Art. 281. Rozstrzygnięcie o dopuszczalności wznowienia

Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

Komentarz do Art. 281.

Przepis określa kolejność i zakres oceny dokonywanej przez sąd na rozprawie w sprawie skargi o wznowienie. W pierwszej kolejności sąd rozstrzyga o dopuszczalności wznowienia, a więc bada, czy skarga może być rozpoznana. Jeżeli nie istnieje ustawowa podstawa wznowienia albo skarga została wniesiona po upływie przewidzianego terminu, sąd odrzuca skargę o wznowienie. Są to wskazane w przepisie przyczyny zakończenia sprawy bez przechodzenia do dalszego rozpoznania.

Przepis przewiduje jednak możliwość połączenia obu etapów postępowania. Po rozważeniu stanu sprawy sąd może jednocześnie zbadać dopuszczalność wznowienia i rozpoznać sprawę. Oznacza to, że ocena, czy wznowienie jest dopuszczalne, nie zawsze musi być przeprowadzona jako całkowicie odrębny etap przed rozpoznaniem sprawy. Decyzja w tym zakresie należy do sądu i jest związana z oceną stanu konkretnej sprawy.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu, że kwestie formalne dotyczące podstawy wznowienia i terminu wniesienia skargi mają pierwszeństwo przed rozpoznaniem sprawy. Ich niespełnienie prowadzi do odrzucenia skargi, natomiast w sytuacji uzasadniającej połączenie etapów sąd może rozpatrywać dopuszczalność wznowienia łącznie z samą sprawą.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 143.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 280.Art. 282.