Art. 62. Powołanie profesora lub doktora habilitowanego w niepełnym wymiarze

Profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w Polskiej Akademii Nauk oraz w instytutach naukowo-badawczych i innych placówkach naukowych może być powołany na stanowisko sędziego sądu powszechnego, w niepełnym, nie mniejszym niż połowa, wymiarze czasu pracy.

Komentarz do Art. 62.

Przepis określa szczególną możliwość powołania na stanowisko sędziego sądu powszechnego osób posiadających wysokie kwalifikacje naukowe w dziedzinie nauk prawnych. Dotyczy profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, który działa w polskiej szkole wyższej, Polskiej Akademii Nauk, instytucie naukowo-badawczym albo innej placówce naukowej.

Zastosowane sformułowanie „może być powołany” wskazuje, że przepis ustanawia dopuszczalność takiego powołania, a nie automatyczne uzyskanie stanowiska przez każdą osobę spełniającą wskazane kryteria. Konieczne jest łączne uwzględnienie dwóch elementów: kwalifikacji naukowych oraz związku z jedną z wymienionych polskich instytucji naukowych. Przepis nie ogranicza tej możliwości do jednego rodzaju placówki, ponieważ obejmuje zarówno szkoły wyższe, Polską Akademię Nauk i instytuty naukowo-badawcze, jak również inne placówki naukowe.

Sędzia powołany w tym trybie może wykonywać pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy. Wymiar ten nie może jednak być niższy niż połowa pełnego wymiaru. Oznacza to, że przepis dopuszcza połączenie pracy na stanowisku sędziego z aktywnością naukową, przy czym udział pracy sędziowskiej musi wynosić co najmniej połowę czasu pracy. Regulacja wskazuje więc zarówno krąg osób, których może dotyczyć powołanie, jak i minimalny zakres ich zaangażowania w wykonywanie obowiązków sędziego sądu powszechnego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1070.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 61.Art. 63.