcza się praktyki, która może zagrażać życiu lub zbiorowe prawa pacjentów wynika, że istnieje uzasadnione zdrowiu pacjentów lub spowodować inne niekorzystne podejrzenie, że podmiot udzielający świadczeń skutki dla pacjentów. Wówczas Rzecznik Praw zdrowotnych albo organizator strajku dopuszcza się Pacjenta będzie podawał do publicznej wiadomości, w

Strona 79 z 148

praktyki, która może zagrażać życiu lub zdrowiu pacjentów lub spowodować inne niekorzystne skutki dla pacjentów, Rzecznik podaje do publicznej wiadomości, w tym na stronie internetowej urzędu go obsługującego, zgromadzone w toku postępowania informacje o tej praktyce oraz jej prawdopodobnych skutkach.”

Komentarz:

Zastrzeżenia budzi możliwość publicznego ostrzeżenia przez Rzecznika wobec każdego podmiotu w toku postępowania. W przypadku podmiotów wykonujących działalność leczniczą, publikacja ostrzeżeń przed wydaniem prawomocnej decyzji, może prowadzić do poważnych szkód wizerunkowych i utraty zaufania pacjentów, co bezpośrednio odbija się na ich bezpieczeństwie – pacjenci mogą rezygnować z leczenia w danym ośrodku. Dodatkowo w przypadku niepotwierdzenia się zarzutów, istnieje realna podstawa do dochodzenia przez podmiot roszczeń odszkodowawczych, co naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność. Proponujemy, aby przepis ten miał zastosowanie wyłącznie do podmiotów oferujących tzw. praktyki pseudomedyczne.

tym na stronie internetowej urzędu go obsługującego, zgromadzone w toku postępowania informacje o tej praktyce oraz jej prawdopodobnych skutkach. Zatem nie każda praktyka będzie mogła stanowić przedmiot „ostrzeżenia publicznego”. Rzecznik będzie musiał wykazać, że dana praktyka zagraża życiu lub zdrowiu pacjentów lub spowoduje inne niekorzystne skutki dla pacjentów. Rozstrzygnięcie w przedmiocie podania do publicznej wiadomości informacji będzie następowało w drodze postanowienia. Na postanowienie to stronie służyć będzie skarga do sądu administracyjnego.

Propozycja zmiany: doprecyzowanie projektowanej zmiany, poprzez wskazanie, iż publikacja dotyczy praktyk pseudomedycznych Dotyczy proponowanej zmiany wprowadzenia art. 64a ust. 3 (art. 1 pkt. 9 projektu ustawy).

Związek Rzemiosła

86. Polskiego

art. 1 pkt 9

Treść:

„Art. 64a. 3. Jeżeli w toku postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów zostanie uprawdopodobnione, że dalsze

Uwaga niezasadna Celem wprowadzenia procedury wydawania decyzji tymczasowej (art. 64a ust. 3) jest zbiorowa ochrona zdrowia lub życia pacjentów w okresie prowadzenia przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowania końcowego. Możliwość szybkiej reakcji Rzecznika Praw Pacjenta na praktyki naruszające zbiorowe prawa

Strona 80 z 148

stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjentów, Rzecznik przed zakończeniem postępowania w sprawie stosowania tych praktyk może, w drodze decyzji, zobowiązać podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych albo organizatora strajku do zaniechania określonych zachowań w celu zapobieżenia tym zagrożeniom.”

Komentarz:

Zaproponowane uprawnienie Rzecznika do zobowiązania podmiotu do zaniechania działań w trakcie postępowania jest absolutnie nieakceptowalne i nie znajduje uzasadnienia w zasadach państwa prawa. Przepis ten przyznaje Rzecznikowi kompetencję wyższą niż ministrowi właściwemu ds. zdrowia, dając mu realną władzę wykonawczą wobec podmiotów bez mechanizmu kontroli ex ante. Jedyną możliwością pozostawioną podmiotowi byłaby kontrola następcza prowadzona przez sądy. Do czasu rozstrzygnięcia sądowego podmiot musiałby natomiast działać zgodnie ze wskazaniami Rzecznika, co nie znajduje żadnej podstawy systemowej. W praktyce oznacza to możliwość ingerencji w działalność podmiotu jedynie na podstawie decyzji administracyjnej, której legalność będzie weryfikowana dopiero po czasie. Stwarza to poważne ryzyko nadużyć i chaosu prawnego, zwłaszcza jeśli postępowania sądowe wykażą, że Rzecznik nie miał racji.

pacjentów, których dalsze stosowanie może spowodować zagrożenie ich życia lub zdrowia jest w tym zakresie kluczowa. Jej zastosowanie pozwala bowiem na uniknięcie nieodwracalnych bądź trudnych do usunięcia skutków stosowania tych praktyk.

Decyzja tymczasowa będzie wydawana na okres nie dłuższy niż do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Będzie to mechanizm stosowany w wyjątkowych sytuacjach a nie w każdej sprawie. Zapewniona będzie sądowa kontrola decyzji tymczasowych.

Propozycja:

Strona 81 z 148

rezygnacja z projektowanej zmiany lub ograniczenie wyłącznie do praktyk pseudomedycznych lub działań prowadzonych przez podmioty niebędące zarejestrowanymi podmiotami wykonującymi działalność leczniczą.

Dotyczy proponowanej zmiany wprowadzenia art. 64a ust. 4 (art. 1 pkt. 9 projektu ustawy).

Uwaga niezasadna

Stosowanie przepisów art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego do instytucji „decyzji tymczasowej” znacznie uniemożliwiałoby osiągnięcie „Art. 64a. 4. Do decyzji, o których mowa w ust. 3, nie celu jakim jest szybka reakcja Rzecznika na zachowanie stosuje się przepisów art. 10 i art. 81 Kodeksu podmiotu, który dopuścił się stosowania tych praktyk. postępowania administracyjnego.”

Odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady Komentarz: rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony nie Przepis ten dopuszcza możliwość wydania przez Rzecznika oznacza całkowitej arbitralności działania organu decyzji bez wszczęcia postępowania i bez wysłuchania administracji publicznej jakim jest Rzecznik Praw strony. Jest to rażące naruszenie zasady czynnego udziału Pacjenta. Inne zasady postępowania administracyjnego strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 KPA) oraz jak np. zasada prowadzenia postępowania w sposób zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony. budzący zaufanie jego uczestników do władzy Dopuszczenie takiej formy działania oznacza całkowitą publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, arbitralność działania organu administracji publicznej, co bezstronności i równego traktowania (art. 8 ustawy przeczy konstytucyjnym standardom ochrony praw Kodeks postępowania administracyjnego), będzie w jednostki. Przepis ten powinien zostać wykreślony. dalszym ciągu miała zastosowanie do postępowań prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta Propozycja:

Treść:

Związek Rzemiosła

87. Polskiego

art. 1 pkt 9

rezygnacja z projektowanej zmiany.

Dotyczy proponowanej zmiany wprowadzenia Rozdziału 13c art. 67zj ust. 1 (art. 1 pkt. 10 projektu ustawy).

Związek Rzemiosła

88. Polskiego

art. 1 pkt 10

Treść:

„Rozdział 13c Zwalczanie praktyk pseudomedycznych

Uwaga uwzględniona na etapie uzgodnień W projekcie ustawy uwzględniono postulat doprecyzowania definicji praktyk pseudomedycznych.

W art. 67zj ust. 1 pkt 1 projektu zaproponowano uregulowanie, że „przez praktykę pseudomedyczną rozumie się udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osobę niewykonującą zawodu medycznego”. Taka

Strona 82 z 148

Art. 67zj. 1. Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się:

propozycja została wprowadzona w wyniku uwag zgłoszonych przez Rządowe Centrum Legislacji oraz

1) podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Literalne przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę brzmienie tej części definicji praktyk niewykonującą zawodu medycznego; pseudomedycznych przed zmianą zakładającą jej opis jako „podejmowanie działań służących zachowaniu,

2) oferowanie metody niebędącej świadczeniem ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez zdrowotnym, a której przypisuje się właściwości takiego osobę niewykonującą zawodu medycznego”, może dać świadczenia, w szczególności jako służącej zachowaniu, podstawę do wnioskowania, że każde działanie osoby ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia, lub w niewykonującej zawodu medycznego i podejmującej przypadku której jest deklarowane lub sugerowane takie się działań zmierzających np. do ratowania drugiego działanie tej metody, w tym, że jej zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia odstąpienie człowieka, może być uznane za praktykę pseudomedyczną. od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej; 3) stosowanie metody, o W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby której mowa w pkt 2, prowadzącej do pogorszenia zdrowia, uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną niepodjęcia lub odstąpienia od zgodnej z aktualną wiedzą będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej; osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

4) wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskaniu wpisu Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 niewykonującej zawodu medycznego za praktykę kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej; pseudomedyczną.

5) działanie wprowadzające w błąd polegające na publicznym rozpowszechnianiu lub promocji:

a) metody diagnostycznej lub leczniczej lub metody, w przypadku której jest sugerowane lub deklarowane, że posiada właściwości świadczenia zdrowotnego, niezgodnej z aktualną wiedzą medyczną, zagrażającej życiu lub zdrowiu, w szczególności przez podawanie nieprawdziwych informacji dotyczących zastosowania danej metody jako skutecznej i bezpiecznej w diagnozowaniu lub leczeniu, lub

b) szkodliwości lub nieskuteczności stosowania metody diagnostycznej lub leczniczej odpowiadającej aktualnej wiedzy medycznej, w szczególności przez podawanie

Strona 83 z 148

nieprawdziwych informacji na temat tej metody lub zniekształcenie informacji o niej, lub takie ich przedstawienie, które może wywołać wrażenie u pacjenta o szkodliwości lub nieskuteczności tych metod – podejmowane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

2. Praktyki pseudomedyczne są zakazane.

3. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

1) eksperymentów medycznych, przeprowadzanych na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2) badań klinicznych, przeprowadzanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o badaniach klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi;

3) innych działań medycznych wynikających z przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

4. Ochrona przed praktykami pseudomedycznymi nie wyłącza ochrony wynikającej z innych ustaw.”

Komentarz:

W obecnym brzmieniu definicja jest zbyt szeroka i nieprecyzyjna, co może prowadzić do niezamierzonych i zbyt daleko idących, odwrotnych niż zakładane skutków, ocierających się wręcz o absurd. Zawarta w projekcie definicja „podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego” prowadziłaby do tego, że za praktykę pseudomedyczną należałoby uznać np.: • udzielanie pierwszej pomocy przez osobę postronną,

Strona 84 z 148

• wykonanie zastrzyku przez członka rodziny pacjenta, • opiekę sprawowaną przez osoby bliskie, np. w postaci podania dziecku przez rodzica syropu na kaszel, dostępnego w placówkach aptecznych bez recepty • korzystanie z klubów fitness, welness and spa czy też organizowanych w ramach tych placówek wszelkiego rodzaju zajęć gimnastycznych, jako służących poprawie zdrowia Tym samym, wskazać należy, czy koniecznym jest wskazanie, iż „praktyką pseudomedyczną jest podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego”. Zgodnie z zasadami logiki, podejmowanie działań nie mających na celu zachowanie, ratowanie, przywracanie czy poprawę zdrowia należy uznać za pseudomedyczną. Wszak, co zostało wyżej wskazane, udzielanie pierwszej pomocy, przez osobę postronną niewykonującą zawodu medycznego, jest ewidentnie działaniem zmierzającym do zachowania zdrowia i życia poszkodowanego. Tym samym, zachowanie przepisu art. 67zj w proponowanej formie, doprowadzi do sprzeczności norm prawnych i ich wzajemnego wykluczania.

Osoba zatem chcąca udzielić pomocy człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, celem nieprzedstawienia jej zarzutu nieudzielenia pomocy i niepodlegania odpowiedzialności karnej z normy zawartej w art. 162 § 1 k.k., będzie tym samym łamać normę wprowadzoną na mocy proponowanej ustawy. I równocześnie, ta sama osoba chcąca nie praktykować tak zdefiniowanej zakazanej „praktyki

Strona 85 z 148

pseudomedycznej”, naraża się na odpowiedzialność karną zawarta w treści art. 162 § 1 k.k.

W tym miejscu należy postawić retoryczne pytanie – czy wszystkie zatem zajęcia i kursy pierwszej pomocy organizowanych już dla dzieci w wieku szkolnym były zasadne? Czy medialne przykłady bohaterskich osób, w tym dzieci które potrafiły nieść pierwszą pomoc ofiarom wypadków winny zostać wyciszone i więcej nienagłaśnianie jako przykłady „praktyk pseudomedycznych”? Wreszcie czy zakup defibrylatorów AED i umieszczanie ich w miejscach publicznych jest działaniem potrzebnym? Niewątpliwie bowiem defibrylatory AED zostały tak zaprojektowane, aby skorzystać z nich mogły osoby bez przeszkolenia medycznego. Ich celem jest bowiem ratowanie ludzkiego życia w przypadku nagłego zatrzymania krążenia, do czasu przyjazdu wykwalifikowanego personelu medycznego.

Zatem każda osoba, która skorzysta z defibrylatora AED, wedle zaproponowanej definicji, będzie uznana za osobę praktykująca pseudomedycynę. Czy wobec powyższego, Ministerstwo Zdrowia planuje sfinansować lekarskie etaty do każdego defibrylatora AED, funkcjonującego w przestrzeni publicznej?

Niezależnie od wyżej wspomnianych sytuacji granicznych, wskazać należy co następuje. Tak ogólna definicja, zawierającą pojęcia nieostre, w sytuacji niezwykle bogatej i płodnej legislatywy oraz wielości normatywnych instytucji i definicji prawnych obowiązujących w polskim systemie prawnym może doprowadzić do uznania za „praktykę pseudomedyczną” uznanych, legalnych i cieszących się coraz większą popularnością zawodów, takich jak naturopata czy bioenergoterapeuta.

W tym miejscu pragniemy wskazać, iż zawód naturopaty oraz bioenergoterapeuty, zgodnie z treścią obowiązującego

Strona 86 z 148

w Rzeczpospolitej Polskiej Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania, zostały zaklasyfikowane jako zawody uznane w Klasyfikacji Zawodów i Specjalności (odpowiednio nr 323002 oraz nr 323009).

Kod rozpoczynający się od cyfr „32” oznacza średni personel do spraw zdrowia, rozwinięcie „3230” dotyczy zawodów praktykujących niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii.

Synteza zawodu naturopaty precyzuje, że naturopata stosuje naturalne metody terapii takie jak ziołolecznictwo, arteterapię, diet, akupunkturę, akupresurę, hydroterapię, irydologię i inne w połączeniu z praktykami klasycznej medycyny. W ramach wykonywania zawodu udziela porad dotyczących higieny życia, zdrowego odżywiania, aktywności fizycznej oraz promuje zdrowy styl życia wśród klientów. Nadto, jest on zawodem sklasyfikowanym w ISCO-08 pod numerem 2230 – Traditional and complementary medicine professionals.

Wskazać należy, iż oba zawody zgodnie z treścią Ustawy o rzemiośle z dnia 22 marca 1989 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 2159), są wykonywane przez rzemieślników. Jak każdy rzemieślnik, celem legalnego praktykowania swojego zawodu, musi wpierw uczestniczyć w prowadzonym przez Cechy i Izby gospodarcze systemie szkoleniowym, składających się z kursów i szkoleń. Uzyskanie potwierdzenia kwalifikacji zawodowych poprzez zdanie egzaminu i uzyskanie tytułu czeladnika a dalej mistrza w zawodzie naturopaty czy bioenergoterapeuty jest wymaganą prawem gwarancją znajomości zasad wykonywania zawodu przez rzemieślnika.

Strona 87 z 148

Takie prowadzenie kształcenia, zakończonego zgodnym z prawem systemem certyfikacji, wskazuje na ustrukturyzowanie i formalizację w polskim systemie edukacyjno-zawodowym.

Należy doprecyzować zaproponowaną w projekcie definicję lub wprowadzić dodatkową przesłankę wyłączającą spod definicji „praktyki pseudomedycznej” legalnie zarejestrowane i wykonywane zawody rzemieślnicze.

Propozycja: bezwzględna konieczność doprecyzowania projektowanej zmiany.

Wariant A: wprowadzenie zamkniętego katalogu czynności, zawodów i praktyk precyzującego jakie czynności i działania zostaną uznane za „praktykę pseudomedyczną” – analogicznie do klasyfikacji wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych, sklasyfikowanych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 r. wydanego na podstawie art. 44f ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii „Art. 67zj. 1. Praktyki pseudomedyczne są zakazane. 2.Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia wykaz czynności, zawodów oraz podejmowanych działań uznanych za praktyki pseudomedyczne, uwzględniając zwłaszcza działania niesłużące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu

Strona 88 z 148

medycznego lub nie sklasyfikowaną jako osobę wykonująca zawód zaliczany do średniego personelu do spraw zdrowia.

3. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

1) eksperymentów medycznych, przeprowadzanych na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2) badań klinicznych, przeprowadzanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o badaniach klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi;

3) innych działań medycznych wynikających z przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

4. Ochrona przed praktykami pseudomedycznymi nie wyłącza ochrony wynikającej z innych ustaw.”

Wariant B: wprowadzenie otwartego katalogu zawodów, które nie będą klasyfikowane jako praktyka pseudomedyczna „Art. 67zj. 1. Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się: 1)podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego;

2) oferowanie metody niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a której przypisuje się właściwości takiego świadczenia, w szczególności jako służącej zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia, lub w przypadku której jest deklarowane lub sugerowane takie działanie tej metody, w tym, że jej zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia odstąpienie

Strona 89 z 148

od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej;

3) stosowanie metody, o której mowa w pkt 2, prowadzącej do pogorszenia zdrowia, niepodjęcia lub odstąpienia od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej;

4) wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskaniu wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

5) działanie wprowadzające w błąd polegające na publicznym rozpowszechnianiu lub promocji:

b) szkodliwości lub nieskuteczności stosowania metody diagnostycznej lub leczniczej odpowiadającej aktualnej wiedzy medycznej, w szczególności przez podawanie nieprawdziwych informacji na temat tej metody lub zniekształcenie informacji o niej, lub takie ich przedstawienie, które może wywołać wrażenie u pacjenta o szkodliwości lub nieskuteczności tych metod – podejmowane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

2. Praktyki pseudomedyczne są zakazane.

3. Czynności zawodowe podejmowane przez osoby niewykonujące zawodu medycznego, a posiadające

Strona 90 z 148

wymagane prawem kwalifikacje zawodowe w rzemiośle, posługujące się tytułem czeladnika lub mistrza wydanym zgodnie z treścią Ustawy o rzemiośle z dnia 22 marca 1989 r. nie są praktyką pseudomedyczną. Za czynności pseudomedyczne nie uznaje się zwłaszcza rzemiosła wykonywanego przez naturopatów, bioenergoterapeutów, radiestetów

4. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:

1) eksperymentów medycznych, przeprowadzanych na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2) badań klinicznych, przeprowadzanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o badaniach klinicznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi;

3) innych działań medycznych wynikających z przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

4. Ochrona przed praktykami pseudomedycznymi nie wyłącza ochrony wynikającej z innych ustaw.”

Dotyczy proponowanej zmiany treści art. 68 ust. 1 (art. 1 pkt. 11 projektu ustawy)

Treść:

Związek Rzemiosła

89. Polskiego

art. 1 pkt 11

„Art. 68.

W decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 i 4 albo art. 67zl ust. 1 i 3, Rzecznik może nałożyć na podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, organizatora strajku albo osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadająca osobowości prawnej stosującą praktykę

Uwaga niezasadna Wysokość maksymalnych kar pieniężnych nakładanych przez Rzecznika Praw Pacjenta nie była zmieniana od 2009 r., tj. od dnia wejście w życie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Od 2009 r. nastąpił znaczny spadek wartości nabywczej pieniądza w wyniku wieloletniej skumulowanej inflacji. Należy przy tym zauważyć, że zjawisko inflacji w Rzeczypospolitej Polskiej nadal występuje. Dlatego też wysokość maksymalnej kary pieniężnej, jaką Rzecznik

Strona 91 z 148

pseudomedyczną, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 Praw Pacjenta może nałożyć wymaga waloryzacji i złotych, za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 59 ust. podniesienia jej poziomu. Decyzja Rzecznika Praw 2 albo 67zj ust. 2.

Pacjenta w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej będzie podlegać kontroli sprawowanej przez sądy

2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, Rzecznik nakłada, administracyjne. w drodze decyzji, w przypadku:

Projekt przewiduje, analogicznie do uprawnień, jakie

1) braku zaniechania stosowania praktyk naruszających posiada Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i zbiorowe prawa pacjenta lub niepodjęcia działań Konsumentów, możliwość nałożenia przez Rzecznika określonych w decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 i 4, w Praw Pacjenta kary pieniężnej już w decyzji o uznaniu terminie w niej wskazanym; stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów (a więc za samo naruszenie zakazu

2) braku zaniechania stosowania praktyk pseudomedycznych lub niepodjęcia działań określonych w stosowania tych praktyk). Obecnie Rzecznik Praw Pacjenta nakłada ww. karę dopiero w przypadku braku decyzji, o której mowa w art. 67zl ust. 1 i 3, w terminie w zaniechania stosowania praktyk naruszających niej wskazanym; zbiorowe prawa pacjentów po decyzji tego organu, co

3) stwierdzenia ponownego podjęcia przez podmiot pod względem prewencji jest niewystarczające. Samo udzielający świadczeń zdrowotnych lub organizatora stosowanie praktyki, niezależnie od rodzaju naruszeń strajku, działań lub zaniechań, które już zostały uznane za oraz ich skutków, nie podlega żadnej sankcji. praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjenta;

Celem decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 ustawy o

4) stwierdzenia ponownego podjęcia przez podmiot, który prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, jest naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, praktyk doprowadzenie do ustania bezprawnego stanu w pseudomedycznych. zakresie naruszenia zakazu stosowania ww. praktyk, zgodnie z art. 59 ust. 2 tej ustawy, co wyraża się

3. Kara pieniężna, o której mowa w ust. 2, może być również w nakładanym z mocy prawa rygorze nakładana wielokrotnie do czasu zaniechania stosowania natychmiastowej wykonalności decyzji w ww. zakresie. praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta albo Należy ponownie wskazać, że stosowanie ww. praktyk praktyk pseudomedycznych lub podjęcia działań jest z mocy prawa zakazane, a same prawa pacjenta niezbędnych do usunięcia skutków stosowania tych mają swoją podstawę w art. 68 ust. 1 Konstytucji RP. praktyk.”

Komentarz:

Zwiększenie górnej granicy kary do 1 000 000 zł jest nieuzasadnione. Podobnie jak w pkt 1, środki te

Strona 92 z 148

pochodziłyby z kontraktów przeznaczonych na leczenie.

Dodatkowo, z dostępnych informacji wynika, że Rzecznik nie korzystał z możliwości nakładania kar w maksymalnej wysokości. Nie ma więc racjonalnego uzasadnienia dla podwyższania sankcji, skoro istniejące mechanizmy nie są wykorzystywane w pełni.

Dotychczas kara była nakładana w przypadku braku wykonania decyzji Rzecznika. Projekt przewiduje, że kara może być nałożona już za samo naruszenie, nawet jeśli podmiot po wydaniu decyzji zastosuje się do niej i wprowadzi w życie zmiany wskazane przez rzecznika. To rozwiązanie narusza zasadę proporcjonalności i prowadzi do sankcjonowania podmiotów za działania, które mogły wynikać z niejasnych przepisów. Często dopiero rozstrzygnięcia Rzecznika doprecyzowują obowiązki prawne – nakładanie kary ex post za niejasność prawa jest sprzeczne z zasadą pewności prawa.

Propozycja: rezygnacja z projektowanej zmiany.

Dotyczy proponowanej zmiany wprowadzenia art. 69b (art. 1 pkt. 12 projektu ustawy)

Uwaga niezasadna

Uprawnienie do nakładania kar pieniężnych na kierującego przedsiębiorstwem, w szczególności osobę pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład „Art. 69b. Rzecznik może nałożyć, w drodze decyzji, na organu zarządzającego przedsiębiorcy posiada obecnie kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurencji. lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym Przepisy projektowanej ustawy przewidują przyznanie mowa w art. 67zj ust. 2, w szczególności osobę pełniącą Rzecznikowi Praw Pacjenta analogicznego funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład organu uprawnienia. Uprawnienie to będzie miało charakter zarządzającego, karę pieniężną w wysokości do fakultatywny a nie obligatoryjny. Przesłanką dwudziestokrotności przeciętnego wynagrodzenia w uprawniającą Rzecznika do nałożenia tej kary będzie poprzednim kwartale, począwszy od pierwszego dnia wyłącznie umyślne zachowanie kierownika podmiotu miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło Treść:

Związek Rzemiosła

90. Polskiego

art. 1 pkt 12

Strona 93 z 148

ogłoszenie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia art. 67zj ust. 2 polegające na dopuszczeniu do 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu naruszenia zakazu określonego w art. 59 ust. 2 lub art.

Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba ta, w ramach 67zj ust. 2 bądź do niewykonania działań niezbędnych sprawowania swojej funkcji dopuściła przez swoje działanie do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa lub zaniechanie do naruszenia zakazu określonego w art. 59 pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź ust. 2 lub art. 67zj ust. 2 bądź do niewykonania działań usunięcia skutków ich stosowania. Jeżeli niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe zatem dopuszczenie do naruszenia prawa będzie prawa pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź wynikać z nieumyślnego zachowania kierownika usunięcia skutków ich stosowania.” podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, np.

Komentarz: na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nałożenie kary pieniężnej nie Nałożenie osobistych kar na członków zarządu podmiotów będzie możliwe. leczniczych (do 20-krotności przeciętnego wynagrodzenia) jest nieproporcjonalne i niesprawiedliwe. Wiele naruszeń Wskazane rozwiązanie ma w szczególności ograniczyć wynika nie z zaniedbań kadry zarządzającej, ale z: przypadki obchodzenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów poprzez • niedoborów kadrowych, likwidację i utworzenie przez tego samego przedsiębiorcę nowego podmiotu wykonującego • braku wystarczających środków finansowych, działalność leczniczą, na który jednak nie będzie • przeciążenia systemu. można nałożyć kary pieniężnej za niewykonanie decyzji, gdyż z prawnego punktu widzenia sytuacja ta Takie przepisy mogą zniechęcać osoby do podejmowania będzie wymagała przeprowadzenia całkowicie nowego się funkcji kierowniczych w ochronie zdrowia, co pogłębi postępowania administracyjnego. problemy systemowe. Ponadto, nie doprecyzowano, w jaki sposób kara ma być nakładana w przypadku zarządu wieloosobowego – czy odpowiedzialność będzie solidarna, czy indywidualna. W tym kształcie przepis ten jest nie do przyjęcia.

Propozycja: rezygnacja z projektowanej zmiany.

Strona 94 z 148

Rzecznik Praw

91. Obywatelskich

art. 1 pkt 12

Uwaga uwzględniona/ wyjaśniona Projekt wprowadza istotne zmiany, w kontekście których nie budzi wątpliwości, że podejmowanie działań służących Minister Zdrowia proponuje art. 68 ust. 3 projektu zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i jest zarezerwowane wyłącznie dla osób wykonujących Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie zawody medyczne i w ramach działalności leczniczej. powiadamiania ratunkowego nadać następujące Obecne przepisy przewidują karę grzywny za udzielanie brzmienie: takich świadczeń bez uprawnień, a w przypadku działania dla zysku lub wprowadzania w błąd – także karę „3. Kara pieniężna, o której mowa w ust. 2, może być ograniczenia lub pozbawienia wolności do roku (Art. 58 ust. nakładana przez Rzecznika w drodze decyzji 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i wielokrotnie do czasu: lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287, z późn. zm.) ).

