UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r
. Zakład Ubezpieczeń Społecznych - (...) Oddział w P. stwierdził, że miesięczna podstawa wymiaru składek F. W. z tytułu wykonywania umowy o pracę u płatnika składek (...) sp. z o.o. w lipcu 2020 r. na ubezpieczenia społeczne wynosi 11 576,00 zł, a na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 10 116,50 zł, zaś składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 896,08 zł.
W uzasadnieniu organ rentowy wyjaśnił, że płatnik składek zawarł umowy cywilnoprawne z F. W., w tym również umowę cywilnoprawną nazwaną umową o dzieło w dniu 8 czerwca 2020 roku nr (...) na okres od 8 czerwca 2020 roku do dnia 20 lipca 2020 roku, w której przedmiotem były prace programistyczne w portalach C. i S.. Podał, że w ramach umowy wykonawca dodał do portalu nowy mechanizm certyfikatów zgodnie z ustaleniami z zamawiającym, wykonawca dokonał także modyfikacji 10 szkoleń e-learningowych poprzez zmianę treści i tłumaczeń 16 wersjach językowych na podstawie treści, które przekazał zamawiający; wykonawca przeprowadził testy jakościowe portalu po modyfikacji oraz szkoleń pod kątem wprowadzonych zmian jaki działania scorm 1.2.; po przejściu testu wykonawca zaimplementował modyfikację do portalu i przetestował ponownie całość; ustalono, że F. W. w okresie od 8 czerwca 2020 roku do 30 czerwca 2020 roku był zatrudniony u płatnika składek (...) spółka z o.o. na podstawie umowy o pracę, od dnia 1 lipca 2020 roku ustał stosunek pracy łączący płatnika składek i ubezpieczonego, a jednocześnie płatnik składek w dniu 8 czerwca 2020 zawarł z F. W. umowę cywilnoprawną na okres od 8 czerwca 2020 roku do 20 lipca 2020 roku i w związku z powyższym ubezpieczony F. W. w okresie od 8 czerwca 2020 roku do 30 czerwca 2020 roku podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu umowy o pracę.
Zakład wyjaśnił, że ustalono, iż płatnik składek za lipiec 2020 roku wykazał za ubezpieczonego podstawy wymiaru składek obejmującą jedynie przychód wynikający z tytułu umowy o pracę, natomiast nie ujęto w podstawie wymiaru składek za lipiec 2020 roku przychodu z tytułu zawartej umowy cywilnoprawnej i w związku z powyższym organ rentowy ustalił w przedmiotowej decyzji podstawę wymiaru składek za okres lipiec 2020 roku na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne z tytułu stosunku pracy poprzez zsumowanie przychodu wykazanego ze stosunku pracy (6 495,74 zł) oraz proporcjonalnej kwoty wynikającej z zawartej w dniu 8 czerwca 2020 r. umowy cywilnoprawnej (5 083,26 zł), powołując się na definicję pracownika zawartą w art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 350 ze zm.).
(decyzja w aktach ZUS)
Odwołanie od tej decyzji wniósł płatnik składek – (...) sp. z o.o., zastępowany profesjonalnie, zaskarżając ją w całości (uzupełniono w zakreślonym terminie braki formalne odwołania). Kwestionowanej decyzji strona skarżąca zarzuciła:
1.
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że:
- umowa o dzieło z dnia 8 czerwca 2020 r. nr (...) była w okresie lipca 2020 r. zawarta i wykonywana na rzecz płatnika składek jako pracodawcy, gdy w tym okresie płatnik składek nie był pracodawcą dla ubezpieczonego,
- brak wzięcia pod uwagę nieważności umowy o dzieło z dnia 8 czerwca 2020 r. nr (...) wynikającej z art. 58 par. 1 k.c. w zw. z art. 210 par. 1 k.s.h. w zw. z art. 53 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych
2.
naruszenie art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, że ubezpieczony był w okresie lipca 2020 r. pracownikiem w rozumieniu tej regulacji pomimo, że w tym okresie zawarta umowa o dzieło, nie była umowa zawarta z pracodawcą i wykonywaną na jego rzecz,
3.
naruszenie art. 18 ust. 1 i la ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że ubezpieczony podlega ubezpieczeniom społecznym, tj. emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu w okresach opisanych w zaskarżonej decyzji także z tytułu zawartej umowy o dzieło.
4.
art. 81 ust. 1, 5 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że ubezpieczony podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresach opisanych w zaskarżonej decyzji także z tytułu zawartej umowy o dzieło.
W konkluzji odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie podstawy wymiaru składki dla ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, chorobowego i wypadkowego równej 6.495,74 zł, a dla ubezpieczenia zdrowotnego 4.510,88 zł, a także o zasądzenie od kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.
(odwołanie k. 3-4)
W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych razem z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko dodatkowo podnosząc, że w dacie zawarcia umowy nazwanej umową o dzieło (8 czerwca 2020 r.) F. W. był pracownikiem płatnika, a fakt wypłaty i niezwrócenia przychodu w lipcu 2020 r. obligował do jego oskładkowania, gdyż poprzez wykonanie ww. umowy doszło do jej faktycznego zawarcia w formie dorozumianej, nawet jeśli przyjąć brak zachowania prawidłowej formy pisemnej.
