Art. 1. p.n. Czynności notarialne

§ 1. Notariusz jest powołany do dokonywania czynności, którym strony są obowiązane lub pragną nadać formę notarialną (czynności notarialnych).

§ 2. W wypadkach określonych w ustawie czynności notarialnych mogą dokonywać również zastępca notarialny lub aplikant notarialny.

Komentarz do Art. 1. pn

Przepis określa podstawową rolę notariusza oraz wskazuje, kto może wykonywać czynności notarialne. Notariusz jest powołany do dokonywania czynności, którym strony mają obowiązek albo chcą nadać formę notarialną. Obejmuje to więc zarówno sytuacje, w których taki obowiązek wynika z przepisów, jak i przypadki, gdy strony dobrowolnie wybierają formę notarialną. Przepis określa te działania wspólnym mianem „czynności notarialnych”.

Znaczenie regulacji polega na wskazaniu związku między wolą lub obowiązkiem stron a działaniem notariusza. Jeżeli strony są zobowiązane do zastosowania formy notarialnej, notariusz dokonuje czynności służącej jej nadaniu. Może również uczestniczyć w czynności wybranej przez strony z ich własnej inicjatywy, gdy chcą nadać jej taką formę.

§ 2 przewiduje, że w przypadkach określonych w ustawie czynności notarialne mogą wykonywać także zastępca notarialny lub aplikant notarialny. Nie oznacza to ogólnego zrównania ich uprawnień z uprawnieniami notariusza, ponieważ możliwość działania tych osób została uzależniona od wskazania odpowiedniego przypadku w ustawie. Regulacja wyznacza zatem dwie kwestie: podstawową kompetencję notariusza oraz ustawowo ograniczoną możliwość dokonywania czynności notarialnych przez zastępcę notarialnego lub aplikanta notarialnego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 614.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2. pn