1) zaniechania stosowania praktyk naruszających Przechodząc do uwag odnoszących się do konkretnych, zaproponowanych w projekcie rozwiązań, wskazać należy, zbiorowe prawa pacjenta albo praktyk że wątpliwości budzi propozycja nałożenia kary pieniężnej, pseudomedycznych, lub o której mowa w art. 68 ustawy o prawach pacjenta i

2) podjęcia działań niezbędnych do usunięcia skutków Rzeczniku Praw Pacjenta, w przypadku ponownego stosowania tych praktyk –z tym, że postępowanie w podjęcia przez podmiot praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, co do których Rzecznik Praw Pacjenta już sprawie nałożenia ponownie kary pieniężnej może zostać wszczęte nie wcześniej niż przed upływem 6 wydał decyzje i zakazał ich stosowania (quasi recydywa) celem umożliwienia podjęcia szybkiej reakcji i działania dla miesięcy od dnia, w którym poprzednia decyzja o ochrony praw pacjentów, bez potrzeby wszczynania nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.” kolejnego postępowania.

Takie brzmienie przepisu zapewni osobom Nałożenie kary administracyjnej bez przeprowadzenia podlegającym ukaraniu karą administracyjną, postępowania administracyjnego może być postrzegane odpowiedni standard ochrony w demokratycznym jako niezgodne z prawem. Postępowanie takie musi być państwie prawnym. Każda z kar pieniężnych będzie przeprowadzone zgodnie z przepisami k.p.a. (Ustawa z dnia nakładana za odrębny czyn mający miejsce w 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) określonym przedziale czasowym. Jednocześnie takie brzmienie tego przepisu przyczyni się do z jednoczesnym zapewnieniem stronie gwarancji procesowych, tj. czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 przeciwdziałania zjawiskom polegającym na kupowaniu sobie „bezkarności” przez zapłatę kary k.p.a.) ciążącego na organach administracji obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego pieniężnej i kontynuowanie praktyki, która była uznana wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) czy prawa za naruszającą zbiorowe prawa pacjentów. Nałożenie odwołania się od decyzji (art. 127 k.p.a.). Jednocześnie kary pieniężnej będzie, jak obecnie, poprzedzone organ wszczynając postępowanie jest zobligowany w przeprowadzeniem postępowania administracyjnego. szczególności zawiadomić wszystkie osoby będące stronami

Strona 95 z 148

w sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.). Jak również organ administracji publicznej prowadząc postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (70 k.p.a.) oraz dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (80 k.p.a.).

Wobec powyższego nałożenie kary administracyjnej powinno być poprzedzone postępowaniem administracyjnym. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, kary administracyjne jako sposób sankcjonowania naruszania zakazów i niewykonywania obowiązków ustanowionych w interesie publicznym są nakładane przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym (ogólnym albo szczególnym), pod kontrolą sądu administracyjnego (wyrok TK z 1.07.2014 r., SK 6/12, OTK-A 2014/7, poz. 68.).

Niewątpliwe postępowanie to zapewnia stronie możliwość obrony i przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem decyzji o nałożeniu kary.

W tym kontekście nie bez zaznaczenia są także tzw. dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, na podstawie których organ administracji publicznej bierze pod uwagę w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy (art. 70 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Jest to o tyle istotne, że obecnie w uzasadnieniu decyzji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ, zgodnie z art. 107 k.p.a., ma obowiązek uzasadnić podstawę faktyczną i prawną decyzji. Tymczasem – jak wskazano w uzasadnieniu do projektu – „równocześnie proponuje się dodanie obowiązku Rzecznika Praw Pacjenta nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 68 ustawy, w przypadku ponownego podjęcia przez podmiot praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów, co do których Rzecznik Praw Pacjenta już wydał decyzję i zakazał ich stosowania (quasi

Strona 96 z 148

recydywa)”. Celem tej zmiany ma być umożliwienie szybkiej reakcji i ochrony praw pacjentów bez potrzeby wszczynania kolejnego postępowania. Jednakże takie rozwiązanie budzi poważne wątpliwości. Stwarza ono ryzyko nakładania kolejnych kar bez zapewnienia mechanizmu kontroli oraz bez możliwości ustalenia podstaw ich wysokości, co jest sprzeczne z art. 107 k.p.a. Dodatkowo takie działanie może ograniczać możliwości skarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponieważ podmiot skarżący de facto nie będzie znał podstaw nałożenia kolejnych kar przy braku przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Istotnie należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (Wyrok z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. III SA/Po 574/24) w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia sankcji administracyjnej, organ administracyjny zobowiązany jest do ustalenia bez najmniejszej wątpliwości, że do naruszenia prawa w istocie doszło. Istotna w tym zakresie jest również zasada proporcjonalności administracyjnych kar pieniężnych. Jak wskazuje w wyroku TK, „automatyzm dolegliwej sankcji może naruszać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 2 Konstytucji, nakazującą władzy publicznej na jej miarkowanie w danych okolicznościach” (Por. TK w wyroku z 15.10.2013 r., P 26/11, OTK-A 2013/7, poz. 99, pkt 5.3.1–5.3.2.).

Problemem z zakresu odpowiedniej proporcjonalności może być także dublowanie lub multiplikacja sankcji. Wówczas owa nadmierna represyjność jest oceniona jako nieproporcjonalnie uciążliwa, co może mieć swe źródło w nagromadzeniu różnych negatywnych następstw jednej sytuacji: nie tylko sankcji penalnych, lecz także kar administracyjnych i ich wymiaru (Por. wyrok TK z 14 października 2009 r., sygn. Kp 4/09.).

Podwójne wielokrotne karanie tej samej osoby za ten sam czyn stanowi naruszenie zasady proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku prawnego. Zasada ne bis

Strona 97 z 148

in idem, zawierająca zakaz podwójnego karania tej samej osoby za ten sam czyn, ma zastosowanie nie tylko w odniesieniu do wymierzania kar za przestępstwo, lecz także w związku ze stosowaniem innych środków represyjnych, w tym sankcji administracyjnych (Por. wyroki TK z: 18 listopada 2010 r., sygn. P 29/09, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 104; 4 września 2007 r., sygn. P 43/06, OTK ZU nr 8/A/2007, poz. 95; 8 października 2002 r., sygn. K 36/00, OTK ZU nr 5/A/2002, poz. 63).

Rzecznik Praw

92. Obywatelskich

Rzecznik Praw

93. Obywatelskich

Uwaga nieuwzględniona

art. 11 pkt 4

W wyniku analizy projektu ustawy, Rzecznik Praw Obywatelskich dostrzegł pewną niekonsekwencję projektodawcy. Stosownie do art. 67zk proponuje się w odniesieniu do praktyk pseudomedycznych odstąpienie od przypisywania statusu strony postępowania podmiotom wnoszącym o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów – w sytuacji, gdy art. 60 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 581, dalej: ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta) za stronę postępowania w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów uznaje każdego (1) kto wnosi o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe prawa pacjentów lub (2) wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie stosowania takiej praktyki.

art. 1 pkt 10

Uwaga niezasadna Kolejną kwestią jest art. 64a ust. 3 i ust. 4 projektowanej ustaw, w którym wskazuje się na niestosowanie się do Wyłączenie jakie znalazło się w ust. 4 tego przepisu przepisów art. 10 i art. 81 k.p.a., jeżeli w toku postępowania dotyczy jedynie umożliwienia szybkiej reakcji w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe Rzecznika Praw Pacjenta na praktyki naruszające prawa pacjentów zostanie uprawdopodobnione, że dalsze zbiorowe prawa pacjentów oraz praktyki stosowanie zarzucanej praktyki może spowodować pseudomedyczne, których dalsze stosowanie może zagrożenie życia lub zdrowia pacjentów. Należy zauważyć, spowodować zagrożenie ich życia lub zdrowia– w

Analogiczny przepis w art. 101 ust. 1 zawiera ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2024 r. poz. 1616, z późn. zm).

Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Postępowanie w sprawach praktyk pseudomedycznych, jak również postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów będzie wszczynane z urzędu, zaś o jego wszczęciu będzie decydował Rzecznik Praw Pacjenta, wydając stosowne postanowienie i zawiadamiając o tym stronę. Jednocześnie każdy będzie mógł zawiadomić Rzecznika o podejrzeniu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów lub praktyk pseudomedycznych(art. 60 ust. 1).

Strona 98 z 148

że analogiczna regulacja została zwarta w art. 10 § 2 k.p.a., takim przypadku Rzecznik będzie mógł jeszcze przed wskazująca, że organy administracji publicznej mogą zakończeniem postępowania wydać decyzję odstąpić od zasady czynnego udziału strony w tymczasową, zobowiązującą podmiot udzielający postępowaniu tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy świadczeń zdrowotnych albo organizatora strajku do nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia zaniechania określonych działań. Do decyzji nie znajdą lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą wówczas zastosowania przepisy art. 10 i art. 81 niepowetowaną szkodę materialną. W art. 10 § 2 k.p.a.

Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyłączenie chodzi o takie obiektywne przypadki, kiedy istnieje prawa do wypowiedzenia się co do zebranych konieczność natychmiastowego wydania decyzji. dowodów i materiałów oznacza jedynie, że Rzecznik Jednocześnie chodzi tu o stan realnie istniejący, a nie o Praw Pacjenta przed wydaniem decyzji tymczasowej prawdopodobieństwo jego wystąpienia (Wyrok nie musi wzywać podmiotu do zapoznania się z aktami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z i ustosunkowania do zebranych dokumentów. dnia 26 listopada 2020 r., sygn. VIII SA/Wa 491/20.).

Wprowadzone rozwiązanie przyczyni się do usprawnienia postępowań prowadzonych przed Rzecznikiem i umożliwi mu szybkie działanie w sytuacji szczególnej. Ponadto, należy również zwrócić uwagę, że niemal identyczne rozwiązania w zakresie wyłączenia art. 10 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązują od wielu lat w polskim systemie prawnym, vide ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

Rzecznik Praw

94. Obywatelskich

Uwaga ogólna

Niezależnie od powyższego, pragnę zwrócić uwagę, że analizowany projekt ustawy nie mieści się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Prawa Pacjenta. W szczególności niniejsza ustawa reguluje relacje pacjenta czy podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych. Ustawa ta definiuje w art. 3 ust. 1 pkt 4 pacjenta jako osobę zwracającą się o udzielenie świadczeń zdrowotnych lub korzystającą ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub osobę wykonującą zawód medyczny.

Uwaga nieuwzględniona Projekt mieści się w zakresie ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Prawa Pacjenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 581), zarówno w zakresie przedmiotowym (ochrona pacjentów przed praktykami naruszającymi ich zbiorowe prawa oraz praktykami pseudomedycznymi), jak i podmiotowym (postępowania w sprawach regulowanych projektem prowadzi Rzecznik Praw Pacjenta).

W związku z powyższym proponuje się nie uwzględnić uwagi Rzecznika Praw Obywatelskich, iż projekt nie

Strona 99 z 148

Wierzę, że zasygnalizowane w niniejszym piśmie kwestie mieści się w zakresie przedmiotowym i podmiotowym znajdą odpowiednie odzwierciedlenie w ostatecznym ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. brzmieniu procedowanej ustawy, która stworzy zapewnienie stronie odpowiednich gwarancji procesowych przed wydaniem decyzji o nałożeniu kary administracyjnej.

Uwaga wyjaśniona

Fundacja Ekokultury i

95. Ekotechnologii Katharsis-Ekotest

Uwaga ogólna

Podjęcie szerokiej społecznej dyskusji i badań naukowych celem weryfikacji stosowanych i reklamowanych metod z pogranicza ochrony zdrowia tzn. kosmetyki, masaże, fizjoterapia, dietetyka i suplementacja w kontekście projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (UD207).

Art. 64 ust. 4a – postulat usunięcia przepisu Organizacje zrzeszające art. 1 pkt 9 lit d

96. pracodawców

Przepis ten przewiduje możliwość nakazania publikacji decyzji Rzecznika Praw Pacjenta w określonej w niej formie i miejscu, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych. Takie rozwiązanie może prowadzić do znaczących kosztów po stronie podmiotów leczniczych, w

Projektowane przepisy ww. ustawy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, takich jak np. masaże czy konsultacje dietetyczne. Regulacja ta ma dotyczyć takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową. Wiedza medyczna wykorzystywana w celu udzielania pacjentowi świadczeń zdrowotnych w danym czasie musi spełniać bezwzględny warunek <aktualności>, rozumiany - zgodnie z definicją słownikową - jako <obowiązujący w danej chwili>.

Jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów, zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

Uwaga niezasadna Projekt ustawy przewiduje możliwość nakazania przez Rzecznika Praw Pacjenta publikacji decyzji w całości lub w części, z zaznaczeniem, czy decyzja ta jest prawomocna, w określonej w niej formie i miejscu, na koszt podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych

Strona 100 z 148

szczególności jeśli nakazana byłaby np. publikacja w prasie (art. 64 ust. 4a). Ma on na celu upowszechnianie czy telewizji (czego projekt nie wyklucza). Należy pamiętać, wiedzy na temat ochrony zbiorowych praw pacjenta i że działalność lecznicza finansowana jest przede wszystkim tym samym prewencji naruszeń. Przy wyborze formy i ze środków publicznych, głównie w ramach kontraktów z miejsca publikacji Rzecznik będzie obowiązany wziąć NFZ, i środki te powinny być przeznaczane bezpośrednio na pod uwagę stopień i okoliczności naruszenia przepisów cele lecznicze. Nakładanie dodatkowych obowiązków ustawy, w tym zasięg terytorialny tych naruszeń, a finansowych, niezwiązanych bezpośrednio z leczeniem, de także w szczególności koszt publikacji. Uwzględnione facto oznacza ograniczenie środków finansowych zostaną zatem również możliwości finansowe przeznaczonych na zapewnienie dostępności świadczeń podmiotu, na który taki nakaz ma zostać nałożony. zdrowotnych dla pacjentów i może pogorszyć jakość Ustalenie formy i miejsca nie będzie mogło wpływać udzielanych świadczeń. W wielu wypadkach byłaby to w na ograniczenie środków finansowych przeznaczonych istocie publikacja na koszt pacjentów. Zasadne jest na zapewnienie dostępności do świadczeń usunięcie tego przepisu w całości. zdrowotnych. Co istotne nakaz publikacji będzie mógł zostać uwzględniony jedynie w decyzji Propozycja: rezygnacja z projektowanej zmiany lub administracyjnej, od której będzie przysługiwała skarga ograniczenie wyłącznie do praktyk pseudomedycznych lub do sądu administracyjnego. W konsekwencji działań prowadzonych przez podmioty nie będące zapewniona zostanie sądowa kontrola wydanego zarejestrowanymi podmiotami wykonującymi działalność nakazu publikacji decyzji, w tym spełnienia leczniczą. ustawowych przesłanek w zakresie wyboru formy i miejsca tej publikacji.

Art. 64a ust. 1 – wskazane jest zawężenie zastosowania tego przepisu wyłącznie do praktyk pseudomedycznych

Organizacje zrzeszające art. 1 pkt 10

97. pracodawców

Uwaga niezasadna Instytucja tzw. „ostrzeżenia publicznego” (art. 64a ust.

1) będzie mogła zostać zastosowana jedynie w sytuacji kiedy wystąpi uzasadnione podejrzenie, że podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych dopuszcza się praktyki, która może zagrażać życiu lub zdrowiu pacjentów lub spowodować inne niekorzystne skutki dla pacjentów. Wówczas Rzecznik Praw Pacjenta będzie podawał do publicznej wiadomości, w tym na stronie internetowej urzędu go obsługującego, zgromadzone w toku postępowania informacje o tej praktyce oraz jej prawdopodobnych skutkach. Zatem nie każda praktyka będzie mogła stanowić przedmiot

Strona 101 z 148

odpowiedzialność. Proponujemy, aby przepis ten miał zastosowanie wyłącznie do podmiotów oferujących tzw. praktyki pseudomedyczne.

Propozycja: doprecyzowanie projektowanej zmiany.

Art. 64a ust. 3 – postulat bezwzględnego usunięcia

Organizacje zrzeszające art. 1 pkt 10

98. pracodawców

Zaproponowane uprawnienie Rzecznika do zobowiązania podmiotu do zaniechania działań w trakcie postępowania jest absolutnie nieakceptowalne i nie znajduje uzasadnienia w zasadach państwa prawa. Przepis ten przyznaje Rzecznikowi kompetencję wyższą niż ministrowi właściwemu ds. zdrowia, dając mu realną władzę wykonawczą wobec podmiotów bez mechanizmu kontroli ex ante. Jedyną możliwością pozostawioną podmiotowi byłaby kontrola następcza prowadzona przez sądy. Do czasu rozstrzygnięcia sądowego podmiot musiałby natomiast działać zgodnie ze wskazaniami rzecznika, co nie znajduje żadnej podstawy systemowej. W praktyce oznacza to możliwość ingerencji w działalność podmiotu jedynie na podstawie decyzji administracyjnej, której legalność będzie weryfikowana dopiero po czasie. Stwarza to poważne ryzyko nadużyć i chaosu prawnego, zwłaszcza jeśli postępowania sądowe wykażą, że Rzecznik nie miał racji.

Propozycja: bezwzględna rezygnacja z projektowanej zmiany lub ograniczenie wyłącznie do praktyk pseudomedycznych lub działań prowadzonych przez

„ostrzeżenia publicznego”. Rzecznik będzie musiał wykazać, że dana praktyka zagraża życiu lub zdrowiu pacjentów lub spowoduje inne niekorzystne skutki dla pacjentów. Rozstrzygnięcie w przedmiocie podania do publicznej wiadomości informacji będzie następowało w drodze postanowienia. Na postanowienie to stronie służyć będzie skarga do sądu administracyjnego.

Uwaga niezasadna Jak wskazano w uzasadnieniu projektu celem wprowadzenia procedury wydawania decyzji tymczasowej jest zbiorowa ochrona zdrowia lub życia pacjentów w okresie prowadzenia przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowania końcowego. Możliwość szybkiej reakcji Rzecznika Praw Pacjenta na praktyki naruszające zbiorowe prawa pacjentów, których dalsze stosowanie może spowodować zagrożenie ich życia lub zdrowia jest w tym zakresie kluczowa. Jej zastosowanie pozwala bowiem na uniknięcie nieodwracalnych bądź trudnych do usunięcia skutków stosowania tych praktyk. Decyzja tymczasowa będzie wydawana na okres nie dłuższy niż do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Będzie to mechanizm stosowany w wyjątkowych sytuacjach a nie w każdej sprawie. Stosowanie przepisów art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego do instytucji „decyzji tymczasowej” znacznie uniemożliwiałoby osiągnięcie celu jakim jest szybka reakcja Rzecznika na zachowanie podmiotu, który dopuścił się stosowania tych praktyk. Odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony nie oznacza całkowitej arbitralności działania organu administracji publicznej

Strona 102 z 148

Organizacje zrzeszające art. 1 pkt 10

99. pracodawców

podmioty niebędące zarejestrowanymi podmiotami wykonującymi działalność leczniczą.

jakim jest Rzecznik Praw Pacjenta. Inne zasady postępowania administracyjnego jak np. zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), będzie w dalszym ciągu miała zastosowanie do postępowań prowadzonych przez Rzecznika Praw Pacjenta.

Zapewniona będzie również sądowa kontrola decyzji tymczasowych.

Art. 64a ust. 4 – postulat usunięcia z uwagi na brak zgodności z zasadami prawa administracyjnego

j.w.

Propozycja: bezwzględna rezygnacja z projektowanej zmiany.

Uwaga uwzględniona na etapie uzgodnień

Art. 67zj ust. 1 – postulat doprecyzowania definicji praktyk pseudomedycznych W projekcie ustawy uwzględniono postulat

Organizacje zrzeszające art. 1 pkt 11

100. pracodawców

W obecnym brzmieniu definicja jest zbyt szeroka i nieprecyzyjna, co może prowadzić do niezamierzonych i absurdalnych skutków. Zawarta w projekcie definicja „podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę

doprecyzowania definicji praktyk pseudomedycznych.

Strona 103 z 148

niewykonującą zawodu medycznego” prowadziłaby do tego, propozycja została wprowadzona w wyniku uwag że za praktykę pseudomedyczną należałoby uznać np.: zgłoszonych przez Rządowe Centrum Legislacji oraz Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Literalne • udzielanie pierwszej pomocy przez osobę brzmienie tej części definicji praktyk postronną, pseudomedycznych przed zmianą zakładającą jej opis jako „podejmowanie działań służących zachowaniu, • wykonanie zastrzyku przez członka rodziny ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez pacjenta, osobę niewykonującą zawodu medycznego”, może dać • opiekę sprawowaną przez osoby bliskie. podstawę do wnioskowania, że każde działanie osoby niewykonującej zawodu medycznego i podejmującej Należy doprecyzować definicję lub wprowadzić jakąś się działań zmierzających np. do ratowania drugiego dodatkową przesłankę np. działanie w celu uzyskania człowieka, może być uznane za praktykę korzyści majątkowej lub systematyczne oferowanie takich pseudomedyczną. usług – tylko takie działania wydają się stanowić realne zagrożenie wymagające regulacji.

Propozycja: doprecyzowanie projektowanej zmiany lub ograniczenie wyłącznie do praktyk pseudomedycznych lub działań prowadzonych przez podmioty niebędące zarejestrowanymi podmiotami wykonującymi działalność leczniczą.

Art. 68 ust. 1 – sprzeciw wobec podniesienia maksymalnej wysokości kar

Organizacje zrzeszające art. 1 pkt 12

101. pracodawców

Zwiększenie górnej granicy kary do 1 000 000 zł jest nieuzasadnione. Podobnie jak w pkt 1, środki te pochodziłyby z kontraktów przeznaczonych na leczenie.

Propozycja: rezygnacja z projektowanej zmiany.

Strona 104 z 148

Uwaga niezasadna

Organizacje zrzeszające art. 1 pkt 12

102. pracodawców

Projekt ustawy przewiduje możliwość nałożenia przez Rzecznika Praw Pacjenta kary pieniężnej już w decyzji o uznaniu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów (a więc za samo naruszenie zakazu stosowania tych praktyk). Nie będzie to jednak

Art. 68 ust. 1 – sprzeciw wobec zmiany przesłanki do obowiązek a uprawnienie Rzecznika. Ocena zasadności nałożenia kary nałożenia kary pieniężnej będzie uwzględniała zasadę proporcjonalności. Nadto zastosowanie znajdzie Dotychczas kara była nakładana w przypadku braku przepis art. 189f ust. 1 Kodeksu postępowania wykonania decyzji Rzecznika. Projekt przewiduje, że kara administracyjnego umożliwiając Rzecznikowi może być nałożona już za samo naruszenie, nawet jeśli odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary podmiot po wydaniu decyzji zastosuje się do niej i pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, w wprowadzi w życie zmiany wskazane przez rzecznika. To szczególności jeżeli waga naruszenia prawa jest rozwiązanie narusza zasadę proporcjonalności i prowadzi znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. do sankcjonowania podmiotów za działania, które mogły Ponownie należy wskazać, że analogicznym wynikać z niejasnych przepisów. Często dopiero uprawnieniem dysponuje już Prezes UOKiK. Wskazane rozstrzygnięcia Rzecznika doprecyzowują obowiązki rozwiązanie ma mieć charakter sankcyjny, niemniej prawne – nakładanie kary ex post za niejasność prawa jest jednak przede wszystkim prewencyjny i przeciwdziałać sprzeczne z zasadą pewności prawa. między innymi rażącym przypadkom, w których podmiot leczniczy na chwilę przed wydaniem decyzji Propozycja: rezygnacja z projektowanej zmiany. uznającej stosowanie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów zaniecha praktyki i brak będzie podstawy do zobowiązania go do czegokolwiek lub stosując od lat taką praktykę po otrzymaniu takiej decyzji po prostu jej zaniecha, nie ponosząc z tego tytułu żadnej odpowiedzialności.

Organizacje zrzeszające art. 1 pkt 13

103. pracodawców

Art. 69b – sprzeciw wobec kar nakładanych na osoby zarządzające

Uwaga niezasadna

Uprawnienie do nakładania kar pieniężnych na kierującego przedsiębiorstwem, w szczególności osobę Nałożenie osobistych kar na członków zarządu podmiotów pełniącą funkcję kierowniczą lub wchodzącą w skład leczniczych (do 20-krotności przeciętnego wynagrodzenia) organu zarządzającego przedsiębiorcy posiada obecnie

Strona 105 z 148

jest nieproporcjonalne i niesprawiedliwe. Wiele naruszeń wynika nie z zaniedbań kadry zarządzającej, ale z:

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurencji.

Przepisy projektowanej ustawy przewidują przyznanie Rzecznikowi Praw Pacjenta analogicznego • niedoborów kadrowych, uprawnienia. Uprawnienie to będzie miało charakter fakultatywny a nie obligatoryjny. Przesłanką • braku wystarczających środków finansowych, uprawniającą Rzecznika do nałożenia tej kary będzie • przeciążenia systemu. wyłącznie umyślne zachowanie kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w Takie przepisy mogą zniechęcać osoby do podejmowania art. 67zj ust. 2 polegające na dopuszczeniu do się funkcji kierowniczych w ochronie zdrowia, co pogłębi naruszenia zakazu określonego w art. 59 ust. 2 lub art. problemy systemowe. Ponadto, nie doprecyzowano, w jaki 67zj ust. 2 bądź do niewykonania działań niezbędnych do zaniechania praktyki naruszającej zbiorowe prawa sposób kara ma być nakładana w przypadku zarządu wieloosobowego – czy odpowiedzialność będzie solidarna, pacjentów lub praktyki pseudomedycznej bądź czy indywidualna. W tym kształcie przepis ten jest nie do usunięcia skutków ich stosowania. Jeżeli zatem dopuszczenie do naruszenia prawa będzie wynikać z przyjęcia. nieumyślnego zachowania kierownika podmiotu Propozycja: rezygnacja z projektowanej zmiany. udzielającego świadczeń zdrowotnych, np. na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nałożenie kary pieniężnej nie będzie możliwe. Wskazane rozwiązanie ma w szczególności ograniczyć przypadki obchodzenia zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów poprzez likwidację i utworzenie przez tego samego przedsiębiorcę nowego podmiotu wykonującego działalność leczniczą, na który jednak nie będzie można nałożyć kary pieniężnej za niewykonanie decyzji, gdyż z prawnego punktu widzenia sytuacja ta będzie wymagała przeprowadzenia całkowicie nowego postępowania administracyjnego.

Organizacje zrzeszające Uwaga ogólna

104. pracodawców

Wniosek o zniesienie zakazu reklamy działalności leczniczej

Uwaga niezasadna

Strona 106 z 148

„W ogłoszonym dzisiaj wyroku Trybunał stwierdził, że dyrektywa o handlu elektronicznym stoi na przeszkodzie przepisom, które, jak w przypadku przepisów belgijskich,

Strona 107 z 148

zakazują wszelkiej formy informacji handlowej drogą elektroniczną przeznaczonej do promowania leczenia ust i zębów, w tym również poprzez stronę internetową utworzoną przez lekarza dentystę”

Należy podkreślić, że niedawno Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że Polska narusza unijne prawo poprzez zakaz reklamowania aptek, natomiast sprawa reklamy podmiotów leczniczych jest analogiczna. Dlatego też zasadne jest niezwłoczne dokonanie zmian przepisów. • W polskim systemie prawnym nie obowiązuje całkowity zakaz reklamy produktów leczniczych ani wyrobów medycznych – ich promocja jest dopuszczalna pod pewnymi warunkami, obejmującymi m.in. wymogi rzetelności, prawdziwości i zgodności z aktualną wiedzą medyczną. Nie dotyczy to wszystkich leków czy wyrobów, jednak zakres, w odniesieniu do których reklama jest dopuszczalna, jest stosunkowo szeroki. W praktyce oznacza to, że producent leku lub wyrobu medycznego może reklamować swój produkt pod warunkiem, że przekazywane treści nie wprowadzają w błąd i są zgodne z dokumentacją rejestracyjną oraz przepisami. Trudno zatem logicznie uzasadnić sytuację, w której reklama produktu leczniczego, będącego jedynie jednym z elementów terapii, jest legalna, natomiast informowanie o samej terapii, świadczonej przez podmiot wykonujący działalność leczniczą – już nie. Tymczasem działalność lecznicza, objęta rejestracją, nadzorem i wymogami kwalifikacyjnymi, pozostaje całkowicie wyłączona z legalnej komunikacji marketingowej, co jest regulacyjnym paradoksem. Brakuje zatem spójności i racjonalności w systemie prawnym, który umożliwia promocję leków czy wyrobów, a jednocześnie zabrania lekarzowi informowania pacjenta o stosowanej terapii. Zakaz reklamy usług świadczonych przez

Strona 108 z 148

wykwalifikowanych specjalistów nie tylko jest niesprawiedliwy, ale pozbawia możliwości dotarcia do pacjenta z informacjami niezbędnymi do podjęcia świadomej decyzji zdrowotnej.

