Sygnatura akt XI GC 880/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
E., dnia 23 września 2026 r.
Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie XI Wydział Gospodarczy w następującym składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Andrzej Muzyka
Protokolant: Kornelia Biel
po rozpoznaniu w dniu 23 września 2026 r. w E.
na rozprawie
sprawy z powództwa (...) spółki jawnej w E.
przeciwko (...) Zakładowi (...) spółce akcyjnej w V.
o zapłatę
I.
zasądza od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń spółki akcyjnej w V. na rzecz powódki (...) spółki jawnej w E. kwotę 1785,04 zł (jeden tysiąc siedemset osiemdziesiąt pięć złotych, cztery grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 25 maja 2023 r. do dnia zapłaty;
II.
oddala powództwo w pozostałym zakresie;
III.
zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 675,82 zł (sześćset siedemdziesiąt pięć złotych osiemdziesiąt dwa grosze), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.
SSR Andrzej Muzyka
Sygn. akt XI GC 880/25 19 października 2026 r.
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 8 września 2025 r. (...) spółka jawna w E. wniosła przeciwko (...) Zakładowi (...) spółce akcyjnej w V. o zapłatę kwoty 2618,88 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 maja 2023 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu, powódka wskazała, iż jako nabywca wierzytelności przysługującej poszkodowanemu zdarzeniem drogowym z dnia 11 kwietnia 2023 r., dochodzi dalszego odszkodowania stanowiącego koszt naprawy pojazdu marki E. (...) nr rej. (...), uszkodzonego przez sprawcę legitymującego się ważnym ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartym z (...) spółką akcyjną w V..
Nakazem zapłaty z dnia 16 września 2025 r. Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
W przepisanym terminie pozwany wniósł przeciw od ww. nakazu zapłaty, zaskarżając nakaz w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany zakwestionował roszczenie co do zasady jak i wysokości, kwestionując legitymację czynną powódki oraz podnosząc zarzut spełnienia roszczenia poprzez wypłatę ustalonej kwoty odszkodowania. Nadto pozwany podniósł zarzut zwiększenia rozmiaru szkody, wobec nieskorzystania z oferty pozwanego dotyczącej organizacji naprawy w warsztacie współpracującym z pozwanym oraz zakupu części z rabatami oferowanymi przez pozwanego.
Finalnie pozwany zakwestionował roszczenie w zakresie dochodzonych odsetek.
W toku postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
C. 11 kwietnia 2023 r. doszło do zdarzenia drogowego w wyniku którego uszkodzeniu uległ należący do (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. pojazd marki E. nr rej. (...). Sprawca zdarzenia legitymował się ważną umową ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą z (...) spółką akcyjną w V..
Poszkodowana zleciła powódce (...) spółka jawna w E. przeprowadzenie naprawy uszkodzonego pojazdu, upoważniając powódkę do odbioru odszkodowania.
Poszkodowana dokonała zgłoszenia szkody ubezpieczycielowi sprawcy, który przyjął na siebie odpowiedzialność co do zasady i wszczął postępowanie likwidacyjne.
C. 18 kwietnia 2023 r. poszkodowana zawarła z powódką umowę cesji wierzytelności, na mocy której zbyła na rzecz powódki przysługującą jej wierzytelność z tytułu zdarzenia z dnia 11 kwietnia 2023 r., w stosunku do (...) Zakładu (...) spółki akcyjnej w V..
Dowód:
- zlecenie warsztatowe k. 42v.;
- umowa cesji k. 11, 41v.;
- upoważnienie k. 18, 42;
- oświadczenie VAT k. 19, 41;
- akta szkody płyta CD k. 59;
- zeznania Ł. Ł. k. 109-111;
- zeznania świadka B. L. k. 142-148;
Dnia 8 maja 2023 r. powódka sporządziła kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu, ustalając jej koszy na kwotę 8918,41 zł brutto (7250,74 zł netto).
