Art. 13. Forma indosu

Indos powinien być napisany na wekslu lub na złączonej z nim karcie dodatkowej (przedłużku) i podpisany przez indosanta. Indos może nie wymieniać indosatarjusza lub może ograniczać się tylko do podpisu indosanta (indos in blanco). W tym przypadku indos jest ważny tylko, jeżeli został napisany na odwrotnej stronie wekslu lub na przedłużku.

Komentarz do Art. 13.

Przepis określa podstawowe wymagania dotyczące formy indosu. Indos musi zostać umieszczony bezpośrednio na wekslu albo na złączonej z nim karcie dodatkowej, określanej jako przedłużek. Konieczny jest również podpis indosanta, czyli osoby składającej indos. Oba elementy, miejsce zamieszczenia oraz podpis, są wskazane jako warunki związane z prawidłowym sporządzeniem indosu.

Przepis dopuszcza dwa sposoby określenia indosatarjusza. Indos może zawierać jego wskazanie, ale może też nie wymieniać tej osoby. W drugim przypadku wystarcza sam podpis indosanta, co zostało określone jako „indos in blanco”. Nie oznacza to jednak pełnej dowolności co do miejsca umieszczenia takiego indosu. Jeżeli indos ogranicza się wyłącznie do podpisu indosanta, jest ważny tylko wtedy, gdy został napisany na odwrotnej stronie wekslu albo na przedłużku.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyraźnym rozróżnieniu zwykłego indosu, zawierającego wskazanie indosatarjusza, od indosu in blanco. W obu przypadkach wymagany pozostaje podpis indosanta oraz umieszczenie indosu na wekslu lub przedłużku. Dodatkowy wymóg dotyczący odwrotnej strony wekslu albo przedłużka odnosi się wyłącznie do indosu in blanco. Przepis wskazuje więc, kiedy brak wskazania indosatarjusza nie pozbawia indosu ważności, a także jakie miejsce jest wówczas dopuszczalne.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 282.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 12.Art. 14.