Zamiast wprowadzania generalnego i sztywnego zakazu reklamy, ustawodawca powinien zastosować bardziej precyzyjne i racjonalne podejście, polegające na zakazie reklam wprowadzających w błąd lub dotyczących świadczeń bez potwierdzonej skuteczności medycznej.

Wprowadzenie zakazu opartego na kryterium jakości treści, a nie jej samej obecności w przestrzeni publicznej, sprzyja transparentności, uczciwej konkurencji i świadomemu wyborowi pacjenta. Dodatkowo takie rozwiązanie daje podstawę do skutecznej walki z dezinformacją medyczną, która często wykorzystuje luki w obecnych regulacjach. • Aktualnie obowiązujące zapisy wprowadzające zakazy są niejednolicie stosowane i niejednoznaczne interpretacyjnie, co prowadzi do niepewności prawnej dla podmiotów leczniczych. • Nowy Kodeks Etyki Lekarskiej (od 01.01.2025) nie zawiera zakazu reklamy — nie ma więc podstaw, aby takie

Strona 109 z 148

ograniczenia funkcjonowały nadal w prawie powszechnie obowiązującym. • Szczególnie problematyczny i nielogiczny jest zakaz reklamy w odniesieniu do świadczeń zdrowotnych realizowanych z użyciem wyrobów medycznych. Sytuacja ta jest tym bardziej istotna w kontekście dynamicznego rozwoju nowych technologii medycznych – podmioty boją się komunikować o przewagach danej metody, jej skuteczności, bezpieczeństwie czy komforcie dla pacjenta, obawiając się naruszenia zakazu reklamy. W rezultacie pacjenci nie mają pełnego dostępu do informacji, mimo że są to świadczenia legalne, bezpieczne i zgodne z aktualną wiedzą medyczną. Jeśli celem ustawodawcy jest świadoma i odpowiedzialna • decyzja pacjenta, to warunkiem koniecznym jest umożliwienie transparentnej i rzetelnej komunikacji na temat dostępnych rozwiązań terapeutycznych, w tym technologii wykorzystywanych przy ich realizacji. Jest to prawdą nawet, jeśli komunikacja taka miałaby przybierać formę reklamy, która w świecie dzisiejszych mediów może być niemożliwa do odróżnienia od informacji.

Proponowane zmiany legislacyjne:

Ad. 1 Zmiana brzmienia art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej:

Aktualnie: Podmiot wykonujący działalność leczniczą podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych. Treść i forma tych informacji nie mogą mieć cech reklamy.

Proponowana treść po zmianie:

Strona 110 z 148

Podmiot wykonujący działalność leczniczą podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych. Treść i forma tych informacji nie mogą wprowadzać w błąd ani dotyczyć świadczeń co do których skuteczności brak jest naukowego potwierdzenia.

Ad. 2 Zmiana brzmienia art. 147a § 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń:

Aktualnie: Tej samej karze podlega ten, kto podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych lub usług z zakresu medycyny weterynaryjnej mające formę i treść reklamy.

Proponowana treść po zmianie:

Tej samej karze podlega ten, kto podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych lub usług z zakresu medycyny weterynaryjnej wprowadzające w błąd lub dotyczące świadczeń co do których skuteczności brak jest naukowego potwierdzenia.

Ad. 3 Zmiana art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych:

Aktualnie: reklamy działalności gospodarczej lub zawodowej, w której wykorzystuje się wyrób do świadczenia usług – w zakresie, w jakim dotyczy ona usług świadczonych przy użyciu danego wyrobu, w tym usług wypożyczania, najmu lub użyczania wyrobów;

Proponowana treść po zmianie: reklamy innej niż działalność lecznicza, działalności gospodarczej lub zawodowej, w której wykorzystuje się wyrób

Strona 111 z 148

do świadczenia usług – w zakresie, w jakim dotyczy ona usług świadczonych przy użyciu danego wyrobu, w tym usług wypożyczania, najmu lub użyczania wyrobów;

Ad. 4 Zmiana art. 16b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji Aktualnie: świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej udzielanych wyłącznie na podstawie skierowania lekarza;

Proponowana treść po zmianie: świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej wprowadzających w błąd lub dotyczących świadczeń, co do których skuteczności brak jest naukowego potwierdzenia;

Naczelna Rada Lekarska po zapoznaniu się z projektem ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego, zdecydowanie popiera kierunek zmian ustawowych w zakresie, w jakim dotyczą one zwalczania zjawiska działalności pseudomedycznej.

105. Naczelna Rada Lekarska art. 1 pkt 11

Naczelna Rada Lekarska od wielu lat podkreśla, że praktyki pseudomedyczne są wysoce szkodliwe społecznie i niebezpieczne dla zdrowia ludzkiego, dlatego wyraźny przepis ustawy, który stwierdza, że są one zakazane, zasługuje na poparcie.

Zastrzeżenia Naczelnej Rady Lekarskiej budzi fakt, że w projekcie ustawy przewidziano jedynie administracyjnoprawny model zwalczania praktyk pseudomedycznych - tj. przewiduje się wyposażenie Rzecznika Praw Pacjenta w narządzie do prowadzenia postępowania i wydania decyzji administracyjnej o uznaniu praktyki za praktykę pseudomedyczną i nakazania jej

Uwaga uwzględniona zaproponowano nowe brzmienie art. 67zj ust. 1 projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego następujące brzmienie:

„1. Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się:

1) udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osobę niewykonującą zawodu medycznego,

2) oferowanie lub stosowanie metody diagnostycznej lub leczniczej niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a której przypisuje się właściwości takiego świadczenia, lub w przypadku której jest deklarowane lub sugerowane takie działanie tej metody, w tym, że jej zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia odstąpienie od zgodnej z aktualną

Strona 112 z 148

zaniechania oraz możliwość nakładania kar pieniężnych.

Przewidziane w projekcie ustawy postępowanie w sprawie praktyk pseudomedycznych, jak każde postępowanie administracyjne, będzie musiało się toczyć z poszanowaniem sformalizowanej procedury, wymagać będzie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgromadzenia obszernego materiału dowodowego i zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Można z dużym prawdopodobieństwem założyć, że „branża pseudomedyczna" będzie przygotowana na taką sytuację, np. poprzez wykonywanie działalności za pomocą podmiotów prawa handlowego nieposiadających kapitału i majątku, co doprowadzi do tego, że po wydaniu decyzji przez Rzecznika Praw Pacjenta podmiot prowadzący praktyki pseudomedyczne szybko zlikwiduje swoją działalność, a w jego miejsce powstanie formalnie nowy podmiot, na którym nie ciąży decyzja Rzecznika Praw Pacjenta, który jednak będzie kontynuował dotychczasową działalność najczęściej w oparciu o te same zasoby kadrowe. W ocenie samorządu lekarskiego jedynym środkiem mogącym realnie ukrócić praktyki pseudomedyczne byłoby wprowadzenie zmian w przepisach o odpowiedzialności karnej osób, które biorą udział w ich wykonywaniu, zwłaszcza w sytuacjach gdy praktyka pseudomedyczna ma na celu lub prowadzi do rezygnacji przez pacjenta z leczenia zgodnego z aktualną wiedzą medyczną w placówkach medycznych do tego uprawnionych lub do niepodjęcia takiego leczenia.

Wprowadzenie surowego reżimu odpowiedzialności karnej do zakazanych przez ustawę praktyk pseudomedycznych oznaczałoby, że odpowiedzialność za te praktyki ciążyłaby trwale na osobie, która te usługi świadczyła, przy czym osoba ta nie mogłaby zwolnić się z odpowiedzialności

wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub leczniczej,

3) wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskaniu wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, z zastrzeżeniem art. 104 tej ustawy,

4) działanie wprowadzające w błąd polegające na publicznym rozpowszechnianiu lub promocji:

– podejmowane w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.”

Pojęcie „osoby wykonującej zawód medyczny” zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r. poz. 450, z późn. zm.). Przez osobę wykonującą zawód medyczny należy rozumieć osobę uprawnioną na podstawie

Strona 113 z 148

karnej poprzez likwidację podmiotu prawa handlowego, w którym praktyki były wykonywane.

odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń Przechodząc do uwag szczegółowych do projektu ustawy, zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej Naczelna Rada Lekarska wskazuje, że zastrzeżenia budzi dziedzinie medycyny (art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). projektowany art. 67zj ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Zatem a contrario osobą niewykonującą zawodu Rzeczniku Praw Pacjenta zawierający definicję praktyki medycznego będzie każda osoba, która nie posiada pseudomedycznej. Do projektowanego art. 67zj ust. 1 uprawnień na podstawie odrębnych przepisów do ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoba nie zgłasza się następujące uwagi: legitymująca się nabyciem fachowych kwalifikacji

1) w art. 67zj ust. 1 pkt 1 przez praktykę pseudomedyczną do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym rozumie się podejmowanie działań służących zachowaniu, zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Zapis dotyczący osoby niewykonującej zawodu medycznego ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez w art. 67zj ust. 1 pkt 1 jest prawidłowy. W „osobę niewykonującą zawodu medycznego". Określenie konsekwencji za taką osobą będzie można uznać w „osoba niewykonująca zawodu medycznego" nie oddaje istoty praktyki pseudomedycznej, chodzi przecież o to, że szczególności tego kto nie posiada uprawnień do dana osoba jest nieuprawniona do wykonywania zawodu realizacji świadczeń w określonej dziedzinie medycyny medycznego, a nie że nie wykonuje zawodu medycznego. (np. asystentka stomatologiczna udziela świadczeń Powinno się zatem wskazać, że praktyką pseudomedyczną zdrowotnych, do których udzielania uprawniony jest wyłącznie lekarz dentysta). jest podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę, W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby która nie ma uprawnień do wykonywania zawodu uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną medycznego lub przez osobę inną niż osoba wykonująca będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu zawód medyczny, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Sam fakt ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej; nie dokonania wpisu do Rejestru Podmiotów

2) w art. 67zj ust. 1 pkt 1 - zakres zaproponowanej definicji praktyki pseudomedycznej jest zbyt wąski, powinien obejmować nie tylko przypadki 3) 4) udzielania świadczeń zdrowotnych przez osoby, które nie mają uprawnień do wykonywania żadnego zawodu medycznego, ale także sytuacje, w której osoba mająca wprawdzie uprawnienie do wykonywania zawodu medycznego udziela świadczeń zdrowotnych, do których wykonywania uprawniony jest tylko inny zawód medyczny (przykładowo: asystentka

Wykonujących Działalność Leczniczą (RPWDL) nie będzie świadczył o tym, że mamy do czynienia z praktyką pseudomedyczną. Każde postępowanie w przedmiocie stosowania praktyk pseudomedycznych będzie postępowaniem indywidualnym. Jeżeli zatem lekarz dokona wpisu w RPWDL, to Rzecznik będzie mógł wydać decyzję stwierdzającą zaniechanie stosowania tych praktyk.

Strona 114 z 148

stomatologiczna udziela świadczeń zdrowotnych, do których udzielania uprawniony jest wyłącznie lekarz dentysta).

3) W art. 67zj ust. 1 pkt 4-przez praktykę pseudomedyczną określonych rodzajów satysfakcji w wyniku rozumie się wykonywanie działalności leczniczej bez zrealizowania danych działań. W opinii Ministra uzyskania wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 Zdrowia każde promowanie metod leczniczych ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. nieuznanych przez naukę oraz wszelkie podważanie Ten zapis może prowadzić do nieuzasadnionego, skuteczności metod leczniczych zgodnych z aktualną nadmiernie szerokiego rozumienia działań wiedzą medyczną jest związane z osiąganiem korzyści pseudomedycznych. Sam fakt niedokonania wpisu do majątkowej lub osobistej przez osobę podejmującą się Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą takiego typu praktyk. nie świadczy o tym, że udzielane w danym podmiocie świadczenia zdrowotne mają zawsze charakter pseudomedyczny. Przykładowo, jeśli lekarz posiadający pełne uprawnienia do wykonywania zawodu (posiadający prawo wykonywania zawodu lekarza) założy praktykę zawodową, będzie w niej udzielał świadczeń zdrowotnych zgodnych z aktualną wiedzą medyczną, to nie należy uznawać wykonywanych przez niego świadczeń za pseudomedyczne, tylko z tego powodu, że nie dopełnił obowiązku wpisu do RPWDL. Nieuzyskanie wpisu do RPWDL jest naruszeniem obowiązku administracyjnego (już obecnie są za to przewidziane sankcje prawne) ale nie powinno być stawiane na jednej szali z uprawianiem pseudomedycyny.

4) W art. 67zj ust. 1 pkt 5- przez praktykę pseudomedyczna rozumie się również tzw. medyczną dezinformację, czyli działanie wprowadzające w błąd polegające na publicznym rozpowszechnianiu lub promocji metod diagnostycznych lub leczniczych niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną lub rozpowszechnianiu informacji o szkodliwości metody leczniczej, która jest zgodna z aktualna wiedza medyczną ustawodawca uzależnia jednak uznanie takiej praktyki za

Strona 115 z 148

pseudomedyczną od tego, że ma być podejmowana w celu osiągniecia korzyści majątkowej lub osobistej.

W ocenie Naczelnej Rady Lekarskiej ten ostatni warunek powinien zostać wykreślony - szkodliwe jest bowiem wszelkie promowanie metod leczniczych nieuznanych przez naukę oraz wszelkie podważanie skuteczności metod leczniczych zgodnych z aktualną wiedzą medyczną, niezależnie od tego, czy osoba rozpowszechniająca takie informacje osiąga z tego tytułu korzyści majątkowe lub osobiste. Także w tych wypadkach Rzecznik Praw Pacjenta powinien mieć możliwość uznania praktyki za pseudomedyczną i uprawnienie aby nakazać jej zaniechania, natomiast kwestia czy dezinformację medyczną uprawiano dla osiągniecia korzyści majątkowej lub osobistej mogłaby stanowić jedynie przesłankę mającą znaczenie przy nakładaniu kary pieniężnej za stosowanie takiej praktyki pseudomedycznej.

Do projektowanego art. 68 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta zgłasza się następujące uwagi:

106. Naczelna Rada Lekarska art. 1 pkt 12

Uwaga nieuwzględniona

Decyzje Rzecznika Praw Pacjenta w przedmiocie

1) W art. 68 ust. 1 ustawy - nie budzi sprzeciwu możliwość nałożenia kary pieniężnej będą podlegać kontroli nałożenia przez Rzecznika Praw Pacjenta kary pieniężnej już sądów administracyjnych. W przypadku kiedy w decyzji o uznaniu praktyki za praktykę pseudomedyczną i nałożenie kary na podstawie art. 68 ust. 1 nie będzie nakazującej jej zaniechanie, natomiast skoro decyzja zasadne – decyzja będzie mogła zostać uchylona.

Rzecznika o nałożeniu kary jest fakultatywna, to ustawa Rzecznik Prawa Pacjenta postuluje uchylenie słowa „w powinna określać przesłanki, którymi Rzecznik Praw szczególności” w art. 70, przez co dyrektywy wymiaru Pacjenta powinien się kierować decydując o nałożeniu lub kary będą bardziej przejrzyste dla adresatów tej normy. nienałożeniu kary pieniężnej.

W wyniku wprowadzenia przepisu art. 68 Rzecznik nie będzie orzekał w przedmiocie odpowiedzialności

2) W art. 68 ust. 1 ustawy - sprzeciw samorządu lekarskiego zawodowej lekarzy. Obecnie nie ma takich uprawnień budzi możliwość nałożenia przez Rzecznika Praw Pacjenta a projekt ustawy nie przyznaje mu takiego zadania. kary pieniężnej już w decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 i 4 ustawy, tj. w decyzji o uznaniu danej praktyki za Projekt zakłada wzmocnienie uprawień Rzecznika naruszającą zbiorowe prawa pacjentów i nakazującej jej również w obszarze zwalczania praktyk naruszających

Strona 116 z 148

zaniechanie lub usunięcie skutków naruszenia zbiorowych zbiorowe prawa pacjentów. Maksymalna wysokość kar praw pacjentów. Wśród decyzji o naruszeniu zbiorowych pieniężnych nakładanych z tytułu naruszenia zakazu praw pacjentów spotyka się m.in. decyzje nakładane na stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa podmioty lecznicze za naruszenie zasad udostępniania pacjentów powinna pozostać na takim samym dokumentacji medycznej (np. nadmierna wysokość opłat za poziomie, jak w przypadku naruszenia zakazu udostępnienie, zbyt długi czas oczekiwania na stosowania praktyk pseudomedycznych. udostępnienie dokumentacji), czy ograniczenia w możliwości dodzwonienia się do placówki medycznej w celu Decyzje Rzecznika w przedmiocie nałożenia kary rejestracji na świadczenia. W takich wypadkach sankcja w pieniężnej są ostateczne. Nie przysługuje od nich wysokości kary pieniężnej do kwoty miliona złotych jawi się odwołanie, w tym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w administracyjnym toku postępowania. jako nadmiernie dolegliwa. Zrównanie wysokości kary Projekt zakłada określenie terminu płatności kary. W pieniężnej za działania pseudomedyczne z wysokością kary tym przypadku rygor natychmiastowej wykonalności pieniężnej za naruszenie zbiorowych praw pacjentów przez ww. decyzji nie będzie mógł mieć zastosowania legalnie działające podmioty wykonujące działalność (art. 108 § 1 Kodeksu postępowania leczniczą, jest nie do zaakceptowania. administracyjnego).

3) W art. 68 ust. 1 ustawy - przepis nie rozstrzyga, czy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nadaje się z urzędu rygor natychmiastowej wykonalności, o którym mowa w art. 67zj ust. 1 ustawy, czy jest to kwestia podlegająca uznaniu Rzecznika Praw Pacjenta.

107. Naczelna Rada Lekarska art. 1 pkt 13

Do projektowanego art. 69b ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta zgłasza się następujace uwagi – w zdaniu pierwszym we fragmencie: ,na kierownika podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub kierującego podmiotem, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2" brakuje odniesienia do zakazu, o którym mowa art. 59 ust. 2 ustawy, tymczasem w dalszej części przepisu pojawia się odesłanie nie tylko do zakazu wymienionego w art. 67zj ust. 2, ale także do zakazu wymienionego w art. 59 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Uwaga nieuwzględniona W pierwszej części tego przepisu nie brakuje odniesienia do zakazu, o którym mowa w art. 59 ust. 2.

Wystarczające jest sformułowanie, że podmiotem na który będzie mogła zostać nałożona kara pieniężna będzie „kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych”.

Odniesienie do art. 59 ust. 2 pojawia się w dalszej części tego przepisu tworząc spójną treść.

Strona 117 z 148

Uwaga nieuwzględniona

108. Naczelna Rada Lekarska art. 1 pkt 4

Nowelizacja art. 55 projektu jest konieczna dla Samorząd lekarski negatywnie opiniuje zmianę w art. 55 zapewnienia spójności z innymi kompetencjami ust. 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta Rzecznika Praw Pacjenta. Rzecznik powinien posiadać dotyczącą poszerzenia uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta uprawnienie do udziału w postępowaniu cywilnym na w postępowaniach w sprawach cywilnych przeciwko prawach przysługujących prokuratorowi w sprawach, podmiotom udzielającym świadczeń zdrowotnych. Skoro w których pacjent zmarł a jego śmierć ma związek z nie przyznano Rzecznikowi uprawnienia do dochodzenia naruszeniem jego praw jako pacjenta. Uprawnienie roszczeń w postępowaniach cywilnych przeciwko takie będzie mogło być realizowane w szczególności w podmiotom stosującym praktyki pseudomedyczne, to sytuacji kiedy u pacjenta zastosowano metodę trudno akceptować poszerzanie uprawnień procesowych leczniczą nieodpowiadającą aktualnej wiedzy Rzecznika w sprawach cywilnych przeciwko podmiotom medycznej w wyniku zastosowania której pacjent leczniczym i praktykom zawodowym. zmarł. Nowelizacja tego przepisu ma zatem związek z przedmiotem regulacji projektowanej ustawy jakim jest zwalczanie praktyk pseudomedycznych.

Uwaga częściowo zasadna

Konsultant wojewódzki w dziedzinie perinatologii dla art. 1 pkt 1 lit. a

109. województwa lubelskiego

Definicja „praktyk pseudomedycznych” (Art. 1 pkt 1 lit. a – Zaproponowano nową definicję praktyk nowy art. 1a ustawy o prawach pacjenta) pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę Uwagi:

Obecne brzmienie definicji „praktyk pseudomedycznych” pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub jest zbyt ogólne i może obejmować również działania osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji podejmowane przez lekarzy w ramach terapii wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby komplementarnych (np. akupunktura, leczenie ziołowe, niewykonującej zawodu medycznego za praktykę elementy medycyny chińskiej), które są prowadzone pseudomedyczną. Projektowane przepisy mają na celu zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i z poszanowaniem ograniczania działalności gospodarczej i oferowania autonomii pacjenta. poszczególnych usług, które łączyć będzie oferowanie Propozycja zmiany: metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie Doprecyzowanie definicji poprzez dodanie klauzuli: są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im „Z wyłączeniem świadczeń zdrowotnych udzielanych przez przypisywane właściwości lecznicze, właściwości osoby wykonujące zawód medyczny w ramach terapii bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są uzupełniających, których skuteczność została potwierdzona stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową.

Strona 118 z 148

w aktualnym stanie wiedzy lub dopuszczona w ramach praktyki klinicznej.”

Prawa pacjenta do wyboru metody leczenia (Art. 1 – zmiany w art. 5 ustawy)

Konsultant wojewódzki w dziedzinie perinatologii dla

110. województwa lubelskiego

Udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby wykonujące zawód medyczny zgodne z aktualną wiedzą medyczną nie będzie objęte zakazem stosowania praktyk pseudomedycznych.

Uwaga niezasadna

Projekt nie narusza prawa pacjenta do wyrażenia Uwagi: zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych po Projekt może ograniczać pacjentowi prawo do wyboru uzyskaniu pełnej informacji o proponowanych mu metody leczenia, szczególnie w obszarze ginekologii i metodach leczenia. Metody te już w obecnym stanie położnictwa, gdzie kobiety w ciąży często decydują się na prawnym muszą odpowiadać aktualnej wiedzy wspomagające terapie niefarmakologiczne. Potrzebne jest medycznej. Praktyką pseudomedyczną będzie doprecyzowanie, że ograniczenia dotyczą wyłącznie działań natomiast udzielanie świadczeń zdrowotnych przez niezgodnych z wiedzą medyczną i wykonywanych przez osobę niewykonującą zawodu medycznego. osoby nieuprawnione.

Propozycja uzupełnienia przepisu:

„Prawo pacjenta do wyboru metody leczenia nie narusza zakazu prowadzenia praktyk pseudomedycznych, o ile świadczenie to zostało udzielone przez osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów i nie zagraża zdrowiu pacjenta.”

Wysokość kar finansowych (Art. 1 pkt 2 – nowy art. 14c ustawy)

Konsultant wojewódzki w dziedzinie perinatologii dla

111. województwa lubelskiego

Uwaga niezasadna

Wysokość kar nakładanych przez Rzecznika nie zmieniła się od dnia wejścia w życie ustawy o prawach Uwagi: pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Proponowany Wysokość przewidywanych kar (do 1 000 000 zł) budzi projekt jedynie uwzględnia wieloletnią inflację, która wątpliwości z punktu widzenia proporcjonalności. W miała miejsce w tym okresie i ma na celu dostosowanie obszarze opieki nad kobietą ciężarną może dochodzić do tych wartości do obecnej sytuacji ekonomicznej. Od subiektywnych ocen postępowania (np. w zakresie diagnostyki prenatalnej, decyzji o hospitalizacji lub nie), co decyzji w przedmiocie stosowania ww. praktyk i/lub nałożenia kary pieniężnej będzie przysługiwała skarga może rodzić ryzyko nieuzasadnionego karania personelu do sądu administracyjnego. Zapewniona zostanie medycznego. kontrola sądowoadministracyjna rozstrzygnięć

Strona 119 z 148

Propozycja:

Wprowadzenie mechanizmu konsultacji z niezależnym zespołem ekspertów przed nałożeniem kary oraz umożliwienie odwołania się do sądu administracyjnego z zawieszeniem wykonania kary do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia.

Nowelizacja ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (Art. 2 projektu)

Konsultant wojewódzki w dziedzinie perinatologii dla

112. województwa lubelskiego

Projekt nie zawiera szczegółowych przepisów odnoszących się do specyfiki sytuacji nagłych w perinatologii (np. poród przedwczesny, stan zagrożenia życia płodu, krwotok poporodowy) Brak odniesienia do procedur szybkiej reakcji medycznej może ograniczyć skuteczność działania systemu ratunkowego w tych przypadkach.

Rzecznika, w szczególności wysokości nakładanych przez niego kar. Decyzja dotycząca wstrzymania wykonania kary pieniężnej będzie należała do sądu administracyjnego na podstawie obecnie obowiązujących przepisów.

Uwaga niezasadna Opracowanie procedur we współpracy z konsultantami krajowymi/wojewódzkimi ds. perinatologii i neonatologii w celu usprawnienia reakcji systemu ratunkowego w nagłych stanach położniczych pozostaje poza zakresem regulacji projektu.

Propozycja uzupełnienia OSR:

Wskazanie konieczności opracowania procedur we współpracy z konsultantami krajowymi/wojewódzkimi ds. perinatologii i neonatologii w celu usprawnienia reakcji systemu ratunkowego w nagłych stanach położniczych.

Ocena Skutków Regulacji – brak oceny wpływu na ginekologię i położnictwo Konsultant wojewódzki w dziedzinie

113. perinatologii dla województwa lubelskiego

Uwagi:

OSR nie zawiera żadnej analizy wpływu projektowanych przepisów na praktykę kliniczną w ginekologii i położnictwie. Nie uwzględniono potencjalnych kosztów (np. szkoleń, audytów, dokumentacji) ani wpływu na dostępność świadczeń.

Propozycja:

Uzupełnienie OSR o oddzielną analizę wpływu regulacji na oddziały ginekologiczno-położnicze i perinatologiczne, z uwzględnieniem:

Strona 120 z 148

- potencjalnych kosztów wdrożenia,

- ryzyk dla ciągłości opieki nad ciężarną pacjentką,

- wpływu na praktykę szpitali klinicznych i perinatalnych ośrodków referencyjnych. (…) modyfikacja projektowanego art. 67zj ust. 1 ustawy o prawach pacjenta, który mógłby otrzymać poniższe brzmienie (lub podobne):

1. Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się:

1) oferowanie stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta metod nieodpowiadających aktualnej wiedzy medycznej, lub

środowisko

114. akupunkturzystów

art. 1 pkt 11

Uwaga uwzględniona Zaproponowano nowe brzmienie art. 67zj ust. 1 projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego następujące brzmienie:

„1. Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się:

1) udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osobę

2) oferowanie metody nieodpowiadającej aktualnej wiedzy niewykonującą zawodu medycznego, medycznej, w przypadku której jest także deklarowane lub sugerowane takie działanie tej metody, że jej zastosowanie 2) oferowanie lub stosowanie metody diagnostycznej lub leczniczej niebędącej świadczeniem zdrowotnym, a wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji lub uzasadnia której przypisuje się właściwości takiego świadczenia, odstąpienie od zgodnej z aktualną wiedzą medyczną lub w przypadku której jest deklarowane lub metody diagnostycznej lub leczniczej, lub sugerowane takie działanie tej metody, w tym, że jej

3) działanie wprowadzające w błąd polegające na zastosowanie wyłącza potrzebę podjęcia, kontynuacji publicznym rozpowszechnianiu lub promocji metod, o lub uzasadnia odstąpienie od zgodnej z aktualną których mowa w pkt 1 i 2, w szczególności przez podawanie wiedzą medyczną metody diagnostycznej lub nieprawdziwych informacji dotyczących zastosowania danej leczniczej, metody jako skutecznej i bezpiecznej w diagnozowaniu lub

3) wykonywanie działalności leczniczej bez uzyskaniu leczeniu, podejmowane w celu osiągnięcia korzyści wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 103 ustawy z majątkowej lub osobistej. dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, z W świetle powyższej propozycji w pierwszej kolejności zastrzeżeniem art. 104 tej ustawy, zakazane będzie oferowanie metod stanowiących

4) działanie wprowadzające w błąd polegające na zagrożenie dla życia i zdrowia pacjenta, przy założeniu, że są publicznym rozpowszechnianiu lub promocji: to metody nieodpowiadające aktualnej wiedzy medycznej.

