Art. 20. Niezawisłość sędziów sądów wojskowych

Sędziowie sądów wojskowych w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają tylko ustawom.

Komentarz do Art. 20.

Przepis ustanawia podstawową zasadę dotyczącą sędziów sądów wojskowych: w zakresie orzekania są oni niezawiśli. Oznacza to, że przy rozstrzyganiu spraw sędzia powinien zachować samodzielność, a treść orzeczenia nie może wynikać z podporządkowania innym osobom lub czynnikom. Zasada ta odnosi się jednak wyraźnie do „zakresu orzekania”, czyli do tej działalności sędziego, która polega na rozstrzyganiu spraw.

Drugim elementem regulacji jest wskazanie, że sędziowie sądów wojskowych podlegają tylko ustawom. Przepis określa w ten sposób ustawę jako jedyne źródło podległości sędziego w związku z orzekaniem. Nie wskazuje innych podmiotów, organów ani kryteriów, którym sędzia miałby być podporządkowany w tym zakresie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu dwóch zasad: niezawisłości sędziego oraz związania ustawami. Sędzia ma orzekać samodzielnie, ale jego samodzielność nie oznacza dowolności. Granicą wykonywania władzy orzeczniczej pozostaje ustawa. Przepis wyznacza więc jednocześnie ochronę niezależności sędziego przy rozstrzyganiu spraw i podstawę, na której powinno opierać się jego orzekanie. Dotyczy on sędziów sądów wojskowych jako grupy oraz ich działalności orzeczniczej, nie opisuje natomiast innych aspektów ich służby ani organizacji sądów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 753.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

sędziowie

Art. 19.Art. 21.