Art. 36. Zwolnienie sędziego ze służby po utracie stanowiska

§ 1. Sędziego, który z przyczyn określonych w art. 34 utracił stanowisko, zwalnia się z zawodowej służby wojskowej.

§ 2. Zwolnienie z przyczyn określonych w § 1 pociąga za sobą takie same skutki, jak zwolnienie żołnierza ukaranego karą dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby wojskowej, przewidzianą w przepisach o dyscyplinie wojskowej.

Komentarz do Art. 36.

Przepis określa skutek utraty stanowiska przez sędziego z przyczyn wskazanych w art. 34. Jeżeli taka sytuacja nastąpi, sędzia zostaje zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Sformułowanie „zwalnia się” wskazuje, że zwolnienie jest następstwem przewidzianym dla opisanej sytuacji, a nie odrębną, uznaniową możliwością.

§ 1 wiąże więc dwa zdarzenia: utratę stanowiska oraz zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Przepis nie wymienia w tym miejscu przyczyn utraty stanowiska, lecz odsyła do art. 34. Oznacza to, że zakres zastosowania tej regulacji zależy od spełnienia przesłanki określonej w tym odesłaniu.

§ 2 wskazuje konsekwencje takiego zwolnienia. Są one takie same jak skutki zwolnienia żołnierza ukaranego karą dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby wojskowej, przewidzianą w przepisach o dyscyplinie wojskowej. Przepis nie opisuje tych skutków szczegółowo, lecz ustanawia zasadę ich zrównania. W praktyce oznacza to, że sposób traktowania zwolnienia sędziego w następstwie utraty stanowiska zostaje powiązany ze skutkami zwolnienia żołnierza po zastosowaniu wskazanej kary dyscyplinarnej. Regulacja obejmuje zatem zarówno sam obowiązek zwolnienia, jak i jego konsekwencje w sferze zawodowej służby wojskowej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 753.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 35.Art. 36a.