(odpowiedź na odwołanie k. 20-22)
Pismem procesowym z dnia 20 listopada 2025 r. pełnomocnik płatnika składek poparł odwołanie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania. Pełnomocnik płatnik wskazał, że organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję jako kolejną dotyczącą tego samego okresu (lipiec 2020 r.), który został już objęty wcześniejszą decyzją ZUS z dnia 21 października 2024 r., od której wniesiono odwołanie i sprawa zawisła w Sądzie Okręgowym za sygn. akt VIII U (...). Podał, że obecnie toczy się w tej sprawie postępowanie w Sądzie Apelacyjnym w Łodzi za sygn. III AUa (...) Podkreślił, że ponowne orzekanie o tym samym okresie doprowadzi do niedopuszczalnego podwójnego oskładkowania płatnika. Ponownie podniósł, że w dacie zawarcia umowy o dzieło z 8 czerwca 2020 r. ubezpieczony nie był już pracownikiem płatnika, akcentując, że przedmiotem tej umowy było stworzenie określonego rezultatu stanowiącego utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4.02.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
(pismo k. 49-51 )
Pismem procesowym z dnia 27 maja 2026 r. organ rentowy wskazał, że wcześniejsza decyzja z dnia 21 października 2024 r. dotyczyła podstaw wymiaru składek z tytułu umowy zlecenia, natomiast obecna zaskarżona decyzja dotyczy składek z tytułu stosunku pracy. ZUS podniósł ponadto, że decyzją z dnia 9 stycznia 2025 r. uchylił w części decyzję z października 2024 r. w zakresie podstaw wymiaru składek za okres lipca 2020 r. (kod (...)), wywodząc stąd brak tożsamości przedmiotowej obu spraw.
(pismo k. 64)
Na rozprawie w dniu 10 września 2026 r
. pełnomocnicy stron podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska procesowe. Pełnomocnik organu rentowego złożył do akt kopie spornej decyzji z 12 czerwca 2025 r. oraz wydruk decyzji z 21 października 2024 r. i podniósł, że skarżone rozstrzygnięcie obejmuje przychód z umowy o dzieło realizowanej w czerwcu 2020 r., a rozliczonej w lipcu 2020 r., czyli w okresie, w którym istniał zbieg tytułów.
Pełnomocnik płatnika wskazał, że umowa o pracę z zainteresowanym została rozwiązana z dniem 30 czerwca 2020 r., natomiast realizacja umowy o dzieło miała miejsce w lipcu 2020 r., w związku z tym wskazana przez ZUS podstawa prawna nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Oświadczył też, że nie jest pewien czy rozliczenie umowy o pracę, która skończyła się z końcem czerwca 2020 r. mogło nastąpić w lipcu 2020r.
Natomiast pełnomocnik ZUS podniósł, że sporna decyzja obejmuje rozliczenie przychodu zainteresowanego osiągniętego z tytułu umowy o dzieło realizowanej w czerwcu 2020r., rozliczonej w lipcu 2020r. i dotyczy tylko okresu, w którym jednocześnie istniał tytuł do ubezpieczenia społecznego zainteresowanego - umowa o pracę obowiązująca do 30 czerwca 2020 r.
(stanowiska stron - e-protokół rozprawy z 10.09.2026 r.: 00:02:43-00:33:30)
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny
:
Odwołujący się płatnik składek (...) sp. z o.o. prowadzi m.in. działalność związaną z oprogramowaniem. Spółka prowadzi działalność w zakresie usług związanych z oprogramowaniem w szczególności w obszarze e- learningu, edukacji zdalnej, marketingu, grafiki komputerowej, multimedia na potrzeby edukacji i marketingu. Przede wszystkim tworzy komputerowe programy szkoleniowe oraz dostarcza systemy do zarządzania tymi programami. Tworzy też wiele różnych programów. W tym celu zatrudnia w oparciu o umowy o pracę jak i umowy cywilnoprawne animatorów, osoby tworzące szkolenia e-lerningowe, lektorów, kierowników projektów pracowników do obsługi klientów, a także osoby tworzące strony internetowe platformy szkoleniowe i osoby wspierające.
Płatnik składek w latach 2019-2020 r. zawierał z zewnętrznymi kontrahentami umowy, których przedmiotami było m.in.: realizowanie szkoleń e-learningowych, video-learningowych, zaprojektowanie, wykonanie i wdrożenie portalu internetowego, czy realizacja filmu animowanego, kompleksowa obsługa informatyczna działań promocyjno - edukacyjnych. Płatnik składek udzielał gwarancji na sprzedawany towar kontrahentom: ponosił odpowiedzialność za szkody powstałe z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przez swoich pracowników i podwykonawców, posiada fachowa wiedzę i dysponuje wszelkimi niezbędnymi zasobami wykwalifikowanym doświadczonym personelem i odpowiednimi środkami gwarantującymi profesjonalna realizacje przedmiotu umowy.
(bezsporne, a nadto odpis KRS k. 12-16, decyzja ZUS z 21.10.2024 r. w aktach sprawy )
F. W. w okresie od 25 marca 2016 r. do 30 czerwca 2020 r. był zatrudniony u płatnika składek (pierwotnie działającym pod firmą (...) sp. z o.o.) na podstawie umowy o pracę z dnia 28 lutego 2016 r. na czas nieokreślony w wymiarze 1/4 czasu pracy. Jako pracownik zajmował stanowisko Wiceprezesa (...) z wynagrodzeniem w wysokości 462,50 zł brutto i podlegał bezpośrednio prezesowi zarządu.
W okresie zatrudnienia u płatnika do 30 czerwca 2020 r., do obowiązków ubezpieczonego jako pracownika należały: kontrola jakości grafik i multimediów produkowanych przez dział grafiki, koordynacja zadań zlecanie prac grafikom, tworzenie grafik na potrzeby animacji i innych multimediów, opracowanie projektów graficznych serwisów www, projektowanie logotypów i wizualizacji kolorystycznych. Przez jakiś czas w ramach umowy o pracę zajmował się też programowaniem szkoleń.