Takie ujęcie penalizuje więc cały szereg możliwych sytuacji a) metody diagnostycznej lub leczniczej lub metody, w stanowiących realne zagrożenia dla pacjenta niezależnie od przypadku której jest sugerowane lub deklarowane, że tego, kto będzie taką metodę oferował. Drugi przypadek

Strona 121 z 148

dotyczy mniej groźnych dla pacjenta metod posiada właściwości świadczenia zdrowotnego, nieodpowiadających aktualnej wiedzy medycznej, jeżeli niezgodnej z aktualną wiedzą medyczną, zagrażającej jednocześnie towarzyszy im choćby sugestia, że mogą życiu lub zdrowiu, w szczególności przez podawanie stanowić alternatywę dla zgodnych z aktualną wiedzą nieprawdziwych informacji dotyczących zastosowania medyczną metod. Zapewnia to możliwość ograniczania tych danej metody jako skutecznej i bezpiecznej w praktyk, które nie dając żadnych gwarancji powodzenia, diagnozowaniu lub leczeniu, lub mogą negatywnie wpływać na konwencjonalne

b) szkodliwości lub nieskuteczności stosowania postępowania z pacjentem. Trzeci przypadek obejmuje publiczne rozpowszechnianie lub promocję takich metod. metody diagnostycznej lub leczniczej odpowiadającej aktualnej wiedzy medycznej, w szczególności przez Dodatkowo, w naszej ocenie cennym wsparciem w zwalczaniu nadużyć byłoby publikowanie wykazu praktyk, podawanie nieprawdziwych informacji na temat tej metody lub zniekształcenie informacji o niej, lub takie które są uznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta za ich przedstawienie, które może wywołać wrażenie u niedozwolone praktyki pseudomedyczne. Uzasadnienie pacjenta o szkodliwości lub nieskuteczności tych projektu ustawy wskazuje bowiem konkretne, przykładowe metod, metody, które projektodawca z góry uznaje za praktyki pseudomedyczne: terapie jodem w chorobach

– podejmowane w celu osiągnięcia korzyści onkologicznych; stosowanie płynu lugola w chorobach majątkowej lub osobistej.” tarczycy; leczenie bezpłodności suplementami; leczenie z Pojęcie „osoby wykonującej zawód medyczny” zostało zakresu immunologii i toksykologii, leczenie chorób zdefiniowane w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o przewlekłych, autyzmu „holistycznymi programami”; działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r. poz. 450, z odczulanie biorezonansem czy też leczenie miażdżycy, późn. zm.). Przez osobę wykonującą zawód medyczny chorób tarczycy, grzyby, niszczenie komórek należy rozumieć osobę uprawnioną na podstawie nowotworowych plazmoterapią. Publikowanie przez odrębnych przepisów do udzielania świadczeń Rzecznika Praw Pacjenta podobnego wykazu np. w zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem Biuletynie Informacji Publicznej: fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń • zapewniałoby większą pewność co do prawa – zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej osoby świadczące podobne usługi otrzymałyby wyraźną dziedzinie medycyny (art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). informację, że ich praktyka może zostać uznana za Zatem a contrario osobą niewykonującą zawodu niedopuszczalną, dzięki czemu zawczasu będą miały okazję medycznego będzie każda osoba, która nie posiada jej zaprzestać. uprawnień na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoba nie • podnosiłoby świadomość pacjentów – wykaz pełniłby też funkcję prewencyjną, tj. pacjenci otrzymaliby legitymująca się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym potwierdzoną autorytetem urzędu informację, które zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Zapis

Strona 122 z 148

praktyki mogą być niepotwierdzone naukowo lub wprost szkodliwe. Projekt ustawy mógłby więc upoważniać Rzecznika Praw Pacjenta do publikacji podobnego wykazu, który stanowiłby dodatkowych mechanizm tzw. miękkiego prawa. Nie zakazywałby wprost takich praktyk, ale jednoznacznie rekomendował niekorzystanie z nich oraz przestrzegał, że praktykujące je osoby mogą zostać uznane za świadczące usługi pseudomedyczne.

dotyczący osoby niewykonującej zawodu medycznego w art. 67zj ust. 1 pkt 1 jest prawidłowy. W konsekwencji za taką osobą będzie można uznać w szczególności tego kto nie posiada uprawnień do realizacji świadczeń w określonej dziedzinie medycyny (np. asystentka stomatologiczna udziela świadczeń zdrowotnych, do których udzielania uprawniony jest wyłącznie lekarz dentysta).

W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Sam fakt nie dokonania wpisu do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą (RPWDL) nie będzie świadczył o tym, że mamy do czynienia z praktyką pseudomedyczną. Każde postępowanie w przedmiocie stosowania praktyk pseudomedycznych będzie postępowaniem indywidualnym. Jeżeli zatem lekarz dokona wpisu w RPWDL, to Rzecznik będzie mógł wydać decyzję stwierdzającą zaniechanie stosowania tych praktyk.

Korzyścią majątkową jest korzyść o charakterze materialnym, dająca się wyrazić w danej wartości ekonomicznej (kwocie pieniężnej). Natomiast korzyścią osobistą będzie w szczególności osiągnięcie określonych rodzajów satysfakcji w wyniku zrealizowania danych działań. W opinii Ministra Zdrowia każde promowanie metod leczniczych nieuznanych przez naukę oraz wszelkie podważanie skuteczności metod leczniczych zgodnych z aktualną wiedzą medyczną jest związane z osiąganiem korzyści majątkowej lub osobistej przez osobę podejmującą się takiego typu praktyk.

Strona 123 z 148

Uwaga niezasadna

Konsultant krajowy w dziedzinie

115. transplantologii klinicznej

art. 1 pkt 12

Nakładana przez Rzecznika Praw Pacjenta kara pieniężna ma przed wszystkim cel prewencyjny. W konsekwencji wskazanie maksymalnej wysokości tej kary wyrażonej kwotowo ma zniechęcać od stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów a po wejściu w życie projektowanej ustawy

– praktyk pseudomedycznych. Powiązanie wysokości kary z wielokrotnością przeciętnego wynagrodzenia ogranicza realizację tego celu. Jednocześnie wysokość (…) proszę o rozważenie możliwości zamiany konkretnej wartości kar pieniężnych, o których mowa w artykułach 68 i kar nakładanych przez Rzecznika nie zmieniła się od dnia wejścia w życie ustawy o prawach pacjenta i 69, na odpowiednie wielokrotności przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale/roku - wyeliminuje Rzeczniku Praw Pacjenta. Proponowany projekt jedynie uwzględnia wieloletnią inflację, która miała to konieczność cyklicznej aktualizacji ustawy. Ponadto, proszę o rozważenie wprowadzenia obowiązku zasięgnięcia miejsce w tym okresie i ma na celu dostosowanie tych wartości do obecnej sytuacji ekonomicznej. opinii konsultanta krajowego z odpowiedniej dziedziny medycyny przy wydawaniu decyzji. Poza tym nie zgłaszam uwag.

W toku postępowania w przedmiocie stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów Rzecznik korzysta z wiedzy specjalistów w danej dziedzinie medycyny, w szczególności występując do konsultantów w ochronie zdrowia o sporządzenie opinii. Takie czynności procesowe będą realizowane również w postępowaniu w sprawie stosowania praktyk pseudomedycznych. Nie ma więc konieczności wprowadzenia obowiązku uzyskania opinii konsultanta w ochronie zdrowia w każdej sprawie.

Konsultant wojewódzki

116. w dziedzinie gastroenterologii dla

Nie wnoszę uwag do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz do ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (UD 207) wraz z uzasadnieniem i Oceną Skutków Regulacji.

Bez uwag

Strona 124 z 148

województwa małopolskiego

Stowarzyszenie

117. Lekarskie Bonum Aegroti

W imieniu Stowarzyszenia Lekarskiego Bonum Aegroti Uwaga niezasadna przesyłamy w załączeniu opinię do projektu ustawy z dnia 6 czerwca 2025 r. zmieniającej ustawę o prawach pacjenta i Podstawowym celem projektu ustawy jest przeciwdziałanie działaniom szkodliwym i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawę o systemie niebezpiecznym dla zdrowia oraz życia ludzkiego, powiadamiania ratunkowego, wraz z apelem o pilne których źródłem mogą być zarówno praktyki podjęcie działań mających na celu jego kompleksową podmiotów wykonujących działalność leczniczą, weryfikację i uzupełnienie. Projekt budzi głębokie przede wszystkim przez udzielanie świadczeń zaniepokojenie środowiska lekarskiego. Został on zdrowotnych niezgodnych z aktualną wiedzą przygotowany bez dostatecznego udziału przedstawicieli medyczną, jak i podmiotów lub osób niewykonujących zawodów medycznych, a Jego brzmienie wskazuje na zawodu medycznego i działalności leczniczej, jednostronne uwzględnienie perspektywy Rzecznika Praw oferujących metody pseudomedyczne, paramedyczne, Pacjenta. Choć ale którym są przypisywane właściwości zgodnego z ochrona praw pacjentów jest bezsprzecznie ważna, prawo aktualną wiedzą medyczną świadczenia zdrowotnego. nie może pomijać realiów pracy lekarzy i personelu medycznego, którzy ponoszą odpowiedzialność za decyzje Proponowane regulacje będą miały pozytywny wpływ podejmowane często w sytuacjach krytycznych i pod presją na obszar zdrowia przez zwiększenie poziomu przestrzegania praw pacjentów podczas udzielania im czasu. świadczeń zdrowotnych (prewencja naruszeń, szersze Zaproponowane zmiany mogą skutkować: możliwości oddziaływania na podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych organu powołanego do

- dalszym zaostrzeniem konfliktów między pacjentami a ochrony praw pacjenta – Rzecznika Praw Pacjenta) personelem medycznym, oraz zabezpieczenie instytucjonalne działań szkodliwych i niebezpiecznych dla zdrowia, które

- zwiększeniem liczby postępowań dyscyplinarnych i zostaną opisane w projekcie ustawy jako praktyki odpowiedzialności zawodowej bez pseudomedyczne, i przypisanie prowadzenia odpowiednich gwarancji procesowych dla lekarzy. postępowań w zakresie tych działań Rzecznikowi Praw Pacjenta.

- zniechęceniem kadry do podejmowania ryzykownych, ale koniecznych działań ratujących życie,

- ograniczeniem zaufania między pacjentem a lekarzem. które jest fundamentem skutecznej terapii.

Strona 125 z 148

Pomijanie głosu praktyków systemu ochrony zdrowia przy kształtowaniu przepisów, które mają bezpośredni wpływ na ich codzienną pracę, grozi destabilizacją i dalszym odpływem wykwalifikowanej kadry medycznej. Już dziś wiele osób rezygnuje z pracy w publicznej ochronie zdrowia właśnie z powodu narastającej presji prawnej i braku realnego wsparcia ze strony państwa.

W naszej ocenie konieczne jest wstrzymanie dalszych prac nad ustawą w obecnym kształcie oraz zainicjowanie szerokich konsultacji z przedstawicielami środowisk lekarskich i prawniczych. Proponowane zmiany wymagają rzetelnej analizy, aby uniknąć niezamierzonych i niebezpiecznych konsekwencji dla całego systemu.

Zwracamy się do Pani Minister z uprzejmą, lecz stanowczą prośbą o;

- uwzględnienie zgłoszonych przez nas uwag i zastrzeżeń,

- otwarcie konsultacji ze środowiskiem lekarskim.

- dokonanie niezbędnych poprawek legislacyjnych z uwzględnieniem zasady równowagi interesów wszystkich stron systemu ochrony zdrowia.

118. Fundacja Beauty Razem

W imieniu Fundacji Beauty Razem, reprezentującej ponad 100 tysięcy specjalistów branży beauty, w tym kosmetologów, przedsiębiorców prowadzących gabinety kosmetyczne oraz części środowiska medycznego (skupionych wśród nas zawodów medycznych, w tym lekarzy), w sprawie zgłoszonych przez Naczelną Izbę Lekarską poprawek do projektu ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tzw. „Lex Szarlatan”).

Uwaga wyjaśniona Zmiany zgłoszone przez Naczelną Izbę Lekarską do projektu UD 207 dotyczą definicji praktyk pseudomedycznych, jaka została przewidziana w proponowanym w projekcie art. 67zj ust. 1. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. skierowanym do Ministerstwa Zdrowia, w związku z rozpatrywaniem uwag do projektu, Rzecznik Praw Pacjenta zaproponował nową definicję tych praktyk i nieuwzględnienie uwag

Strona 126 z 148

Wyrażamy głębokie zaniepokojenie faktem, że w zgłoszonych przez Naczelną Izbę Lekarską. W konsultacjach społecznych NIL zaproponowała rozszerzenie proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać definicji „praktyk pseudomedycznych” w taki sposób, by dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie ustawowo objąć nią procedury kosmetologii estetycznej, w trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu szczególności wszystkie zabiegi iniekcyjne. osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza Fundacja Beauty Razem nie zgłosiła własnych uwag możliwość uznania każdego działania osoby podczas pierwotnych konsultacji, ponieważ projekt ustawy niewykonującej zawodu medycznego za praktykę postrzegaliśmy wyłącznie jako dotyczący pseudomedycyny, pseudomedyczną. Należy wskazać, że postulaty dot. a więc działalności opartej na niepotwierdzonych naukowo uregulowania zasad wykonywania zabiegów medycyny metodach leczniczych. Kosmetologia, będąca profesjonalną estetycznej są postulatami samorządu lekarskiego, dziedziną opartą na wykształceniu wyższym, standaryzacji który kierował do Ministra Zdrowia wnioski procedur oraz współpracy naukowej z uczelniami legislacyjne w tym zakresie, nie było natomiast medycznymi, nigdy nie była i nie powinna być intencją Rzecznika Praw Pacjenta objęcie działalności i klasyfikowana jako pseudomedycyna. wykonywania procedur kosmetologicznych tymi regulacjami i w ocenie Rzecznika Praw Pacjenta w W związku z tym apelujemy o odrzucenie zgłoszonych obecnie proponowanym brzmieniu definicji procedury przez NIL wszystkich poprawek w części dotyczącej kosmetologiczne nie będą objęte definicją „praktyk kosmetologii (tzw. „medycyny” estetycznej), w pseudomedycznych”. szczególności tak ogólnie ujętych zabiegów iniekcyjnych.

Jednocześnie podkreślamy, że pełna regulacja kompetencji kosmetologów powinna zostać przeprowadzona odrębną ustawą o zawodzie kosmetologa, której wstępny projekt znajduje się już w Ministerstwie Rozwoju.

Jasne określenie uprawnień, standardów kompetencyjnych, a także wprowadzenie samorządu zawodowego kosmetologów stanowi najlepsze rozwiązanie dla bezpieczeństwa odbiorców usług oraz rozwoju całej branży.

Zapobiegnie to także odpływowi kadr lekarskich do usług estetycznych, prowadzącemu do wydłużenia kolejek do lekarzy oraz wzrostu kosztów leczenia – co w znaczący sposób odbiłoby się na budżecie skarbu państwa. Państwo musiałoby płacić znacznie więcej, by zachęcić i tak już

Strona 127 z 148

dobrze zarabiających lekarzy do pozostania przy łóżkach szpitalnych i w przychodniach. Ostatecznie wpłynęłoby to nie tylko na utratę miejsc pracy przez dziesiątki tysięcy kosmetologów, ale także na zwiększenie składki zdrowotnej dla przedsiębiorców.

Aby proces regulacji kompetencji kosmetologów był możliwy, konieczne jest najpierw prawne usankcjonowanie zawodu kosmetologa i powołanie samorządu – co odbywa się aktualnie na etapie prac w Ministerstwie Rozwoju.

Dopiero drugim etapem może być „umedycznienie” zawodu przez Ministerstwo Zdrowia. Tymczasem NIL podejmuje próby likwidacji zawodu kosmetologa „tylnymi drzwiami”, jeszcze przed powstaniem ustawy o zawodzie kosmetologa.

Zwracam się zatem z gorącą prośbą o czujność wobec tego typu prób, których przykładem są obecne poprawki NIL.

Wierząc w zrozumienie powagi sytuacji – uderzającej także w koszty leczenia, dostępność prawdziwych świadczeń zdrowotnych oraz budżet NFZ – oraz licząc na wsparcie, zgodne z podpisaną w 2023 r. deklaracją, dla rozwoju profesjonalnej branży kosmetologicznej, pozostaję z nadzieją na pozytywne rozpatrzenie naszego apelu.

Warmińsko-Mazurski

119. Cech Naturopatów

Warmińsko-Mazurski Cech Naturoterapeutow, jako organizacja zrzeszająca specjalistów wykonujących zawody sklasyfikowane zgodnie z PKD86.96.Z (m.in. naturopatow, masażystów, hirudoterapeutow, autoterapeutów, radiestetów, bioenergoterapeutów, zielarzy i hipnoterapeutów), zwraca się z uprzejmą prośbą o przedstawienie szczegółowego stanowiska w zakresie planowanych zmian legislacyjnych przewidzianych w projekcie ustawy UD207 (,.Lex Szarlatan”).

Uwaga niezasadna

Strona 128 z 148

Mając na względzie treść projektu, a także zasadę zaufania zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a obywatela do państwa i prawa (art. 2 Konstytucji RP), osoby, które je oferują czerpią z tej działalności uprzejmie prosimy o odpowiedzi na następujące pytania: korzyść osobistą lub finansową.

1. Zakres czynności uznawanych za pseudomedyczne Jakie konkretne działania będą uznane za ”działania pseudomedyczne” i objęte zakazem - czy dotyczy to m.in.: diagnostyki altematywnej (np. irydologii, biorezonansu), hipnoterapii, Reiki, technik oddechowych i bioenergoterapii, zalecania ziół lub suplementów, udzielania porad dotyczących stylu życia lub żywienia?

2. Zakres działań dozwolonych w ramach PKD 86.96.Z bez statusu podmiotu leczniczego Jakie rodzaje działalności pozostaną legalne bez wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą?

Czy nadal dozwolone będzie wykonywanie np.: • masaży relaksacyjnych i technik manualnych niemających charakteru leczniczego, • terapii zajęciowej, arteterapii, aromaterapii, terapii dźwiękiem, • prowadzenia warsztatów edukacyjnych, rozwojowych lub profilaktycznych, • wsparcia duchowego i emocjonalnego?

3. Wymogi formalne dla praktyków nieposiadających kwalifikacji medycznych Czy planowane wymogi dotyczące: • oznaczenia rodzaju działalności, • informowania klientów o braku kwalifikacji medycznych, • uzyskiwania specjalnych zgód lub licencji?

Czy będą stosowane sankcje za brak takiej informacji?

4. Edukacja i informowanie klientów (pacjentów)

Strona 129 z 148

Czy przewidziano wytyczne dotyczące sposobu przekazywania klientom informacji o charakterze usług świadczonych przez specjalistów z sektora 86.96. Z - np. obowiązek oświadczeń, regulaminów, formułek informacyjnych ?

5. Okres przejściowy i formy wsparcia dIa środowiska zawodowego Czy planowane jest: • wprowadzenie okresu przejściowego na dostosowanie się do przepisów, • przygotowanie szkoleń, materiałów informacyjnych, • uruchomienie doradztwa prawnego lub konsultacji dla osób wykonujących zawody objęte zmianami?

6. Interpretacja zakresu zawodów i ich ewentualna penalizacja Czy zawody takie jak: bioenergoterapeuta, radiesteta.

Naturopata, zielarz / fitoterapeuta. hirudoterapeuta. arteterapeuta, aromatoterapeuta, chiropraktyk, homeopata, osteopata, refleksolog, dietetyk, masażysta, terapeuta dźwiękiem, hipnoterapeuta. irydolog. terapeuta TCM operator biorezonansu

- automatycznie uznane za wykonujących świadczenia zdrowotne i objęte zakazem działalności, jest wykonywane przez osoby bez wyksztalcenia medycznego?

7. Zgodność z wytycznymi WHO w zakresie T&CM Jak projekt ustawy odnosi się do oficjalnego stanowiska Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), która uznaje istnienie tradycyjnych i komplementach metod leczenia (Traditional and Complementary Medicine - T&CM) oraz wspiera ich odpowiedzialne, skuteczne i bezpieczne stosowanie jako uzupełnienie systemów opieki zdrowotnej?

Zgodnie z definicją WHO, T&CM obejmuje:

„szeroki zakres praktyk zdrowotnych, podejść, wiedzy i przekonań obejmujących rośliny lecznicze, techniki manualne i ćwiczenia stosowane oddzielnie lub w połączeniu w celu utrzymania dobrego samopoczucia”.

Strona 130 z 148

Zależy nam na otrzymaniu jasnych i wyczerpujących odpowiedzi, które umożliwią naszym członkom kontynuowanie działalności zgodnie z obowiązującym prawem, przy jednoczesnym poszanowaniu zdrowia i wolności wyboru naszych klientów.

W imieniu Polskiej Izby Gospodarczej Naturopatów – organizacji samorządu zawodowego reprezentującej interesy przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie naturalnych metod wspierania zdrowia – zwracam się z uprzejmą, lecz pilną prośbą o osobiste zainteresowanie projektem ustawy, zwanej potocznie „Lex Szarlatan”.

Polska Izba Gospodarcza

120. Naturopatów

Uwaga wyjaśniona

Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych np. przez naturopatów, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania Pomimo wielokrotnych prób nawiązania konstruktywnego w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą dialogu z Ministerstwem Zdrowia – nasze głosy pozostają medyczną, ale są im przypisywane właściwości bez odpowiedzi. lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a Brak jakiejkolwiek komunikacji ze strony rządu zmusza osoby, które je oferują czerpią z tej działalności środowisko naturopatów do szukania wsparcia poza korzyść osobistą lub finansową. Projekt nie zakazuje obozem władzy. I choć nie jest to naszą intencją – staje się naturalnych metod wspomagania zdrowia. koniecznością.

Tymczasem wielu obywateli – w tym Pańskich wyborców – ceni sobie naturalne metody wspierania zdrowia. Nie jako Realizacja zadania Rzecznika Praw Pacjenta jakim alternatywę dla medycyny konwencjonalnej, lecz jako jej będzie prowadzenie postępowań w sprawach praktyk uzupełnienie. pseudomedycznych wymagać będzie zwiększenia zatrudnienia w Biura Rzecznika Praw Pacjenta (więcej Naturopatia nie stoi w opozycji do systemu ochrony informacji w tym zakresie znajduje się w OSR). zdrowia. Naszym celem jest podejście holistyczne – łączenie wiedzy o naturalnych metodach ze zdobytą przez wieki wiedzą naukową.

Chcemy współpracować z systemem ochrony zdrowia, nie działać poza nim. Chcemy być częścią rozwiązania, nie problemu.

Strona 131 z 148

Jesteśmy otwarci na współpracę z każdym, kto – tak jak my

– za najwyższą wartość uznaje życie i zdrowie drugiego człowieka.

Pragniemy utrzymać wysoki poziom etyki i profesjonalizmu w naszym zawodzie oraz wspierać działania na rzecz zdrowia publicznego – zwłaszcza w obszarach zaniedbanych przez system: profilaktyce, stylu życia...

Proponowane przepisy, zamiast ucywilizować rynek, grożą jego destrukcją – przez zbiorową penalizację także tych, którzy działają legalnie, profesjonalnie i odpowiedzialnie.

Działamy w warunkach narastającego kryzysu zdrowia publicznego. Z danych wynika, że 5 do 7 milionów obywateli sięga po naturalne formy wspierania zdrowia. To nie tylko rzeczywistość społeczna – to również znacząca grupa wyborców, której potrzeby zostały dotąd całkowicie zlekceważone.

Apelujemy do Pana – jako Premiera i lidera obozu władzy – o realny dialog. Brak rozmowy, brak wysłuchania, brak konsultacji – to strategia, która może kosztować rządzących nie tylko poparcie, ale i wiarygodność.

Tym bardziej, że powodów, dla których ten dialog powinien zostać niezwłocznie podjęty, jest wiele – konkretnych, poważnych i społecznie istotnych:

1. Naturopaci mają realny i znaczący wpływ na podnoszenie świadomości obywateli w zakresie zdrowego stylu życia.

2. W ogromnym stopniu wspierają niewydolną, balansującą na granicy zapaści państwową ochronę zdrowia, za którą odpowiada Ministerstwo Zdrowia.

Strona 132 z 148

3. Szacuje się, że od 5 do 7 milionów obywateli oczekuje naturalnego, holistycznego podejścia do zdrowia.

4. Środowiska związane z naturopatią – z powodu braku otwartości rządu – coraz częściej skupiają się wokół opozycji, co może oznaczać dla koalicji rządowej kolejne realne straty polityczne.

5. Brak dialogu ze strony rządu popycha środowisko do szukania wsparcia i partnerstwa politycznego poza obozem władzy.

6. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że Prezydent RP nie podpisze ustawy, która w swojej obecnej formie narusza podstawowe prawa obywatelskie.

7. Polska Izba Gospodarcza Naturopatów dysponuje wewnętrznymi mechanizmami nadzoru i dyscyplinowania członków środowiska naturopatów.

8. Naturopaci to przede wszystkim przedsiębiorcy – a ich prawa będą także chronione przez inne izby wspierające sektor gospodarczy.

9. Błędne jest podejście ustawodawcy, zgodnie z którym każdy obywatel automatycznie uznawany jest za pacjenta – prowadzi to do poczucia absurdu i sprzeciwu społecznego.

10. Tylko poprzez otwarty dialog, wspólne stanowiska, edukację oraz podnoszenie kwalifikacji można rozwiązać realne problemy, które dziś są sztucznie wyolbrzymione i wykorzystywane do tworzenia negatywnej narracji – bez próby konstruktywnej rozmowy.

11. Zgodnie z danymi Rzecznika Praw Pacjenta, w 2024 roku do Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych wpłynęło ponad 1500 wniosków. Wydano ponad 260

Strona 133 z 148

decyzji o przyznaniu świadczenia, w tym 162 pozytywne.

Łączna kwota wypłat wyniosła blisko 9,5 mln zł, a średnia wysokość świadczenia to 60 tys. zł – to pokazuje, gdzie naprawdę występują systemowe problemy.

12. Jak informuje sam Rzecznik Praw Pacjenta, między 1 marca a 31 października 2020 r. podjęto aż 5099 interwencji w placówkach medycznych – średnio ponad 5000 miesięcznie. Jak zatem Rzecznik ma przejąć dodatkowe obowiązki, skoro już dziś system jest przeciążony?

13. Ministerstwo Zdrowia powinno wykorzystać realny potencjał środowiska naturopatów – co bez wątpienia przyczyni się do zwiększenia zadowolenia i poczucia bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli.

