Art. 18. Odpowiedzialność indosanta i zakaz dalszego indosowania

Indosant odpowiada w braku przeciwnego zastrzeżenia za zapłatę czeku. Indosant może zabronić dalszego indosowania; w tym przypadku nie odpowiada wobec następnych indosatarjuszy.

Komentarz do Art. 18.

Przepis określa odpowiedzialność indosanta za zapłatę czeku oraz skutki zastrzeżenia ograniczającego dalsze indosowanie. Zasadą jest, że indosant odpowiada za zapłatę czeku, jeżeli nie zamieszczono przeciwnego zastrzeżenia. Odpowiedzialność ta wynika więc z samego statusu indosanta, a jej wyłączenie lub ograniczenie wymaga ujawnienia odpowiedniego zastrzeżenia.

Indosant może również zabronić dalszego indosowania czeku. Jest to odrębne uprawnienie, dotyczące możliwości przekazywania czeku kolejnym osobom w drodze indosu. Skutek takiego zastrzeżenia został określony wprost: indosant, który zabronił dalszego indosowania, nie odpowiada wobec następnych indosatarjuszy. Oznacza to, że jego odpowiedzialność nie obejmuje osób, które uzyskały czek w wyniku dalszych indosów dokonanych mimo tego zastrzeżenia.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozdzieleniu dwóch kwestii. Po pierwsze, brak przeciwnego zastrzeżenia oznacza odpowiedzialność indosanta za zapłatę czeku. Po drugie, zakaz dalszego indosowania wpływa na zakres kręgu osób, wobec których indosant ponosi odpowiedzialność. Przepis nie eliminuje samej możliwości dalszego indosowania, lecz wiąże jej dokonanie z ograniczeniem odpowiedzialności indosanta wobec następnych indosatarjuszy. Dla oceny skutków konkretnego indosu istotne jest zatem ustalenie, czy zawiera on przeciwne zastrzeżenie albo zakaz dalszego indosowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 17.Art. 19.