Dowód:
- kalkulacja z dnia 8 maja 2023 r. k. 12-13;
C. 10 maja 2023 r. powódka zakończyła naprawę i wystawiła na rzecz poszkodowanej fakturę VAT nr (...) na kwotę 8918,41 zł brutto, uwzględniając wypłacone odszkodowanie, do zapały pozostała kwota 2618,88 zł.
Dowód:
- faktura VAT k. 15;
- faktury VAT za części k. 16-17;
Decyzją z dnia 17 maja 2023 r. pozwany przyznał i wypłacił powódce odszkodowanie w kwocie 6299,53 zł.
Dowód:
- decyzja (...) z dnia 17 maja 2023 r. k. 19;
- lista wypłat k. 37;
- zweryfikowana kalkulacja k. 38-40;
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2025 r. pozwany odmówił wypłaty dalszego odszkodowania.
Dowód:
- decyzja (...) z dnia 26 sierpnia 2025 r. k. 21;
Z analizy stawek za rbg stosownych w zakresie usług wolnorynkowych przez dobrze wyposażone warsztaty gwarantujące przeprowadzenie naprawy zgodnie z technologia producenta danej marki na terenie woj. (...) w zakresie samochodów osobowych wynika że stawki za rbg dla prac blacharsko lakierniczych w tego typu warsztatach w latach 2023 - 2024 zawierały się w przedziale od 150 do 250 zł/rbg a stawki w (...) w tym okresie zawierały się w przedziale od 220 do 350 zł/rbg.
Koszt naprawy został skalkulowany przez warsztat który dokonał naprawy wg stawki 200 i 210 zł/rbg i koszt tej naprawy udokumentował fakturą na kwotę brutto 8918,41 zł, wskazany koszt naprawy przez warsztat dokonujący naprawy był kosztem uzasadnionym i rynkowym.
W sytuacji gdy koszt naprawy został skalkulowany przez warsztat który dokonał naprawy wg stawki 200 i 210 zł/rbg i koszt tej naprawy udokumentował fakturą na kwotę brutto 8918,41 zł brutto a pozwana nie zakwestionowała w przedstawionym koszcie naprawy zakresu przeprowadzonej naprawy i wskazanych kosztów części, weryfikowanie udokumentowanego kosztu naprawy do kwoty 7748,42 zł brutto ustalonej dla stawki za rbg na poziomie ok. 100 zł/rbg netto pozbawione jest podstaw merytorycznych.
Dowód:
- pinia biegłego sądowego V. E. k. 158-163.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
Podstawę prawną żądania pozwu stanowi art. 822 § 1 i 2 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w §1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Odpowiedzialność pozwanego towarzystwa ubezpieczeń wynikała również z art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zgodnie z którym, ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Obowiązkiem odszkodowawczym ubezpieczyciela wobec poszkodowanego są objęte wszelkie postaci szkody wyrządzone tej osobie, a więc zarówno szkody na osobie, jak i szkody na mieniu, co wynika z art. 34 ust. 1 powołanej ustawy.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż pojazd sprawcy wypadku, w którym doszło do uszkodzenia pojazdu należącego do poszkodowanego ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej.
Zgodnie z art. 509 §1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast zgodnie § 1 art. 510 k.c. umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania (§2). Stosownie do art. 882 §4 k.c. poszkodowany może dochodzić odszkodowania bezpośrednio od ubezpieczyciela sprawcy. Jest to samodzielne odrębne roszczenie, które może być przedmiotem obrotu. Fakt nabycia wierzytelności przez powoda wynika z przedstawionej umowy cesji. R. dla umowy cesji było zwolnienie się ze zobowiązania wynikającego z faktury VAT z dnia 10 maja 2023 r. nr (...) (k. 15).
Powódka w pozwie domaga się zapłaty dalszych kosztów z tytułu odszkodowania uznając, że wypłacona przez pozwanego kwota 6299,53 zł netto była niewystarczająca do naprawienia szkody.
W spornym zakresie Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony, a także na opinii sporządzonej przez biegłego sądowego. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego na okoliczność ustalenia kosztów przywrócenia ww. samochodu do stanu sprzed kolizji. Opina była przekonywująca, biegły ją uzasadnił. Opinia jest jasna i pełna. Zeznania świadka i reprezentanta powoda Sąd ocenił jako wiarygodne. Korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym.
