Art. 100. p.n. Poświadczenie tożsamości osoby

Pozostawanie przy życiu lub w określonym miejscu danej osoby poświadcza notariusz w razie stawiennictwa tej osoby w kancelarii notariusza albo w razie przekonania się o tym fakcie przez notariusza poza kancelarią. Notariusz w poświadczeniu ustala tożsamość tej osoby oraz określa dzień, godzinę i minutę stwierdzenia pozostawania osoby przy życiu lub w określonym miejscu.

Komentarz do Art. 100. pn

Przepis określa sposób poświadczenia przez notariusza dwóch faktów dotyczących konkretnej osoby: jej pozostawania przy życiu albo przebywania w określonym miejscu. Poświadczenie może nastąpić w dwóch sytuacjach. Pierwsza występuje wtedy, gdy osoba stawi się w kancelarii notariusza. Druga zachodzi, gdy notariusz przekona się o danym fakcie poza kancelarią. Oznacza to, że przepis nie ogranicza czynności wyłącznie do miejsca prowadzenia kancelarii, lecz wiąże ją z osobistym ustaleniem faktu przez notariusza.

W obu przypadkach notariusz ma obowiązek ustalić tożsamość osoby, której dotyczy poświadczenie. Samo stwierdzenie, że osoba pozostaje przy życiu lub znajduje się w określonym miejscu, nie wyczerpuje więc wymagań przewidzianych w przepisie. Poświadczenie musi także wskazywać dokładny moment stwierdzenia tego faktu, obejmujący dzień, godzinę i minutę. Dzięki temu dokumentowane zdarzenie zostaje przypisane do konkretnej osoby oraz precyzyjnie określone w czasie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu jasnego zakresu czynności notariusza. Obejmuje ona osobiste przekonanie się o pozostawaniu osoby przy życiu lub w danym miejscu, identyfikację tej osoby oraz zapisanie chwili dokonania stwierdzenia. Przepis nie opisuje innych elementów poświadczenia ani dodatkowych warunków jego sporządzenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 614.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 99. pn Art. 101. pn