Art. 125. Zgoda państwa przyjmującego na powołanie konsula honorowego

Powołanie konsula honorowego wymaga zgody państwa przyjmującego.

Komentarz do Art. 125.

Przepis ustanawia jednoznaczną przesłankę powołania konsula honorowego: konieczne jest uzyskanie zgody państwa przyjmującego. Oznacza to, że samo podjęcie decyzji o powołaniu nie jest wystarczające do skutecznego dokonania tej czynności. Zgoda państwa przyjmującego stanowi warunek, który musi zostać spełniony przed powołaniem konsula honorowego.

Regulacja wskazuje również, że państwo przyjmujące ma znaczenie dla ustanowienia tej funkcji. Powołanie konsula honorowego nie zależy wyłącznie od organu lub podmiotu, który dokonuje powołania, lecz wymaga także akceptacji państwa, na którego terytorium konsul ma wykonywać swoją funkcję. Przepis nie określa formy, trybu ani terminu wyrażenia zgody, a także nie wskazuje skutków odmowy jej udzielenia. Wynika z niego jednak, że bez zgody państwa przyjmującego powołanie konsula honorowego nie może nastąpić.

W praktyce przepis pełni funkcję ochronną wobec państwa przyjmującego, ponieważ uzależnia ustanowienie konsula honorowego na jego terytorium od jego wyraźnej zgody. Jednocześnie porządkuje procedurę powołania, wskazując, że zgoda ta nie jest elementem dodatkowym ani fakultatywnym, lecz wymogiem koniecznym. Decydujące znaczenie ma więc nie tylko zamiar powołania konsula honorowego, ale także uprzednie uzyskanie akceptacji państwa przyjmującego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1274.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 124.Art. 126.