Postanowienie V KO 75/12

Sygn. akt V KO 75/12 POSTANOWIENIE Dnia 6 grudnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Kazimierz Klugiewicz SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 grudnia 2012 r., inicjatywy przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy związanej z zażaleniem T. D. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej z dnia 15 czerwca 2012r, o odmowie wszczęcia śledztwa, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w L., z dnia 6 listopada 2012r, sygn. akt II Kp …, p o s t a n o w i ł: na podstawie art. 37 kpk przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ż. UZASADNIENIE Prokurator Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej, postanowieniem z 15 czerwca 2012 r., odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez trzech wymienionych z imienia i nazwiska sędziów Sądu Okręgowego w L. Zażalenie T. D., uznanej za pokrzywdzoną, zostało przyjęte i przesłane Sądowi Rejonowemu w L., który wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Stanowisko sądu terytorialnie właściwego zasługiwało na uwzględnienie. Pomijając już treść oświadczeń złożonych przez sędziów Sądu Rejonowego w L., należało uznać, że dokonanie kontroli zasadności prokuratorskiego 2 postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie zachowań sędziów Sądu Okręgowego w L. przez sędziów sądu niższego rzędu, mogłoby zrodzić w opinii publicznej wątpliwość, czy kontrola ta przeprowadzona została w sposób bezstronny, a więc prawidłowy. Rzecz jasna problem nie tkwi w tym, że brak obiektywizmu po stronie sędziów sądu właściwego miałby miejsce, lecz w tym, że racjonalne podstawy znajduje stwierdzenie, iż w powszechnym odczuciu społecznym mogłoby dojść do choćby całkiem mylnego przeświadczenia o rozpoznaniu zażalenia w warunkach odległych do tych, o których mowa w art. 4 k.p.k. Z tych względów, uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem środka odwoławczego do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.