Art. 322. Zawiadomienie wierzycieli o zgromadzeniu i sprzeciwie

1. Do zawiadamiania wierzycieli o terminie zgromadzenia wierzycieli przepis art. 264 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2. Do wierzyciela, którego dotyczy sprzeciw, jeżeli nie został on prawomocnie rozpoznany do dnia zwołania zgromadzenia wierzycieli, przepisy art. 264 ust. 1 i ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Komentarz do Art. 322.

Przepis reguluje sposób zawiadamiania wierzycieli o terminie zgromadzenia wierzycieli oraz postępowanie wobec wierzyciela, którego dotyczy sprzeciw nierozpoznany prawomocnie przed zwołaniem tego zgromadzenia. W obu przypadkach ustawa posługuje się odesłaniem do art. 264, z zastrzeżeniem odpowiedniego stosowania wskazanych tam regulacji.

W ust. 1 przewidziano, że do zawiadamiania wierzycieli o terminie zgromadzenia wierzycieli stosuje się odpowiednio art. 264 ust. 1. Oznacza to, że zasady określone w tym przepisie mają zastosowanie także w związku ze zgromadzeniem wierzycieli, przy uwzględnieniu charakteru tej czynności.

Ust. 2 dotyczy szczególnej sytuacji procesowej. Chodzi o wierzyciela, którego dotyczy sprzeciw, jeżeli do dnia zwołania zgromadzenia wierzycieli sprzeciw ten nie został prawomocnie rozpoznany. W takim przypadku odpowiednie zastosowanie mają zarówno art. 264 ust. 1, jak i art. 264 ust. 2 zdanie drugie. Przepis nie rozstrzyga samodzielnie treści tych zasad, lecz wskazuje, że należy sięgnąć do wymienionych regulacji także wobec wierzyciela objętego nierozstrzygniętym sprzeciwem.

Znaczenie praktyczne art. 322 polega na powiązaniu organizacji zgromadzenia wierzycieli z regułami dotyczącymi zawiadamiania oraz z sytuacją, w której sprzeciw dotyczący konkretnego wierzyciela pozostaje nierozpoznany prawomocnie. Dzięki temu oba przypadki są objęte wyraźnym mechanizmem odesłania ustawowego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 978.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 321.Art. 323.