Art. 29. Moc prawna czynności konsularnych z zakresu notariatu

Do czynności, o których mowa w art. 28, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2026 r. poz. 614). Mają one taką samą moc prawną jak czynności wykonane przez notariusza w Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 29.

Przepis określa skutki prawne czynności, o których mowa w art. 28. Wskazuje, że przy dokonywaniu tych czynności stosuje się odpowiednio przepisy ustawy „Prawo o notariacie”. Oznacza to, że regulacje dotyczące czynności notarialnych stanowią punkt odniesienia także dla czynności objętych art. 28, przy czym ich zastosowanie ma charakter odpowiedni, a więc jest związane z rodzajem i charakterem danej czynności.

Najważniejszym elementem przepisu jest zrównanie skutków prawnych. Czynności objęte art. 28, do których odpowiednio stosuje się przepisy „Prawa o notariacie”, mają taką samą moc prawną jak czynności wykonane przez notariusza w Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis nie ustanawia odrębnej mocy prawnej dla czynności dokonanych na jego podstawie, lecz wyraźnie przyznaje im moc równą czynnościom notarialnym wykonanym w kraju.

W praktyce regulacja wskazuje więc zarówno podstawę oceny tych czynności, jak i ich skutek. Z jednej strony odsyła do przepisów „Prawa o notariacie”, z drugiej przesądza, że czynności te są prawnie równoważne czynnościom wykonanym przez notariusza w Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres odesłania został ograniczony do czynności wskazanych w art. 28.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1274.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 28.Art. 30.