Koszt naprawy został skalkulowany przez warsztat który dokonał naprawy wg stawki 200 i 210 zł/rbg i koszt tej naprawy udokumentował fakturą na kwotę brutto 8918,41 zł, wskazany koszt naprawy przez warsztat dokonujący naprawy był kosztem uzasadnionym i rynkowym.
Zatem powódka uwzględniając wypłacone przez pozwanego odszkodowanie, domagała się zapłaty pozostałej części należnego jej odszkodowania, w kwocie 2618,88 zł brutto, wskazując, iż wbrew złożonemu oświadczeniu poszkodowanej, podatek VAT nie został rozliczony.
W tym zakresie Sąd również oparł się na zeznaniach przedstawiciela poszkodowanej Ł. Ł., który wskazał, iż błędnie w oświadczeniu podatkowych wskazał, ze ma możliwość odliczenia 100% podatku, podczas gdy w rzeczywistości spółka mogła odliczyć 50% co też uczyniła.
Tym samym wysokość należnego powódce odszkodowania winna zostać ustalona w stawce netto+50% VAT.
Przyjmując za biegłym, iż koszt naprawy był zasadny i rynkowy, tak ustalona wysokość szkody wynosiła 8084,57 zł.
Odpowiedzialność pozwanego nie była kwestionowana przez strony, czego dowodem jest nadto wypłata przez pozwanego odszkodowania za szkodę w części. Strona pozwana podnosiła jednakże, iż roszczenie powoda jest zawyżone, a wypłacone odszkodowanie w pełni rekompensuje powstałą szkodę, a nadto pozwana złożyła poszkodowanemu propozycję naprawy uszkodzonego pojazdu w warsztacie naprawczym współpracującym z pozwaną bez koniczności ponoszenia dodatkowych kosztów.
W ocenie Sądu okoliczność ta jest dla sprawy obojętna.
Sąd akceptuje w tym zakresie jednoznaczną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego, wskazującą, że naprawa pojazdu po kolizji jest okolicznością obojętną dla sprawy przeciwko ubezpieczycielowi, ponieważ sam obowiązek odszkodowawczy ubezpieczyciela pojawił się już z chwilą wyrządzenia poszkodowanemu szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy samochodu i czy w ogóle zamierzał go naprawić (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 68/1, OSNC 2002/6/74). W uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2007 r., III CZP 150/06 (OSNC 2007/10/144) wyjaśniono problem powstania roszczenia odszkodowawczego, a tym samym szkody (uszczerbku majątkowego) - roszczenie odszkodowawcze w ramach ustawowego obowiązku ubezpieczenia komunikacyjnego OC powstaje już z chwilą wyrządzenia szkody tj., właśnie w chwili nastąpienia wypadku komunikacyjnego i pojawienia się dalszych przesłanek odpowiedzialności sprawcy na podstawie art. 436 k.c. Obowiązek naprawienia szkody nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy samochodu i czy w ogóle zamierzał dokonać takiej naprawy w przyszłości. Należy zatem wyraźnie odróżnić sam moment powstania szkody i roszczenia o jej naprawienie od daty ewentualnego naprawienia rzeczy (samochodu), bowiem dla powstania odpowiedzialności ubezpieczyciela istotne znaczenie ma sam fakt powstania szkody, a nie fakt naprawienia samochodu (sekwencja zdarzeń: wypadek komunikacyjny i uszkodzenie pojazdu, powstanie szkody w majątku poszkodowanego, powstanie roszczenie odszkodowawczego, inne zdarzenia, w tym m.in. naprawienie samodzielne samochodu przez poszkodowanego i poniesienie wydatków). W innej, istotnej dla danej problematyki odszkodowawczej, uchwale Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2017 r., III CZP 20/17 stwierdzono w jej uzasadnieniu, że koszty naprawy pojazdu uszkodzonego „zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem mogą być dochodzone jeszcze przed ich poniesieniem”, a roszczenie takie służy do „wyeliminowania już istniejącej szkody”. Sąd Najwyższy w sprawie II (...) 32/17 powołując się na ww. orzecznictwo wskazał dodatkowo, że skoro powstanie szkody (uszczerbku majątkowego) powoda należy łączyć już z chwilą uszkodzenia pojazdu (bo wtedy następuje już uszczerbek w majątku powoda rozumianym en bloc i wtedy już powstaje roszczenie o naprawienie szkody, zgodnie z koncepcją dyferencjacyjną), to oczywiście, nie mają tu już znaczenia późniejsze zdarzenia, m.in w postaci sprzedaży uszkodzonego lub już naprawionego samochodu.
