Art. 133. Przepadek i zniszczenie przedmiotu przestępstwa

W przypadku skazania za przestępstwo określone w art. 124, art. 124a, art. 126, art. 126b, art. 126c, art. 132a oraz art. 132b, sąd orzeka przepadek przedmiotu przestępstwa, chociażby nie stanowił on własności sprawcy, i może zarządzić jego zniszczenie.

Komentarz do Art. 133.

Przepis określa szczególną konsekwencję skazania za przestępstwa wskazane w art. 124, art. 124a, art. 126, art. 126b, art. 126c, art. 132a oraz art. 132b. Jeżeli sąd skazuje za jedno z tych przestępstw, orzeka przepadek przedmiotu przestępstwa. Oznacza to, że przedmiot związany z przestępstwem podlega przepadkowi na podstawie samego rozstrzygnięcia sądu w sprawie skazania.

Istotne jest, że przepadek może dotyczyć przedmiotu, który nie należy do sprawcy. Przepis nie uzależnia więc orzeczenia przepadku od tego, czy skazany jest właścicielem danego przedmiotu. Decydujące znaczenie ma jego związek z przestępstwem oraz skazanie za jeden z czynów wymienionych w tym przepisie.

Regulacja rozróżnia dwa elementy rozstrzygnięcia. Przepadek sąd orzeka, a więc w razie spełnienia określonej przesłanki nie jest to jedynie możliwość pozostawiona jego uznaniu. Natomiast zniszczenie przedmiotu sąd może zarządzić, co oznacza uprawnienie fakultatywne. Zniszczenie nie następuje zatem automatycznie w każdym przypadku orzeczenia przepadku, lecz wymaga odrębnego zarządzenia sądu.

W praktyce przepis pozwala objąć przepadkiem także przedmiot należący do innej osoby, a jednocześnie pozostawia sądowi decyzję, czy po orzeczeniu przepadku przedmiot powinien zostać zniszczony. Zakres regulacji wyznacza zamknięty katalog przestępstw przywołanych w art. 133.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1381.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 132e.Art. 133a.