Art. 1. Elementy konieczne czeku

Czek zawiera:

1) nazwę „czek” w samym tekście dokumentu, w języku, w jakim go wystawiono;

2) polecenie bezwarunkowe zapłacenia oznaczonej sumy pieniężnej;

3) nazwisko osoby, która ma zapłacić (trasata);

4) oznaczenie miejsca płatności;

5) oznaczenie daty i miejsca wystawienia czeku;

6) podpis wystawcy czeku.

Komentarz do Art. 1.

Przepis określa, jakie elementy powinien zawierać dokument oznaczony jako „czek”. Wymienia sześć informacji, które razem opisują treść polecenia zapłaty, osobę zobowiązaną do zapłaty, miejsce i czas wystawienia oraz osobę, która dokument wystawiła.

Po pierwsze, w samym tekście dokumentu musi znajdować się nazwa „czek”. Powinna być zapisana w języku, w jakim czek został wystawiony. Po drugie, dokument ma zawierać bezwarunkowe polecenie zapłacenia oznaczonej sumy pieniężnej. Oznacza to, że treść czeku wskazuje konkretną kwotę i zawiera polecenie jej zapłaty, bez uzależniania tej zapłaty od dodatkowego warunku.

Przepis wymaga także wskazania nazwiska osoby, która ma zapłacić, określonej jako trasat. Dzięki temu czek określa adresata polecenia zapłaty. Należy w nim ponadto oznaczyć miejsce płatności, a także datę i miejsce wystawienia. Te dane pozwalają ustalić, gdzie ma nastąpić zapłata oraz kiedy i gdzie dokument został sporządzony.

Ostatnim elementem jest podpis wystawcy czeku. Przepis łączy więc treść dokumentu z jego wystawcą i wskazuje podstawowe dane potrzebne do opisania całej czynności: rodzaj dokumentu, kwotę, trasata, miejsce płatności, datę i miejsce wystawienia oraz podpis. W praktyce przepis stanowi uporządkowaną listę informacji, które powinny znaleźć się w treści czeku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.