Art. 297. Postanowienie w sprawie odtworzenia akt

Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w art. 295 i art. 296, sąd orzeka postanowieniem, w jaki sposób i w jakim zakresie zaginione akta mają być odtworzone lub że odtworzenie akt jest niemożliwe. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Komentarz do Art. 297.

Przepis określa sposób zakończenia postępowania dotyczącego odtworzenia zaginionych akt, o którym mowa w art. 295 i art. 296. Po przeprowadzeniu tego postępowania sąd wydaje rozstrzygnięcie w formie postanowienia. Treść rozstrzygnięcia może obejmować dwa zasadnicze elementy: wskazanie, w jaki sposób akta mają zostać odtworzone, oraz określenie, w jakim zakresie ma nastąpić ich odtworzenie. Oznacza to, że sąd może ustalić zarówno metodę odtworzenia akt, jak i jego granice, a więc zakres materiału, który ma zostać przywrócony.

Przepis przewiduje również możliwość stwierdzenia, że odtworzenie akt jest niemożliwe. Jest to odrębny sposób rozstrzygnięcia sprawy, obok określenia sposobu i zakresu odtworzenia. W każdym przypadku rozstrzygnięcie następuje po zakończeniu postępowania wskazanego w art. 295 i art. 296, a nie w sposób niewiążący lub tymczasowy.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że końcowy rezultat postępowania zostaje formalnie określony przez sąd. Uczestnik postępowania otrzymuje informację, czy akta zostaną odtworzone, a jeśli tak, to według jakich zasad i w jakiej części. Jeżeli sąd uzna odtworzenie za niemożliwe, również ta kwestia zostaje wyraźnie rozstrzygnięta. Na postanowienie przysługuje zażalenie, co oznacza, że rozstrzygnięcie może zostać poddane kontroli w trybie przewidzianym przez przepis.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 143.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 296.Art. 298.