Art. 120. Wymogi wobec konsula honorowego

Konsulem honorowym Rzeczypospolitej Polskiej, zwanym dalej „konsulem honorowym”, może być obywatel polski lub cudzoziemiec stale zamieszkały w państwie przyjmującym, posiadający wysoki autorytet oraz dający rękojmię wykonywania działań zgodnie z interesami Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 120.

Przepis określa, kto może pełnić funkcję konsula honorowego Rzeczypospolitej Polskiej. Funkcja ta jest dostępna dla dwóch kategorii osób: obywatela polskiego albo cudzoziemca, który stale zamieszkuje w państwie przyjmującym. Samo spełnienie jednego z tych kryteriów nie wystarcza. Osoba ubiegająca się o funkcję musi jednocześnie posiadać wysoki autorytet oraz dawać rękojmię wykonywania działań zgodnie z interesami Rzeczypospolitej Polskiej.

Użyte w przepisie określenie „państwo przyjmujące” odnosi się do państwa, w którym konsul honorowy ma wykonywać swoje działania. W przypadku cudzoziemca wymagane jest więc stałe zamieszkanie właśnie w tym państwie. Przepis nie uzależnia natomiast możliwości pełnienia funkcji przez obywatela polskiego od wskazania miejsca jego zamieszkania.

„Wysoki autorytet” oznacza wymóg dotyczący pozycji i poważania danej osoby, natomiast „dawanie rękojmi” odnosi się do oceny, czy można oczekiwać wykonywania działań zgodnie z interesami Rzeczypospolitej Polskiej. Są to dodatkowe, odrębne przesłanki, które muszą wystąpić obok wymogu obywatelstwa polskiego albo stałego zamieszkania w państwie przyjmującym. W praktyce przepis wyznacza podstawowe cechy osoby, która może zostać konsulem honorowym, łącząc jej związek z państwem przyjmującym, autorytet oraz gwarancję działania zgodnego z interesami Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1274.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 119.Art. 121.