Art. 32. Legalizacja dokumentów urzędowych przez konsula

1. Konsul legalizuje dokumenty urzędowe sporządzone lub uwierzytelnione w państwie przyjmującym.

2. Wykonując czynność, o której mowa w ust. 1, konsul w szczególności może poświadczyć autentyczność podpisu i charakter, w jakim działała osoba podpisująca dokument urzędowy lub dokonująca jego uwierzytelnienia, oraz tożsamość pieczęci albo stempla, którym jest opatrzony ten dokument.

Komentarz do Art. 32.

Przepis określa zakres legalizacji dokumentów urzędowych przez konsula. Legalizacja obejmuje dokumenty, które zostały sporządzone albo uwierzytelnione w państwie przyjmującym. Oznacza to, że decydujące znaczenie dla zastosowania tej regulacji ma zarówno urzędowy charakter dokumentu, jak i jego związek z państwem przyjmującym, wskazany w przepisie.

W ramach tej czynności konsul może w szczególności poświadczyć:

autentyczność podpisu,
charakter, w jakim działała osoba podpisująca dokument urzędowy albo dokonująca jego uwierzytelnienia,
tożsamość pieczęci lub stempla, którym opatrzono dokument.

Użycie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że wymienione elementy stanowią przykłady tego, co konsul może poświadczyć podczas legalizacji. Przepis nie ogranicza więc opisu czynności wyłącznie do samego podpisu, lecz obejmuje także ustalenie funkcji osoby związanej z dokumentem oraz identyfikację pieczęci albo stempla. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu, jakie dokumenty podlegają legalizacji konsularnej i jakie cechy dokumentu mogą zostać potwierdzone w toku tej czynności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1274.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 31.Art. 33.