Art. 40. Zwrotne poszukiwanie po odmowie zapłaty czeku

Posiadacz może wykonywać zwrotne poszukiwanie przeciwko indosantom, wystawcy, tudzież innym dłużnikom, jeżeli czek, mimo przedstawienia do zapłaty we właściwym czasie, nie został zapłacony, a odmowę zapłaty stwierdzono:

1) albo aktem publicznym (protestem);

2) albo oświadczeniem trasata na czeku, datowanem i wymieniającem dzień przedstawienia;

3) albo oświadczeniem izby rozrachunkowej, datowanem i stwierdzającem, że czek został we właściwym czasie złożony do rozrachunku i że go nie wykupiono.

Komentarz do Art. 40.

Przepis określa, kiedy posiadacz czeku może skorzystać ze zwrotnego poszukiwania wobec indosantów, wystawcy oraz innych dłużników. Uprawnienie to powstaje, gdy łącznie spełnione są dwa warunki: czek został przedstawiony do zapłaty we właściwym czasie, lecz nie został zapłacony, a odmowa zapłaty została odpowiednio stwierdzona.

Przepis wskazuje trzy równorzędne sposoby potwierdzenia odmowy zapłaty:

aktem publicznym, czyli protestem;
oświadczeniem trasata umieszczonym na czeku, opatrzonym datą i wskazującym dzień przedstawienia czeku;
oświadczeniem izby rozrachunkowej, również opatrzonym datą, które potwierdza, że czek został we właściwym czasie złożony do rozrachunku i nie został wykupiony.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu zarówno przesłanek uruchomienia zwrotnego poszukiwania, jak i sposobów ich udokumentowania. Sam fakt braku zapłaty nie wystarcza, ponieważ przepis wymaga także wykazania, że czek przedstawiono w odpowiednim czasie oraz że odmowa zapłaty została stwierdzona w jednej z wymienionych form. Każda z tych form wiąże się z określonym dokumentem lub oświadczeniem, które powinno zawierać wskazane w przepisie elementy, w szczególności datę, a w przypadku oświadczenia izby rozrachunkowej także potwierdzenie złożenia czeku do rozrachunku i jego niewykupienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 39.Art. 41.