Art. 41. Zakaz założenia stowarzyszenia zwykłego przez sąd

Sąd rejestrowy, na wniosek organu nadzorującego lub prokuratora, może zakazać założenia stowarzyszenia zwykłego, jeżeli nie spełnia ono warunków określonych w przepisach prawa.

Komentarz do Art. 41.

Przepis określa podstawę ingerencji sądu rejestrowego w proces zakładania stowarzyszenia zwykłego. Sąd może zakazać jego założenia, ale tylko wtedy, gdy stowarzyszenie nie spełnia warunków określonych w przepisach prawa. Oznacza to, że ocena sądu koncentruje się na zgodności planowanego stowarzyszenia z wymaganiami prawnymi.

Postępowanie nie jest wszczynane z urzędu na podstawie samego przepisu. Wniosek o wydanie zakazu mogą złożyć wyłącznie dwa wskazane podmioty: organ nadzorujący albo prokurator. Przepis nie przewiduje takiego uprawnienia dla innych osób ani nie wskazuje dodatkowych przesłanek poza niespełnieniem warunków określonych w przepisach prawa.

Użycie sformułowania „może zakazać” oznacza, że stwierdzenie niezgodności z wymaganiami prawnymi nie zostało ujęte jako automatyczny skutek. Sąd rejestrowy otrzymuje możliwość wydania zakazu po rozpoznaniu wniosku uprawnionego podmiotu. Zakaz dotyczy założenia stowarzyszenia zwykłego, a więc odnosi się do etapu jego tworzenia, nie zaś do innych kwestii niewskazanych w tym przepisie. Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że pozwala sądowi rejestrowemu zablokować powstanie stowarzyszenia, jeżeli jego założenie nie odpowiada warunkom wynikającym z prawa, pod warunkiem złożenia wniosku przez organ nadzorujący lub prokuratora.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 104.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

stowarzyszenia

Art. 40b.Art. 41a.