(bezsporne, świadectwo pracy k. 17-18, umowa o pracę wraz z zakresem obowiązków k. 9-11, decyzja ZUS z 21.10.2024 r. w aktach sprawy)
W trakcie trwania powyższego stosunku pracy, w dniu 8 czerwca 2020 r., płatnik składek zawarł z F. W. umowę cywilnoprawną nr (...), nazwaną „umową o dzieło”, na okres od 8 czerwca 2020 r. do 20 lipca 2020 r.
Przedmiotem tej umowy były:
1.
prace programistyczne w portalach C. i S.. W ramach umowy wykonawca zobowiązał się dodać do portalu nowy mechanizm certyfikatów zgodnie z ustaleniami z zamawiającym oraz dokonać modyfikacji 10 szkoleń e-learningowych poprzez zmianę treści i tłumaczeń w 16 wersjach językowych na podstawie treści dostarczonych przez zamawiającego;
2.
przeprowadzenie testów jakościowych portalu po modyfikacji oraz szkoleń pod kątem wprowadzonych zmian, jak i działania standardu (...) 1.2;
3.
implementacja modyfikacji do portalu po przejściu testów i ponowne przetestowanie całości.
Za wykonanie umowy ustalono wynagrodzenie w kwocie 10 000 zł netto, płatne w terminie 7 dni od otrzymania rachunku.
Zgodnie z ww. umową wykonawca zobowiązał się przekazać zamawiającemu autorskie prawa majątkowe do wykonanych prac wraz ze wszystkimi zmianami.
Umowa została podpisana w imieniu spółki przez A. U. (Prezesa Zarządu) oraz P. U. (Wiceprezesa Zarządu).
(umowa o dzieło nr (...) k. 7-8)
Umowa ta została wykonana przez zainteresowanego F. W.. Rachunek za wykonanie prac na podstawie ww. umowy wystawiono w dniu 21 lipca 2020 r. na kwotę 10 929,00 zł brutto (co odpowiadało uzgodnionej kwocie 10 000 zł netto), a wypłata tego wynagrodzenia przez płatnika nastąpiła w lipcu 2020 r. Ubezpieczony zatrzymał to wynagrodzenie.
(niesporne, rachunek w aktach ZUS)
Od wskazanych przychodów płatnik składek nie zadeklarował i nie rozliczał składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalno-rentowe, ubezpieczenia wypadkowe i ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy/Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
(bezsporne)
F. W. w dacie zawierania opisywanej umowy cywilnoprawnej, jak i w lipcu 2020 r., pełnił równolegle funkcję członka zarządu spółki (...) sp. z o.o. (
odpis pełny KRS płatnika k. 12-16)
Wydział Kontroli Płatników Składek (...) Oddziału ZUS w P. przeprowadził u płatnika składek kontrolę w dniach 7–20 czerwca 2023 r. oraz od 24 lipca do 3 sierpnia 2023 r., obejmującą okres od stycznia 2020 r. do grudnia 2021 r. Ustalenia kontroli, wskazujące na zawarcie z ubezpieczonym szeregu umów cywilnoprawnych (w tym umowy z 8 czerwca 2020 r.), zostały zawarte w protokole z dnia 3 sierpnia 2023 r. Zastrzeżenia płatnika do protokołu nie zostały uwzględnione przez organ rentowy w piśmie z dnia 1 września 2023 r.
(niesporne)
W dniu 21 października 2024 r. organ rentowy wydał decyzję nr (...), stwierdzającą, że F. W. podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym (emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu) jako zleceniobiorca u płatnika składek m.in. w okresie od 1 lipca 2020 r. do 10 sierpnia 2020 r. W rozliczeniu za miesiąc lipiec 2020 r. ZUS określił dwie podstawy wymiaru składek: z kodem ubezpieczenia (...) (zleceniobiorca) na kwotę 5 083,26 zł oraz z kodem (...) (po ustaniu tytułu do ubezpieczeń) na kwotę 6 495,74 zł (ze składką na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 463,10 zł i podstawą jej wymiaru 5 605,17 zł).
Od powyższej decyzji płatnik składek wniósł odwołanie, a sprawa zawisła przed Sądem Okręgowym w Łodzi pod sygn. akt VIII U (...). Obecnie na skutek zaskarżenia toczy się przed Sądem Apelacyjnym w Łodzi pod sygn. III AUa (...) postępowanie drugoinstancyjne w tej sprawie.
(niesporne, a nadto decyzja ZUS z dnia 21.10.2024 r. w aktach sprawy)
Następnie, w dniu 9 stycznia 2025 r., organ rentowy wydał decyzję nr (...), działając na podstawie art. 83 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, którą uchylił w części opisaną wyżej decyzję z dnia 21 października 2024 r. w zakresie dotyczącym podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 6 495,74 zł oraz podstawy i składki na ubezpieczenie zdrowotne za miesiąc lipiec 2020 r. dla kodu tytułu ubezpieczenia (...). Organ wskazał w uzasadnieniu, że kwoty te błędnie określono jako przypadające z tytułu umowy zlecenia, gdyż uzyskany przychód dotyczył zatrudnienia ubezpieczonego na podstawie umowy o pracę do dnia 30 czerwca 2020 r., a wypłaconego po ustaniu tego tytułu.
(niesporne, a nadto decyzja ZUS z dnia 9.01.2025 r. k. 65)
W dniu 12 czerwca 2025 r. organ rentowy wydał kolejną, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, decyzję nr (...). Na jej mocy ZUS stwierdził, że miesięczna podstawa wymiaru składek F. W. z tytułu wykonywania umowy o pracę u płatnika za lipiec 2020 r. wynosi na ubezpieczenia społeczne 11 576,00 zł, na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 10 116,50 zł, a składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 896,08 zł. Podstawę tę organ rentowy ustalił za lipiec 2020 roku na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne z tytułu stosunku pracy poprzez zsumowanie przychodu wykazanego ze stosunku pracy (6 495,74 zł) oraz proporcjonalnej kwoty wynikającej z zawartej w dniu 8 czerwca 2020 r. umowy cywilnoprawnej (5 083,26 zł), powołując się na definicję pracownika zawartą w art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 350 ze zm.).
