Art. 59. Znaczenie określeń osób krajowych i zagranicznych

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o:

1) osobach krajowych w rozumieniu prawa dewizowego lub przepisów prawa dewizowego, należy przez to rozumieć rezydentów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1;

2) osobach zagranicznych w rozumieniu prawa dewizowego lub przepisów prawa dewizowego, należy przez to rozumieć nierezydentów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.

Komentarz do Art. 59.

Przepis wyjaśnia, jak należy rozumieć dwa określenia występujące w obowiązujących przepisach, gdy odnoszą się one do prawa dewizowego lub przepisów prawa dewizowego. Nie ustanawia odrębnych kategorii podmiotów, lecz przyporządkowuje używane wcześniej nazwy do pojęć zdefiniowanych w art. 2 ust. 1.

Zgodnie z pkt 1, określenie „osoby krajowe” oznacza „rezydentów”, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1. Z kolei pkt 2 stanowi, że przez „osoby zagraniczne” należy rozumieć „nierezydentów”, wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 2. Odesłanie obejmuje zarówno sytuację, w której dane pojęcia są używane w samym prawie dewizowym, jak i w innych przepisach prawa dewizowego.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na ujednoliceniu terminologii. Jeżeli w obowiązujących przepisach pojawia się sformułowanie „osoby krajowe”, należy odczytywać je jako odniesienie do rezydentów, natomiast „osoby zagraniczne” jako odniesienie do nierezydentów. Dzięki temu nie ma podstaw do traktowania tych określeń jako pojęć niezależnych od kategorii „rezydent” i „nierezydent”. Zakres znaczeniowy obu nazw wynika z odpowiednich punktów art. 2 ust. 1, a art. 59 wskazuje sposób ich stosowania w obowiązujących przepisach.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2002 r. poz. 1178.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 58.Art. 60.