Interwencje Rzecznika Praw Pacjenta w placówkach medycznych: https://www.gov.pl/web/rpp/interwencjerzecznika-praw-pacjenta-w-placowkach-medycznych Podsumowanie działalności Rzecznika Praw Pacjenta:https://www.rynekzdrowia.pl/Prawo/322postepowania-zbiorowe-w-2024-roku-385-wydanychdecyzji-Rzecznik-Praw-Pacjenta-podsumowujedzialalnosc,266774,2.html

Polski Instytut

121. Refleksologii

Jako Założyciel i Prezes Polskiego Instytutu Refleksologii Uwaga częściowo zasadna pragnę wyrazić głębokie zaniepokojenie zapisami zawartymi w projekcie nowelizacji ustawy o prawach pacjenta. Chociaż Zaproponowano nową definicję praktyk pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. rozumiem i popieram potrzebę ochrony pacjentów przed nieuczciwymi praktykami i nadużyciami – co z pewnością 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało leży w interesie nas wszystkich – mam poważne wątpliwości, czy obecne brzmienie ustawy rzeczywiście ten ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub cel realizuje. Trzydzieści lat temu przywiozłam refleksologię osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby do Polski i wykształciłam w tym zawodzie tysiące

Strona 134 z 148

dyplomowanych refleksologów, którzy swoją praktyką wspierają w zdrowiu i chorobie rzesze ludzi . Dlatego czuję się w obowiązku aby zaprotestować przeciwko zaplanowanym działaniom, które przyniosą szkodę obydwu stronom. Na początku chcę wyjaśnić, że refleksolog to nie szarlatan.

Refleksologia to metoda pracy z ciałem ( stopy, dłonie, paznokcie, twarz, głowa, uszy) w celu pobudzenia mechanizmów samouzdrawiania. Jest to metoda znana odtysiącleci, praktykowana w wielu tradycyjnych medycynach ( Egipt, Chiny, Korea).

niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

Ad 3. Uwaga niezasadna. Definicję świadczenia zdrowotnego została określona w ustawie o działalności leczniczej. Projekt nie przewiduje jej zmiany.

Ad 4. Uwaga niezasadna.

Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych np. przez Współczesna metoda refleksoterapii praktykowanej przez refleksologów, a takiej formy działalności, która łączyć nas została stworzona w USA przez lekarzy, na podstawie będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą wieloletnich obserwacji reakcji pacjentów na stymulację medyczną, ale są im przypisywane właściwości punktów refleksorycznych. lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia W Polsce zawód refleksologa jest oficjalnie zarejestrowany zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a od 2005 roku. Rejestrację poprzedził długi proces osoby, które je oferują czerpią z tej działalności weryfikacji , w trakcie którego przedstawiliśmy setki korzyść osobistą lub finansową. udokumentowanych rezultatów pracy refleksologów. Od tego czasu nasi terapeuci pracują w gabinetach, odprowadzają podatki. Proces nauczania tego zawodu w Polskim Instytucie Refleksologii trwa ok. 2 lat i jest zakończony dwoma egzaminami – praktycznym i teoretycznym, obejmującym wiedzę z zakresu anatomii i fizjologii człowieka. W cyklu kształcenia duży nacisk kładziemy na etykę tego zawodu.

Strona 135 z 148

przywrócenie równowagi w organizmie klienta, wyciszenie stresu, poprawa jakości życia, złagodzenie bólu. Każdy zabieg trwa od 1 – 1,5 godziny.

Szarlatan to osoba wykorzystująca naiwność, niewiedzę, manipulację , nie posiadająca umiejętności i kompetencji w danej dziedzinie, podszywająca się pod eksperta w celu osiągnięcia korzyści – absolutnie nie dotyczy to wykształconych refleksologów.

Jesteśmy gotowi na merytoryczną dyskusję, możemy przedstawić dowody na skuteczność refleksologii oraz relacje osób, którym refleksologia pomogła i poprawiła jakość życia.

Poniżej przedstawiam moje najważniejsze uwagi i wątpliwości:

1. Nieprecyzyjne i stygmatyzujące użycie określenia „praktyki pseudomedyczne”.

Użycie terminu „pseudomedyczne” budzi poważne wątpliwości. Słowo to ma jednoznacznie negatywny wydźwięk, sugerując oszustwo lub działanie w złej wierze.

Tymczasem wiele praktyk, które potencjalnie mogłyby zostać zakwalifikowane w ten sposób – jak np. akupunktura, zielarstwo czy masaż leczniczy – jest uznanych, uregulowanych i legalnych w Polsce, a ich skuteczność bywa potwierdzana zarówno przez doświadczenie pacjentów, jak i badania naukowe.Wprowadzenie do języka ustawy tak silnie nacechowanego emocjonalnie pojęcia może prowadzić do niesprawiedliwego piętnowania całych grup zawodowych oraz ograniczenia pacjentom dostępu do cenionych i skutecznych metod wsparcia zdrowia.

Strona 136 z 148

2. Zbyt szeroka definicja praktyki pseudomedycznej – ryzyko penalizacji legalnych zawodów Zaproponowana definicja praktyki pseudomedycznej jest niejasna i zbyt ogólna, co grozi uznaniem za nielegalne wiele działań od lat wykonywanych zgodnie z prawem, np. przez akupunkturzystów, naturopatów czy refleksologów.

3. Nieostre pojęcie „świadczenia zdrowotnego” i rozszerzenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta Projekt rozszerza pojęcie „świadczenia zdrowotnego” na wszelkie działania mające wpływ na zdrowie – w tym działania o charakterze profilaktycznym czy wspomagającym. Jeśli tak szeroko zdefiniowane pojęcie zostanie przyjęte, to niemal każda aktywność wspierająca zdrowie, jak porady dietetyczne, masaż relaksacyjny, suplementacja czy ćwiczenia fizyczne, może zostać uznana za „świadczenie zdrowotne”, które powinien wykonywać wyłącznie podmiot medyczny.To zaś zamyka drogę wielu specjalistom i ogranicza dostęp pacjentów do sprawdzonych form wsparcia zdrowia – co stoi w sprzeczności z ideą holistycznego podejścia do zdrowia człowieka.

4. Brak uwzględnienia aktualnych klasyfikacji zawodów W Polsce istnieje oficjalna klasyfikacja zawodów (Rozporządzenie MPiPS z 7 sierpnia 2014 r.), która wyróżnia liczne zawody związane z praktykami komplementarnymi i naturalnymi. Są wśród nich akupunktyrzysci, refleksolodzy, zielarze.

Polskie Stowarzyszenie 122. na rzecz Ochrony

Pragniemy wyrazić stanowczy sprzeciw wobec treści proponowanej nowelizacji oraz przedstawić szczegółowe zastrzeżenia natury prawnej, konstytucyjnej i systemowej.

Uwaga częściowo zasadna Zaproponowano nową definicję praktyk pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art.

Strona 137 z 148

Środowiska i Praw Człowieka

Proponowane przepisy naruszają zasady przyzwoitej 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę legislacji, określone w art. 2 Konstytucji RP, które wymagają, pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało aby akty normatywne były formułowane w sposób jasny, ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub precyzyjny i jednoznaczny. Prawidłowo stanowione prawo osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji powinno umożliwiać obywatelowi przewidzenie skutków wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby prawnych swojego zachowania i nie może pozostawiać niewykonującej zawodu medycznego za praktykę organom administracji publicznej nadmiernego pola do pseudomedyczną. Praktyki polegające na udzielaniu uznaniowości. W proponowanym kształcie projekt ustawy świadczeń zdrowotnych zgodnych z aktualną wiedzą nie spełnia tych fundamentalnych wymogów. medyczną nie będą zakazane.

W szczególności należy zwrócić uwagę na projektowany art. 67zj ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym:

„Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się: podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę nie wykonującą zawodu medycznego.”

Jednym z podstawowych praw pacjenta jest prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej (art. 6 ust .1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Przepis ten nie wprowadza definicji legalnej aktualnej wiedzy medycznej a jej rozumienie zostało ukształtowane w literaturze i orzecznictwie. Wiedza medyczna wykorzystywana w celu udzielania pacjentowi świadczeń zdrowotnych w danym czasie musi spełniać bezwzględny warunek <aktualności>, rozumiany - zgodnie z definicją słownikową - jako <obowiązujący w danej chwili>. Jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów, zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych np. przez zielarzy, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i

Strona 138 z 148

Dodatkowo, projekt posługuje się pojęciem „aktualnej jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je wiedzy medycznej”, nie określając jednocześnie jego oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub definicji prawnej. W obliczu zmienności i niejednolitości finansową. opinii naukowych w medycynie, brak precyzyjnego określenia tego terminu prowadzić może do subiektywnego lub instrumentalnego stosowania przepisów zwłaszcza w sytuacjach sporów naukowych lub ideologicznych wokół metod leczenia.

Projektowana nowelizacja uderza również w konstytucyjną zasadę wolności działalności gospodarczej (art. 20 i 22 Konstytucji RP). W praktyce może prowadzić do delegalizacji lub poważnego ograniczenia działalności osób oferujących, przykładowo, usługi w zakresie terapii naturalnych, jako że osoby te nie są objęte zakresem ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych. Projektowane przepisy tworzą niebezpieczny precedens dla reglamentacji działalności gospodarczej w sposób uznaniowy i nieproporcjonalny.

Wprowadzenie nowych, represyjnych kompetencji bez skutecznych gwarancji procesowych może w przyszłości prowadzić do nadużyć oraz do arbitralnego ścigania osób niewygodnych z punktu widzenia politycznego lub komercyjnego.

Strona 139 z 148

W naszej opinii, projektowana regulacja nie służy ochronie praw pacjenta, lecz sprzyja monopolizacji rynku usług zdrowotnych, marginalizacji naturalnych metod terapii oraz ograniczaniu wolności obywateli do wyboru form leczenia, co stanowi naruszenie zarówno konstytucyjnych praw jednostki, jak i podstawowych standardów praw człowieka.

W związku z powyższym wnosimy o natychmiastowe wycofanie projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (nr UD207), jako sprzecznego z Konstytucją RP oraz z zasadami demokratycznego państwa prawa.

Jednocześnie zwracamy uwagę, że proponowane przepisy łamią prawa człowieka oraz obywatela chociażby z tego względu, że pozbawia pacjenta oraz wolnych ludzi swobody wyboru terapii leczniczej oraz nakłada kaganiec na lekarzy, którzy chcą zastosować inną niż powszechnie akceptowaną metodę leczenia.

Stowarzyszenie

123. Terapeutów Techniki Bowena

Uwaga niezasadna Jako Stowarzyszenie Terapeutów Techniki Bowena, zrzeszające dyplomowanych terapeutów tej techniki Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania manualnej od 2012 zgadzamy się z ustawodawcą, że należy działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych ograniczyć działalność osób niekompetentnych, usług, w tym tych świadczonych np. przez zielarzy, a działających aktualnie bezkarnie w sferze ochrony zdrowia. takiej formy działalności, która łączyć będzie Jednocześnie wyrażamy głębokie zaniepokojenie treścią oferowanie metod, które nie mają zastosowania w opublikowanego projektu i przedstawiamy nasze medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, stanowisko w tym zakresie oraz uwagi dotyczące ale są im przypisywane właściwości lecznicze, potencjalnych zagrożeń płynących z proponowanych zmian. właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je Projekt ustawy, mimo deklarowanych celów poprawy ochrony praw pacjentów, de facto nie tylko tego nie czyni, oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową. ale wręcz budzi poważne obawy naruszania swobód obywatelskich – zarówno pacjentów, jak i praktykujących m. in. różnego rodzaju terapie (dogoterapia, tradycyjna

Strona 140 z 148

medycyna chińska, arteterapia, muzykoterapia, edukatorów zdrowotnych, terapeutów manualnych, w tym terapii Bowena, czy innych specjalistów z zakresu profilaktyki i wsparcia ogólnego zdrowia.

Projekt nie narusza wolności osobistej i słowa, i naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Projekt bowiem za pomocą jednego pociągnięcia ustawodawcy, eliminuje z życia publicznego techniki terapeutyczne, stosowane od lat w całym świecie, często również refundowane ze środków publicznych w krajach UE. Istotą projektu winno być eliminowanie praktyk szkodliwych, po wykazaniu tej okoliczności przez rzecznika.

Ciężar dowodu w tym zakresie, winien więc spoczywać na organie Państwa, nie zaś na stronie postępowania.

Piętnowane winno być również deprecjonowanie medycyny konwencjonalnej oraz umyślne wprowadzanie w błąd odnośnie do skutków technik komplementarnych.

Technika Bowena, jako metoda terapii manualnej obecna jest w Polsce od 2010 roku. Podmiotem kształcącym terapeutów techniki Bowena jest Australijska Akademia Techniki Bowena z przedstawicielstwem w Polsce, wpisanym do Rejestr Instytucji Szkoleniowych

– nr 2.3000064/2013. Do dzisiaj dyplom terapeuty techniki Bowena uzyskało w Polsce ponad ponad 850 osób. Oprócz szkolenia z zakresu techniki Bowena (na różnych poziomach zaawansowania) do uzyskania dyplomu wymagane jest zdanie egzaminu teoretycznego i praktycznego oraz odbyty kurs anatomii (minimum 80 godzin) i kurs pierwszej pomocy przedmedycznej (minimum 16 godzin). Kształcenie terapeutów jest ściśle nadzorowane przez podmiot prawa australijskiego Australijską Akademię Terapii Bowena.

Nadzór ten polega na wyłącznym prawie określenia programu szkolenia oraz na egzaminowaniu terapeutów wyłącznie przez osoby, które uzyskały od Akademii takie uprawnienia. W żadnym momencie terapeucie nie wolno

Strona 141 z 148

ani deprecjonować medycyny konwencjonalnej, ani też twierdzić, iż technika Bowena ją zastępuje. Żadne badania naukowe prowadzone w wielu krajach, nie wykazały ujemnych skutków jej stosowania. Projekt ustawy, w obecnym kształcie, bezrefleksyjnie zakaże stosowania tej oraz innych tego typu metod.

Według nas Projekt ustawy stanowi naruszenie norm konstytucyjnych i praw obywatelskich. Zawiera szereg postanowień i pojęć, które zostały zdefiniowane w bardzo szeroki i niedookreślony sposób, w tym w szczególności:

„praktyka pseudomedyczna”, „oferowanie metody niebędącej świadczeniem zdrowotnym”, „świadczenie zdrowotne niezgodne z aktualną wiedzą medyczną”, „dezinformacja medyczna”. Brak precyzyjnego dookreślenia ww. pojęć i sformułowań daje duże możliwości do interpretacji oraz budzi wątpliwości co do zakresu stosowania ustawy. Budzi to także poważne zastrzeżenia względem ich przyszłego arbitralnego stosowania, daje pełną dowolność interpretacji i całkowitą swobodę uznania administracyjnego Rzecznikowi Praw Pacjenta, Izbom lekarskim itp., co jest niezgodne z zasadami postępowania administracyjnego.

Mechaniczne stosowanie warunku „aktualnej wiedzy medycznej” jako kryterium, może więc hamować postęp i ograniczać dostęp pacjentów do nowoczesnych i nieraz już stosowanych z sukcesem tzw. niekonwencjonalnych rozwiązań.

Projekt narusza także zasady podmiotowości i autonomii pacjenta i jego prawa wyboru metod profilaktyki i ochrony zdrowia, a w szczególności ograniczenie pacjentom swobody wyboru terapii. Pacjenci, pozbawieni alternatyw, będą zmuszeni do korzystania z terapii droższych i często mniej bezpiecznych ze względu np. na niepożądane skutki

Strona 142 z 148

uboczne oraz bardziej inwazyjnych form leczenia. Stoi to w sprzeczności z deklarowanym celem projektu, jakim jest ochrona ich praw, a przede wszystkim świadoma możliwość wyboru metody leczenia.

W swojej obecnej postaci projekt ustawy doprowadzi do pełnej monopolizacji rynku opieki zdrowotnej przez medycynę akademicką, co jest wbrew zaleceniom Światowej Organizacji Zdrowia.

Również z rezolucji nr 1206 Rady Europy z 1999 roku na temat europejskiego podejścia do medycyny niekonwencjonalnej wynika, iż medycyna komplementarna i alternatywna może być praktykowana zarówno przez terapeutów nie-lekarzy (well trained practitioners) jak i lekarzy. Terapeuci bez pełnego wykształcenia medycznego powinni odbyć właściwe, odpowiednie dla uprawianej metody terapeutycznej szkolenie. Projekt zatem pozostaje w sprzeczności z powołaną wyżej Rezolucją.

Konsultant wojewódzki w dziedzinie art. 1 pkt 1 lit. a

124. perinatologii województwa lubelskiego

Uwaga częściowo zasadna Uwagi do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie Rzecznik Praw Pacjenta zaproponował nową definicję powiadamiania ratunkowego (nr UD207) praktyk pseudomedycznych. W proponowanym Definicja „praktyk pseudomedycznych” (Art. 1 pkt 1 lit. a – brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, nowy art. 1a ustawy o prawach pacjenta) że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści Uwagi: majątkowej lub osobistej. Jednocześnie nowe Obecne brzmienie definicji „praktyk pseudomedycznych” brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania jest zbyt ogólne i może obejmować również działania każdego działania osoby niewykonującej zawodu podejmowane przez lekarzy w ramach terapii medycznego za praktykę pseudomedyczną. komplementarnych (np. akupunktura, leczenie ziołowe, Projektowane przepisy mają na celu ograniczania elementy medycyny chińskiej), które są prowadzone działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i z poszanowaniem usług, które łączyć będzie oferowanie metod, które nie autonomii pacjenta. mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane

Strona 143 z 148

Propozycja zmiany:

Doprecyzowanie definicji poprzez dodanie klauzuli:

właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności „Z wyłączeniem świadczeń zdrowotnych udzielanych przez korzyść osobistą lub finansową. Udzielanie świadczeń osoby wykonujące zawód medyczny w ramach terapii zdrowotnych przez osoby wykonujące zawód uzupełniających, których skuteczność została potwierdzona medyczny zgodne z aktualną wiedzą medyczną nie w aktualnym stanie wiedzy lub dopuszczona w ramach będzie objęte zakazem stosowania praktyk praktyki klinicznej.” pseudomedycznych.

Prawa pacjenta do wyboru metody leczenia (Art. 1 – zmiany w art. 5 ustawy)

Konsultant wojewódzki w dziedzinie art. 1

125. perinatologii województwa lubelskiego

Konsultant wojewódzki w dziedzinie art. 2

126. perinatologii województwa lubelskiego

Uwaga niezasadna

Uwagi:

Projekt nie narusza prawa pacjenta do wyrażenia Projekt może ograniczać pacjentowi prawo do wyboru zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych po metody leczenia, szczególnie w obszarze ginekologii i położnictwa, gdzie kobiety w ciąży często decydują się na uzyskaniu pełnej informacji o proponowanych mu wspomagające terapie niefarmakologiczne. Potrzebne jest metodach leczenia. Metody te już w obecnym stanie doprecyzowanie, że ograniczenia dotyczą wyłącznie działań prawnym muszą odpowiadać aktualnej wiedzy medycznej. Praktyką pseudomedyczną będzie niezgodnych z wiedzą medyczną i wykonywanych przez natomiast udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby nieuprawnione. osobę niewykonującą zawodu medycznego.

Propozycja uzupełnienia przepisu:

Nowelizacja ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (Art. 2 projektu)

Uwaga niezasadna

Opracowanie procedur we współpracy z konsultantami Projekt nie zawiera szczegółowych przepisów odnoszących krajowymi/wojewódzkimi ds. perinatologii i się do specyfiki sytuacji nagłych w perinatologii (np. poród neonatologii w celu usprawnienia reakcji systemu ratunkowego w nagłych stanach położniczych przedwczesny, stan zagrożenia życia płodu, krwotok poporodowy) Brak odniesienia do procedur szybkiej reakcji pozostaje poza zakresem regulacji projektu.

Strona 144 z 148

medycznej może ograniczyć skuteczność działania systemu ratunkowego w tych przypadkach.

Propozycja uzupełnienia OSR:

Wysokość kar finansowych (Art. 1 pkt 2 – nowy art. 14c ustawy)

Uwaga niezasadna

Wysokość kar nakładanych przez Rzecznika nie zmieniła się od dnia wejścia w życie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Proponowany Wysokość przewidywanych kar (do 1 000 000 zł) budzi projekt jedynie uwzględnia wieloletnią inflację, która wątpliwości z punktu widzenia proporcjonalności. W miała miejsce w tym okresie i ma na celu dostosowanie obszarze opieki nad kobietą ciężarną może dochodzić do tych wartości do obecnej sytuacji ekonomicznej. Od subiektywnych ocen postępowania (np. w zakresie decyzji w przedmiocie stosowania ww. praktyk i/lub diagnostyki prenatalnej, decyzji o hospitalizacji lub nie), co nałożenia kary pieniężnej będzie przysługiwała skarga może rodzić ryzyko nieuzasadnionego karania personelu do sądu administracyjnego. Zapewniona zostanie medycznego. kontrola sądowoadministracyjna rozstrzygnięć Rzecznika, w szczególności wysokości nakładanych Propozycja: przez niego kar. Decyzja dotycząca wstrzymania Wprowadzenie mechanizmu konsultacji z niezależnym wykonania kary pieniężnej będzie należała do sądu zespołem ekspertów przed nałożeniem kary oraz administracyjnego na podstawie obecnie umożliwienie odwołania się do sądu administracyjnego z obowiązujących przepisów. zawieszeniem wykonania kary do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia.

Uwagi:

Konsultant wojewódzki w dziedzinie art. 1 pkt 2

127. perinatologii województwa lubelskiego

Konsultant wojewódzki w dziedzinie

OSR

128. perinatologii województwa lubelskiego

Ocena Skutków Regulacji – brak oceny wpływu na ginekologię i położnictwo

Uwaga niezasadna

Opracowanie procedur we współpracy z konsultantami Uwagi: krajowymi/wojewódzkimi ds. perinatologii i OSR nie zawiera żadnej analizy wpływu projektowanych neonatologii w celu usprawnienia reakcji systemu przepisów na praktykę kliniczną w ginekologii i położnictwie. Nie uwzględniono potencjalnych kosztów (np.

Strona 145 z 148

szkoleń, audytów, dokumentacji) ani wpływu na dostępność ratunkowego w nagłych stanach położniczych świadczeń. pozostaje poza zakresem regulacji projektu.

Propozycja:

Uzupełnienie OSR o oddzielną analizę wpływu regulacji na oddziały ginekologiczno-położnicze i perinatologiczne, z uwzględnieniem:

- potencjalnych kosztów wdrożenia,

- ryzyk dla ciągłości opieki nad ciężarną pacjentką,

- wpływu na praktykę szpitali klinicznych i perinatalnych ośrodków referencyjnych.

Uwaga dotycząca pkt. 2 art. 68

Uwaga niezasadna

"2. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, Rzecznik nakłada, w drodze decyzji,

Projektowany przepis art. 68 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjent będzie umożliwiał Rzecznikowi nałożenie kary pieniężnej za sam fakt stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów lub praktyk pseudomedycznych.

w przypadku:

Konsultant Wojewódzki w Dziedzinie Psychiatrii

Art. 1 pkt 12

129. dla województwa zachodniopomorskiego

1) braku zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjenta lub niepodjęcia działań określonych w decyzji, o której mowa w art. 64 ust. 1 i 4, w terminie w niej wskazanym;

2) braku zaniechania stosowania praktyk pseudomedycznych lub niepodjęcia działań określonych w decyzji, o której mowa w art. 67zl ust. 1 i 3, w terminie w niej wskazanym;

3) stwierdzenia ponownego podjęcia przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych lub organizatora strajku, działań lub zaniechań, które już zostały uznane za praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjenta;

4) stwierdzenia ponownego podjęcia przez podmiot, który naruszył zakaz, o którym mowa w art. 67zj ust. 2, praktyk

Strona 146 z 148

pseudomedycznych." pozostaje w sprzeczności z intencją Ustawodawcy: "Kolejnym obszarem, ściśle powiązanym z dwoma wcześniejszymi, jest zwiększenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta w zakresie nakładania kar pieniężnych. Projekt przewiduje, analogicznie do uprawnień, jakie posiada Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, możliwość nałożenia przez Rzecznika Praw Pacjenta kary pieniężnej już w decyzji o uznaniu stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów (a więc za samo naruszenie zakazu stosowania tych praktyk). Obecnie Rzecznik Praw Pacjenta nakłada ww. karę dopiero w przypadku braku zaniechania stosowania praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów po decyzji tego organu, co pod względem prewencji jest niewystarczające. Samo stosowanie praktyki, niezależnie od rodzaju naruszeń oraz ich skutków, nie podlega żadnej sankcji".

Proponowane brzmienie art. 68 może być rozumiane jako możliwość nałożenia kary dopiero po niezastosowaniu się do decyzji RPP, a więc - nie zmienia obecnej sytuacji prawnej.

Przewodniczący

130. KSPRiRM NSZZ"Solidarność"

Uwaga ogólna

W formie uwagi do UD207 proponujemy dodanie zapisu w Uwaga niezasadna projekcie dotyczącego włączenia członków ZRM systemu Propozycja rozszerzenia zakresu działania Funduszu PRM do FKZM .

Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych o zespoły Ustawodawca zdecydował się rozpocząć tworzenie nowego ratownictwa medycznego znajduje się poza modelu uproszczonej, pozasądowej ścieżki odszkodowań przedmiotem niniejszego projektu. dla pacjentów od świadczeń zdrowotnych udzielanych w szpitalach. Niemniej stoję na stanowisku, by w pierwszej kolejności, gdy tylko będzie to możliwe, uwzględniając m.in. kwestie organizacyjne, rozszerzyć zakres działania

Strona 147 z 148

Funduszu o zespoły ratownictwa medycznego. Taki też głos będę prezentował w dyskusjach wokół możliwych zmian.

Fundusz Kompensacyjny już teraz obejmuje natomiast m.in. świadczenia udzielane w ramach szpitalnych oddziałów ratunkowych, a więc również z zakresu ratownictwa medycznego.

Chciałbym zatem wskazać na możliwość włączenia się ratowników medycznych w prace Zespołu ds. Świadczeń, wydającego niezależne opinie wskazujące czy zgłoszona do Rzecznika sprawa wynika ze zdarzenia medycznego, wraz z określeniem jego skutków. Serdecznie zachęcam Państwa do współpracy w tym zakresie. 131. 132.

Strona 148 z 148

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Podmiot zgłaszający uwagę

Treść uwagi

Stanowisko Projektodawcy

To jak sformułowany jest projekt ustawy, zwłaszcza rozdział 13c art 67z1 pkt 5, zabije w Polsce całą dietetykę. Jeśli "aktualną wiedzą medyczną" będzie to co jest opisane w oficjalnych wytycznych i zaleceniach (a pewnie tak to definiujecie) a nie to, co mówi aktualna wiedza naukowa (to nie jest to samo, zalecenia zawsze są opóźnione względem nauki), to z internetu będzie musiało zniknąć 90% treści publikowanych przez dietetyków, bo np. informują w nich oni o dietach albo suplementach których skuteczność i bezpieczeństwo jest opisane w literaturze naukowej, ale nie jest wpisane w oficjalne wytyczne.

Uwaga niezasadna

Lp.

Osoba fizyczna

Moje uwagi:

1. Sprzeciwiam się prześladowaniu i niszczeniu milionowymi karami lekarzy chińskiej medycyny tradycyjnej, zielarzy, dietetyków, specjalistów aromaterapii oraz fizjoterapeutów przez samozwańczych uzurpatorów z biura Rzecznika Praw Pacjenta, którzy mieliby działać na rzecz wąskich interesów korporacyjnych.

2. Nie zgadzam się na dyktaturę Big Pharmy w Polsce, która pod pretekstem ochrony pacjentów dąży do monopolizacji rynku zdrowia i eliminacji naturalnych, sprawdzonych metod leczenia.

3. Projekt Lex Szarlatan to skandaliczna próba kneblowania wolności wyboru pacjentów w zakresie metod leczenia, co

Jednym z podstawowych praw pacjenta jest prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej (art. 6 ust .1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta). Przepis ten nie wprowadza definicji legalnej aktualnej wiedzy medycznej a jej rozumienie zostało ukształtowane w literaturze i orzecznictwie. Wiedza medyczna wykorzystywana w celu udzielania pacjentowi świadczeń zdrowotnych w danym czasie musi spełniać bezwzględny warunek <aktualności>, rozumiany - zgodnie z definicją słownikową - jako <obowiązujący w danej chwili>. Jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów, zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

Uwaga niezasadna Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych przez terapeutów medycyny chińskiej, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową.

Strona 1 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207) jest jawnym pogwałceniem praw człowieka i autonomii jednostki.

4. Odrzucam absurdalne piętnowanie specjalistów medycyny alternatywnej jako „szarlatanów”, podczas gdy ich metody często przynoszą ulgę tam, gdzie konwencjonalna medycyna zawodzi.

5. Nie akceptuję wprowadzania represyjnych przepisów, które służą jedynie interesom wielkich koncernów farmaceutycznych, a nie dobru pacjentów.

6. Sprzeciwiam się ograniczaniu dostępu do tradycyjnych i naturalnych metod leczenia, które od wieków wspierają zdrowie ludzi, tylko po to, by napędzać zyski Big Pharmy.

7. Uważam za haniebne próby kryminalizacji uczciwych praktyków medycyny holistycznej pod pretekstem ochrony zdrowia, co jest zwykłą manipulacją i zamachem na wolność zawodu.

8. Nie zgadzam się na tworzenie atmosfery strachu wśród pacjentów i specjalistów, którzy odważają się korzystać z metod nieakceptowanych przez establishment medyczny.

9. Polska powinna brać przykład z Chin, gdzie tradycyjna medycyna chińska (TCM) jest oficjalnie uznawana i integrowana z medycyną konwencjonalną, co pozwala na skuteczne leczenie milionów pacjentów przy użyciu akupunktury, ziołolecznictwa i innych metod, poprawiając ich jakość życia i redukując koszty opieki zdrowotnej.

10. Chiny pokazują, że TCM, wspierana przez państwo i szanowana jako dziedzictwo kulturowe, przynosi wymierne korzyści w leczeniu chorób przewlekłych, wzmacnianiu odporności i profilaktyce, co Polska powinna naśladować zamiast niszczyć własne tradycje medycyny naturalnej.

11. Projekt Lex Szarlatan to dowód na arogancję władzy, która zamiast wspierać różnorodność w opiece zdrowotnej i czerpać z doświadczeń krajów takich jak Chiny, dąży do jej uniformizacji i podporządkowania korporacjom.

12. Żądam natychmiastowego wycofania tego skandalicznego projektu, który nie tylko ogranicza prawa obywateli, ale także niszczy dorobek tradycyjnej medycyny i wolność wyboru,

Projekt nie narusza wolności osobistej i słowa, i naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Strona 2 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Osoba fizyczna

ignorując sprawdzone wzorce, takie jak chiński model integracji TCM z nowoczesną medycyną.

Nie zgadzam się na bezprawne ataki na ludzi którzy dzieła się wiedzą medyczna, zielarstwem i sprawdzonymi metodami leczenia. Masoni rządzący światem chcą ludzi słabych i podległych dlatego serwują przymusowe trucizny. Od lat mijam lekarzy i apteki pełne cukierków z opiłkami dobrych składników (żeby udowadniać że nie działają) i trucizn na wymyślone choroby. Macie na sumieniu niewinnych i niezorientowanych. Jolanta Robak-Zatylny

1. Sprzeciwiam się prześladowaniu i niszczeniu milionowymi karami lekarzy chińskiej medycyny tradycyjnej , zielarzy, dietetyków, specjalistów aromaterapii oraz fizjoterapeutów przez samozwańczych uzurpatorów z biura Rzecznika Praw Pacjenta, którzy mieliby działać na rzecz wąskich interesów korporacyjnych.

2. Nie zgadzam się na dyktaturę Big Pharmy w Polsce, która pod pretekstem ochrony pacjentów dąży do monopolizacji rynku zdrowia i eliminacji naturalnych, sprawdzonych metod leczenia.

3. Projekt Lex Szarlatan to skandaliczna próba kneblowania wolności wyboru pacjentów w zakresie metod leczenia, co jest jawnym pogwałceniem praw człowieka i autonomii jednostki.

4. Odrzucam absurdalne piętnowanie specjalistów medycyny alternatywnej jako „szarlatanów”, podczas gdy ich metody często przynoszą ulgę tam, gdzie konwencjonalna medycyna zawodzi.

5. Nie akceptuję wprowadzania represyjnych przepisów, które służą jedynie interesom wielkich koncernów farmaceutycznych, a nie dobru pacjentów.

Uwaga niezasadna Podstawowym celem projektu ustawy jest przeciwdziałanie działaniom szkodliwym i niebezpiecznym dla zdrowia oraz życia ludzkiego, których źródłem mogą być zarówno praktyki podmiotów wykonujących działalność leczniczą, przede wszystkim przez udzielanie świadczeń zdrowotnych niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną, jak i podmiotów lub osób niewykonujących zawodu medycznego i działalności leczniczej, oferujących metody pseudomedyczne, paramedyczne, ale którym są przypisywane właściwości zgodnego z aktualną wiedzą medyczną świadczenia zdrowotnego.

Uwaga niezasadna Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych przez „terapeutów medycyny chińskiej”, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową.

Projekt nie narusza wolności osobistej i słowa, działalności alternatywnej i naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych. W dalszym ciągu pacjent będzie mógł odmówić takiej zgody po otrzymaniu informacji o stanie swojego zdrowia.

Strona 3 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

6. Sprzeciwiam się ograniczaniu dostępu do tradycyjnych i naturalnych metod leczenia, które od wieków wspierają zdrowie ludzi, tylko po to, by napędzać zyski Big Pharmy.

7. Uważam za haniebne próby kryminalizacji uczciwych praktyków medycyny holistycznej pod pretekstem ochrony zdrowia, co jest zwykłą manipulacją i zamachem na wolność zawodu.

8. Nie zgadzam się na tworzenie atmosfery strachu wśród pacjentów i specjalistów, którzy odważają się korzystać z metod nieakceptowanych przez establishment medyczny.

Osoba fizyczna Tożsame uwagi przesłane przez 9 osób fizycznych

poparcie Mail bez treści

1. Sprzeciwiam się prześladowaniu i niszczeniu milionowymi karami lekarzy chińskiej medycyny tradycyjnej , zielarzy, dietetyków, specjalistów aromaterapii oraz fizjoterapeutów przez samozwańczych uzurpatorów z biura Rzecznika Praw

Uwaga niezasadna Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług,

Strona 4 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Pacjenta, którzy mieliby działać na rzecz wąskich interesów korporacyjnych.

2. Nie zgadzam się na dyktaturę Big Pharmy w Polsce, która pod pretekstem ochrony pacjentów dąży do monopolizacji rynku zdrowia i eliminacji naturalnych, sprawdzonych metod leczenia.

3. Projekt Lex Szarlatan to skandaliczna próba kneblowania wolności wyboru pacjentów w zakresie metod leczenia, co jest jawnym pogwałceniem praw człowieka i autonomii jednostki.

4. Odrzucam absurdalne piętnowanie specjalistów medycyny alternatywnej jako „szarlatanów”, podczas gdy ich metody często przynoszą ulgę tam, gdzie konwencjonalna medycyna zawodzi.

5. Nie akceptuję wprowadzania represyjnych przepisów, które służą jedynie interesom wielkich koncernów farmaceutycznych, a nie dobru pacjentów.

6. Sprzeciwiam się ograniczaniu dostępu do tradycyjnych i naturalnych metod leczenia, które od wieków wspierają zdrowie ludzi, tylko po to, by napędzać zyski Big Pharmy.

7. Uważam za haniebne próby kryminalizacji uczciwych praktyków medycyny holistycznej pod pretekstem ochrony zdrowia, co jest zwykłą manipulacją i zamachem na wolność zawodu.

8. Nie zgadzam się na tworzenie atmosfery strachu wśród pacjentów i specjalistów, którzy odważają się korzystać z metod nieakceptowanych przez establishment medyczny.

10. Chiny pokazują, że TCM, wspierana przez państwo i szanowana jako dziedzictwo kulturowe, przynosi wymierne korzyści w leczeniu chorób przewlekłych, wzmacnianiu

w tym tych świadczonych przez „terapeutów medycyny chińskiej”, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową.

Strona 5 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Osoba fizyczna

Osoba fizyczna 8.

Osoba fizyczna

odporności i profilaktyce, co Polska powinna naśladować zamiast niszczyć własne tradycje medycyny naturalnej.

12. Żądam natychmiastowego wycofania tego skandalicznego projektu, który nie tylko ogranicza prawa obywateli, ale także niszczy dorobek tradycyjnej medycyny i wolność wyboru, ignorując sprawdzone wzorce, takie jak chiński model integracji TCM z nowoczesną medycyną. w związku z otwartymi konsultacjami społecznymi dzielę się swoją opinią, że medycyna oparta na wiedzy uniwersyteckiej według mnie straciła podstawową zasadę primum non nocre.

Ongiś lekarze wiedzieli, że ich wiedza i umiejętności mają granice poznawcze i zastosowania. Kiedyś lekarze wiedzieli, że najwięcej się da zdziałać zmianą trybu życia, żywienia oraz ograniczeniem negatywnych emocji. Dzisiaj lekarze często nie nie tylko nie pytają o dietę, a nawet, zapytani, nie widzą związku ze sprawą. Tymczasem projekt ZOE w Wielkiej Brytanii ponad wszelką wątpliwość okazał wyższy wpływ diety od szczepień na jakość przebiegu COVID 19. Ja wyleczyłem metodami niemedycznymi astmę (rzekomo nieuleczalną chorobę) oraz liczne alergie. Uprzejmie proszę, aby pozostawili państwo prawne okno dla działań pozamedycznych. Apeluję także do Państwa, aby Państwo tak skonstruowali przepisy, aby wpływ metod pozamedycznych był mierzony i monitorowany. Powinniśmy wiedzieć, jak skuteczne są owe metody, jakkolwiek dziwnie nie wyglądają.

Sprzeciw do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego(UD207)

Brak treści uwagi Sprzeciwiam się zmianie ustawy o prawach i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego(UD207). Brak treści uwagi

Uwaga niezasadna Jednym z podstawowych praw pacjenta jest prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej (art. 6 ust .1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta). Przepis ten nie wprowadza definicji legalnej aktualnej wiedzy medycznej a jej rozumienie zostało ukształtowane w literaturze i orzecznictwie. Wiedza medyczna wykorzystywana w celu udzielania pacjentowi świadczeń zdrowotnych w danym czasie musi spełniać bezwzględny warunek <aktualności>, rozumiany - zgodnie z definicją słownikową - jako <obowiązujący w danej chwili>. Jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów, zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

Strona 6 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Osoba fizyczna

10.

1. Popieram potrzebę ochrony pacjentów przed nieuczciwymi praktykami.

Zgadzam się, że należy przeciwdziałać niebezpiecznym i nieetycznym działaniom w obszarze ochrony zdrowia, szczególnie takim, które mogą narażać życie lub zdrowie pacjentów oraz wprowadzać ich w błąd. Zwiększenie kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta może być w tym zakresie uzasadnione, pod warunkiem przejrzystości działań i realnej ochrony praw obywatelskich.

2. Wnoszę o precyzyjne zdefiniowanie pojęcia „praktyk pseudomedycznych”

Zwracam uwagę, że pojęcie „praktyki pseudomedyczne” w obecnym brzmieniu projektu jest zbyt ogólne i może obejmować również działania legalne i nieszkodliwe, w tym tradycyjne i naturalne metody wsparcia zdrowia – takie jak akupunktura, ziołolecznictwo, dietoterapia, refleksoterapia, aromaterapia czy niekonwencjonalna fizjoterapia.

Wnoszę o wprowadzenie zapisów wyłączających z zakresu karania działalność:

- zgodną z prawem, etyczną, opartą na wiedzy i doświadczeniu,

- realizowaną przez osoby posiadające kwalifikacje,

- niewprowadzającą pacjenta w błąd co do skuteczności lub charakteru metody.

3. Potrzeba stworzenia ram dla medycyny integracyjnej.

W wielu krajach (np. w Chinach, Indiach, Niemczech, Szwajcarii, USA) funkcjonują modele integracyjne, w których medycyna konwencjonalna współistnieje z metodami tradycyjnymi i naturalnymi. Polska powinna rozważyć podobne rozwiązanie – z poszanowaniem autonomii pacjenta i możliwości wyboru sposobu leczenia.

4. Wnioski szczegółowe.

- Doprecyzowanie art. 10 ustawy przez wskazanie, że działalność edukacyjna, profilaktyczna i tradycyjna nie podlega karom, o ile nie stanowi zagrożenia.

- Wprowadzenie klauzuli odwoławczej dla praktyków.

Uwaga częściowo zasadna Rzecznik Praw Pacjenta zaproponował nową definicję praktyk pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych przez terapeutów medycyny integracyjnej, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową.

Uwaga dotycząca stworzenia ram dla „medycyny integracyjnej” wykracza poza przedmiot regulacji.

Strona 7 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Osoba fizyczna

11.

- Powołanie zespołu doradczego z przedstawicielami środowisk komplementarnych.

- Rozważenie rozwiązań sprzyjających dialogowi, a nie konfrontacji.

5. Podsumowanie.

Projekt ustawy wymaga doprecyzowania, by nie ograniczać konstytucyjnych praw obywateli do wyboru metod dbania o zdrowie, ani nie penalizować legalnych, uczciwych i stosowanych od wieków form wspierania dobrostanu.

Proponuję wzmocnienie mechanizmów ochronnych bez jednoczesnego niszczenia pluralizmu w systemie zdrowia.

Jako przedstawiciel rzemieślniczego środowiska naturopatów, polskich naturoterapeutów posiadających respektowane w prawie polskim oraz w UE dyplomy mistrzowskie czy świadectwa czeladnicze w zawodzie naturopata oraz wydawane poświadczenia kompetencji zawodowych zawarte w Europass autoryzowanych przez Związek Rzemiosła Polskiego i Ministerstwo Spraw Zagranicznych RP – proszę o wzmocnienie naszej profesjonalnej grupy zawodowej w mediach i promowanych regulacjach jako uznanie dla naszego i rzemiosła polskiego wysiłku w zwalczaniu hochsztaplerstwa i szarlatanerii.

Proces profesjonalizacji radiestezji, bioenergoterapii i naturopatii podjęliśmy jeszcze w bardzo trudnych latach 80.

Postęp w warunkach gospodarki rynkowej umożliwiły nasze opracowania w Instytucie Pracy i Spraw Społecznych . Na ich podstawie w PKD w dziale „5” – usługi - znalazły się zawody radiestezja i bioenergoterapia jako typowe, usługowe zawody biotechniczne wpisane w 1996r. na listę standardów egzaminacyjnych rzemiosła.(poz. 101 i 102). W 2014 r. dołączyła naturoterapia (ang. naturopatia) – lista SE nr 130.

Także zawód naturopata , to stricte biotechniczny zawód niemedyczny (materiały w załączeniu) . Właśnie mija X lat sprofesjonalizowanego zawodu naturopata.

Naszym, rzemieślniczym przesłaniem było i jest wykorzystanie niemedycznych metod biologicznych i energetycznych zasobowo-regulacyjnych sposobów oddziaływania dla

Uwaga niezasadna Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych przez naturopatów, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową. Podobnie zakazane powinno być udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby, które nie wykonują zawodu medycznego – diagnozowanie chorób oraz ich leczenie to domena zawodu lekarza, taki stan prawny już obecnie obowiązuje, omawiane rozwiązania nie wprowadzają zmian w tym zakresie a określają, że działanie wbrew tym przepisom stanowi zakazaną prawem praktykę.

Strona 8 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207) wsparcia odzyskiwania oraz utrwalania osobistego, ludzkiego dobrostanu. Opierając się na ustaleniach biochemii, biofizyki, biocybernetyki i wielu jeszcze dyscyplin wiedzy pragniemy jako rzemieślnicy wykorzystać te zasoby kwalifikowanej wiedzy i wyuczonych oraz zweryfikowanych umiejętności dla wzbogacania prozdrowotnej kultury naszego społeczeństwa.

Bazą naszych działań jest aktywna profilaktyka, promocja zdrowia i zdrowy styl życia. Opowiadamy się, za wskazówkami ONZ i WHO oraz Unii Europejskiej, by, tak jak to czyni rzemiosło, połączyć kwalifikowaną wiedzę (czasami jeszcze nie potwierdzoną przez naukę) ze zweryfikowanymi przez czas, wielowiekowymi umiejętnościami przynoszącymi dobre, bezpieczne i godne zaufania efekty zdrowotne.

Uznajemy wiodącą rolę medycyny akademickiej , medycznofarmakologicznych procedur ratujących życie. . Świadczą o tym załączone treści zawierające nauczane wartości profesji i kodeks zawodowej etyki. Jesteśmy sojusznikami nie zastępującymi lekarzy, ale wręcz przeciwnie, kierującymi z presją do lekarzy! Tak postępują profesjonalni rzemieślnicy.

W ostatnim PKD-24 w pozycji 86.96.Z zapisano dla tej grupy zawodów, w tym: zawodu naturopata, że mogą być „wykonywane przez pracowników medycznych” W wykładni Łódzkiego US z dnia 11.03.2025r. LDZ OKN.4221.778.2025.PKD.1 ujawnia się że to „…działalność naturopatów, świadczona przez osoby uprawnione, inne niż lekarze medycyny…” Zapiszmy to właśnie tak, za Pańskim poparciem w preambule do 86.96.Z .

Bez tej zmiany przypomina to sprawę sprzed lat p. minister Jakubowskiej.

Proszę o rozważenie zawiązania wspólnego frontu od podstaw uzgodnionych z rzemiosłem programów kształcenia z uwzględnieniem pierwszej pomocy przedmedycznej i domowej opieki nad chorymi (propozycje programów minimum posiada rzemiosło); zasad licencjonowania przez rzemiosło i organa państwa placówek szkolących oraz

Strona 9 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207) certyfikacji wykładowców ( wielu z naszych wykładowców to osoby z tytułami naukowymi).

Kluczowym zadaniem naszym i Państwa jest oraz będzie system odróżniania i wyboru przez obywateli tych usługodawców , którzy nie niosą z sobą ryzyk dla życia, zdrowia i kieszeni cierpiącego Człowieka. Od trzydziestu lat takiego systemu nie uruchomiono, a szkoda!

Także w zwalczaniu takich patologii i żerującego na ludziach cwaniactwa - zaliczamy się do wspólnego z Panem i MZ frontu. Rzecz w tym, że nie chcemy być ze wszystkimi bez różnicy, w jednym potępianym worku złych praktyk: niekontrolowanego nauczania nawet pod osłoną placówki oświatowej czy bezprawnego wykonywania prozdrowotnych usług w cieniu CEiDG.

W dzisiejszych czasach, każda kwalifikowana grupa zawodowa może być skutecznym, godnym zaufania wsparciem w zaspakajaniu ludzkich potrzeb tak czasu pokoju jak i organizowania samopomocy lokalnej w ramach obrony cywilnej.

Od lat 90-tych rzemiosło i jego sojusznicy – Izby branżowe np. PIGN , skumulowały pokaźny ludzki kapitał. Jak zapowiada Premier, znaczące środki zasilą sektor technologiczny, bezpieczeństwa i AI. Podobnie niebagatelne wsparcie czeka kapitał ludzki. Może warto w im widzieć i nasz „miękki sektor” wsparcia dla programu zhumanizowanych bezpiecznych i kompetentnych usług: „Ludzie – Ludziom”?

Osoba fizyczna

12.

W chwili obecnej jestem w trakcie pozyskiwania nowego zawodu - arteterapeuty (studia podyplomowe). Nie mam wykształcenia medycznego i nie wykonuję pracy w tym zakresie. Czytając projekt ustawy, mam wielkie obawy co do tego, czy będę mogła wykonywać zawód arteterapeuty bez konsekwencji powstających ze strony nowelizacji ustawy.

Wręcz jestem przekonana, że może być ten zawód zniszczony nowelizacją tej ustawy.

Uwaga niezasadna Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych przez arteterapeutę, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości

Strona 10 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

uwagi o tożsamej treści zgłosiło 161 osób fizycznych

W związku z ogłoszonymi konsultacjami publicznymi, stanowczo sprzeciwiam się proponowanym zmianom zawartym w projekcie ustawy UD207, które w mojej ocenie naruszają podstawowe prawa obywatelskie, konstytucyjne oraz międzynarodowe zasady ochrony pacjenta.

Projekt w obecnym kształcie:

1. Narusza prawo pacjenta do wolnego wyboru metody leczenia, w tym metod naturalnych i alternatywnych.

13.

2. Ogranicza prawo do świadomej zgody, którego znaczenie zostało wyraźnie podkreślone w Kodeksie Norymberskim oraz aktach prawnych ONZ i UE oraz krajowych.

3. Wprowadza mechanizmy cenzury prewencyjnej, które mogą być wykorzystywane do tłumienia legalnej działalności edukacyjnej i terapeutycznej.

4. Wspiera monopol informacyjny medycyny rockefelerowskiej, marginalizując inne nurty terapeutyczne, które cieszą się zaufaniem wielu obywateli.

5. Grozi represjami finansowymi i publicznym piętnowaniem niezależnych praktyków, często bez udziału sądu.

lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową. Podobnie zakazane powinno być udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby, które nie wykonują zawodu medycznego – diagnozowanie chorób oraz ich leczenie to domena zawodu lekarza, taki stan prawny już obecnie obowiązuje, omawiane rozwiązania nie wprowadzają zmian w tym zakresie a określają, że działanie wbrew tym przepisom stanowi zakazaną prawem praktykę.

Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

Projekt nie zakazuje stosowania metod w zakresie szeroko pojętej „medycyny naturalnej” czy „alternatywnej”. Ponadto nie wprowadza on żadnej cenzury prewencyjnej, która może być wykorzystywana do tłumienia legalnej działalności edukacyjnej i terapeutycznej. Nie narusza wolności osobistej i słowa oraz naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych. W dalszym ciągu pacjent będzie mógł odmówić takiej zgody po otrzymaniu informacji o stanie swojego zdrowia. Proponowane przepisy nie naruszają zasady przyzwoitej legislacji ani innych zasad określonych w Konstytucji RP.

Od decyzji w przedmiocie stosowania ww. praktyk i/lub nałożenia kary pieniężnej będzie przysługiwała skarga do

Strona 11 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

6. Tworzy środowisko niepewności prawnej dla pacjentów i terapeutów, zniechęcając do dzielenia się wiedzą o wspieraniu zdrowia naturalnymi metodami.

7. Prowadzi do polaryzacji społecznej zamiast budowania zaufania i dialogu w systemie ochrony zdrowia.

sądu administracyjnego. Zapewniona bowiem zostanie kontrola sądowoadministracyjna rozstrzygnięć Rzecznika, w szczególności wysokości nakładanych przez niego kar. Nie można zgodzić się, że zaproponowana maksymalna wysokość kar pieniężnych jest nadmiernie represyjna.

8. Zakłada rozszerzenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta, które mogą być wykorzystywane w sposób nadmiernie represyjny.

9. Daje możliwość karania i niszczenia reputacji bez pełnego postępowania sądowego, na podstawie nieostrych i ogólnych pojęć.

10. Wprowadza zbyt szeroką i nieprecyzyjną definicję „praktyk pseudomedycznych”, mogącą objąć działania legalne, skuteczne i pożądane przez pacjentów.

W związku z powyższym, wnoszę o usunięcie następujących artykułów projektu, które wprowadzają te groźne i szkodliwe mechanizmy: � Artykuły projektu do usunięcia:

1. Art. 1 pkt 1 – dodanie §7 w art. 2 (nowe zadania RPP dot.

„pseudomedycyny”).

2. Art. 1 pkt 2 – art. 47 ust. 1 pkt 1b i ust. 1b (publikacja orzeczeń).

3. Art. 1 pkt 3 – art. 52 ust. 2a (kary za niewykonanie żądań

RPP).

4. Art. 1 pkt 5 – art. 60 (uprawnienie każdego do zgłoszeń – groźba nadużyć).

5. Art. 1 pkt 8 – art. 64 ust. 4a (nakaz usuwania skutków działań).

6. Art. 1 pkt 9 – art. 64a (ostrzeżenia i nakazy RPP bez wyroku sądu).

Strona 12 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

7. Art. 1 pkt 10 – Rozdział 13c, art. 67zj–67zm (nowa definicja pseudomedycyny – nieprecyzyjna, szkodliwa).

8. Art. 1 pkt 11 – art. 68 i 69 (drakońskie kary pieniężne).

9. Art. 1 pkt 12 – art. 69b (kary dla kierowników placówek do 20-krotności wynagrodzenia).

Osoba fizyczna

14.

Na zakończenie apeluję o wycofanie projektu w obecnym kształcie i zorganizowanie rzeczywistej, pluralistycznej debaty społecznej w formie wysłuchania publicznego z udziałem środowisk pacjenckich, lekarzy, terapeutów, prawników i obywateli.

W związku z ogłoszonymi konsultacjami publicznymi w sprawie projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (nr UD207), pragnę wyrazić stanowczy sprzeciw wobec przedstawionych w nim propozycji legislacyjnych, które – w mojej ocenie – w istotny sposób naruszają podstawowe prawa i wolności obywatelskie, zasady konstytucyjne oraz fundamentalne normy prawa międzynarodowego w zakresie ochrony praw pacjenta.

I. Główne zastrzeżenia do projektu ustawy Projektowane zmiany: 1.

Ograniczają prawo pacjenta do świadomego wyboru metody leczenia, w tym metod naturalnych, komplementarnych i alternatywnych, które cieszą się zaufaniem znacznej części społeczeństwa. 2.

Podważają zasadę świadomej zgody, której znaczenie zostało jednoznacznie określone m.in. w Kodeksie Norymberskim, Deklaracji Helsińskiej, dokumentach ONZ i UE oraz Konstytucji RP. 3.

Wprowadzają mechanizmy prewencyjnej cenzury, umożliwiające ingerencję w legalną działalność edukacyjną, informacyjną i terapeutyczną. 4.

Utrwalają monopol informacyjny medycyny konwencjonalnej, marginalizując i deprecjonując inne nurty terapeutyczne, bez rzetelnej oceny ich skuteczności i bezpieczeństwa.

Uzasadnienie jak wyżej

Strona 13 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207) 5.

Tworzą warunki do represji finansowych i społecznych wobec niezależnych terapeutów oraz praktyków działających zgodnie z obowiązującym prawem, często bez możliwości sądowej obrony. 6.

Wprowadzają nieostre i nieprecyzyjne pojęcia, co rodzi ryzyko dowolnej interpretacji przepisów i nadużyć ze strony administracji publicznej. 7.

Generują stan niepewności prawnej, zniechęcający zarówno pacjentów, jak i terapeutów do otwartego dzielenia się wiedzą i korzystania z metod wspierających zdrowie w sposób zgodny z ich światopoglądem. 8.

Polaryzują społeczeństwo i środowisko zdrowotne, zamiast budować wspólną przestrzeń dialogu, współpracy i wzajemnego zrozumienia. 9.

Rozszerzają kompetencje Rzecznika Praw Pacjenta w sposób nadmiernie represyjny, umożliwiając nakładanie kar i wydawanie ostrzeżeń bez wyroków sądowych. 10.

Wprowadzają rażąco wysokie kary finansowe, które mogą mieć charakter represyjny i odstraszający wobec legalnie działających podmiotów.