Zakład dokonując powyższego z ogólnej kwoty wypłaconego w lipcu 2020 r. przychodu z cywilnej umowy zawartej 8 czerwca 2020 r. objął obowiązkiem składkowym kwotę 5 083,26 zł, stanowiącą podstawę wymiaru składek ustaloną proporcjonalnie za okres trwania zbiegu tytułów ubezpieczeń (obejmujący okres wykonywania pracy w czerwcu 2020 r. do czasu rozwiązania stosunku pracy) i uwzględniającą pomniejszenie o koszty uzyskania przychodów.
(decyzja ZUS z dnia 12.06.2025 r. w aktach ZUS)
Sąd Okręgowy uznał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z dokumentów za w pełni wiarygodny, spójny i wystarczający do rozstrzygnięcia istoty sporu. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony pod względem ich autentyczności i nie budziły też z urzędu żadnych zastrzeżeń Sądu.
Sąd Okręgowy na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął wniosek dowodowy pełnomocnika płatnika o przesłuchanie Prezesa Zarządu na podane okoliczności w tym wniosku uznając, że jest on spóźniony, a nadto niemożliwy do przeprowadzenia na rozprawie z uwagi na niestawiennictwo na niej P. U., którego to przyczyny niestawiennictwa pełnomocnik odwołującego płatnika nie znał, a także uznając, że fakty wskazane przez pełnomocnika na jakie miałby zeznawać Prezes Zarządu P. U. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego prowadzenie postępowania w tym kierunku skutkowałoby jedynie jego przewlekłością. Zgłoszone przez płatnika okoliczności, na które miał zeznawać Prezes Zarządu (dotyczące braku uchwały wspólników, intencji stron, twórczego i indywidualnego charakteru prac programistycznych oraz faktycznego czasu ich realizacji w lipcu 2020 r.), pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji w świetle prawa ubezpieczeń społecznych. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych opiera się na obiektywnym fakcie osiągnięcia przychodu z określonego tytułu, niezaistnieniu zwrotu tego przychodu oraz na momentach nawiązania i wykonywania zobowiązań, co w pełni dokumentują zalegające w aktach umowy i rachunki. Konstruowanie dodatkowych dowodów osobowych na okoliczności, które bezpośrednio wynikają z brzmienia podpisanych przez strony dokumentów cywilnoprawnych i pracowniczych, było zatem procesowo zbędne.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(t.j. Dz. U. 2026 r., poz. 199 ze zm.) za pracownika, w rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy.
Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy systemowej, każda osoba objęta obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowym podlega zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych. Obowiązkiem płatnika składek – z mocy art. 46 ust. 1 i art. 47 ust. 1 ustawy systemowej – jest obliczanie, rozliczanie i opłacanie należnych składek za każdy miesiąc kalendarzowy oraz przesyłanie w wyznaczonym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłacanie składek za dany miesiąc.
Jak wynika z art. 18 ust. 1 ustawy systemowej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych wymienionych w pracowników, stanowi przychód, o którym mowa w art. 4 pkt 9 i 10, z zastrzeżeniem ust. la, 2, ust. 4 pkt 5 i ust. 12.
Zgodnie z art. 18 ust. la ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w przypadku ubezpieczonych, którzy na rzecz własnego pracodawcy wykonują umowy zlecenia, o których mowa w art. 8 ust. 2a, w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe uwzględnia się również przychód z tytułu umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło.
Jak wynika art. 20 ust. 1 ww. ustawy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i ubezpieczenia rentowe, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3.
Natomiast zgodnie z art. 81 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
(t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1461 ze zm.) do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób. Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne pomniejsza się o kwoty składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek, potrąconych przez płatników ze środków ubezpieczonego, zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych.
Zgodnie z art. 79 ust. l ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9% podstawy wymiaru składki, z zastrzeżeniem art. 82 i 242.
Jak wynika z art. 85 ust. 1 ww. ustawy za osobę pozostającą w stosunku pracy, w stosunku służbowym albo odbywającą służbę zastępczą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza pracodawca.
Dla sprawy istotne było czy umowa cywilnoprawna nazwana przez strony umową o dzieło z dnia 8 czerwca 2020 r. stanowiła podstawę do tego, aby uzyskany z niej przychód wypracowany w trakcie trwania stosunku pracy, tj. w czerwcu 2020 r. został doliczony do podstawy wymiaru składek za lipiec 2020 r. zainteresowanego, którą stanowił jego przychód z umowy o pracę u płatnika, a zwłaszcza ocena tego, który moment był kluczowy dla zbiegu tytułów i zaistnienia przesłanek z przepisu art. 8 ust. 2 a ustawy systemowej, tzn. czy jest to moment zawarcia spornej umowy cywilnoprawnej, czy też czas jej rozliczenia.
Wobec tego, że w dniu 9 stycznia 2025 r. organ rentowy wydał decyzję na podstawie art. 83 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, którą uchylił w części wcześniejszą decyzję z dnia 21 października 2024 r. w zakresie dotyczącym podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 6 495,74 zł oraz podstawy i składki na ubezpieczenie zdrowotne za miesiąc lipiec 2020 r. dla kodu tytułu ubezpieczenia (...) - należy zauważyć, że postępowanie w sprawie VIII U (...)/24, obecnie prowadzone w II instancji w Sądzie Apelacyjnym w Łodzi w sprawie III AUa (...), w ogóle nie dotyczy już kwestii rzeczywistego charakteru spornej umowy cywilnoprawnej z 8 czerwca 2020 r. zawartej przez płatnika i zainteresowanego, tj. tego czy jest to umowa o dzieło tak jak nazwały ją strony, czy też umowa o świadczenie usług, do której zastosowanie mają przepisy kodeksu cywilnego o umowie zlecenia.
