Art. 63. Dopuszczalność wystawienia czeku na określoną osobę

Prawo kraju miejsca płatności czeku rozstrzyga o tem, na kogo można czek wystawić. Jeżeli według tego prawa dokument ze względu na osobę, na którą został wystawiony, jest nieważny jako czek, zobowiązania, wynikające z podpisów, umieszczonych na tym dokumencie w innych krajach, których ustawy nie zawierają takiego przepisu, są mimo to ważne.

Komentarz do Art. 63.

Przepis wskazuje, jakie prawo decyduje o tym, na kogo może zostać wystawiony czek. Rozstrzygające jest prawo kraju, w którym czek ma być płatny. Oznacza to, że ocena dopuszczalności wystawienia czeku ze względu na osobę, na którą został wystawiony, nie jest dokonywana wyłącznie na podstawie prawa kraju, w którym dokument sporządzono lub podpisano.

Przepis reguluje także sytuację, w której według prawa miejsca płatności dokument jest nieważny jako czek właśnie z powodu osoby, na którą go wystawiono. Taka nieważność nie przekreśla automatycznie zobowiązań wynikających z podpisów umieszczonych na dokumencie w innych krajach. Jeżeli ustawy tych innych krajów nie zawierają przepisu przewidującego taką nieważność, zobowiązania wynikające z podpisów pozostają ważne.

Znaczenie praktyczne tej regulacji polega na rozdzieleniu dwóch kwestii. Pierwszą jest ważność dokumentu jako czeku według prawa kraju miejsca płatności. Drugą są zobowiązania związane z podpisami złożonymi w innych krajach. Dokument może więc nie być uznany za ważny czek ze względu na osobę, na którą został wystawiony, a jednocześnie podpisy złożone w innych państwach mogą nadal wywoływać ważne zobowiązania, jeżeli prawa tych państw nie przewidują takiej samej nieważności. Przepis uwzględnia tym samym różnice między ustawami poszczególnych krajów i określa, jaki skutek ma nieważność dokumentu w jednym z nich dla podpisów złożonych poza jego granicami.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 62.Art. 64.