Art. 202. Odpowiedzialność za niedozwoloną korzyść

Jeżeli upadły udzielił niektórym wierzycielom korzyści większych niż przewidziane w układzie, każdy wierzyciel w ciągu dwóch lat od daty prawomocnego zatwierdzenia układu może w drodze powództwa żądać solidarnie od upadłego i wierzyciela, który osiągnął niedozwoloną korzyść, uiszczenia sumy, o jaką w układzie zmniejszona została wierzytelność żądającego. Wierzyciel, który osiągnął niedozwoloną korzyść, odpowiada tylko do wysokości tej korzyści.

Komentarz do Art. 202.

Przepis reguluje skutki przyznania przez upadłego niektórym wierzycielom korzyści większych niż te, które przewidziano w układzie. Chroni w ten sposób wierzyciela, którego wierzytelność została w układzie zmniejszona, przed nierównym wykonaniem układu na rzecz innych wierzycieli.

Każdy wierzyciel może wystąpić z powództwem, jeżeli upadły udzielił innemu wierzycielowi „niedozwolonej korzyści”. Uprawnienie to jest ograniczone terminem, może zostać wykonane w ciągu dwóch lat od daty prawomocnego zatwierdzenia układu. Przepis wskazuje więc zarówno moment, od którego należy liczyć ten okres, jak i jego długość.

Żądanie może obejmować uiszczenie sumy odpowiadającej kwocie, o jaką w układzie zmniejszono wierzytelność dochodzącego wierzyciela. Oznacza to, że wysokość żądania jest powiązana z rozmiarem zmniejszenia jego własnej wierzytelności, a nie bezpośrednio z całą wartością korzyści uzyskanej przez innego wierzyciela.

Pozew kieruje się przeciwko upadłemu oraz przeciwko wierzycielowi, który osiągnął niedozwoloną korzyść. Odpowiedzialność została określona jako solidarna. Jednocześnie przepis wprowadza ograniczenie odpowiedzialności beneficjenta, wskazując, że odpowiada on tylko do wysokości uzyskanej korzyści. Znaczenie praktyczne regulacji polega na stworzeniu wierzycielowi określonego środka dochodzenia kwoty odpowiadającej zmniejszeniu jego wierzytelności, jeżeli inni otrzymali od upadłego więcej, niż przewidywał układ.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 201.Art. 203.