Odnosząc się do tego, że nie zostało prawomocnie przesadzone w ww. sprawie czy umowa cywilnoprawna z dnia 8 czerwca 2020 r. zawarta przez płatnika i zainteresowanego nazwana umową o dzieło jest nią w istocie, czy też -jak pierwotnie ZUS uważał -jest ona umową zlecenia, Sąd miał na uwadze, że bez znaczenia pozostawało to jak strony nazwały rzeczoną umowę w obecnie rozpoznawanej sprawie, w której jest badana tylko prawidłowość decyzji z 12 czerwca 2025 r.
Kwestia ta nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu na gruncie art. 8 ust.2 a ustawy systemowej, co wymaga wyraźnego zaakcentowania w tym miejscu, bo przepis ten dotyczy w jednakowym stopniu umów zlecenia lub o świadczenie usług, do których odpowiednio stosuje się przepisy o umowie zlecenia, jak i umów o dzieło, które zostały zawarte przez pracownika z jego pracodawcą w okresie trwania stosunku pracy.
Należy jedynie na marginesie wskazać, że wobec dostępnych w aktach dokumentów Sąd dostrzegł – nie przesądzając niczego w zakresie charakteru prawdziwego charakteru umowy cywilnoprawnej z 8 czerwca 2020 r. – że jej przedmiotem były: prace programistyczne w portalach C. i S., dodanie do portalu nowego mechanizmu certyfikatów zgodnie z ustaleniami z zamawiającym, dokonanie także modyfikacji 10 szkoleń e-learningowych poprzez zmianę treści i tłumaczeń w 16 wersjach językowych na podstawie treści, które przekaże zamawiający, przeprowadzenie testów jakościowych portalu po modyfikacji oraz szkoleń pod kątem wprowadzonych zmian jaki działania scorm 1.2 oraz po przejściu testów zaimplementowanie modyfikacji do portalu i przetestowanie ponownie całość – były realizowane w ramach starannego działania, właściwego dla wykonania usług.
Dla sprawy istotne jest tylko to, że opisywane czynności niespornie zostały wykonane przez zainteresowanego zgodnie z przedmiotem określonym w umowie z 8 czerwca 2020 r. i że płatnik wypłacił za nie wynagrodzenie zgodnie z tą umową, a zainteresowany zatrzymał to wynagrodzenie. Ubezpieczony akceptował to, że efekty jego pracy mogą być właściwie dowolnie modyfikowane, skoro z umowy z 8 czerwca 2020 r. wynika, że zobligowany był do zmodyfikowania ewentualnych błędów – zgodnie z potrzebami płatnika i zamawiającego. Uzgodnione w umowie z 8 czerwca 2020 r. prace programistyczne w portalach C. i S., modyfikacja 10 szkoleń e-learningowych poprzez zmianę treści i tłumaczeń w 16 wersjach językowych na podstawie treści, które przekaże zamawiający, przeprowadzenie testów jakościowych portalu po modyfikacji oraz szkoleń pod kątem wprowadzonych zmian jaki działania scorm 1.2 oraz po przejściu testów zaimplementowanie modyfikacje do portalu i przetestowanie ponownie całości - mogą stanowić przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze i być przedmiotem umowy o dzieło, ale o takiej kwalifikacji mogłyby zadecydować dodatkowe kryteria, bo z samego faktu, że przedmiotem umowy są działania twórcze a priori nie można zakładać wykonywania umowy o dzieło jeśli sposób jej wykonywania - na zasadzie starannego działania wskazuje na umowę o świadczenie usług. Wykonywanie szeregu czynności powtarzających się bez względu na to jaki rezultat ona przyniesie jest cechą charakterystyczną dla umów zlecenia gdy chodzi o czynności prawne jak i umów o świadczenie usług gdy chodzi czynności faktyczne. W ww. zestawieniu określonych zadań ujawnia się brak podstaw do przyjęcia, że umowa dotycząca tworzenia oprogramowania i modyfikacji szkoleń e- learningowych przez określony czas, była umową o dzieło, skoro nacisk położono w niej na określone działanie.
Okoliczność ta – jak wyraźnie wspomniano na wstępie - jest jednak obojętna prawnie w aspekcie poprawności zaskarżonej decyzji z dnia 12 czerwca 2025 r., a to wobec treści art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, na tle którego przepisu w istocie toczył się spór między stronami w nn. sprawie.
Niezależnie bowiem od tego czy przyjąć, że zainteresowany zawarł ze swoim pracodawcą w czerwcu 2020 r. (czyli jeszcze w okresie istnienia stosunku pracy) sporną umowę cywilną z 8 czerwca 2020 r. uznając, że była to umowa o dzieło, czy też, że to była umowa o świadczenie usług, do której odpowiednio stosuje się przepisy o umowie zlecenia –to i tak w obu przypadkach ma zastosowanie art. 8 ust. 2a ww. ustawy.
Istotne jest, że w niniejszej sprawie rzeczywistego charakteru ww. umowy cywilnej zwartej przez płatnika i zainteresowanego nie musiał dowodzić ani ZUS, ani odwołujący – niezależnie od kwalifikacji tej umowy art. 8 ust. 2 a ustawy systemowej miałby bowiem zastosowanie bo umowa ta została zawarta w czerwcu 2020 r., gdy trwał stosunek pracy zainteresowanego ze skarżącym płatnikiem.
