Wyrok VII Ka 200/16

Teza

Ze sformułowań przepisów art. 330 § 1 i 2 k.p.k. i art. 55 § 1 k.k. wynika możliwość wniesienia samoistnej skargi posiłkowej o czyn ścigany z urzędu jedynie wówczas, gdy prokurator po uprzednim uchyleniu przez sąd postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania lub o jego umorzeniu ( ze wskazaniem powodów uchylenia, a w miarę potrzeby także okoliczności, które należy wyjaśnić, lub czynności, które należy przeprowadzić), nie znajdując nadal podstaw do wniesienia oskarżenia, wydaje po raz drugi takie samo postanowienie, jak to, które było przedmiotem zaskarżenia. Podtrzymuje w ten sposób słuszność i zasadność wydanej przez siebie , pierwszej, tożsamej decyzji o odmowie wszczęcia postępowania lub o jego umorzeniu, pomimo odmiennej oceny wyrażonej przez sąd, jako organ niezależny , wyposażony w atrybut niezawisłości. Tylko w takim układzie procesowym , kiedy sąd jako organ kontrolny wyraził inne zdanie niż prokurator. Wydanie przez prokuratora po raz drugi, tożsamego postanowienia, podtrzymującego poprzednie stanowisko uzasadnia wniesienie skargi subsydiarnej. Możliwość wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia nie istnieje zaś wówczas, gdy prokurator po uchyleniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego wszczął je, przeprowadził a następnie postępowanie umorzył (czy też zatwierdził postanowienie o umorzeniu dochodzenia wszczętego i przeprowadzonego przez policję, jak w sprawie niniejszej). W takiej sytuacji pokrzywdzonemu służy prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o umorzeniu postępowania, a nie do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia.