Art. 251. p.z.p. Zakaz ustalania wyższych cen lub kosztów w ofertach dodatkowych

Wykonawcy, składając oferty dodatkowe, nie mogą oferować cen lub kosztów wyższych niż zaoferowane w uprzednio złożonych przez nich ofertach.

Komentarz do Art. 251. pzp

Przepis reguluje poziom cen lub kosztów wskazywanych przez wykonawców w ofertach dodatkowych. Ustanawia prostą zasadę porównania: oferta dodatkowa nie może zawierać ceny ani kosztu wyższego niż te, które ten sam wykonawca podał wcześniej w swojej ofercie. Oznacza to, że przy składaniu oferty dodatkowej wykonawca może utrzymać wcześniejszą cenę lub koszt albo przedstawić wartość niższą, lecz nie może jej podwyższyć.

Reguła dotyczy każdej oferty dodatkowej i odnosi się odrębnie do każdego wykonawcy. Punkt odniesienia stanowi „uprzednio złożona” przez niego oferta, a więc ocena polega na zestawieniu wartości podanych wcześniej z wartościami wskazanymi później. Przepis obejmuje zarówno cenę, jak i koszt, dlatego zakaz podwyższenia odnosi się do obu tych kategorii.

Znaczenie praktyczne tego rozwiązania polega na ograniczeniu możliwości pogorszenia warunków finansowych przez wykonawcę na etapie składania ofert dodatkowych. Zamawiający otrzymuje w tym zakresie oferty, których cena lub koszt nie mogą być wyższe niż w ofertach wcześniejszych. Wykonawca pozostaje związany górną granicą wyznaczoną własną wcześniejszą ofertą, co pozwala porównywać ofertę dodatkową z wcześniejszą według jednolitego kryterium finansowego. Przepis nie określa natomiast innych elementów oferty dodatkowej ani nie wskazuje skutków złożenia oferty zawierającej wyższą cenę lub koszt.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 793.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 250. pzp Art. 252. pzp