Art. 46. Odroczenie, rozłożenie na raty i umorzenie należności

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny, minister właściwy do spraw zagranicznych w drodze decyzji może:

1) odroczyć termin zwrotu całości lub części należności albo rozłożyć płatność całości lub części należności na raty;

2) umorzyć zobowiązanie w całości lub w części.

Komentarz do Art. 46.

Przepis określa szczególne uprawnienie ministra właściwego do spraw zagranicznych dotyczące należności i zobowiązań. Może on, w drodze decyzji, zastosować ulgę w spłacie albo całkowicie lub częściowo zrezygnować z dochodzenia zobowiązania. Nie jest to rozwiązanie automatyczne, ponieważ przepis wymaga wystąpienia „szczególnie uzasadnionych przypadków”.

Podstawą zastosowania jednego z tych rozwiązań może być ważny interes zobowiązanego albo interes publiczny. Przepis nie wskazuje dodatkowych kryteriów, pozostawiając ocenę tych okoliczności ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych. Rozstrzygnięcie ma formę decyzji, a więc obejmuje indywidualnie określoną należność lub zobowiązanie.

Pierwsza możliwość dotyczy odroczenia terminu zwrotu całości albo części należności. Oznacza to przesunięcie terminu, w którym dana kwota ma zostać zwrócona. Zamiast odroczenia minister może rozłożyć płatność całości albo części należności na raty. Przepis pozwala więc objąć ulgą zarówno całą należność, jak i tylko jej część.

Drugim rozwiązaniem jest umorzenie zobowiązania w całości albo w części. W tym przypadku zakres umorzenia może obejmować całe zobowiązanie lub tylko jego określoną część. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że w szczególnie uzasadnionych sytuacjach przewiduje on trzy formy rozstrzygnięcia: odroczenie terminu zwrotu, płatność ratalną albo umorzenie, każdorazowo w pełnym lub ograniczonym zakresie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1274.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 45.Art. 47.