Art. 165. Rozpoznanie sprzeciwów i koszty

§ 1. Sąd rozstrzyga sprzeciwy po przeprowadzeniu rozprawy. Na rozprawę będą wezwani: syndyk, upadły, wierzyciel, który założył sprzeciw, oraz wierzyciel, którego wierzytelności sprzeciw dotyczy. Niestawiennictwo tych osób nie wstrzymuje wydania postanowienia.

§ 2. Jeżeli sprzeciw wierzyciela co do uznania wierzytelności został uwzględniony, syndyk zwróci wierzycielowi poniesione przez niego koszty o tyle, o ile wskutek sprzeciwu masa odniosła korzyść. Zwrot kosztów nie należy się wierzycielowi, jeżeli sprzeciw co do uznania tej samej wierzytelności wniósł syndyk.

Komentarz do Art. 165.

Przepis określa sposób rozpoznawania sprzeciwów oraz zasady zwrotu kosztów poniesionych przez wierzyciela, którego sprzeciw dotyczący uznania wierzytelności został uwzględniony.

Zgodnie z § 1 sąd rozstrzyga sprzeciw po przeprowadzeniu rozprawy. Na rozprawę wzywa syndyka, upadłego, wierzyciela, który wniósł sprzeciw, oraz wierzyciela, którego wierzytelności sprzeciw dotyczy. Przepis wyraźnie stanowi, że niestawiennictwo tych osób nie wstrzymuje wydania postanowienia. Oznacza to, że brak obecności jednej lub kilku wezwanych osób nie uniemożliwia sądowi zakończenia rozpoznania sprzeciwu i wydania rozstrzygnięcia.

§ 2 reguluje następstwa finansowe uwzględnienia sprzeciwu wierzyciela. Jeżeli sprzeciw dotyczący uznania wierzytelności zostanie uwzględniony, syndyk zwraca wierzycielowi poniesione koszty, ale tylko w takim zakresie, w jakim wskutek sprzeciwu masa odniosła korzyść. Zwrot nie jest więc automatyczny ani nie obejmuje kosztów w każdym przypadku. Jego granicą jest korzyść uzyskana przez masę wskutek sprzeciwu. Przepis wyłącza również zwrot kosztów, gdy sprzeciw dotyczący tej samej wierzytelności wniósł syndyk. Regulacja łączy zatem uwzględnieniem sprzeciwu zarówno możliwość wydania postanowienia mimo niestawiennictwa uczestników, jak i ograniczoną możliwość odzyskania kosztów przez wierzyciela.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 164.Art. 166.