Art. 28. Płatność czeku za okazaniem i przed datą wystawienia

Czek jest płatny za okazaniem. Wszelką wzmiankę przeciwną uważa się za nienapisaną. Czek, przedstawiony do zapłaty przed dniem, wskazanym jako data wystawienia, jest płatny w dniu przedstawienia.

Komentarz do Art. 28.

Przepis określa podstawową zasadę wymagalności czeku: czek jest płatny za okazaniem, czyli w chwili przedstawienia go do zapłaty. Oznacza to, że decydujące znaczenie ma samo okazanie czeku, a nie upływ dodatkowego terminu wskazanego w jego treści. Regulacja nie przewiduje skuteczności odmiennego zastrzeżenia. Każdą wzmiankę przeciwną, a więc taką, która wskazywałaby inny sposób lub moment płatności, uważa się za nienapisaną. Nie wywołuje ona skutków w zakresie określonej w przepisie zasady płatności za okazaniem.

Przepis rozstrzyga również sytuację, w której czek zostanie przedstawiony przed dniem wskazanym jako data wystawienia. W takim przypadku czek jest płatny już w dniu przedstawienia. Sama data wystawienia, choć umieszczona na czeku, nie przesuwa więc momentu płatności na późniejszy dzień, jeżeli dokument został wcześniej okazany do zapłaty.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na jednoznacznym wskazaniu momentu, w którym czek staje się płatny. Jest nim okazanie czeku, także wtedy, gdy następuje ono przed datą wystawienia wskazaną na dokumencie. Jednocześnie wszelkie przeciwne wzmianki pozostają bez znaczenia dla tej zasady. Regulacja upraszcza zatem ocenę płatności czeku, wskazując jeden podstawowy moment, związany z jego przedstawieniem, a nie z treścią odmiennego zastrzeżenia ani z samym nadejściem daty wystawienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 27.Art. 29.