Za takim ujęciem obowiązku odszkodowawczego – niezależnego od naprawy pojazdu wypowiedział się też Sad Najwyższy w wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r. w sprawie II (...) 43/17. Co istotne w stanie faktycznym będącym przedmiotem analizy Sądu Najwyższego Sąd Rejonowy zasądził dochodzoną kwotę na podstawie hipotetycznego ustalenia kosztów naprawy pojazdu, a następnie Sąd Okręgowy zmienił ten wyrok i powództwo oddalił uznając, że hipotetyczne ustalenia tracą na aktualności, gdy poszkodowany naprawi szkodę. Skoro bowiem odszkodowanie ma pokryć istniejący po stronie poszkodowanego uszczerbek, to gdy doszło do naprawy uszkodzonego pojazdu, obowiązek odszkodowawczy ubezpieczyciela obejmuje wyłącznie faktycznie poniesione i wykazane wydatki, które doprowadziły uszkodzony samochód do stanu sprzed wystąpienia szkody - powódka nie wykazała jednak wysokości wydatków, jakie poniosła na te cele, co sprawiło, że Sąd Okręgowy oddalił powództwo. Sąd Najwyższy stwierdził, że zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie jest niezgodny z prawem. Sąd Najwyższy podkreślił, że z art. 822 § 1 k.c. wynika, że obowiązek ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej polega na zapłacie określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone przez ubezpieczonego osobom trzecim, a więc na spełnieniu świadczenia pieniężnego. W judykaturze przyjmuje się (por.m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, OSNC 2003, Nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nie publ., uchwałę Sądu Najwyższego z 17 maja 2007 r., III CZP 150/06, OSNC 2007, Nr 10, poz. 144), że poszkodowany może, według swojego wyboru, żądać od ubezpieczyciela zapłaty kosztów hipotetycznej restytucji albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej ustalonej zgodnie z metodą różnicy. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. bowiem jedynie tylko w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Powstanie roszczenia w stosunku do ubezpieczyciela o zapłacenie odszkodowania, a tym samym jego zakres odszkodowania, nie zależą od tego, czy poszkodowany dokonał restytucji i czy w ogóle ma taki zamiar (por. wyroki Sądu Najwyższego z 27 czerwca 1988 r., I CR 151/88, nieopubl., i z 16 maja 2002 r., V CKN 1273/00, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.). Nadto zostało uwypuklone, że poszkodowany nie może żądać zapłaty kosztów (hipotetycznej) restytucji tylko w sytuacji, w której przywrócenie stanu poprzedniego byłoby niemożliwe albo też pociągało za sobą nadmierne trudności lub koszty (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, OSNC 2003, Nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.) i w takim przypadku może żądać wyrównania tego uszczerbku w jego majątku, który odpowiada wartości rzeczy zniszczonej wskutek działania sprawcy szkody. Ocena, czy koszty restytucji są nadmierne zależy od okoliczności sprawy. Na gruncie spraw dotyczących naprawy pojazdów mechanicznych ugruntowała się praktyka zakładająca, że koszt naprawy nie jest nadmierny dopóty, dopóki nie przewyższa wartości pojazdu sprzed wypadku (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 lutego 2002 r., V CKN 903/00, OSNC 2003, Nr 1, poz. 15; postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006 r., III CZP 76/05, nieopubl.). Sąd Najwyższy też zauważył, że Skoro w świetle powołanych wyżej art. 363 § 1 i art. 822 § 1 k.c. za koszty restytucji samochodu do stanu sprzed wypadku należało uznać - nieprzekraczające jednak wartości samochodu - wydatki, jakie powódka miała ponieść w celu przywrócenia jego stanu sprzed wypadku, to na ich podstawie należało określić należne jej odszkodowanie, niezależnie od tego, czy działania powódki podjęte z zamiarem osiągnięcie tego rezultatu były udane, czy nieudane.
