Art. 104. Przesłanki zwołania zgromadzenia wierzycieli

Zgromadzenie wierzycieli zwołuje sędzia-komisarz w:

1) celu głosowania nad układem;

2) przypadku, gdy rada wierzycieli podejmie uchwałę o zwołaniu zgromadzenia;

3) przypadku, gdy uzna to za potrzebne.

Komentarz do Art. 104.

Przepis określa, kto i w jakich sytuacjach zwołuje zgromadzenie wierzycieli. Kompetencję tę przyznaje sędziemu-komisarzowi, a katalog przypadków obejmuje trzy odrębne podstawy.

Po pierwsze, zgromadzenie wierzycieli jest zwoływane w celu głosowania nad układem. Oznacza to, że przepis wiąże zwołanie zgromadzenia bezpośrednio z procedurą podejmowania decyzji dotyczącej układu. Po drugie, zgromadzenie może zostać zwołane, gdy rada wierzycieli podejmie uchwałę w tej sprawie. Po trzecie, sędzia-komisarz zwołuje je także wtedy, gdy sam uzna to za potrzebne.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu zarówno organu odpowiedzialnego za zwołanie zgromadzenia, jak i sytuacji, które uzasadniają jego zwołanie. Dwie z nich są związane z konkretnym zdarzeniem, czyli głosowaniem nad układem albo uchwałą rady wierzycieli. Trzecia pozostawia sędziemu-komisarzowi możliwość zwołania zgromadzenia na podstawie własnej oceny potrzeby jego przeprowadzenia. Przepis nie określa natomiast zasad prowadzenia zgromadzenia ani sposobu głosowania, lecz ogranicza się do wskazania przesłanek jego zwołania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 978.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 103.Art. 105.