Ubezpieczony podpisał tę umowę z własnym pracodawcą, a sporne czynności programistyczne oraz transfer praw autorskich były faktycznie realizowane i wykonywane przez ubezpieczonego w czerwcu 2020 r. Przypisanie i wymiar podstawy składek nastąpiły natomiast za miesiąc lipiec 2020 r., jako że w tym właśnie miesiącu nastąpiła realna wypłata uzgodnionego w ww. umowie cywilnej wynagrodzenia.
W prawie ubezpieczeń społecznych obowiązuje bezwzględna reguła, że obowiązek płatnika składek w zakresie obliczenia i odprowadzenia należności publicznoprawnych powstaje zawsze w miesiącu, w którym dany przychód został ubezpieczonemu faktycznie wypłacony lub postawiony do jego dyspozycji.
Skoro z dostępnych dowodów, których strona pozwana nie podważyła, wynika, iż wynagrodzenie z tytułu ww. umowy cywilnej z 8 czerwca 2020 r. zostało postawione do dyspozycji ubezpieczonego i wypłacone w lipcu 2020 r., a praca ubezpieczonego - na podstawie umowy cywilnoprawnej z 8 czerwca 2020 r. była przez niego wykonana w miesiącu czerwcu 2020 r., to właśnie lipiec 2020 r. pozostaje jedynym i prawidłowym okresem rozliczeniowym dla wykazania tego przychodu w dokumentacji rozliczeniowej.
W konsekwencji fakt, iż okres trwania tej umowy wykraczał poza datę rozwiązania umowy o pracę, a samo wynagrodzenie zostało wypłacone w lipcu 2020 r., czyli po formalnym rozwiązaniu łączącego strony stosunku pracy (co miało miejsce z dniem 30 czerwca 2020 r.), pozostaje bez wpływu na obowiązek zsumowania podstaw wymiaru składek.
Źródło tego przychodu (genetyczny moment zawarcia umowy cywilnoprawnej) powstało bowiem w czasie, gdy ubezpieczony bezspornie posiadał status pracownika własnego pracodawcy, a sam przychód powstał na skutek zobowiązania zaciągniętego w czasie bycia pracownikiem na rzecz tego pracodawcy.
Zgodnie z art. 18 ust. 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w przypadku ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 2a, w podstawie wymiaru składek uwzględnia się również przychód z tytułu tej umowy cywilnoprawnej.
Skoro przychód z umowy zawartej z własnym pracodawcą został osiągnięty i postawiony do dyspozycji ubezpieczonego w lipcu 2020 r., organ rentowy był w pełni zobligowany do zsumowania go z przychodem ze stosunku pracy (6 495,74 zł) wypłaconym w tym samym miesiącu.
Prawidłowo przy tym organ rentowy ograniczył podstawę wymiaru składek z tytułu omawianej umowy cywilnoprawnej do kwoty 5 083,26 zł, wydzielając w ramach zaskarżonej decyzji tę część realnie uzyskanego w lipcu przychodu (z łącznej kwoty rachunku 10 929,00 zł brutto), która genetycznie i proporcjonalnie przypadała na okres istnienia zbiegu tytułów w czerwcu 2020 r. Po zsumowaniu tej wartości z przychodem ze stosunku pracy, organ rentowy bezbłędnie ustalił łączną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za lipiec 2020 r. na kwotę 11 576,00 zł (6 495,74 zł + 5 083,26 zł) i analogicznie wyliczył podstawę oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne na podstawie art. 81 ust. 1, 5 i 6 ustawy z dnia 27.08.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Strona skarżąca upatrywała też wadliwości decyzji z 12 czerwca 2025 r. w bezwzględnej nieważności umowy o dzieło, wywodząc ją ze złamania zasad reprezentacji spółki z o.o. w umowach z członkiem zarządu (art. 210 § 1 k.s.h. w zw. z art. 58 § 1 k.c.) oraz niedopełnienia formy pisemnej przy transferze majątkowych praw autorskich zastrzeżonym w umowy nazwanej umowa o dzieło z 8 czerwca 2020 r. w zw. z art. 53 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych. Autonomiczny charakter prawa ubezpieczeń społecznych sprawia, że dla powstania obowiązku składkowego kluczowe znaczenie ma faktyczne świadczenie pracy oraz uzyskanie z tego tytułu realnego przychodu majątkowego, a nie dochowanie wymogom cywilnoprawnej formy zawarcia umowy.
Zgodnie z kategorycznym brzmieniem art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, ustawodawca wprost i w sposób enumeratywny wymienia w treści tego przepisu zarówno umowy zlecenia, jak i umowy o dzieło oraz wszelkie inne umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu. Celem wprowadzenia tej regulacji było objęcie reżimem ubezpieczeń społecznych wszelkiej aktywności cywilnoprawnej pracownika podejmowanej na rzecz własnego pracodawcy, bez względu na formę prawną czy nazewnictwo, jakim strony posłużyły się przy kreowaniu tego stosunku prawnego. Wykładnia ta znajduje pełne oparcie w ugruntowanym orzecznictwie
(por. wyrok SN z 3 kwietnia 2014 r., II UK 399/13).
Na gruncie art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych status pracownika dla celów ubezpieczeń społecznych uzyskuje każda osoba, która wykonuje pracę na rzecz swojego pracodawcy w ramach jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej – w tym umowy o dzieło. Artykuł 8 ust. 2a ustawy systemowej zrównuje w skutkach umowę zlecenia i umowę o dzieło zawartą z własnym pracodawcą. W konsekwencji organ rentowy w ramach tego przepisu nie ma obowiązku badania, czy sporny kontrakt spełniał kryteria umowy rezultatu (dzieła), czy umowy starannego działania (zlecenia), albowiem oba te tytuły na gruncie omawianej regulacji podlegają identycznemu obowiązkowi składkowemu
(por. wyrok SA w Łodzi z 22 października 2020 r. III AUa (...)).