Podobne stanowisko zostało wyrażone w kolejnym wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r. w sprawie II (...) 41/17.
Wreszcie za zwieńczenie wskazanej linii orzeczniczej należy uznać postanowienie Sądu Najwyższego wydane w dniu 7 grudnia 2018 r. w sprawie III CZP 51/18, gdzie odmówił podjęcia uchwały na pytanie „Czy w przypadku wyrządzenia szkody w pojeździe mechanicznym, stanowiącej szkodę częściową, w przypadku, gdy przed ustaleniem wysokości odszkodowania dojdzie do naprawy pojazdu przywracającej ten pojazd do stanu sprzed powstania szkody, odszkodowanie należne poszkodowanemu w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego ograniczone jest do równowartości wydatków faktycznie poniesionych celem naprawy pojazdu, czy też powinno być ustalone jako równowartość hipotetycznie określonych kosztów przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego?”. Sąd Najwyższy stwierdził, że odpowiedź na tak sformułowane pytanie jest oczywista, gdyż w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano, iż roszczenie z tytułu kosztów naprawy może być dochodzone niezależnie od tego, czy naprawa jest dokonana. Przyjęto również, że odpowiada ono zawsze niezbędnym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom naprawy, a naprawa, która została dokonana przed uzyskaniem świadczenia nie ma istotnego znaczenia. Sąd Najwyższy podkreślił, że obowiązek odszkodowawczy pojawia się z chwilą powstania szkody, a określenie wysokości szkody, czy to na podstawie opinii biegłego, czy też rachunków, stanowi tylko sposób kalkulacji szkody. Wcześniejsza naprawa pojazdu przez poszkodowanego, czy też przywrócenie podstawowych funkcji pojazdu nie powoduje zwolnienia ubezpieczyciela z odpowiedzialności.
W tym kontekście nie podlega uwzględnieniu okoliczność zaoferowania przez ubezpieczyciela możliwości nabycia części samochodowych z rabatem ewentualnie możliwości zorganizowania naprawy we współpracującym z ubezpieczycielem warsztacie. Uwzględnienie takich zarzutów spowodowałby że – wbrew ww. linii orzeczniczej Sądu Najwyższego – naprawa pojazdu miałby znaczenie dla określenia wysokości odszkodowania. Uzależnienie wysokości odszkodowania od przyjęcia oferty pozwanego czy to pośrednictwa w zakupie części, czy to zorganizowania naprawy, pośrednio uzależniałby wysokość odszkodowania od tego czy naprawa była przeprowadzona. Tymczasem jest to okoliczność obojętna. Nie ma podstaw do przyjęcia że istnieje obowiązek właściciela dostosowania się do decyzji ubezpieczyciela jakich części ma on użyć do naprawy i gdzie naprawę przeprowadzić. Z własnością rzeczy wiąże się triada uprawnień właścicielskich – prawo posiadania rzeczy, prawo korzystania z rzeczy oraz prawo rozporządzania rzeczą. Sposób naprawy pojazdu i miejsce naprawy pojazdu dotyka uprawnienia właścicielskiego jakim jest rozporządzanie rzeczą. Prawo własności jest prawem skutecznym erga omnes, w tym również w stosunku do ubezpieczycieli, a co za tym idzie ubezpieczyciel nie ma żadnych uprawnień do kreowania obowiązku naprawy i sposobu naprawy pojazdu. Zaoferowanie pośrednictwa w nabyciu części czy w zorganizowaniu naprawy należy traktować tylko w kategoriach z jednej strony dobrej woli ubezpieczyciela, a drugiej strony skorzystania z tej oferty zależy tylko od dobrej woli poszkodowanego, bez jakichkolwiek negatywnych konsekwencji dla niego w przypadku nie skorzystania z oferty. Ubezpieczyciel nie ma też prawa ingerowania w prawo własności poszkodowanego i narzucanie mu sposobu przeprowadzenia naprawy czy nawet żądania samej naprawy. Daleko idącą ingerencją w prawo własności jest próba narzucenia gdzie naprawić pojazd, bo do tego też sprowadza się stanowisko pozwanej. To właściciel decyduje gdzie naprawić pojazd i w tej decyzji niebagatelną rolę odgrywa też renoma czy znajomość warsztatu. Tymczasem ubezpieczyciel zaczyna dyktować gdzie właściciel ma naprawić swoją rzecz. Brak jest obiektywnych danych czy warsztat na który pozwana wskazuje jest właściwie wyposażony, dysponuje wykwalifikowanym personelem i potrafi przeprowadzić naprawę. Narzucanie nieznanego warsztatu jest nadużyciem ubezpieczyciela.
