Uzasadnienie VII Ka 216/16

Teza

1.Nie zawsze występujące sprzeczności pomiędzy opiniami biegłych uzasadniają dopuszczenie kolejnej opinii. Może to być niepotrzebne w sytuacji, gdy jedna z opinii zostanie w sposób niebudzący zastrzeżenia zdyskwalifikowana. Sprzeczność pomiędzy opiniami biegłych uzasadniać może konieczność powołania kolejnej opinii tylko wtedy, gdy owe sprzeczności uniemożliwiają sądowi orzekającemu zajęcie stanowiska w kwestiach będących przedmiotem opinii i mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko takie wynika wprost z jasnego brzmienia art. 201 k.p.k. Ugruntowany jest pogląd w orzecznictwie Sądu Najwyższego, iż same sprzeczności co do wyprowadzonych wniosków opinii sporządzonych przez różnych biegłych nie stwarzają jeszcze automatycznie konieczności wywołania kolejnej opinii, aby je usunąć. Sprzeczności te mogą i powinny być bowiem ocenione przez organ procesowy, przy zastosowaniu wymogów określonych przez art. 7 k.p.k. 2. Zasada domniemania niewinności wymaga zawsze pewności stwierdzeń co do winy osoby oskarżonego. W sytuacji zatem, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności, a żadnemu z wariantów zdarzenia Sąd nie jest w stanie dać wiary bez ryzyka pomyłki, wszelkie wątpliwości winien rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego wybierając wersje, która jest dla niego najkorzystniejsza, choć jednocześnie nie wyklucza, iż mogło być inaczej, lecz nie zdołano tego w sposób stanowczy ustalić.