Art. 62. p.u.s.p. Powołanie na stanowisko sędziego w niepełnym wymiarze czasu pracy

Profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w Polskiej Akademii Nauk oraz w instytutach naukowo-badawczych i innych placówkach naukowych może być powołany na stanowisko sędziego sądu powszechnego, w niepełnym, nie mniejszym niż połowa, wymiarze czasu pracy.

Komentarz do Art. 62. pusp

Przepis określa szczególną możliwość powołania na stanowisko sędziego sądu powszechnego osób posiadających najwyższe wskazane w nim kwalifikacje naukowe. Dotyczy profesora albo doktora habilitowanego nauk prawnych, który działa w jednej z wymienionych instytucji: polskiej szkole wyższej, Polskiej Akademii Nauk, instytucie naukowo-badawczym albo innej placówce naukowej.

Istotne jest, że przepis nie stanowi o obowiązkowym powołaniu, lecz wskazuje, że dana osoba „może być powołana”. Oznacza to uregulowanie dopuszczalności objęcia stanowiska sędziego przez osoby należące do określonego środowiska naukowego, bez uzależniania tego od pełnego wymiaru czasu pracy. Powołanie może nastąpić w niepełnym wymiarze czasu pracy, przy czym wymiar ten nie może być niższy niż połowa pełnego czasu pracy.

Regulacja łączy zatem dwa elementy: wymagany status naukowy i związanie z jedną z wymienionych polskich instytucji naukowych oraz ograniczony, ale nie dowolnie mały, wymiar wykonywania pracy sędziego. W praktyce przepis tworzy podstawę do pełnienia funkcji sędziego sądu powszechnego w wymiarze od połowy czasu pracy wzwyż, zamiast wyłącznie w pełnym wymiarze. Zakres przepisu jest przy tym ograniczony do osób będących profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, nie obejmuje więc innych stopni, tytułów ani osób związanych z niewymienionymi placówkami.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 334.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 61. pusp Art. 63. pusp