Art. 29. Zakaz żądania dokumentów w określonej formie

Organ nie może żądać ani uzależniać swojego rozstrzygnięcia od przedłożenia dokumentów w formie oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia, chyba że obowiązek taki wynika z przepisów prawa.

Komentarz do Art. 29.

Przepis określa granice formalnych wymagań, jakie organ może stawiać osobie przedstawiającej dokumenty w postępowaniu zakończonym rozstrzygnięciem. Organ nie może żądać przedłożenia dokumentu w jednej z trzech szczególnych postaci: oryginału, poświadczonej kopii albo poświadczonego tłumaczenia. Zakaz obejmuje również uzależnienie rozstrzygnięcia od dostarczenia dokumentu w takiej formie. Oznacza to, że brak oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia nie może sam w sobie stanowić podstawy do uzależnienia rozstrzygnięcia od ich przedłożenia, jeżeli wymóg ten nie ma podstawy prawnej.

Reguła dotyczy zarówno samego żądania dokumentu w określonej formie, jak i sytuacji, w której organ uzależnia od spełnienia tego wymagania swoje rozstrzygnięcie. Przepis nie wyłącza jednak obowiązku przedstawienia takich dokumentów w każdym przypadku. Wyjątek zachodzi wtedy, gdy obowiązek przedłożenia oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia wynika z przepisów prawa.

Znaczenie praktyczne tej regulacji polega na ograniczeniu dodatkowych wymogów formalnych nakładanych przez organ. Samo oczekiwanie organu nie wystarcza do żądania dokumentu w jednej z wymienionych postaci ani do uzależnienia od tego rozstrzygnięcia. Decydujące znaczenie ma istnienie wyraźnego obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Przepis nie wskazuje natomiast innych form dokumentów ani nie określa sposobu postępowania z dokumentem, którego przedłożenia organ nie może skutecznie żądać.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 646.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 28a.Art. 30.