W przypadku zbiegu umów z własnym pracodawcą dochodzi do tzw. pracowniczego absorbowania umowy cywilnoprawnej, przez co przychód z i z umowy zlecenia i z umowy o dzieło podlega zsumowaniu z przychodem ze stosunku pracy na zasadach ogólnych.
Dlatego też wszelkie zarzuty odwołującego się płatnika, zmierzające do udowodnienia, że przedmiotem umowy z dnia 8 czerwca 2020 r. był konkretny, mierzalny rezultat programistyczny stanowiący utwór w rozumieniu prawa autorskiego, są bezprzedmiotowe dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Skoro umowa ta została zawarta z własnym pracodawcą w dacie trwania stosunku pracy, to nawet przy uznaniu jej za klasyczną umowę o dzieło, przychód z niej uzyskany w lipcu 2020 r. (w kwocie 5 083,26 zł) na mocy art. 8 ust. 2a w zw. z art. 18 ust. 1a ustawy systemowej podlegał bezwzględnemu doliczeniu do podstawy wymiaru składek pracowniczych.
Jak wynika z dokumentów, F. W. sporną umowę w całości wykonał (przeprowadził prace programistyczne, modyfikację 10 szkoleń e-learningowych w 16 wersjach językowych i testy standardu (...) 1.2) w czerwcu 2020 r., płatnik odebrał wykonane dzieło programistyczne i wypłacił mu z tego tytułu uzgodnione wynagrodzenie w w lipcu 2020 r., którego ubezpieczony nigdy płatnikowi nie zwrócił.
W sferze ubezpieczeń społecznych decydujące znaczenie ma nie formalnoprawna skuteczność samego kontraktu, lecz obiektywny fakt jego pełnej realizacji. Nawet jeśli przyjąć, że umowa ta — jako dotknięta wadą reprezentacji z art. 210 § 1 k.s.h. —to i tak doszło w sposób dorozumiany do nawiązania faktycznego stosunku prawnego i jego pełnego wykonania. Praca o charakterze cywilnoprawnym została przez ubezpieczonego rzeczywiście świadczona, a płatnik składek jej efekt bez zastrzeżeń odebrał i wypłacił z tego tytułu realny przychód. Autonomia prawa ubezpieczeń społecznych nakazuje wiązać obowiązek składkowy z materialnym faktem uzyskania przysporzenia majątkowego z tytułu wykonywanej pracy, a nie z nienagannym statusem prawnym samej czynności cywilnoprawnej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest jednolity pogląd, zgodnie z którym uchybienia w sferze właściwej reprezentacji spółki (w tym naruszenie art. 210 § 1 k.s.h.) nie stanowią przeszkody do objęcia danej czynności obowiązkiem ubezpieczeń społecznych, jeżeli praca była faktycznie świadczona i opłacana.
Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2024 r
. (III USK 306/23), ewentualne naruszenie art. 210 k.s.h. nie ma istotnego znaczenia dla celów ubezpieczeniowych, albowiem kluczowe jest złożenie przez strony zgodnych oświadczeń woli w sposób dorozumiany oraz powstanie między nimi rzeczywistego stosunku prawnego realizowanego w praktyce
(zob. także wyroki SN: z dnia 16 października 2018 r., (...) UK 115/18; z dnia 12 maja 2011 r., II UK 20/11).
Jak ustalono ubezpieczony F. W. powierzone mu zaawansowane prace programistyczne — obejmujące modyfikację 10 szkoleń e-learningowych w 16 wersjach językowych oraz testy jakościowe standardu (...) 1.2 — wykonał w czerwcu 2020 r. w okresie objętym zaskarżoną decyzja. Płatnik składek efekt tych prac bez zastrzeżeń odebrał, wdrożył na portalach (...) i S., czerpiąc z nich wymierne korzyści gospodarcze, a następnie w lipcu 2020 r. wypłacił ubezpieczonemu uzgodnione w umowie z 8 czerwca 2020 r. wynagrodzenie. Tak ukształtowany stan faktyczny jednoznacznie potwierdza powstanie podlegającego oskładkowaniu przychodu za świadczenie na rzecz swojego pracodawcy usług w czerwcu 2020 r. zgodnie z cywilnoprawną umową z 8 czerwca 2020 r. łącznie z przychodem z umowy o pracę, który został wypłacony w lipcu 2020 r. (za czerwiec 2020 r. – ostatni miesiąc pozostawania w stosunku pracy).
Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma prawidłowa wykładnia art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który wprowadza autonomiczną na gruncie prawa ubezpieczeń definicję „pracownika”. Przepis ten stanowi jednoznaczne narzędzie przeciwdziałania praktykom unikania obciążeń składkowych poprzez sztuczne dzielenie aktywności zawodowej ubezpieczonego na stosunek pracy i umowy cywilnoprawne.
Zgodnie z literalnym brzmieniem oraz celem ustrojowym tej regulacji, za pracownika uważa się osobę, która na podstawie umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Przepis ten kreuje specyficzną fikcję prawną, której skutkiem jest pełna absorpcja tytułu cywilnoprawnego przez istniejący stosunek pracy. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 2 września 2009 r.
(II UZP 6/09, OSNP 2010/3-4/46), podstawowym skutkiem uznania osoby wykonującej umowę cywilnoprawną za pracownika jest to, że w zakresie przychodu z tej umowy podlega ona obowiązkowi składkowemu na takich samych zasadach jak pracownik ze stosunku pracy. Oznacza to, że pracodawca jest zobowiązany zsumować przychód z obu tych tytułów i wykazać go w jednej deklaracji rozliczeniowej.
