Art. 25. Pośrednictwo uprawnionych podmiotów przy kwotach ponad 15 000 euro

1. Rezydenci i nierezydenci są obowiązani dokonywać przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju związanych z obrotem dewizowym za pośrednictwem:

1) uprawnionych banków lub

2) instytucji płatniczych oraz instytucji pieniądza elektronicznego uprawnionych do świadczenia usług płatniczych, a w przypadku dokonywania rozliczeń w kraju również biur usług płatniczych

jeżeli kwota przekazu lub rozliczenia przekracza równowartość 15 000 euro.

2. Obowiązek dokonywania rozliczeń zgodnie z ust. 1 nie dotyczy przypadków, w których stroną rozliczenia jest uprawniony bank, krajowa instytucja płatnicza, oddział unijnej instytucji płatniczej, krajowa instytucja pieniądza elektronicznego lub oddział unijnej instytucji pieniądza elektronicznego.

Komentarz do Art. 25.

Przepis określa sposób dokonywania przez rezydentów i nierezydentów określonych rozliczeń związanych z obrotem dewizowym. Dotyczy dwóch sytuacji: przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń dokonywanych w kraju. Obowiązek pośrednictwa powstaje wtedy, gdy kwota przekazu lub rozliczenia przekracza równowartość 15 000 euro.

Takie operacje powinny być przeprowadzane za pośrednictwem podmiotów uprawnionych wskazanych w przepisie. Są to:

uprawnione banki,
instytucje płatnicze oraz instytucje pieniądza elektronicznego uprawnione do świadczenia usług płatniczych,
w przypadku rozliczeń dokonywanych w kraju, także biura usług płatniczych.

Regulacja wiąże więc obowiązek korzystania z pośrednictwa z jednej strony z wysokością kwoty, a z drugiej z rodzajem czynności. Próg 15 000 euro odnosi się do równowartości, co oznacza, że przepis obejmuje również kwoty wyrażone w innych walutach, jeżeli ich równowartość przekracza wskazany poziom. Z samego przepisu wynika także, że katalog podmiotów pośredniczących jest szerszy przy rozliczeniach krajowych, ponieważ obejmuje dodatkowo biura usług płatniczych.

Ustęp 2 przewiduje wyjątek od obowiązku określonego w ust. 1. Nie ma on zastosowania, gdy stroną rozliczenia jest uprawniony bank, krajowa instytucja płatnicza, oddział unijnej instytucji płatniczej, krajowa instytucja pieniądza elektronicznego albo oddział unijnej instytucji pieniądza elektronicznego. W takim przypadku rodzaj drugiej strony rozliczenia wyłącza obowiązek dokonywania go za pośrednictwem podmiotów wymienionych w ust. 1. W praktyce przepis wskazuje zatem zarówno próg kwotowy, jak i zamknięty zestaw podmiotów właściwych do obsługi większych przekazów i rozliczeń oraz sytuację, w której obowiązek ten nie obowiązuje.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2002 r. poz. 1178.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 17f.Art. 30.