Art. 14. Odstępowanie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw

Organ bez uzasadnionej przyczyny nie odstępuje od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Komentarz do Art. 14.

Przepis reguluje sposób działania organu w sprawach, które mają taki sam stan faktyczny i prawny jak sprawy rozstrzygane wcześniej. Jeżeli w takich sprawach ukształtowała się utrwalona praktyka rozstrzygania, organ nie powinien od niej odstępować bez uzasadnionej przyczyny.

Kluczowe znaczenie mają trzy elementy. Po pierwsze, praktyka musi być „utrwalona”, a więc nie chodzi o pojedyncze lub przypadkowe rozstrzygnięcie, lecz o sposób postępowania, który powtarza się w sprawach danego rodzaju. Po drugie, porównywane sprawy muszą mieć taki sam stan faktyczny i prawny. Oznacza to, że przepis odnosi się wyłącznie do sytuacji odpowiadających sobie zarówno pod względem okoliczności faktycznych, jak i podstawy prawnej. Po trzecie, zakaz odstąpienia nie ma charakteru bezwzględnego. Organ może odejść od dotychczasowej praktyki, jeżeli istnieje uzasadniona przyczyna.

W praktyce przepis ogranicza dowolność zmiany sposobu rozstrzygania podobnych spraw. Nakazuje zachowanie ciągłości działania organu tam, gdzie występuje taki sam stan faktyczny i prawny, a jednocześnie dopuszcza zmianę podejścia w razie istnienia przyczyny, która ją uzasadnia. Sama różnica w rozstrzygnięciu nie jest więc wykluczona, lecz wymaga odniesienia do utrwalonej praktyki oraz oceny, czy odstąpienie od niej ma uzasadnioną przyczynę. Regulacja służy temu, aby podobne sprawy były rozstrzygane według jednolitego sposobu działania, o ile nie zachodzi uzasadniona podstawa do jego zmiany.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 646.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 13.Art. 15.