II. Wnioskowane usunięcia z projektu W związku z powyższym wnoszę o całkowite wykreślenie lub gruntowną rewizję następujących przepisów projektu, które wprowadzają wysoce kontrowersyjne i szkodliwe regulacje: •

Art. 1 pkt 1 – dodanie § 7 w art. 2 (nowe zadania RPP dotyczące tzw. „praktyk pseudomedycznych”) •

Art. 1 pkt 2 – art. 47 ust. 1 pkt 1b i ust. 1b (publikacja orzeczeń i związana z tym stygmatyzacja) •

Art. 1 pkt 3 – art. 52 ust. 2a (sankcje za niewykonanie żądań RPP) •

Art. 1 pkt 5 – art. 60 (możliwość zgłoszeń przez dowolne osoby – ryzyko nadużyć) •

Art. 1 pkt 8 – art. 64 ust. 4a (nakaz usuwania skutków działań bez wyroku sądu) •

Art. 1 pkt 9 – art. 64a (ostrzeżenia i nakazy wydawane przez RPP poza kontrolą sądową)

Strona 14 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207) •

Art. 1 pkt 10 – rozdział 13c, art. 67zj–67zm (definicje „pseudomedycyny” – nieprecyzyjne i potencjalnie represyjne) •

Art. 1 pkt 11 – art. 68 i 69 (nadmiernie wysokie kary finansowe) •

Art. 1 pkt 12 – art. 69b (kara do 20-krotności wynagrodzenia dla kierowników placówek)

III. Uzasadnienie postulatu o wycofanie projektu Zwracam się z apelem o wycofanie projektu ustawy w obecnym brzmieniu z uwagi na: • Brak szerokich konsultacji społecznych z udziałem środowisk pacjentów, terapeutów, przedstawicieli medycyny alternatywnej i organizacji obywatelskich. • Naruszenie zasad prawidłowej legislacji, w tym zasady proporcjonalności, przejrzystości i rzetelnej oceny skutków regulacji (OSR). • Stosowanie niejednoznacznych pojęć prawnych, które pozostawiają zbyt szerokie pole do interpretacji i mogą prowadzić do arbitralnych decyzji administracyjnych. • Zaburzenie równowagi między ochroną zdrowia a wolnościami obywatelskimi, w szczególności wolnością słowa, wolnością gospodarczą i wolnością wyboru leczenia. • Ryzyko kolizji z prawem międzynarodowym, w tym z konwencjami Rady Europy i ONZ dotyczącymi praw człowieka i pacjenta.

IV. Apel o szeroką debatę społeczną Postuluję zorganizowanie wysłuchania publicznego z udziałem przedstawicieli: • Środowisk pacjentów o różnych przekonaniach zdrowotnych • Lekarzy i ekspertów reprezentujących medycynę konwencjonalną i integracyjną • Terapeutów i praktyków medycyny komplementarnej • Prawników specjalizujących się w ochronie praw człowieka i pacjenta • Organizacji obywatelskich i watchdogów prawnych • Etyków, naukowców oraz niezależnych badaczy

Strona 15 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Tylko otwarta, transparentna i pluralistyczna debata umożliwi wypracowanie przepisów prawa, które będą równocześnie skutecznie chronić pacjentów oraz respektować ich prawa i autonomię.

V. Kontekst międzynarodowy – przykład z USA i wnioski dla Polski Warto przytoczyć przykład ostatnich działań administracji amerykańskiej, które pokazują zupełnie inne podejście do kwestii odpowiedzialności zdrowotnej i przejrzystości procedur.

W czerwcu 2025 roku Sekretarz Zdrowia Stanów Zjednoczonych, Robert F. Kennedy Jr., usunął wszystkich 17 członków Komitetu Doradczego ds. Praktyk Immunizacyjnych (ACIP) przy CDC. Działanie to było motywowane nie tylko sygnalizowanymi wcześniej konfliktami interesów, lecz przede wszystkim ujawnieniem, że wiele szczepionek dopuszczonych do obrotu nie zostało przebadanych zgodnie z tzw. "złotym standardem", czyli podwójnie ślepą próbą z grupą kontrolną z placebo.

Takie uchybienia w badaniach rejestracyjnych oznaczają, że podstawowe standardy naukowej rzetelności, bezpieczeństwa i przejrzystości nie zostały zachowane, co powinno być absolutnie niedopuszczalne – szczególnie w przypadku produktów przeznaczonych dla dzieci. To właśnie na ten aspekt powinna obecnie zwracać uwagę administracja zdrowotna w Polsce, prowadząc niezależne kontrole dokumentacji dopuszczeniowej i oceny ryzyka, a nie skupiać się na represyjnym ograniczaniu dostępu do komplementarnych form wsparcia zdrowotnego, z których korzystają pacjenci zawiedzeni brakiem skutecznych i bezpiecznych rozwiązań w systemie publicznej służby zdrowia.

W wyniku braku pełnych badań, wielu rodziców staje dziś przed dramatycznymi konsekwencjami zdrowotnymi u swoich dzieci – szukając pomocy nie tam, gdzie powinni, czyli w otwartym, bezpiecznym i odpowiedzialnym systemie medycznym, lecz u lekarzy i terapeutów medycyny

Strona 16 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Osoba fizyczna 15.

Osoba fizyczna 16.

Osoba fizyczna 17.

niekonwencjonalnej, którzy stają się ostatnią deską ratunku, ale jednocześnie – na mocy proponowanego projektu – są zagrożeni karami i stygmatyzacją.

Zamiast wprowadzać przepisy ograniczające wolność wyboru i ścigające terapeutów, należy zająć się przyczyną problemu, tj. brakiem realnej kontroli nad jakością i metodologią badań nad produktami medycznymi. Przejrzystość, odpowiedzialność i pluralizm w ochronie zdrowia są niezbędne, jeśli państwo ma pełnić funkcję opiekuńczą, a nie represyjną.

VI. Podsumowanie Zwracam się z uprzejmym, lecz stanowczym apelem o: • Całkowite wycofanie lub gruntowną rewizję projektu ustawy UD207 • Przeprowadzenie rzeczywistej, rzetelnej debaty publicznej • Uwzględnienie w procesie legislacyjnym głosu pacjentów, terapeutów i społeczeństwa obywatelskiego • Poszanowanie konstytucyjnych praw jednostki oraz międzynarodowych standardów ochrony pacjenta Póki nie ureguluje się przepisów dotyczących bazy szpitalnej (m.in. likwidacja formy prawnej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej) oraz współpłacenia przez pacjenta - wszelkie tego typu działania są tylko na pokaz, gmatwają stan prawny i nie będą miały wpływu na funkcjonowanie systemu ochrony zdrowia jako całości, ani na jego otoczenie i stosowane dotychczas praktyki.

Nie zgłaszam uwag do przedmiotowego projektu o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (UD 207) wraz z uzasadnieniem i Oceną Skutków Regulacji W związku z ogłoszonymi konsultacjami publicznymi, stanowczo sprzeciwiam się proponowanym zmianom zawartym w projekcie ustawy UD207, które w mojej ocenie naruszają podstawowe prawa obywatelskie, konstytucyjne oraz międzynarodowe zasady ochrony pacjenta.

Uwaga poza zakresem przedmiotowym projektu ustawy

Bez uwag

Uwaga niezasadna Uzasadnienie jak wyżej

Projekt rzeczonej ustawy w obecnym kształcie:

Strona 17 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

1. Narusza prawo pacjenta do wolnego wyboru metody leczenia, w tym metod naturalnych i alternatywnych.

2. Ogranicza prawo do świadomej zgody, którego znaczenie zostało wyraźnie podkreślone w Kodeksie Norymberskim oraz aktach prawnych ONZ i UE oraz krajowych.

3. Wprowadza mechanizmy cenzury prewencyjnej, które mogą być wykorzystywane do tłumienia legalnej działalności edukacyjnej i terapeutycznej.

4. Wspiera monopol informacyjny medycyny rockefellerowskiej, marginalizując inne nurty terapeutyczne, które cieszą się zaufaniem wielu obywateli w kraju i na świecie

5. Grozi represjami finansowymi i publicznym piętnowaniem niezależnych praktyków, często bez udziału sądu.

6. Tworzy środowisko niepewności prawnej dla pacjentów i terapeutów, zniechęcając do dzielenia się wiedzą o wspieraniu zdrowia naturalnymi metodami.

7. Prowadzi do polaryzacji społecznej zamiast budowania zaufania i dialogu w systemie ochrony zdrowia.

8. Zakłada niczym nieuzasadnione rozszerzenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta, które mogą być wykorzystywane w sposób nadmiernie represyjny.

9. Daje możliwość karania i niszczenia reputacji bez pełnego postępowania sądowego, na podstawie nieostrych i ogólnych pojęć

10. Wprowadza zbyt szeroką i nieprecyzyjną definicję „praktyk pseudomedycznych”, mogącą objąć działania legalne, skuteczne i pożądane przez pacjentów.

W związku z powyższym, wnoszę o usunięcie następujących artykułów projektu, które wprowadzają te groźne i szkodliwe mechanizmy, a mianowicie:

1. Art. 1 pkt 1 – dodanie §7 w art. 2 (nowe zadania RPP dot.

„pseudomedycyny”).

2. Art. 1 pkt 2 – art. 47 ust. 1 pkt 1b i ust. 1b (publikacja orzeczeń).

Strona 18 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

3. Art. 1 pkt 3 – art. 52 ust. 2a (kary za niewykonanie żądań

RPP).

4. Art. 1 pkt 5 – art. 60 (uprawnienie każdego do zgłoszeń – groźba nadużyć).

5. Art. 1 pkt 8 – art. 64 ust. 4a (nakaz usuwania skutków działań).

6. Art. 1 pkt 9 – art. 64a (ostrzeżenia i nakazy RPP bez wyroku sądu).

7. Art. 1 pkt 10 – Rozdział 13c, art. 67zj–67zm (nowa definicja pseudomedycyny – nieprecyzyjna, szkodliwa).

8. Art. 1 pkt 11 – art. 68 i 69 (drakońskie kary pieniężne).

9. Art. 1 pkt 12 – art. 69b (kary dla kierowników placówek do 20-krotności wynagrodzenia).

Osoba fizyczna 18.

Osoba fizyczna

19.

20.

Osoba fizyczna

Nie wyrażam zgody na ograniczanie innych terapii jak tylko od big pharmacy ,nie wyrażam zgody na ograniczenia niezależnych lekarzy I ich opinii co do leczenia pacjenta, nie wyrażam zgody na leczenie ludzi medykamentami opartymi na ropie naftowej I bogacenie się na zdrowiu niewinnych I nieświadomych ludzi .

W projekcie w punkcie praktyki pseudomedyczne nie ujęto działań osób nie wykonujących zawód medyczny a zajmujących się medycyną estetyczną np. kosmetolodzy, kosmetyczki, fryzjerzy, a nawet osoby po kursach z ww działu usług medycznych.

Uważam to za bardzo ważną sprawę w celu zapewnienia bezpieczeństwa dla pacjentów. stanowczo sprzeciwiam się proponowanym zmianom zawartym w projekcie ustawy UD207. Naruszają one podstawowe prawa obywatelskie, konstytucyjne oraz

Uwaga niezasadna Uzasadnienie jak wyżej

Uwaga niezasadna Procedury realizowane w ramach tzw. „branży beauty”, np. kosmetologiczne nie są objęte definicją „praktyk pseudomedycznych”. Działalność kosmetologów czy fryzjerów po wejściu w życie projektowanej ustawy będzie dalej dopuszczalna. Osoby te w dalszym ciągu będą mogły świadczyć swoje usługi na rzecz innych osób.

Uwaga niezasadna Uzasadnienie jak wyżej

Strona 19 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207) międzynarodowe zasady ochrony pacjenta, a także w efekcie ograniczą wolność i prawo Polaków do wyboru pożądanej metody leczenia. Nie widzę powodu, dla którego wolny obywatel nie może wybrać metody alternatywnej, innej niż akceptowane np. przez wielkie koncerny farmaceutyczne lub lekarzy medycyny zachodniej.

Co więcej, taka ustawa daje możliwość karania i niszczenia reputacji bez pełnego postępowania sądowego, na podstawie nieostrych i ogólnych pojęć, a także wprowadza zbyt szeroką i nieprecyzyjną definicję „praktyk pseudomedycznych”, mogącą objąć działania legalne, skuteczne i pożądane przez pacjentów.

Artykuły projektu do usunięcia:

1. Art. 1 pkt 1 – dodanie §7 w art. 2 (nowe zadania RPP dot.

„pseudomedycyny”).

2. Art. 1 pkt 2 – art. 47 ust. 1 pkt 1b i ust. 1b (publikacja orzeczeń).

3. Art. 1 pkt 3 – art. 52 ust. 2a (kary za niewykonanie żądań

RPP).

4. Art. 1 pkt 5 – art. 60 (uprawnienie każdego do zgłoszeń – groźba nadużyć).

5. Art. 1 pkt 8 – art. 64 ust. 4a (nakaz usuwania skutków działań).

6. Art. 1 pkt 9 – art. 64a (ostrzeżenia i nakazy RPP bez wyroku sądu).

7. Art. 1 pkt 10 – Rozdział 13c, art. 67zj–67zm (nowa definicja pseudomedycyny – nieprecyzyjna, szkodliwa).

8. Art. 1 pkt 11 – art. 68 i 69 (drakońskie kary pieniężne).

9. Art. 1 pkt 12 – art. 69b (kary dla kierowników placówek do 20-krotności wynagrodzenia).

Strona 20 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Osoba fizyczna

21.

Osoba fizyczna 22.

Chciałabym zgłosić swoje uwagi do ustawy, która jest procedowana. Nie zgadzam się z tak rygorystycznym podejściem do alternatywnych metod leczenia. Dzięki homeopatii i ziołolecznictwu moja córka w końcu nie ma problemów ze zdrowiem, przewlekłych zapaleń uszu itp tylko i wyłącznie dzięki alternatywnym metodom. Dopóki ich nie stosowałam, przez pierwsze 3 lata dziecka miałyśmy notorycznie przepisywane antybiotyki i sterydy - dziecko co chwilę chorowało. To dzięki alternatywnym metodom leczenia dziecko w końcu funkcjonuje. Bardzo proszę o przemyślenie wprowadzanych zmian.

Projekt w obecnym kształcie zagraża konstytucyjnemu prawu pacjenta do wyboru metody leczenia. Stawia w uprzywilejowanej sytuacji tylko jedną grupę zawodową, dyskredytując inne formy wsparcia zdrowia, które są również potwierdzone badaniami czy wielowiekową praktyką, jak ziołolecznictwo, homeopatia, itp.

Ustawa nie przewiduje należnej komisji międzyśrodowiskowej, która rozpatrywałaby sporne przypadki.

Zamiast tego postuluję, by: -wprowadzić dialog między środowiskami: lekarskim, zielarskim, naturopatycznym, homeopatycznym i akademickim. -powołać Radę ds. Medycyny Integracyjnej przy MZ lub RPP -wprowadzić finansowanie badań nad skutecznością terapii naturalnych, -edukować pacjentów i terapeutów - zamiast wprowadzać represje.

W związku z powyższym, nie zgadzam się na wprowadzanie ustawy lex szarlatan w powyższym kształcie jako obywatelka Polski.

W związku z prowadzonymi konsultacjami projektu ustawy mającej na celu ograniczenie lub penalizowanie stosowania metod leczenia niepotwierdzonych naukowo, przedstawiam stanowczy sprzeciw wobec obecnego kształtu przepisów oraz zwracam uwagę na następujące zagrożenia:

Uwaga niezasadna Uzasadnienie jak wyżej

Strona 21 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

1. Naruszenie podstawowych praw człowieka Projekt ustawy narusza wolność wyboru terapii przez człowieka – istotę rozumną, odpowiedzialną i zdolną do podejmowania decyzji dotyczących swojego ciała i zdrowia.

Zgodnie z: - art. 47 Konstytucji RP – "Każdy ma prawo do decydowania o swoim życiu osobistym", - art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji RP – wolność człowieka może być ograniczana tylko w sposób proporcjonalny i uzasadniony interesem publicznym, - ustawą o prawach pacjenta – pacjent ma prawo do informacji, zgody i odmowy leczenia, człowiek ma pełne prawo do samodzielnego wyboru metody leczenia, nawet jeśli nie jest ona zatwierdzona przez państwowe gremia medyczne.

2. Uznaniowe i niesprawiedliwe potraktowanie metod naturalnych Projekt ustawy zakłada penalizację metod, które "nie mają potwierdzenia naukowego". Tymczasem: - wiele naturalnych metod leczenia nie było nigdy obiektem badań naukowych, ponieważ nie ma interesu komercyjnego w ich badaniu, metody te wywodzą się z tradycji przodków, medycyny ludowej, zielarstwa, praktyki pokoleń babek i prababek, ograniczanie ich poprzez ustawę oznacza zamknięcie dostępu do ważnych, kulturowo zakorzenionych praktyk.

3. Brak równego traktowania wobec medycyny konwencjonalnej Niepokojące jest to, że projekt nie przewiduje analogicznych sankcji dla błędów lub szkód wynikających z leczenia tzw. medycyną konwencjonalną, choć: - błędy i powikłania w leczeniu farmakologicznym są powszechnie dokumentowane,

- pacjenci często doświadczają skutków ubocznych terapii „chemicznych”, Równość wobec prawa oznacza, że każda forma terapii – niezależnie od „poziomu naukowości” – powinna być oceniana według takich samych standardów odpowiedzialności.

4. Groźba wykluczenia i kryminalizacji Projekt w proponowanym brzmieniu może skutkować: zamknięciem działalności wielu praktyków tradycyjnych, karaniem osób, które dzielą się wiedzą pokoleniową i

Strona 22 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Osoba fizyczna

23.

pomagają w sposób zgodny z sumieniem, - ograniczeniem dostępu pacjentów do alternatywnych form leczenia.

5. Prymat prawa naturalnego Prawo stanowione – tworzone przez człowieka – nie może przekraczać granic prawa naturalnego, wynikającego z godności i wolności istoty ludzkiej. Człowiek ma niezbywalne prawo do korzystania z natury, której jest częścią. Odebranie tej możliwości przez państwo stanowi przekroczenie uprawnień władzy.

Wniosek:

Wnoszę o odrzucenie projektu ustawy w obecnym kształcie lub jego gruntowną modyfikację, tak aby: - chronił pacjenta, ale nie ograniczał jego prawa do wyboru metod leczenia, - nie faworyzował jednego nurtu medycyny kosztem innego, uwzględniał prawa człowieka, w tym prawo do wolności sumienia, zdrowia i kulturowego dziedzictwa. pragnę wyrazić stanowczy sprzeciw wobec treści proponowanej nowelizacji oraz przedstawić szczegółowe zastrzeżenia natury prawnej, konstytucyjnej i systemowej.

Proponowane przepisy naruszają zasady przyzwoitej legislacji, określone w art. 2 Konstytucji RP, które wymagają, aby akty normatywne były formułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny. Prawidłowo stanowione prawo powinno umożliwiać obywatelowi przewidzenie skutków prawnych swojego zachowania i nie może pozostawiać organom administracji publicznej nadmiernego pola do uznaniowości.

W proponowanym kształcie projekt ustawy nie spełnia tych fundamentalnych wymogów.

W szczególności należy zwrócić uwagę na projektowany art. 67zj ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym: „Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się: podejmowanie działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia przez osobę nie wykonującą zawodu medycznego.”

Sformułowanie to jest skrajnie nieprecyzyjne i niedookreślone

– nie wskazuje, jakie konkretne działania uznawane będą za „praktykę pseudomedyczną”, ani jakie kryteria będą brane pod uwagę przy ich kwalifikacji. Jako działanie pseudomedyczne

Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

Strona 23 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207) może być uznane np. ziołolecznictwo stosowane przez osobę nieposiadającą prawa wykonywania zawodu lekarza, ostrzeganie przed działaniami ubocznymi szczepionek czy leków, udzielanie pierwszej pomocy przez osobę nie wykonującą zawodu medycznego, odradzanie ciężarnej przeprowadzenia aborcji czy krytyka zatwierdzonej terapii medycznej (w nauce zawsze można podważać nawet cieszące się uznaniem sposoby leczenia). Ustawodawca pozostawia tym samym Rzecznikowi Praw Pacjenta szeroką swobodę interpretacyjną, co budzi istotne obawy co do zgodności z konstytucyjną zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) oraz zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Dodatkowo, projekt posługuje się pojęciem „aktualnej wiedzy medycznej”, nie określając jednocześnie jego definicji prawnej.

W obliczu zmienności i niejednolitości opinii naukowych w medycynie, brak precyzyjnego określenia tego terminu prowadzić może do subiektywnego lub instrumentalnego stosowania przepisów zwłaszcza w sytuacjach sporów naukowych lub ideologicznych wokół metod leczenia.

zasady przyzwoitej legislacji ani innych zasad określonych w Konstytucji RP.

Od decyzji w przedmiocie stosowania ww. praktyk i/lub nałożenia kary pieniężnej będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Zapewniona bowiem zostanie kontrola sądowoadministracyjna rozstrzygnięć Rzecznika, w szczególności wysokości nakładanych przez niego kar. Nie można zgodzić się, że zaproponowana maksymalna wysokość kar pieniężnych jest nadmiernie represyjna.

Strona 24 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

24.

Osoba fizyczna Osoba fizyczna

25.

dostępnej literaturze naukowej. Wprowadzenie nowych, represyjnych kompetencji bez skutecznych gwarancji procesowych może w przyszłości prowadzić do nadużyć oraz do arbitralnego ścigania osób niewygodnych z punktu widzenia politycznego lub komercyjnego.

W mojej opinii, projektowana regulacja nie służy ochronie praw pacjenta, lecz sprzyja monopolizacji rynku usług zdrowotnych, marginalizacji naturalnych metod terapii oraz ograniczaniu wolności obywateli do wyboru form leczenia, co stanowi naruszenie zarówno konstytucyjnych praw jednostki, jak i podstawowych standardów praw człowieka.

W związku z powyższym wnoszę o: natychmiastowe wycofanie projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (nr UD207), jako sprzecznego z Konstytucją RP oraz z zasadami demokratycznego państwa prawa.

Wnoszę o rewizję projektu ustawy Lex Szarlatan i o stworzenie przepisów chroniący zarówno pacjenta, jak i różnorodność form wsparcia zdrowia. w związku z prowadzonymi konsultacjami społecznymi dotyczącymi projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (numer projektu UD207), niniejszym pragnę wyrazić stanowczy sprzeciw wobec treści proponowanej nowelizacji oraz przedstawić szczegółowe zastrzeżenia natury prawnej, konstytucyjnej i systemowej.

W proponowanym kształcie projekt ustawy nie spełnia tych fundamentalnych wymogów.

Uwaga niezasadna Uzasadnienie jak wyżej Uwaga niezasadna Uzasadnienie jak wyżej

Strona 25 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Sformułowanie to jest skrajnie nieprecyzyjne i niedookreślone

– nie wskazuje, jakie konkretne działania uznawane będą za „praktykę pseudomedyczną”, ani jakie kryteria będą brane pod uwagę przy ich kwalifikacji. Jako działanie pseudomedyczne może być uznane np. ziołolecznictwo stosowane przez osobę nieposiadającą prawa wykonywania zawodu lekarza, ostrzeganie przed działaniami ubocznymi szczepionek czy leków, udzielanie pierwszej pomocy przez osobę nie wykonującą zawodu medycznego, odradzanie ciężarnej przeprowadzenia aborcji czy krytyka zatwierdzonej terapii medycznej (w nauce zawsze można podważać nawet cieszące się uznaniem sposoby leczenia). Ustawodawca pozostawia tym samym Rzecznikowi Praw Pacjenta szeroką swobodę interpretacyjną, co budzi istotne obawy co do zgodności z konstytucyjną zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) oraz zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Dodatkowo, projekt posługuje się pojęciem „aktualnej wiedzy medycznej”, nie określając jednocześnie jego definicji prawnej.

Strona 26 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207)

Osoba fizyczna

26.

działalności gospodarczej w sposób uznaniowy i nieproporcjonalny.

Co szczególnie niepokojące, doświadczenie ostatnich lat pokazuje, że Rzecznik Praw Pacjenta niejednokrotnie ignorował przypadki faktycznego zagrożenia dla zdrowia pacjentów (np. działalność samozwańczych „uzdrowicieli”), koncentrując się za to na działaniach przeciwko lekarzom lub naukowcom prezentującym odmienne stanowiska w sprawach zdrowia publicznego – m.in. dotyczące leczenia COVID-19 i to pomimo tego, że swoje opinie opierali na powszechnie dostępnej literaturze naukowej. Wprowadzenie nowych, represyjnych kompetencji bez skutecznych gwarancji procesowych może w przyszłości prowadzić do nadużyć oraz do arbitralnego ścigania osób niewygodnych z punktu widzenia politycznego lub komercyjnego.

Zwracam się z wyrazem zdecydowanego sprzeciwu wobec projektu nowelizacji ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, nazywanego potocznie "lex szarlatan". Jako pacjent jestem głęboko zaniepokojony tym, że projektowane przepisy mogą ograniczyć konstytucyjne prawo do wyboru metody leczenia.

Proponowane zmiany faworyzują wyłącznie medycynę akademicką, jednocześnie dyskredytując inne formy wsparcia zdrowia. Dotyczy to między innymi ziołolecznictwa, dietoterapii czy homeopatii - metod, które mają długą tradycję

Uwaga niezasadna Uzasadnienie jak wyżej

Strona 27 z 28

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta (UD 207) stosowania i w wielu przypadkach przynoszą pacjentom ulgę w cierpieniu.

Szczególnie martwi mnie niejasność definicji "praktyk pseudomedycznych" zawartych w projekcie. Tak sformułowane przepisy mogą prowadzić do arbitralnych interpretacji przez urzędników i nadużyć władzy administracyjnej. Brakuje również mechanizmów kontrolnych

- projekt nie przewiduje powołania niezależnej komisji z udziałem różnych środowisk medycznych, która mogłaby obiektywnie oceniać sporne przypadki.

Zamiast wprowadzania kar i ograniczeń, proponuję skoncentrowanie się na edukacji i badaniach naukowych.

Potrzebujemy dialogu między wszystkimi środowiskami medycznymi oraz wsparcia dla badań nad skutecznością różnych metod terapeutycznych. Warto rozważyć powołanie Rady ds. Medycyny Integracyjnej przy Ministerstwie Zdrowia, która mogłaby koordynować te działania.

Proszę o ponowne rozpatrzenie tego projektu z poszanowaniem prawa pacjentów do autonomii w wyborze metod leczenia.

Strona 28 z 28

Lp.

Podmiot zgłaszający uwagę Tożsame uwagi zgłosiło 304 osoby fizyczne

Treść uwagi

W związku z prowadzonymi konsultacjami społecznymi dotyczącymi projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (numer projektu UD207), niniejszym pragnę wyrazić stanowczy sprzeciw wobec treści proponowanej nowelizacji oraz przedstawić szczegółowe zastrzeżenia natury prawnej, konstytucyjnej i systemowej.

W proponowanym kształcie projekt ustawy nie spełnia tych fundamentalnych wymogów.

Sformułowanie to jest skrajnie nieprecyzyjne i niedookreślone

Stanowisko Projektodawcy

Uwaga częściowo zasadna Zaproponowano nową definicję praktyk pseudomedycznych.

W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową. Podobnie zakazane powinno być udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby, które nie wykonują zawodu medycznego – diagnozowanie chorób oraz ich leczenie to domena zawodu lekarza, taki stan prawny już obecnie obowiązuje, omawiane rozwiązania nie wprowadzają zmian w tym zakresie a określają, że działanie wbrew tym przepisom stanowi zakazaną prawem praktykę.

Proponowane przepisy nie naruszają zasady przyzwoitej legislacji ani zasad określonych w Konstytucji RP.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

się uznaniem sposoby leczenia). Ustawodawca pozostawia tym samym Rzecznikowi Praw Pacjenta szeroką swobodę interpretacyjną, co budzi istotne obawy co do zgodności z konstytucyjną zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) oraz zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Dodatkowo, projekt posługuje się pojęciem „aktualnej wiedzy medycznej”, nie określając jednocześnie jego definicji prawnej.

rozumienie zostało ukształtowane w literaturze i orzecznictwie. Wiedza medyczna wykorzystywana w celu udzielania pacjentowi świadczeń zdrowotnych w danym czasie musi spełniać bezwzględny warunek <aktualności>, rozumiany - zgodnie z definicją słownikową - jako <obowiązujący w danej chwili>. Jedynie metoda bezpieczna dla pacjentów, zweryfikowana naukowo oraz skuteczna w leczeniu danych chorób może być uznana za odpowiadającą wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

Tożsame uwagi zgłosiło 834 osób fizycznych

Projekt w obecnym kształcie:

1. Narusza prawo pacjenta do wolnego wyboru metody leczenia, w tym metod naturalnych i alternatywnych.

2. Ogranicza prawo do świadomej zgody, którego znaczenie zostało wyraźnie podkreślone w Kodeksie Norymberskim oraz aktach prawnych ONZ i UE oraz krajowych.

