Art. 49. Wystawianie czeku w kilku egzemplarzach

Z wyjątkiem czeków na okaziciela każdy czek, wystawiony w jednym, a płatny w drugim kraju lub w części zamorskiej tego samego kraju i odwrotnie, albo też wystawiony i płatny w tej samej części zamorskiej lub w różnych częściach zamorskich tego samego kraju, może być wystawiony w kilku jednobrzmiących egzemplarzach. Jeżeli czek wystawia się w kilku egzemplarzach, powinny one być ponumerowane w samym tekście dokumentu, w przeciwnym razie każdy z egzemplarzy uważa się za czek odrębny.

Komentarz do Art. 49.

Przepis reguluje możliwość wystawienia jednego czeku w kilku jednobrzmiących egzemplarzach. Rozwiązanie to nie dotyczy czeków na okaziciela. Pozostałe czeki mogą być sporządzone w kilku egzemplarzach, jeżeli występuje określone powiązanie miejsca wystawienia i miejsca płatności. Dotyczy to czeku wystawionego w jednym kraju, a płatnego w innym kraju albo w części zamorskiej tego samego kraju, a także czeku wystawionego w części zamorskiej i płatnego w kraju lub odwrotnie. Przepis obejmuje również czek wystawiony i płatny w tej samej części zamorskiej albo w różnych częściach zamorskich tego samego kraju.

Warunkiem uznania dokumentów za egzemplarze tego samego czeku jest ich jednobrzmiąca treść oraz ponumerowanie w samym tekście dokumentu. Numeracja powinna wskazywać, że poszczególne dokumenty należą do tej samej serii egzemplarzy. Jeżeli czeki nie zostaną w ten sposób ponumerowane, każdy z nich jest traktowany jako czek odrębny. Skutek ten wynika bezpośrednio z przepisu i nie zależy od tego, czy dokumenty mają identyczną treść.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyraźnym rozróżnieniu między wieloma egzemplarzami jednego czeku a kilkoma samodzielnymi czekami. Prawidłowa numeracja w treści dokumentu pozwala zachować charakter dokumentów jako egzemplarzy tego samego czeku, natomiast jej brak prowadzi do uznania każdego egzemplarza za osobny czek. Przepis określa więc zarówno zakres dopuszczalności wieloegzemplarzowego wystawienia czeku, jak i konsekwencję pominięcia wymaganego oznaczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 48.Art. 50.