Zauważyć też należy, że na skutek kolizji powstał uszczerbek w majątku poszkodowanego i rolą ubezpieczyciela jest ten uszczerbek wyrównać. Ewentualna naprawa przy użyciu części niepełnowartościowych albo brak naprawy jest prawem poszkodowanego, który w ten sposób nie doprowadza uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed kolizji i w efekcie dysponuje rzeczą o mniejszej niż wyjściowa wartości. Jest to jednak jego prawo. Co więcej uzyskane od ubezpieczyciela odszkodowanie może on przeznaczyć na dowolny cel. W orzecznictwie ugruntowane zostało stanowisko, że z tego powodu domaganie się rachunków z naprawy jest niczym nie uzasadnione. Tak samo należy traktować żądanie naprawy przy użyciu części dostarczonych przez ubezpieczyciela lub w miejscu przez niego wskazanym. Jest to nic innego jak próba obejścia przez ubezpieczyciela ugruntowanego stanowiska, że nie ma podstaw do żądania faktur i rachunków za naprawę, przez wykreowanie obowiązku uzyskania faktury lub rachunku na skutek narzucenia oferty naprawy lub zakupu części przez ubezpieczyciela.
Powódka przeprowadziła naprawę pojazdu, marki E. nr rej. (...). Przyjmując za biegłym oraz przedstawicielem poszkodowanej zasadny faktyczny koszt naprawy wynosił 8084,57 zł, biorąc pod uwagę, że w szkodzie wypłacono odszkodowanie w kwocie 6299,53 zł, zaś na uwzględnienie zasługiwała kwota stanowiąca różnicę pomiędzy kosztem naprawy ustalonym przez Sąd, a kwotą wypłaconego odszkodowania tj. kwota 1785,04 zł (w tym 50% VAT).
O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu.
Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I wyroku.
W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu o czym orzeczono w pkt II wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w pkt III wyroku, znajduje podstawę prawną w art. 98 § 1 i §1
1 k.p.c. i 100 k.p.c. Powódka wygrał sprawę w 68,16 %. Na koszty poniesione przez powoda składa się opłata od pozwu 200 złotych, od pełnomocnictwa 17 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika 900 złotych oraz koszt sporządzenia opinie pokryty z zaliczki powoda 553,50 zł. Łącznie to kwota 1670,50 zł, z czego 68,18% daje kwotę 1138,61 zł. Na koszty poniesione przez stronę pozwaną złożyły się kwoty 900 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, oraz koszt sporządzenia opinii pokryty z zaliczki pozwanego 553,50 zł, łącznie 1453,50 zł, z czego 31,84 % daje kwotę 462,79 zł.
Po skompensowaniu ww. kwot, zasądzeniu na rzecz powoda podlegała kwota 675,82 zł.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.
SSR Andrzej (...)
Sygnatura akt XI GC 880/25, dnia 19.10.2026 r.
ZARZĄDZENIE
1.(...)
2. (...)
3. (...)
4.(...)
SSR Andrzej (...)