Art. 11. Wymóg rękojmi należytego wykonywania funkcji konsularnych

Na konsula powołuje się urzędnika konsularnego dającego rękojmię należytego wykonywania funkcji konsularnych.

Komentarz do Art. 11.

Przepis określa podstawowy warunek powołania na konsula. Funkcję tę może objąć wyłącznie urzędnik konsularny, a więc osoba mająca taki status, która jednocześnie daje rękojmię należytego wykonywania funkcji konsularnych. Wymóg ten łączy zatem dwa elementy: formalny, odnoszący się do statusu powoływanej osoby, oraz ocenny, dotyczący przewidywanego sposobu wykonywania przez nią obowiązków.

Sformułowanie „dającego rękojmię należytego wykonywania funkcji konsularnych” wskazuje, że samo bycie urzędnikiem konsularnym nie wystarcza do powołania na konsula. Konieczne jest również istnienie podstaw do uznania, że dana osoba będzie prawidłowo wykonywać funkcje związane z tym stanowiskiem. Przepis nie wylicza szczegółowych kryteriów oceny tej rękojmi ani nie określa procedury jej ustalania. Wprowadza jednak wyraźną granicę dla powołania, ponieważ odnosi je nie tylko do statusu kandydata, lecz także do jego przewidywanej rzetelności w wykonywaniu funkcji.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że powołanie na konsula nie ma charakteru automatycznego. Wymaga wyboru urzędnika konsularnego, który spełnia wskazany warunek należytego wykonywania funkcji konsularnych. Regulacja wyznacza więc ogólny standard personalny dla obsady tego stanowiska.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1274.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 10.Art. 12.