Art. 237. Obowiązek poniesienia wydatków

§ 1. Strona, która wniosła o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest wpłacić zaliczkę na ich pokrycie.

§ 2. Jeżeli wniosek złożyło kilka stron albo sąd zarządził wykonanie czynności z urzędu, zaliczkę powinny wpłacić strony w częściach równych lub w innym stosunku według uznania sądu.

§ 3. Sąd oznaczy wysokość zaliczki i termin jej wpłacenia. Jeżeli przewidywane wydatki okażą się większe od wpłaconej zaliczki, sąd nakaże jej uzupełnienie.

Komentarz do Art. 237.

Przepis określa zasady finansowania czynności procesowych, z którymi wiążą się wydatki. Podstawową regułą jest obowiązek wpłacenia zaliczki przez stronę, która wystąpiła o podjęcie takiej czynności. Oznacza to, że ciężar wstępnego pokrycia przewidywanych kosztów spoczywa na podmiocie inicjującym czynność.

Jeżeli wniosek złożyło kilka stron, zaliczkę wpłacają one w częściach równych. Sąd może jednak ustalić inny stosunek udziału poszczególnych stron w zaliczce. Taka sama zasada podziału ma zastosowanie wtedy, gdy wykonanie czynności zostało zarządzone przez sąd z urzędu. W obu przypadkach sąd może więc określić sposób rozłożenia obowiązku zapłaty, uwzględniając okoliczności danej sprawy.

Sąd oznacza zarówno wysokość zaliczki, jak i termin jej wpłacenia. Przepis nie pozostawia zatem stronom samodzielnego ustalania kwoty ani terminu. Jeżeli po wpłaceniu zaliczki okaże się, że przewidywane wydatki są wyższe, sąd nakaże jej uzupełnienie. Regulacja obejmuje więc nie tylko początkowe ustalenie kwoty potrzebnej na pokrycie wydatków, lecz także sytuację, w której wcześniejsza zaliczka nie wystarcza. W praktyce przepis porządkuje sposób rozłożenia kosztów między strony oraz umożliwia dostosowanie wpłaconej kwoty do rzeczywiście przewidywanych wydatków związanych z czynnością.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 143.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 236.Art. 238.