3. Wprowadza mechanizmy cenzury prewencyjnej, które mogą być wykorzystywane do tłumienia legalnej działalności edukacyjnej i terapeutycznej.

4. Wspiera monopol informacyjny medycyny rockefelerowskiej, marginalizując inne nurty terapeutyczne, które cieszą się zaufaniem wielu obywateli.

5. Grozi represjami finansowymi i publicznym piętnowaniem niezależnych praktyków, często bez udziału sądu.

Uwaga częściowo zasadna Projekt nie zakazuje stosowania metod w zakresie szeroko pojętej „medycyny naturalnej” czy „alternatywnej”. Ponadto nie wprowadza on żadnej cenzury prewencyjnej, która może być wykorzystywana do tłumienia legalnej działalności edukacyjnej i terapeutycznej. Nie narusza wolności osobistej i słowa oraz naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Zaproponowano nową definicję praktyk pseudomedycznych.

W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną. Proponowane przepisy nie naruszają zasady przyzwoitej legislacji ani zasad określonych w Konstytucji RP.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

6. Tworzy środowisko niepewności prawnej dla pacjentów i terapeutów, zniechęcając do dzielenia się wiedzą o wspieraniu zdrowia naturalnymi metodami.

7. Prowadzi do polaryzacji społecznej zamiast budowania zaufania i dialogu w systemie ochrony zdrowia.

8. Zakłada rozszerzenie uprawnień Rzecznika Praw Pacjenta, które mogą być wykorzystywane w sposób nadmiernie represyjny.

9. Daje możliwość karania i niszczenia reputacji bez pełnego postępowania sądowego, na podstawie nieostrych i ogólnych pojęć, takich jak "niezgodnej z aktualną wiedzą medyczną".

10. Wprowadza zbyt szeroką i nieprecyzyjną definicję „praktyk pseudomedycznych”, mogącą objąć działania legalne, skuteczne i pożądane przez pacjentów.

W związku z powyższym, wnoszę o usunięcie następujących artykułów projektu, które wprowadzają te groźne i szkodliwe mechanizmy:

Artykuły projektu do usunięcia:

1. Art. 1 pkt 1 – dodanie §7 w art. 2 (nowe zadania RPP dot.

„pseudomedycyny”).

2. Art. 1 pkt 2 – art. 47 ust. 1 pkt 1b i ust. 1b (publikacja orzeczeń).

3. Art. 1 pkt 3 – art. 52 ust. 2a (kary za niewykonanie żądań

RPP).

4. Art. 1 pkt 5 – art. 60 (uprawnienie każdego do zgłoszeń – groźba nadużyć).

5. Art. 1 pkt 8 – art. 64 ust. 4a (nakaz usuwania skutków działań).

6. Art. 1 pkt 9 – art. 64a (ostrzeżenia i nakazy RPP bez wyroku sądu).

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

7. Art. 1 pkt 10 – Rozdział 13c, art. 67zj–67zm (nowa definicja pseudomedycyny – nieprecyzyjna, szkodliwa).

8. Art. 1 pkt 11 – art. 68 i 69 (drakońskie kary pieniężne).

9. Art. 1 pkt 12 – art. 69b (kary dla kierowników placówek do 20-krotności wynagrodzenia).

Osoba fizyczna

W związku z trwającymi konsultacjami społecznymi dotyczącymi projektu nowelizacji ustawy o prawach pacjenta, wyrażam swój stanowczy sprzeciw wobec proponowanych zmian, które mogą znacząco ograniczyć możliwość korzystania z terapii naturalnych i alternatywnych.

Uwaga niezasadna Projekt nie narusza wolności osobistej i słowa, działalności alternatywnej i naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Uważam, że ludzie mają prawo do wolnego wyboru metody leczenia oraz decydowania o własnym zdrowiu, a praktyki z zakresu medycyny naturalnej są dla wielu osób realnym wsparciem i często uzupełnieniem leczenia konwencjonalnego.

W mojej opinii projekt w obecnym kształcie może prowadzić do stygmatyzacji terapeutów naturalnych oraz ograniczyć dostęp obywateli do cennych form wsparcia zdrowotnego.

Apeluję o uwzględnienie głosu społeczeństwa oraz rzetelną debatę publiczną na ten temat.

Osoba fizyczna 4.

Ponieważ od lat korzystam ja i moja rodzina ze wsparcia lekarzy, których Państwo nazywacie „alternatywnymi” z dużym powodzeniem, w głowę zachodzę czemu systemowi nie zależy na zdrowszych pacjentach. Nadmienię, że nie obciążamy nadmiernie państwowej służby zdrowia swoimi skromnymi peselami…

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

Zatem:

Przesyłam swoje uwagi do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (UD207)

Moje uwagi:

1. Sprzeciwiam się prześladowaniu i niszczeniu milionowymi karami lekarzy chińskiej medycyny tradycyjnej, naturopatów, lekarzy medycyny holistycznej, zielarzy, dietetyków, specjalistów aromaterapii oraz fizjoterapeutów przez samozwańczych uzurpatorów z biura Rzecznika Praw Pacjenta, którzy mieliby działać na rzecz wąskich interesów korporacyjnych.

2. Nie zgadzam się na dyktaturę Big Pharmy w Polsce, która pod pretekstem ochrony pacjentów dąży do monopolizacji rynku zdrowia i eliminacji naturalnych, sprawdzonych metod leczenia.

3. Projekt Lex Szarlatan to skandaliczna próba kneblowania wolności wyboru pacjentów w zakresie metod leczenia, co jest jawnym pogwałceniem praw człowieka i autonomii jednostki.

4. Odrzucam absurdalne piętnowanie specjalistów medycyny alternatywnej jako „szarlatanów”, podczas gdy ich metody często przynoszą ulgę tam, gdzie konwencjonalna medycyna zawodzi.

5. Nie akceptuję wprowadzania represyjnych przepisów, które służą jedynie interesom wielkich koncernów farmaceutycznych, a nie dobru pacjentów.

6. Sprzeciwiam się ograniczaniu dostępu do tradycyjnych i naturalnych metod leczenia, które od wieków wspierają zdrowie ludzi, tylko po to, by napędzać zyski Big Pharmy.

7. Uważam za haniebne próby kryminalizacji uczciwych praktyków medycyny holistycznej pod pretekstem ochrony

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

zdrowia, co jest zwykłą manipulacją i zamachem na wolność zawodu.

8. Nie zgadzam się na tworzenie atmosfery strachu wśród pacjentów i specjalistów, którzy odważają się korzystać z metod nieakceptowanych przez establishment medyczny.

Osoba fizyczna

Z niepokojem śledzę to co dzieje się w sprawie ustawy tzn Lex Szarlatan, która :

1. Zagraża konstytucyjnemu prawu pacjenta do wyboru metody leczenia.

2. Stawia w uprzywilejowanej pozycji tylko jedną grupę zawodową – lekarzy medycyny akademickiej, dyskredytując inne formy wsparcia zdrowia – nawet te potwierdzone badaniami lub wielowiekową praktyką, jak:

Uwaga niezasadna Projekt nie narusza naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Uwagi dotyczące dialogu między środowiskami: lekarskim, zielarskim, naturopatycznym i akademickim oraz finansowanie badań nad skutecznością terapii naturalnych,

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

edukację pacjentów i terapeutów i powołania Rady ds.

Medycyny Integracyjnej przy MZ lub RPP wykraczają poza zakres regulacji.

ziołolecznictwo dietoterapia homeopatia mikrosuplementacja mitochondrialna Zamiast penalizacji środowisk wspierających zdrowie naturalne, postuluję: dialog między środowiskami: lekarskim, zielarskim, naturopatycznym i akademickim, powołanie Rady ds. Medycyny Integracyjnej przy MZ lub

RPP,

finansowanie badań nad skutecznością terapii naturalnych, edukację pacjentów i terapeutów – zamiast represji. jak w każdym środowisku występują osoby, które są zakałą, jednak wrzucanie wszystkich do jednego wora, jest niesprawiedliwe. Należy oddzielić ziarno od plew, dać możliwość wyboru, dać szansę na poszerzanie wiedzy ludziom.

Osoba fizyczna

Pragnę odnieść się na temat ustawy "Lex szarlatan".

Rozumiem, że Rząd chce chronić obywateli przed oszustami, którzy podają się za znawców z dziedziny zielarstwo i dietetyki.

Niestety, ustawa w obecnym brzmieniu z mojej perspektywy, jako osoby stosującej leki naturalne, suplementy może wnieść więcej złego niż dobrego dla zdrowia człowieka.

Naturoterapia, leczenie dietą, fizjoterapia, to nieodłączna i pierwsza część życia każdego człowieka od jego narodzenia do śmierci.

To holistyczne podejście szuka przyczyny złego stanu zdrowia a nie walczy ze skutkami choroby, które to często tylko maskują to co chce nam powiedzieć objaw. Naturopatia, to

Uwaga niezasadna Projekt nie narusza naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

nie jest żadna nowa, niezbadana dziedzina medycyny, to grunt, podstwa z którego czerpie metycyna akademicka.

Uważam, że ważna jest tu również kwestia wolności wyboru.

Każdy obywatel powinien mieć wybór z jakiej metody leczenia chce korzystać, lub połączyć obie, gdy istnieje taka możliwość lub chęć.

Krzywdzące jest również stawianie na równi tak zwanych "szarlatanów" z wykształconymi neuropatami, dietetykami i fitoterapeutami. Czemu, gdy kilku lekarzy po przez złe zdjagnozowanie pacjentów, lub złe dobranie leków doprowadza do ich inwalidztwa lub co gorsza śmierci, nie wpływa to na ogół lekarzy? Czemu nie patrzy się na tych naturopatów i dietetyków, którzy mają ogromną ilość wyleczonych pacjentów, tylko chce się ich traktować jak kilkunastu pseudoneuropatów?

Jako osoba wolna chcę mieć prawo wyboru z jakiej metody leczenia chcę korzystać.

Próba wprowadzenia ustwy "Lex szarlatan" nie jest dla mnie walką z nieuczciwymi osobami które nie leczą z wytycznymi WHO . To ograniczenie wolności obywateli w kolejnej kwestii jaką jest holistyczne podejście do człowieka. Tego co zostało nam dane w momencie narodzenia każdego z nas. To decydowanie po przez ustawę, że jest tylko jeden "słuszny wybór", czytaj medycyna akademicka. Tylko, że ta zrodziła się na bazie mydycyny naturalnej i dużo później.

Po przez stworzenie wyżej wymienionej ustwy, chce nam zostać odebrany kontakt z naturą, to również odebranie naturopatom, dietetyków i fizjoterapeutom ich wyuczonego i wypracowanego zawodu. To pozbycie ich czwsto dorobku ich życia.

Ustawa "Lex szarlatan" to kradzież z wolności, z pracy, to przymus, nie wybór.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

To okradanie również Polski z jej kultury, możliwości jakie zostawili nam przodkowie abyśmy mogli o siebie zadbać i być zdrowym narodem.

Osoba fizyczna

Wnoszę stanowczy sprzeciw wobec obecnie brzmiącej ustawy "Lex szarlatan".

W związku z ogłoszonymi konsultacjami dotyczącymi projektu zmian w ustawie o prawach pacjenta etc., wnoszę o nie przyjmowanie ich w obecnym kształcie.

W mojej opinii naruszają one moje prawo wolnego wyboru.

Jestem dorosłym człowiekiem i wiem kiedy ktoś chce mi zrobić krzywdę. Jeśli nie jestem tego w stanie rozpoznać, to robię to na własne ryzyko, podobnie jak ludzie nadużywający alkoholu czy tytoniu.

Dorośli ludzie nie potrzebują kontroli na każdym kroku.

Proszę również o informację, które środowiska lobbystyczne wspierają zmiany w tym kształcie.

Jako obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, ojciec rodziny 5osobowej, pragniemy wyrazić zdecydowany sprzeciw wobec projektu tzw. ustawy „Lex Szarlatan”, która ogranicza możliwość korzystania przez obywateli z naturalnych i alternatywnych metod wspierania zdrowia, takich jak: ziołolecznictwo, biorezonans,

8. homeopatia, terapie energetyczne, oraz inne praktyki medycyny niekonwencjonalnej.

Korzystanie z tych metod przyniosło mojej rodzinie wie dobrego- zdrowie oraz życie, wtedy kiedy było zagrożone (guz tarczycy, hashimoto, borelioza)!

Uwaga niezasadna Projekt nie narusza naturalnych metod wspomagania zdrowia ani również prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Uwaga niezasadna Projekt nie narusza możliwości korzystania z naturalnych metod wspomagania zdrowia. Projektowane przepisy nie mają na celu ograniczania działalności gospodarczej i oferowania poszczególnych usług, w tym tych świadczonych przez naturopatów, a takiej formy działalności, która łączyć będzie oferowanie metod, które nie mają zastosowania w medycynie, nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, ale są im przypisywane właściwości lecznicze, właściwości bezpiecznego świadczenia zdrowotnego, i jako takie są stosowane u ludzi, a osoby, które je oferują czerpią z tej działalności korzyść osobistą lub finansową. Podobnie zakazane powinno być udzielanie świadczeń zdrowotnych przez osoby, które nie wykonują zawodu medycznego – diagnozowanie chorób oraz ich leczenie to domena zawodu lekarza, taki stan prawny już obecnie obowiązuje, omawiane rozwiązania nie wprowadzają zmian w tym zakresie a

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

Uzasadnienie sprzeciwu:

określają, że działanie wbrew tym przepisom stanowi zakazaną prawem praktykę.

Prawo do wyboru metody leczenia W demokratycznym państwie prawo do wyboru sposobu leczenia powinno należeć do obywatela, a nie być ograniczane ustawowo, jeśli tylko dana metoda nie stanowi bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Rodzina moja od lat korzysta z terapii naturalnych z pozytywnym skutkiem, często jako uzupełnienia tradycyjnej medycyny. Nowa ustawa de facto odbiera nam tę możliwość.

Ograniczenie wolności osobistej i sumienia Projekt ustawy stoi w sprzeczności z konstytucyjną wolnością wyboru, sumienia i wyznawania przekonań, w tym także światopoglądu zdrowotnego. Równość wobec prawa powinna obejmować także tych obywateli, którzy ufają naturalnym formom terapii.

Brak realnego dialogu z pacjentami i środowiskami praktyków Ustawa nie powstała w oparciu o konsultacje z obywatelami, pacjentami, fitoterapeutami, naturopatami czy bioenergoterapeutami. Tego rodzaju regulacja powinna być efektem szerokiej debaty publicznej, a nie wyłącznie presji środowisk medycznych czy urzędniczych.

Rzeczywista pomoc, której ustawodawca nie dostrzega Biorezonans czy ziołolecznictwo są w wielu przypadkach skutecznym uzupełnieniem konwencjonalnej terapii, szczególnie przy chorobach przewlekłych, autoimmunologicznych czy psychosomatycznych.

Ograniczanie takich metod oznacza, że wielu pacjentów zostanie pozbawionych nadziei i możliwości wspierania zdrowia w sposób, który dotąd im pomagał.

Zamiast zakazów – uregulowanie i certyfikacja Rozumiemy potrzebę ochrony pacjentów przed nadużyciami.

Zamiast zakazywać oraz karać ludzi niosących pomoc,

Projekt nie narusza prawa pacjenta do wyrażenia zgody na udzielanie świadczeń zdrowotnych. W dalszym ciągu pacjent będzie mógł odmówić takiej zgody po otrzymaniu informacji o stanie swojego zdrowia.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

proponujemy wprowadzenie rozsądnego systemu rejestracji, certyfikacji i kontroli jakości usług, co ochroni pacjentów bez naruszania ich wolności.

W związku z powyższym, apeluję o: odrzucenie lub gruntowne zmodyfikowanie projektu ustawy, wprowadzenie rzeczywistych konsultacji społecznych z udziałem praktyków i pacjentów,

Tożsame uwagi zgłosiło 5 osób fizycznych

uznanie prawa obywateli do korzystania z terapii naturalnych i alternatywnych na równych prawach z innymi formami dbania o zdrowie.

Wnoszę o rewizję projektu ustawy i stworzenie przepisów chroniących zarówno pacjenta, jak i różnorodność form wsparcia zdrowia.

Osoba fizyczna 10.

Osoba fizyczna 11.

Zgłaszam sprzeciw wobec niniejszej ustawy. Szarlatanizm to jedno, a naturalne wsparcie organizmu to drugie. Nie wyrażam zgody na takie działania jako pacjent, który darzy głębokim szacunkiem naturoterapię i korzysta z jej dobrodziejstw w bezpieczny i świadomy sposób, pragnę wyrazić zdecydowany sprzeciw wobec

Uwaga niezasadna Proponowane regulacje będą miały pozytywny wpływ na obszar zdrowia przez zwiększenie poziomu przestrzegania praw pacjentów podczas udzielania im świadczeń zdrowotnych (prewencja naruszeń, szersze możliwości oddziaływania na podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych organu powołanego do ochrony praw pacjenta

– Rzecznika Praw Pacjenta) oraz zabezpieczenie instytucjonalne działań szkodliwych i niebezpiecznych dla zdrowia, które zostaną opisane w projekcie ustawy jako praktyki pseudomedyczne, i przypisanie prowadzenia postępowań w zakresie tych działań Rzecznikowi Praw Pacjenta.

Uwaga niezasadna Projekt nie zakazuje stosowania wspomagania organizmu.

naturalnych

metod

Uwaga częściowo zasadna Proponowane przepisy nie naruszają zasady przyzwoitej legislacji ani zasad określonych w Konstytucji RP. Projekt nie

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

przedstawionego do konsultacji społecznych projektu nowelizacji ustawy o prawach pacjenta, tzw. „Lex Szarlatan”.

zakazuje stosowania metod w zakresie szeroko pojętej „medycyny naturalnej”.

1. Naruszenie konstytucyjnego prawa do wyboru sposobu leczenia.

Obecny kształt nowelizacji ogranicza dostęp do innych niż akademickie sposobów terapii, naruszając konstytucyjne prawo pacjenta do wyboru sposobu leczenia i profilaktyki zdrowotnej.

Zaproponowan nową definicję praktyk pseudomedycznych.

W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

2. Dyskredytowanie uznanych sposobów wsparcia zdrowia.

Propozycja daje wyłączny prymat jednej grupie zawodowej – lekarzom medycyny akademickiej, pomijając inne metody wsparcia zdrowia, które mają bogatą, wielowiekową tradycję i naukowe podstawy, takie jak ziołolecznictwo, dietoterapia, homeopatia, mikrosuplementacja mitochondrialna i inne.

3. Brak precyzyjnej definicji „pseudoterapii” i ryzyko nadużyć.

Projekt posługuje się pojęciem „pseudoterapii” bez precyzyjnej definicji, co daje urzędnikom szerokie pole do dowolnej interpretacji i może skutkować ograniczeniem działalności zarówno terapeutów, jak i świadomych pacjentów.

4. Brak bezstronnej komisji rozpatrującej spory.

Proponowana nowelizacja przewiduje wysokie sankcje finansowe (do 1 miliona złotych), ale pomija stworzenie neutralnej, międzyśrodowiskowej komisji (lekarzy, zielarzy, naturopatów, naukowców, pacjentów), która rozpatrywałaby przypadki sporne.

Postuluję, aby zamiast penalizować społeczność terapeutów i ograniczać dostęp pacjentów do naturalnych form profilaktyki i leczenia, wdrożyć rozwiązania budujące dialog i współpracę poprzez: ✔ Powstanie Rady ds. Medycyny Integracyjnej przy Ministerstwie Zdrowia lub Rzeczniku Praw Pacjenta, która

Uwagi dotyczące finansowania badań nad skutecznością terapii naturalnych, edukację pacjentów i terapeutów oraz powołania Rady ds. Medycyny Integracyjnej przy MZ lub RPP wykraczają poza zakres regulacji.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

wypracowywałaby wytyczne dotyczące bezpiecznego łączenia osiągnięć medycyny akademickiej i naturalnej. ✔ Zapewnienie środków na finansowanie rzetelnych badań nad skutecznością i bezpieczeństwem terapii naturalnych. ✔ Edukację pacjentów i terapeutów jako fundament bezpiecznej i świadomej ochrony zdrowia.

Osoba fizyczna

12.

Zwracam się do Państwa o ponowne rozważenie treści i kierunku nowelizacji, aby zapewniała poszanowanie konstytucyjnych praw pacjentów, rozwijała dialog między środowiskami i umożliwiała bezpieczny rozwój naturalnych form leczenia i profilaktyki zdrowotnej.

W imieniu własnym, jako obywatelka Rzeczypospolitej Polskiej, pacjentka i osoba korzystająca z różnych form wspierania zdrowia – zarówno konwencjonalnych, jak i naturalnych – wyrażam zdecydowany sprzeciw wobec projektu ustawy UD207.

Projekt ten, przedstawiony jako „ochrona pacjentów przed pseudomedycyną”, jest w rzeczywistości skandaliczną próbą ograniczenia wolności obywatelskiej i pluralizmu terapeutycznego. Tworzy system quasi-policyjny w zdrowiu publicznym, z pełnym uprzywilejowaniem systemowej medycyny, mimo że to ona odpowiada za najbardziej tragiczne błędy i zgony – bez konsekwencji. ________________________________________

1. Błędy systemowe są największym realnym zagrożeniem – a projekt je ignoruje

USA:

• Według Uniwersytetu Johns Hopkins, 250 000 zgonów rocznie w USA to wynik błędów medycznych (3. najczęstsza przyczyna śmierci): https://www.bmj.com/content/353/bmj.i2139 • Wg badania z 2023 r. (BMJ Quality & Safety), błędy diagnostyczne odpowiadają za: 371 000 zgonów rocznie

Uwaga częściowo zasadna Proponowane regulacje będą miały pozytywny wpływ na obszar zdrowia przez zwiększenie poziomu przestrzegania praw pacjentów podczas udzielania im świadczeń zdrowotnych (prewencja naruszeń, szersze możliwości oddziaływania na podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych organu powołanego do ochrony praw pacjenta

Rzecznik Praw Pacjenta zaproponował nową definicję praktyk pseudomedycznych. W proponowanym brzmieniu art. 67zj ust. 1, aby uznać dane zachowanie za praktykę pseudomedyczną będzie trzeba wykazać, że zostało ono podjęte w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Jednocześnie nowe brzmienie tej definicji wyłącza możliwość uznania każdego działania osoby niewykonującej zawodu medycznego za praktykę pseudomedyczną.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

424 000 trwałych uszkodzeń ciała https://qualitysafety.bmj.com/content/33/2/109 Polska: • 5 678 postępowań prokuratorskich o błędy medyczne w 2017 roku (Prokuratura Krajowa), z czego zaledwie 1 397 zakończono aktem oskarżenia. • W 2021 roku wszczęto 1 751 postępowań, ale skazaniem kończyło się tylko ok. 1 na 150 przypadków. • Rzecznik Praw Pacjenta szacuje, że 10% pacjentów hospitalizowanych w Polsce doświadcza zdarzenia niepożądanego, często z trwałymi skutkami. • Szacunkowo 7 000–23 000 zgonów rocznie może mieć związek z błędami lekarskimi w Polsce.

Mimo tych danych, projekt UD207 nie wprowadza żadnych mechanizmów rozliczających instytucje medyczne.

Zamiast tego, kieruje ostrze prawa przeciwko tym, którzy działają poza systemem — często właśnie dlatego, że system zawiódł. ________________________________________

2. Arbitralna i nieprecyzyjna definicja „pseudomedycyny” (art. 67zj)

„Przez praktykę pseudomedyczną rozumie się […] działania służące poprawie zdrowia przez osobę niewykonującą zawodu medycznego.”

Taki zapis umożliwia karanie za: • polecenie zioła, • poradę żywieniową, • instruktaż oddechu lub snu, • masaż, terapię dotykową, modlitwę, • jakąkolwiek formę wsparcia zdrowia poza systemem.

To nie ochrona pacjenta, lecz ustawowe zastraszanie społeczeństwa. ________________________________________

3. Rozszerzenie władzy RPP – represje bez sądu

Projekt nie wprowadza żadnej cenzury prewencyjnej, która może być wykorzystywana do uciszenia głosów terapeutycznych, zaniku debaty o wspieraniu zdrowia czy wykluczenia edukatorów, doradców i społecznych liderów.

Nie narusza również zasad określonych w Konstytucji RP.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

Ustawa przyznaje Rzecznikowi Praw Pacjenta kompetencje: • nakładania ostrzeżeń i zakazów (art. 64a), • publikacji danych osób uznanych za "szarlatanów" (art. 47 ust. 1b), • nakładania kar do 20-krotności wynagrodzenia (art. 69b), • egzekwowania usunięcia skutków działań (art. 64 ust. 4a).

Wszystko to bez procesu sądowego, na podstawie własnej decyzji urzędnika, z możliwością działania na podstawie anonimowych zgłoszeń (art. 60). ________________________________________

4. Efekt mrożący i cenzura prewencyjna Ustawa doprowadzi do: • uciszenia głosów terapeutycznych, • zaniku debaty o wspieraniu zdrowia, • wykluczenia edukatorów, doradców i społecznych liderów, • strachu przed dzieleniem się doświadczeniem.

Powstanie świat, w którym jedyną dozwoloną narracją będzie ta zarejestrowana i zatwierdzona przez państwo. ________________________________________

5. Zerwanie z tradycją i praktyką zdrowia naturalnego Ziołolecznictwo, medycyna ludowa, porady dietetyczne czy domowe sposoby dbania o zdrowie są częścią dziedzictwa kulturowego i rodzinnego. Ustawa UD207: • delegalizuje przekaz tradycyjny, • podważa wiedzę pokoleniową, • niszczy pluralizm i wolność słowa. ________________________________________

6. Brak proporcjonalności, brak domniemania niewinności • Drakońskie kary (art. 69b) – do 20-krotności wynagrodzenia. • Brak jasnych definicji winy.

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

• Domniemanie winy praktyka – bez realnej możliwości obrony.

Takie prawo łamie Konstytucję RP, Kodeks cywilny, prawo do sądu i zasady Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. ________________________________________

7. Zniszczenie zaufania i współpracy Projekt promuje: • donosicielstwo, • podejrzliwość, • medialne piętnowanie, • strach i podziały.

Zamiast współpracy i edukacji, otrzymujemy atmosferę kontroli i podejrzenia. ________________________________________

8. Rzecznik jako jednoosobowy kat – bez sądu, bez odwołania, bez procesu Projekt czyni z Rzecznika Praw Pacjenta organ represji, wyposażony w: • prawo do orzekania winy, • wymierzania kary, • publikowania „orzeczeń” w internecie, • nakładania zakazów działalności, • egzekwowania usunięcia skutków i niszczenia reputacji – wszystko bez udziału sądu.

To naruszenie art. 45 Konstytucji RP (prawo do sprawiedliwego procesu), likwidacja zasady równości stron i przekształcenie Rzecznika w quasi-sędziowską instytucję represji.

Rzecznik ma bronić pacjenta, a nie karać bez sądu osoby, które pomagają innym poza systemem. ________________________________________ Wnioski końcowe:

Projekt ustawy UD207:

Uwagi w ramach konsultacji publicznych zgłoszone do projektu ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (UD 207) cz. 2

• jest nieproporcjonalny i nieprecyzyjny, • ignoruje realne zagrożenia, • narusza Konstytucję RP i prawa człowieka, • niszczy wolność leczenia, edukacji i słowa, • oddaje całkowitą władzę w ręce jednej instytucji bez kontroli sądowej. ________________________________________

Osoba fizyczna

13.

W związku z tym:

Wnoszę o całkowite odrzucenie projektu ustawy UD207 w całości.

Nie wymaga on korekty – wymaga wyrzucenia do kosza jako dokument jawnie antydemokratyczny, niekonstytucyjny i groźny społecznie.

Wzywam do przeprowadzenia publicznego wysłuchania z udziałem pacjentów, lekarzy, terapeutów, prawników i organizacji obywatelskich.

Wolność leczenia, świadoma zgoda i prawo do informacji to nie pseudonauka. To fundament zdrowego społeczeństwa.