W kontekście badanej sprawy strona skarżąca błędnie wywodziła, iż rozwiązanie umowy o pracę z dniem 30 czerwca 2020 r. uniemożliwia zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy systemowej do przychodu wypłaconego w lipcu 2020 r.
W orzecznictwie sądowym kategorycznie ugruntował się pogląd oparty na tzw. kryterium genetycznym. O statusie „pracownika” w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy rozstrzyga moment zawarcia umowy cywilnoprawnej. Jeżeli w dacie podpisania umowy cywilnoprawnej (co w niniejszej sprawie miało miejsce 8 czerwca 2020 r.) ubezpieczony pozostawał w stosunku pracy z płatnikiem, to umowa ta od samego początku została „objęta” dyspozycją z art. 8 ust. 2 a ustawy systemowej.
Zbieg ten, wykreowany w dacie bycia pracownikiem, rodzi nieodwracalny skutek publicznoprawny. Fakt, że ekwiwalent za wykonaną usługę na podstawie umowy cywilnej z 8 czerwca 2020 r. wypłacony był już po formalnym ustaniu zatrudnienia pracowniczego pozostaje bez znaczenia. Moment postawienia pieniędzy do dyspozycji (lipiec 2020 r.) wyznacza jedynie datę techniczną, w której płatnik musi dokonać rozliczenia. Sam dług składkowy i jego pracowniczy charakter wywodzą się genetycznie z czerwca 2020 r., kiedy to ubezpieczony, będąc pracownikiem, podjął się dodatkowych zadań na rzecz własnego pracodawcy. Z tego powodu doliczenie kwoty 5 083,26 zł z umowy cywilnoprawnej do podstawy ze stosunku pracy wypłaconej w lipcu (6 495,74 zł) i ustalenie łącznego wymiaru składek na kwotę 11 576,00 zł było w pełni uzasadnione.
Raz jeszcze zaznaczyć należy, że w sferze publicznoprawnej niedopuszczalna jest sytuacja, w której płatnik czerpie korzyści z faktycznego wykonania umowy przez członka zarządu, wypłaca mu środki finansowe, a następnie powołuje się na własne uchybienia korporacyjne (wady reprezentacji) lub brak rygorów formy pisemnej w prawie autorskim w celu uchylenia się od publicznoprawnego obowiązku odprowadzenia składek na ubezpieczenia społeczne. Nawet bezwzględna nieważność umowy cywilnoprawnej w świetle przepisów prawa cywilnego – czy to z powodu wadliwej reprezentacji spółki z o.o. w umowach z członkiem zarządu (art. 210 § 1 k.s.h. w zw. z art. 58 § 1 k.c.), czy też z uwagi na niezachowanie formy pisemnej pod rygorem nieważności przy transferze majątkowych praw autorskich (art. 53 ustawy o prawie autorskim) – nie stanowi przeszkody do objęcia uzyskane przychodu obowiązkiem składkowym, jeżeli umowa ta została przez strony w sposób dorozumiany zawarta i faktycznie wykonana. Nieważność umowy cywilnej ze względu na naruszenie art. 210 § 1 k.s.h. nie wyklucza podlegania ubezpieczeniom społecznym, jeżeli praca była faktycznie świadczona, a za jej wykonanie wypłacono rzeczywisty przychód. W prawie ubezpieczeń społecznych pierwszeństwo ma zawsze zasada rzeczywiście wykonanego kontraktu, a uchybienia formalne płatnika przy jego zawarciu nie mogą służyć jako argument chroniący przed odprowadzaniem składek publicznoprawnych.
Okoliczności te uzasadniały też pominięcie wniosku dowodowego o przesłuchanie Prezesa Zarządu P. U., gdyż badanie tożsamości obowiązków pracowniczych wiceprezesa (...) na 1/4 etatu z zakresem twórczym umowy o dzieło oraz kwestii braku uchwały wspólników nie mogło zmienić faktu wykonania umowy cywilnoprawnej z 8 czerwca 2020 r. i uzyskania ekwiwalentu za to świadczenie podlegającego obowiązkowi składkowemu łącznie z przychodem ze stosunku pracy, w którym zainteresowany pozostawał do końca czerwca 2020 r. i miał z tego tytułu wypłacone wynagrodzenie w lipcu 2020 r.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad proceduralnych w postaci orzekania o kwestii objętej już wcześniejszym sporem sądowym w sprawie VIII U (...) (obecnie III AUa (...)).
Jak wynika z dokumentów, a w szczególności z decyzji z dnia 9 stycznia 2025 r., pozwany organ rentowy w trybie autokontroli na podstawie art. 83 ust. 6 ustawy o s.u.s. skutecznie i w granicach prawa wyeliminował z obrotu wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia 21 października 2024 r. w części dotyczącej składek za lipiec 2020 r. dla kodu (...). W konsekwencji pierwotna decyzja z 2024 r. w tym zakresie przestała istnieć w obrocie prawnym, a organ rentowy był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania nowej, zaskarżonej w tym postępowaniu decyzji z dnia 12 czerwca 2025 r., która w sposób prawidłowy kwalifikuje ten przychód pod podstawę wymiaru składek z tytułu stosunku pracy, realizując dyspozycję art. 8 ust. 2a ustawy systemowej. Nie zachodzi zatem ryzyko podwójnego oskładkowania płatnika ani tożsamości przedmiotowej otwartych przezeń sporów sądowych.
Biorąc pod uwagę powyższe, zaskarżona decyzja pozwanego organu rentowego w pełni odpowiada prawu, a odwołanie płatnika, jako bezzasadne, podlegało oddaleniu o czym orzeczono na podstawie art. 477
14 § 1 k.p.c. w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98§ 1, § 1[1], § 3 k.p.c. w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (tekst jedn. Dz.U. 2026 poz. 119 ze zm.).
SSO Paulina Kuźma