Art. 4. Członkostwo cudzoziemców w stowarzyszeniach

1. Cudzoziemcy mający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą zrzeszać się w stowarzyszeniach, zgodnie z przepisami obowiązującymi obywateli polskich.

2. Cudzoziemcy niemający miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą wstępować do stowarzyszeń, których statuty przewidują taką możliwość.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa zasady udziału cudzoziemców w stowarzyszeniach, różnicując ich sytuację w zależności od tego, czy mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemcy mieszkający w Polsce mogą zrzeszać się w stowarzyszeniach na takich zasadach, jakie obowiązują obywateli polskich. Oznacza to, że przepis przyznaje im możliwość tworzenia lub współtworzenia stowarzyszeń w ramach reguł przewidzianych dla obywateli polskich. Kryterium jest w tym przypadku miejsce zamieszkania na terytorium Polski.

Inaczej uregulowano sytuację cudzoziemców, którzy nie mają miejsca zamieszkania w Polsce. Mogą oni wstępować do stowarzyszeń, ale tylko wtedy, gdy statut danego stowarzyszenia przewiduje taką możliwość. Sam fakt bycia cudzoziemcem niemającym miejsca zamieszkania w Polsce nie wystarcza więc do uzyskania członkostwa. Decydujące znaczenie ma treść statutu konkretnego stowarzyszenia.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wprowadzeniu dwóch odmiennych zasad. Cudzoziemcy mieszkający w Polsce są traktowani przy zrzeszaniu się zgodnie z regułami dotyczącymi obywateli polskich, natomiast osoby niemające takiego miejsca zamieszkania mogą jedynie wstępować do stowarzyszeń, których statuty wyraźnie dopuszczają taką możliwość. Statut staje się zatem podstawą oceny, czy członkostwo cudzoziemca niemieszkającego w Polsce jest dopuszczalne.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 104.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

stowarzyszenia

Art. 3.Art. 5.