Art. 3. Wyłączny dowód zdarzeń w aktach stanu cywilnego

Akty stanu cywilnego stanowią wyłączny dowód zdarzeń w nich stwierdzonych; ich niezgodność z prawdą może być udowodniona jedynie w postępowaniu sądowym.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa szczególną moc dowodową aktów stanu cywilnego. Zgodnie z nim akt stanu cywilnego jest wyłącznym dowodem zdarzenia, które zostało w nim stwierdzone. Oznacza to, że w zakresie tego zdarzenia właśnie treść aktu stanowi podstawę jego potwierdzenia. Przepis nie wskazuje innych dokumentów ani środków, które mogłyby zastąpić akt jako dowód tego samego zdarzenia.

Jednocześnie przepis przewiduje szczególną zasadę dotyczącą ewentualnej niezgodności aktu z prawdą. Jeżeli treść aktu nie odpowiada rzeczywistemu przebiegowi lub istnieniu stwierdzonego w nim zdarzenia, takiej niezgodności nie można udowodnić w dowolny sposób ani w dowolnym trybie. Może ona zostać wykazana jedynie w postępowaniu sądowym. Oznacza to, że podważenie prawdziwości aktu wymaga rozstrzygnięcia sądu, a nie tylko przedstawienia odmiennego dokumentu lub złożenia innego oświadczenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na zapewnieniu aktom stanu cywilnego szczególnego i wiążącego charakteru dowodowego. Dopóki nie zostanie przeprowadzone postępowanie sądowe, akt pozostaje wyłącznym dowodem stwierdzonego w nim zdarzenia. Przepis łączy więc dwie zasady: pierwszeństwo aktu jako dowodu oraz sądowy tryb wykazywania, że jego treść jest niezgodna z prawdą.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2014 r. poz. 1741.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.