Art. 107. Waluta pobierania opłaty konsularnej

1. Opłatę konsularną pobiera się w walucie państwa przyjmującego.

2. W uzasadnionych przypadkach, o ile przemawiają za tym uwarunkowania w państwie przyjmującym, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw zagranicznych, opłatę konsularną można pobierać w innej walucie niż waluta państwa przyjmującego.

Komentarz do Art. 107.

Przepis określa, w jakiej walucie pobierana jest opłata konsularna. Podstawową zasadą jest pobieranie jej w walucie państwa przyjmującego. Oznacza to, że właśnie ta waluta stanowi zwykły punkt odniesienia przy dokonywaniu opłat za czynności konsularne.

Od tej zasady przewidziano wyjątek. Opłatę można pobierać w innej walucie niż waluta państwa przyjmującego, ale tylko w uzasadnionych przypadkach oraz wtedy, gdy przemawiają za tym uwarunkowania występujące w państwie przyjmującym. Dodatkowym warunkiem jest uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw zagranicznych. Z przepisu wynika więc, że sama decyzja o pobieraniu opłat w innej walucie nie wystarcza. Muszą wystąpić wskazane okoliczności, a ponadto zgoda właściwego ministra.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na ustaleniu jasnej reguły rozliczeń w placówkach konsularnych. Co do zasady opłata jest pobierana w walucie używanej w państwie przyjmującym, co wiąże sposób poboru z miejscem działania urzędu. Możliwość zastosowania innej waluty ma charakter szczególny i zależy zarówno od uzasadnienia wynikającego z warunków panujących w tym państwie, jak i od zgody ministra właściwego do spraw zagranicznych. Przepis nie wskazuje katalogu takich przypadków, lecz wymaga, aby ich istnienie wynikało z uwarunkowań w państwie przyjmującym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1274.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 106.Art. 108.